Bijbelstudie: Wat zegt de Bijbel over ware liefde?

Hoe definieert de Bijbel ware liefde?

De Bijbel, in zijn uitgebreide web van verhalen, leringen en poëzie, biedt ons een veelzijdig begrip van ware liefde. In de kern is bijbelse liefde niet alleen een emotie of gevoel, maar een onbaatzuchtige, opofferende toewijding aan het welzijn van een ander.  Dit is te zien in de vele voorbeelden van liefde in de Bijbel, van de trouwe toewijding van Ruth aan Naomi, tot de offerliefde van Jezus voor de mensheid. In het Bijbels perspectief op romantische liefde, We zijn geroepen om onze partners lief te hebben met dezelfde onbaatzuchtigheid en toewijding, altijd op zoek naar hun goed boven het onze. Dit daagt ons uit om onze focus te verleggen van wat we uit een relatie kunnen halen naar wat we kunnen geven, wat uiteindelijk leidt tot een diepere en meer vervullende liefde.

De apostel Paulus geeft misschien wel de meest welsprekende en uitgebreide beschrijving van liefde in 1 Korintiërs 13, vaak het “liefdeshoofdstuk” genoemd. Hij vertelt ons dat “liefde geduldig is, liefde vriendelijk is. Hij is niet jaloers, hij schept niet op, hij is niet trots. Het onteert anderen niet, het is niet zelfzuchtig, het is niet gemakkelijk boos, het houdt geen verslag bij van onrecht" (1 Korintiërs 13:4-5). Deze passage illustreert prachtig dat ware liefde wordt gekenmerkt door geduld, vriendelijkheid, nederigheid en vergeving.

Onze Heer Jezus Christus leert ons dat de grootste geboden zijn: "Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand" en "Heb uw naaste lief als uzelf" (Matteüs 22:37-39). Dit laat ons zien dat ware liefde zowel onze relatie met God als onze relaties met anderen omvat en de basis vormt van alle christelijke ethiek en moraal.

De Bijbel benadrukt ook dat liefde niet passief is, maar actief en opofferend. Zoals John schrijft: “Zo weten we wat liefde is: Jezus Christus heeft zijn leven voor ons gegeven. En wij moeten ons leven geven voor onze broeders en zusters" (1 Johannes 3:16). Ware liefde is dus bereid om voor de geliefde op te offeren, net zoals Christus voor ons opofferde.

Bijbelse liefde is onvoorwaardelijk en blijvend. Het is niet gebaseerd op de waarde van de ontvanger of de voordelen die men in ruil daarvoor zou kunnen ontvangen. Zoals Paulus ons eraan herinnert: “Maar God toont hierin zijn eigen liefde voor ons: Toen wij nog zondaars waren, stierf Christus voor ons" (Romeinen 5:8). Deze goddelijke liefde dient als model en inspiratie.

De Bijbel definieert ware liefde als een onbaatzuchtige, actieve en blijvende toewijding aan het welzijn van anderen, geworteld in onze liefde voor God en een weerspiegeling van Zijn onvoorwaardelijke liefde voor ons. Het is een liefde die ons transformeert en ons oproept tot een hogere manier van leven in relatie met God en onze medemensen.

Hoe is Gods liefde voor ons het model voor ware liefde?

Gods liefde is onvoorwaardelijk en onverdiend. Zoals de apostel Johannes mooi uitdrukt: "Dit is liefde: niet dat wij God liefhadden, maar dat Hij ons liefhad en Zijn Zoon zond als een verzoeningsoffer voor onze zonden" (1 Johannes 4:10). Gods liefde is niet afhankelijk van onze waardigheid of onze wederkerigheid. Het wordt vrijelijk gegeven, zelfs als we op ons meest onbeminnelijke zijn. Dit leert ons dat ware liefde niet gebaseerd is op de kwaliteiten of daden van de geliefde, maar op de keuze van degene die liefheeft.

Ten tweede is Gods liefde opofferend en gevend. De ultieme demonstratie hiervan is te vinden in de incarnatie, het leven en de dood van Jezus Christus. Zoals Paulus schrijft: "Want gij kent de genade van onze Heer Jezus Christus, dat hij, hoewel hij rijk was, toch om uwentwil arm is geworden, opdat gij door zijn armoede rijk zoudt worden" (2 Korintiërs 8:9). Deze opofferende aard van goddelijke liefde daagt ons uit om verder te gaan dan het eigenbelang in onze eigen liefdevolle relaties.

Gods liefde is constant en trouw. In het hele Oude Testament zien we Gods onwrikbare inzet voor Zijn verbond met Israël, ondanks hun veelvuldige ontrouw. Deze standvastige liefde, of "hesed" in het Hebreeuws, is een model voor de blijvende aard van ware liefde, vooral in de context van het huwelijk en levenslange verbintenissen.

Gods liefde is ook transformerend. Het laat ons niet zoals we zijn, maar roept ons op tot groei en heiligheid. Zoals Paulus uitlegt: “De liefde van God is in ons hart uitgestort door de Heilige Geest, die ons is gegeven” (Romeinen 5:5). Dit aspect van goddelijke liefde leert ons dat ware liefde het beste zoekt voor de geliefde, zelfs wanneer het verandering of uitdagingen vereist.

Ten slotte is Gods liefde inclusief en universeel. Jezus leerde ons niet alleen onze naasten lief te hebben, maar ook onze vijanden (Mattheüs 5:44). Deze uitgebreide liefde daagt ons uit om onze cirkel van zorg en zorg verder uit te breiden dan degenen die gemakkelijk lief te hebben zijn.

Op al deze manieren stelt Gods liefde voor ons de norm voor ware liefde. Het is onvoorwaardelijk, opofferend, constant, transformerend en inclusief. Naarmate we groeien in ons begrip en onze ervaring van Gods liefde, worden we in staat gesteld en geroepen om deze liefde te weerspiegelen in onze relaties met anderen. 

Laten we niet vergeten, dierbare broeders en zusters, dat we liefhebben omdat Hij ons eerst heeft liefgehad (1 Johannes 4:19). Mogen we voortdurend naar Gods volmaakte liefde kijken als ons model en bron van kracht, terwijl we ernaar streven elkaar vollediger en authentieker lief te hebben.

Hoe kunnen we Bijbelse liefde cultiveren in onze relaties?

We moeten ons diep in Gods liefde wortelen. Zoals Jezus ons leerde: "Blijf in mijn liefde. Als u zich aan mijn geboden houdt, zult u in mijn liefde blijven, net zoals ik de geboden van mijn Vader heb gehouden en in zijn liefde blijf" (Johannes 15:9-10). Door tijd door te brengen in gebed, meditatie over de Schrift en deelname aan de sacramenten, stellen we ons open om Gods liefde vollediger te ervaren. Deze goddelijke liefde wordt dan de bron waaruit onze liefde voor anderen voortkomt.

Ten tweede moeten we nederigheid en zelfonderzoek beoefenen. Ware Bijbelse liefde vereist dat we eerlijk naar onszelf kijken en onze fouten en tekortkomingen erkennen. Zoals de heilige Paulus ons eraan herinnert: “Doe niets uit zelfzuchtige ambitie of ijdele verwaandheid. Integendeel, in nederigheid waardeer je anderen boven jezelf" (Filippenzen 2:3). Deze nederigheid stelt ons in staat om onze relaties te benaderen met een geest van dienstbaarheid in plaats van eigenbelang.

We moeten actief vergeving beoefenen en verzoening zoeken. Onze Heer Jezus heeft dit herhaaldelijk benadrukt en ons geleerd om "niet zeven keer, maar zevenenzeventig keer" te vergeven (Matteüs 18:22). Vergeving is niet gemakkelijk, maar het is essentieel voor het onderhouden van liefdevolle relaties in een gevallen wereld. Het vereist dat we ons recht op vergelding loslaten en actief streven naar het herstel van verbroken relaties.

We moeten ook streven naar het cultiveren van empathie en mededogen. Jezus toonde consequent mededogen voor de mensen om hem heen, door "met mededogen te worden bewogen" door hun behoeften (Matteüs 9:36). Door ons in te spannen om de perspectieven en gevoelens van anderen te begrijpen, kunnen we er met meer liefde en vriendelijkheid op reageren.

We moeten proberen opofferend geven in praktijk te brengen. Ware Bijbelse liefde is niet alleen een gevoel, maar een daad. Zoals Johannes schrijft: "Lieve kinderen, laten we niet liefhebben met woorden of spraak, maar met daden en in waarheid" (1 Johannes 3:18). Dit kan inhouden dat we onze tijd, middelen of troost geven ten behoeve van anderen.

Het is ook belangrijk dat we ons omringen met een geloofsgemeenschap. De eerste christenen "wijdden zich aan de leer van de apostelen en aan de gemeenschap, aan het breken van het brood en aan het gebed" (Handelingen 2:42). In de gemeenschap kunnen we elkaar aanmoedigen, elkaar verantwoordelijk houden en liefde op tastbare manieren beoefenen.

Ten slotte moeten we vertrouwen op de kracht van de Heilige Geest. Het cultiveren van Bijbelse liefde is niet iets dat we alleen door onze eigen inspanningen kunnen bereiken. Zoals Paulus ons vertelt, is liefde een vrucht van de Geest (Galaten 5:22). We moeten voortdurend streven naar de leiding en empowerment van de Geest in onze relaties.

Vergeet niet dat het cultiveren van bijbelse liefde een proces is. Het vereist geduld, doorzettingsvermogen en genade, zowel met anderen als met onszelf. Laten we, terwijl we ernaar streven in liefde te groeien, de belofte waarmaken dat "Hij die een goed werk in u is begonnen, het tot voltooiing zal brengen tot de dag van Christus Jezus" (Filippenzen 1:6).

Wat is het verschil tussen wereldse liefde en goddelijke liefde?

Wereldse liefde, vaak geportretteerd in populaire cultuur en media, heeft de neiging om egocentrisch en voorwaardelijk te zijn. Het is vaak gebaseerd op emoties, fysieke aantrekkingskracht of persoonlijk gewin. Als zodanig kan het wispelturig en onstabiel zijn, veranderen met de omstandigheden of wanneer het voorwerp van liefde niet langer voldoet aan iemands verwachtingen of verlangens. De apostel Johannes waarschuwt ons voor dit soort liefde en zegt: "Heb de wereld of wat dan ook in de wereld niet lief. Wie de wereld liefheeft, heeft de liefde tot de Vader niet in zich" (1 Johannes 2:15).

Goddelijke liefde daarentegen, zoals geïllustreerd door Gods liefde voor ons en onderwezen door Christus, is onbaatzuchtig, onvoorwaardelijk en blijvend. Het is niet alleen een gevoel, maar een bewuste keuze en toewijding om het hoogste goed voor de ander te zoeken, ongeacht persoonlijke kosten of voordelen. Zoals Paulus prachtig beschrijft in 1 Korintiërs 13:7, beschermt goddelijke liefde “altijd, vertrouwt altijd, hoopt altijd, volhardt altijd”.

Wereldse liefde probeert vaak de geliefde te bezitten of te beheersen, gedreven door jaloezie of onzekerheid. Het kan leiden tot codependentie of manipulatie. Goddelijke liefde, maar respecteert de vrijheid en waardigheid van de ander. Het probeert groei te koesteren en te ondersteunen, zelfs wanneer die groei de geliefde in onverwachte richtingen zou kunnen leiden. Zoals de heilige Paulus ons eraan herinnert: "De liefde verheugt zich niet in het kwaad, maar verheugt zich in de waarheid" (1 Korintiërs 13:6).

Een ander belangrijk verschil ligt in de bron en duurzaamheid van deze liefdes. Wereldse liefde is in de eerste plaats afhankelijk van menselijke inspanning en emotie, die kunnen worden uitgeput of overweldigd door de uitdagingen van het leven. Gods liefde daarentegen is geworteld in en wordt ondersteund door Gods oneindige liefde. Zoals Johannes schrijft: "Wij hebben lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad" (1 Johannes 4:19). Deze goddelijke bron biedt een bron van kracht en vernieuwing, die ons in staat stelt lief te hebben, zelfs wanneer het moeilijk of schijnbaar onmogelijk is vanuit een menselijk perspectief.

Wereldse liefde zoekt vaak onmiddellijke bevrediging en persoonlijk geluk als haar primaire doel. Hoewel niet inherent verkeerd, kan deze focus leiden tot egoïsme en een gebrek aan betrokkenheid wanneer relaties uitdagend worden. Maar is gericht op eeuwige waarden en het geestelijk welzijn van zowel zichzelf als de geliefde. Het is bereid om tijdelijke troost of plezier op te offeren ter wille van hogere goederen, zoals Christus demonstreerde in Zijn offerliefde voor ons.

Wereldse liefde heeft de neiging om exclusief en beperkt te zijn in haar reikwijdte. Het kan zich uitstrekken tot familie en vrienden, maar worstelt vaak om degenen te omarmen die anders zijn of als vijanden worden gezien. Gods liefde, zoals onderwezen door Jezus, strekt zich zelfs uit tot onze vijanden en degenen die ons vervolgen (Mattheüs 5:44). Het weerspiegelt het inclusieve en universele karakter van Gods liefde voor de hele mensheid.

Ten slotte verschillen de vruchten van deze twee soorten liefde aanzienlijk. Wereldse liefde kan tijdelijk geluk brengen, maar kan vaak leiden tot teleurstelling, pijn en verbroken relaties wanneer het niet aan onze verwachtingen voldoet. Goddelijke liefde, zelfs als het gaat om lijden of opoffering, leidt uiteindelijk tot vreugde, vrede en spirituele groei. Zoals Paulus ons vertelt: "de vrucht van de Geest is liefde, vreugde, vrede, verdraagzaamheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid en zelfbeheersing" (Galaten 5:22-23).

Hoe verhoudt ware liefde zich tot verbondenheid en verbondenheid?

In de kern houdt ware liefde een diepe, blijvende toewijding aan de geliefde in. Het is niet slechts een vluchtige emotie of een tijdelijke regeling, maar een standvastige toewijding aan het welzijn van de ander. Deze inzet weerspiegelt de aard van Gods liefde voor ons. Zoals de profeet Jeremia verkondigt: "Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde; Ik heb u met onfeilbare goedheid aangetrokken" (Jeremia 31:3). Gods liefde is constant en onwrikbaar en zet de norm voor onze eigen liefdevolle verplichtingen.

Het concept van het verbond verheldert verder de aard van ware liefde. In de Schrift zien we dat God herhaaldelijk verbonden sluit met Zijn volk – met Noach, Abraham, Mozes en uiteindelijk het nieuwe verbond in Christus. Deze verbonden zijn niet louter contracten, maar heilige banden van relatie, gekenmerkt door wederzijdse inzet en trouw. Op dezelfde manier is ware liefde in menselijke relaties convenant in de natuur. Het gaat om een plechtige belofte, een geven van zichzelf aan de ander in een band die louter gevoel of gemak overstijgt.

Vooral het huwelijk illustreert dit verbondskarakter van liefde. Zoals we in het boek Maleachi lezen: "De Heer is de getuige tussen u en de vrouw van uw jeugd. U bent haar ontrouw geweest, hoewel zij uw partner is, de vrouw van uw huwelijksverbond" (Maleachi 2:14). Hier zien we dat de echtelijke relatie niet alleen een persoonlijke regeling is, maar een verbond waarvan God Zelf getuige is. Dit verheft de verbintenis van het huwelijk tot een heilig niveau, als gevolg van het verbond tussen Christus en Zijn Kerk (Efeziërs 5:31-32).

De toewijding en het verbondskarakter van ware liefde zorgen voor stabiliteit en diepgang in relaties. In een wereld waar relaties vaak als wegwerpbaar worden behandeld, staat ware liefde standvastig tegenover uitdagingen en veranderingen. Zoals we in het Lied van de Liedjes lezen: “Veel wateren kunnen de liefde niet uitblussen; rivieren kunnen het niet wegvagen" (Song of Songs 8:7). Deze standvastigheid zorgt ervoor dat liefde in de loop van de tijd kan groeien en rijpen, de stormen van het leven kan doorstaan en sterker kan opkomen.

Inzet en verbond in liefde weerspiegelen het beeld van God waarin we geschapen zijn. De Drie-eenheid zelf is een gemeenschap van personen in een eeuwig verbond van liefde. Wanneer we onszelf in liefde toewijden aan anderen, nemen we deel aan en weerspiegelen we deze goddelijke realiteit. Zoals Johannes schrijft: "Wie in liefde leeft, leeft in God, en God in hen" (1 Johannes 4:16).

De toewijding die inherent is aan ware liefde roept ons ook op tot groei en transformatie. Het daagt ons uit om verder te gaan dan het eigenbelang en voortdurend het goede van de ander te kiezen. Dit weerspiegelt Gods verbondstrouw aan Israël, zelfs in het licht van hun ontrouw, en uiteindelijk de offerliefde van Christus voor ons aan het kruis.

Maar we moeten niet vergeten dat deze verbintenis niet bedoeld is als een last, maar als een bron van vrijheid en vreugde. Zoals Sint-Augustinus prachtig uitdrukte: “Heb lief en doe wat je wilt.” Wanneer onze harten echt zijn afgestemd op Gods liefde, worden onze verbintenissen geen externe beperkingen, maar de natuurlijke uitdrukking van onze diepste verlangens.

In praktische termen betekent het uitleven van dit begrip van liefde dat we onze relaties met intentionaliteit en ernst benaderen. Het betekent beloften maken en nakomen, trouw zijn in zowel goede als uitdagende tijden, en voortdurend kiezen om op liefdevolle manieren te handelen, zelfs wanneer gevoelens kunnen fluctueren.

Wat leert de Bijbel over liefde voor vijanden en moeilijke mensen?

De Bijbelse leringen over liefde voor vijanden en moeilijke mensen behoren tot de meest uitdagende en transformerende in de hele Schrift. Onze Heer Jezus Christus zelf geeft ons in dit opzicht het allerhoogste voorbeeld en gebod en zegt ons: "Heb uw vijanden lief, doe goed aan hen die u haten, zegen hen die u vervloeken, bid voor hen die u mishandelen" (Lucas 6:27-28). (Holowchak et al., n.d.)

Deze radicale oproep tot liefde gaat veel verder dan onze natuurlijke neigingen. Het vraagt ons om te reageren op haat met liefde, op vloeken met zegeningen, op mishandeling met gebed. Het is een liefde die niet afhankelijk is van de waarde van haar object, maar voortkomt uit de aard van God in ons.

De apostel Paulus herhaalt deze leer en spoort ons aan: "Word niet overwonnen door het kwaad, maar overwin het kwaad met het goede" (Romeinen 12:21).(Agar, 2017) Dit is geen passieve aanvaarding van wangedrag, maar een actieve keuze om te reageren op het kwaad met het goede, op haat met liefde. Het is een krachtig getuigenis van de transformerende kracht van Gods liefde die door ons heen werkt.

We zien deze liefde geïllustreerd in het leven van Christus, die zelfs degenen die Hem gekruisigd hebben, liefhad en vergaf. We zien het in het verhaal van Stefanus, de eerste christelijke martelaar, die bad voor degenen die hem stenigden: "Heer, houd deze zonde niet tegen hen" (Handelingen 7:60).

Maar deze liefde is niet gemakkelijk. Het vereist grote spirituele kracht en volwassenheid. Het roept ons op om verder te kijken dan de oppervlakte, om de waardigheid van elke persoon als een kind van God te erkennen, zelfs wanneer hun daden kwetsend of onrechtvaardig zijn. Het vraagt ons om de zonde te scheiden van de zondaar, om het kwaad te haten terwijl we de persoon liefhebben.

Deze liefde betekent niet dat we onrecht goedkeuren of onszelf laten misbruiken. Integendeel, het betekent dat we op wangedrag reageren met gerechtigheid getemperd door genade, altijd het goede van de ander zoeken en het uiteindelijke oordeel aan God overlaten. Het betekent dat we bidden voor degenen die ons pijn doen, God vragen om hen te zegenen en hen te leiden naar berouw en transformatie.

Door deze liefde te beoefenen, nemen we deel aan Gods verlossende werk in de wereld. We worden kanalen van Zijn genade, doorbreken cycli van haat en wraak. We zijn getuige van de kracht van Gods liefde om zelfs de moeilijkste relaties en situaties te helen en te transformeren.

Hoe kunnen we groeien in ons vermogen om lief te hebben zoals Christus?

Groeien in ons vermogen om lief te hebben zoals Christus is de essentie van onze christelijke reis. Het is een levenslang proces van transformatie, geleid door de Heilige Geest, terwijl we ernaar streven meer als onze Heer en Redder te worden.

We moeten erkennen dat deze liefde niet iets is dat we zelf kunnen produceren. Het is een geschenk van God, een deelname aan Zijn eigen goddelijke liefde. Zoals de heilige Paulus ons eraan herinnert, “is Gods liefde in ons hart uitgestort door de Heilige Geest, die ons is gegeven” (Romeinen 5:5). Daarom is onze primaire taak om onszelf te openen om deze liefde te ontvangen, om het toe te staan ons te vullen en door ons heen te stromen.

Hoe doen we dit? We beginnen met gebed en contemplatie. We moeten tijd doorbrengen in intieme gemeenschap met God, zodat Zijn liefde in ons hart kan doordringen. Als we naar Christus kijken in de evangeliën, als we Hem ontvangen in de Eucharistie, als we luisteren naar Zijn stem in het gebed, worden we geleidelijk getransformeerd. "Wij hebben lief omdat hij ons eerst liefhad" (1 Johannes 4:19).(Tanquerey, 2000)

Maar deze liefde kan niet slechts een gevoel of een idee blijven. Het moet in actie worden gebracht. Zoals C.S. Lewis wijselijk opmerkte: “Verspil geen tijd met je af te vragen of je je naaste “liefhebt”; Doe alsof je dat deed. Zodra we dit doen, vinden we een van de grote geheimen. Als je je gedraagt alsof je van iemand houdt, zul je op dit moment van hem gaan houden.” (Keller & Keller, 2011) Dit is het pad van discipelschap – we leren liefhebben door liefde te beoefenen, zelfs als het moeilijk is.

We moeten ook nederigheid en zelfbewustzijn cultiveren. Vaak komt ons onvermogen om van anderen te houden voort uit onze eigen wonden, angsten en onzekerheden. We moeten toestaan dat Gods liefde ons geneest, ons bevrijdt van ons egocentrisme, zodat we anderen echt kunnen zien en liefhebben zoals Hij dat doet. Dit vereist eerlijk zelfonderzoek en een bereidheid om onze eigen tekortkomingen onder ogen te zien.

We groeien in liefde door het bevorderen van echte relaties binnen de geloofsgemeenschap. Als we vergeving, geduld en vriendelijkheid beoefenen met onze broeders en zusters in Christus, leren we die liefde uit te breiden naar iedereen. De Kerk is bedoeld als een school van liefde, waar we elkaar steunen en uitdagen om te groeien in Christus-achtige liefde.

We moeten onze geest ook voeden met Gods woord en de leer van de Kerk. Terwijl we over de Schrift mediteren en het leven van de heiligen bestuderen, krijgen we wijsheid en inspiratie om deze radicale liefde in ons dagelijks leven te beleven.

Ten slotte moeten we niet vergeten dat groeien in liefde een reis vol genade is, niet een bestemming die we bereiken door onze eigen inspanningen. We zullen struikelen en vallen, maar Gods genade is er altijd om ons te verheffen. Elk falen wordt een kans om Gods vergeving te ervaren en die vergeving uit te breiden naar anderen.

Laten we daarom volharden in deze reis van liefde, vertrouwend op Gods genade om ons te transformeren. Zoals de heilige Augustinus prachtig uitdrukte: “Heb lief en doe wat je wilt.” Want wanneer we werkelijk vervuld zijn van Gods liefde, zullen al onze handelingen uit die liefde voortvloeien en Christus in de wereld weerspiegelen.

Wat zijn enkele voorbeelden van ware liefde in bijbelse verhalen en personages?

De Bijbel is rijk aan voorbeelden van ware liefde die ons inspireren en leiden op onze eigen geloofsreis. Deze verhalen onthullen de vele facetten van liefde – opofferend, trouw, vergevingsgezind en transformerend – die Gods eigen liefde voor ons weerspiegelen.

Laten we eerst eens kijken naar de krachtige liefde van Ruth voor haar schoonmoeder, Naomi. Na het verlies van haar man koos Ruth ervoor haar vaderland te verlaten en Naomi te volgen en verklaarde: “Waar je heengaat, ga ik, en waar je verblijft, blijf ik. Uw volk zal mijn volk zijn en uw God mijn God" (Ruth 1:16).(Hoffman, 2018) Dit is een prachtig voorbeeld van loyale, onbaatzuchtige liefde die culturele en familiale grenzen overschrijdt. De trouw van Ruth werd uiteindelijk beloond, aangezien zij een voorouder van Jezus Christus werd.

We zien een ander krachtig voorbeeld in de vriendschap tussen David en Jonathan. Ondanks het feit dat Jonathans vader, koning Saul, David probeerde te vermoorden, bleef Jonathan loyaal aan zijn vriend. Hij "had hem lief zoals hij zijn eigen ziel liefhad" (1 Samuël 18:1), zelfs tot het punt waarop hij zijn eigen leven riskeerde en zijn aanspraak op de troon opgaf. Deze diepe, opofferende vriendschap illustreert prachtig het soort liefde waar Jezus over sprak toen Hij zei: “Grotere liefde heeft niemand dan dit: zijn leven te geven voor zijn vrienden" (Johannes 15:13).

De profeet Hosea geeft een treffend beeld van Gods trouwe liefde voor Zijn volk. God beval Hosea om met een prostituee te trouwen en van haar te blijven houden ondanks haar ontrouw. Deze moeilijke en pijnlijke ervaring werd een levende parabel van Gods blijvende liefde voor Israël, en bij uitbreiding, voor ons allemaal. Het leert ons dat ware liefde volhardt, zelfs in het gezicht van verraad en pijn.

In het Nieuwe Testament vinden we tal van voorbeelden van de liefde van Christus in actie. Denk aan het verhaal van de vrouw die betrapt is op overspel (Johannes 8:1-11). Jezus' antwoord aan haar beschuldigers – “Laat ieder van jullie die zonder zonde is, de eerste zijn die een steen naar haar gooit” – en Zijn woorden aan de vrouw zelf – “Noch veroordeel ik je. Ga nu en verlaat je leven van zonde” – toon een liefde die zowel genade als de oproep tot transformatie biedt.

De gelijkenis van de verloren zoon (Lucas 15:11-32) geeft ons een krachtig beeld van Gods onvoorwaardelijke liefde. De vreugdevolle ontvangst door de vader van zijn eigenzinnige zoon, die hem omhelst en zijn terugkeer viert, toont ons het hart van onze hemelse Vader die gretig op onze terugkeer wacht wanneer we afdwalen.

We mogen het ultieme voorbeeld van liefde – het offer van Christus aan het kruis – niet vergeten. "Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe" (Johannes 3:16). Dit is liefde in haar meest radicale vorm: de Schepper die sterft voor Zijn schepping, de Zondeloze die de zonden van de wereld op zich neemt.

Laten we tenslotte denken aan de vroegchristelijke gemeenschap die in Handelingen wordt beschreven. “Alle gelovigen waren één in hart en nieren. Niemand beweerde dat een van hun bezittingen van hen was, maar ze deelden alles wat ze hadden" (Handelingen 4:32). Deze gemeenschappelijke liefde, geboren uit hun geloof in Christus, daagt ons uit om ons begrip van liefde uit te breiden voorbij individuele relaties om het hele lichaam van Christus te omvatten.

Deze bijbelse voorbeelden herinneren ons eraan dat ware liefde actief is, niet passief; het is opofferend, niet zelfvoorzienend; het is getrouw, zelfs wanneer het wordt beproefd; en het heeft de kracht om zowel de minnaar als de geliefde te transformeren. Mogen we geïnspireerd worden door deze verhalen om te groeien in ons eigen vermogen om lief te hebben zoals God ons liefheeft.

Wat leert de katholieke kerk over het begrip "ware liefde"?

De leer van de katholieke kerk over “ware liefde” is geworteld in de aard zelf van God, die de liefde zelf is. Zoals de heilige Johannes ons vertelt: "God is liefde. Wie in de liefde leeft, leeft in God, en God in hen" (1 Johannes 4:16). Deze krachtige waarheid vormt de basis van ons begrip van ware liefde.

De Kerk leert dat ware liefde niet alleen een gevoel of emotie is, maar een keuze en een verbintenis. Het is een weerspiegeling van Gods eigen liefde voor ons – onvoorwaardelijk, opofferend en gericht op het welzijn van de ander. Zoals de Catechismus van de Katholieke Kerk stelt: "Liefde is het goede van een ander willen" (CKK 1766).(Burke-Sivers, 2015) Deze definitie daagt ons uit om verder te gaan dan het eigenbelang en actief te zoeken naar wat het beste is voor degenen van wie we houden.

Ware liefde is naar het inzicht van de Kerk intrinsiek verbonden met de waardigheid van de menselijke persoon. Ieder individu, geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God, is liefde en respect waard. Deze liefde strekt zich uit tot alle mensen, inclusief degenen die misschien moeilijk lief te hebben zijn of zelfs onze vijanden, zoals Christus ons bevolen heeft.

In de context van het huwelijk leert de Kerk dat ware liefde haar volle uitdrukking vindt. Het huwelijk is niet alleen een menselijke instelling, maar ook een sacrament, een zichtbaar teken van Gods liefde voor Zijn volk. De liefde tussen man en vrouw is een weerspiegeling van de liefde tussen Christus en Zijn Kerk – trouw, vruchtbaar en voor altijd.(Asci, 2002) Deze liefde is zowel verenigend als voortbrengend, brengt het paar dichter bij elkaar en staat open voor de gave van nieuw leven.

De Kerk benadrukt dat ware liefde niet tegen het offer is, maar het vaak vereist. Zoals Christus aan het kruis heeft aangetoond, houdt de grootste liefde in dat je jezelf geeft voor het welzijn van de ander. Deze opofferingsdimensie van liefde is essentieel in alle relaties, maar vooral in het huwelijk en het gezinsleven.

De Kerk leert dat ware liefde onlosmakelijk verbonden is met waarheid en goedheid. Liefde negeert of vergoelijkt zonde niet, maar zoekt het authentieke goed van de ander, wat ook hun geestelijk welzijn omvat. Zoals Paulus schrijft: "De liefde verheugt zich niet in het kwaad, maar verheugt zich in de waarheid" (1 Korintiërs 13:6).

De Kerk erkent ook dat ons vermogen om werkelijk lief te hebben door de zonde wordt aangetast. We hebben Gods genade nodig om onze liefde te helen en te verheffen. Door de sacramenten, in het bijzonder de Eucharistie, en door het gebed, ontvangen wij de kracht om lief te hebben zoals Christus ons liefheeft.

Ware liefde in de katholieke leer is niet beperkt tot romantische relaties. Het omvat liefde voor God, liefde voor de naaste en zelfs liefde voor zichzelf (in de juiste zin van het erkennen van onze eigen waardigheid als Gods kinderen). De grootste geboden – God liefhebben met heel ons hart, onze ziel en onze geest, en onze naaste liefhebben als onszelf – omvatten deze alomvattende kijk op liefde.

Ten slotte leert de Kerk dat ware liefde een eschatologische dimensie heeft. Onze liefde in dit leven, hoe onvolmaakt ook, is een voorproefje en voorbereiding op de volmaakte liefde die we zullen ervaren in eeuwige gemeenschap met God en elkaar in de hemel.

Wat leren de kerkvaders over het begrip "ware liefde"?

De kerkvaders, die vroegchristelijke leiders en leraren die ons geloof mede vorm hebben gegeven, bieden ons krachtige inzichten in het concept van “ware liefde”. Hun leer, geworteld in de Schrift en hun diepe ervaring met Gods liefde, blijft ons vandaag de dag leiden en inspireren.

Augustinus, een van de grootste kerkvaders, leert ons dat ware liefde nauw verbonden is met God, die de bron is van alle liefde. Hij schreef beroemd: “Love, and do what you will.” (Keller & Keller, 2011). Deze verklaring is verre van een licentie voor moreel relativisme, maar betekent dat wanneer ons hart echt in overeenstemming is met Gods liefde, onze acties van nature uit die liefde zullen voortvloeien. Augustinus begreep dat ware liefde niet gaat over het volgen van regels, maar over het veranderen van ons hart door Gods liefde, zodat we verlangen naar wat God verlangt.

De heilige Johannes Chrysostomus, bekend als de "gouden mond" vanwege zijn welsprekendheid, benadrukte het offerkarakter van ware liefde, met name in het huwelijk. Hij leerde dat mannen hun vrouwen moeten liefhebben zoals Christus de Kerk liefhad en zichzelf voor haar opgeeft. Deze liefde, zei hij, is niet gebaseerd op de waardigheid van de geliefde, maar op de keuze van de minnaar om onvoorwaardelijk lief te hebben.(Burke-Sivers, 2015) De leringen van Chrysostomus herinneren ons eraan dat ware liefde niet alleen een gevoel is, maar een toewijding aan het welzijn van de ander, zelfs tegen grote persoonlijke kosten.

De heilige Clemens van Alexandrië sprak over liefde als een verenigende kracht die ons dichter bij God en bij elkaar brengt. Hij schreef: “De vereniging van velen in één, die voortkomt uit de productie van goddelijke harmonie uit een mengeling van geluiden en verdeeldheid, wordt één symfonie na één koorleider en leraar, het Woord, het bereiken en rusten in dezelfde waarheid, en het huilen Abba, Vader.” (Meconi & Olson, 2016) Dit prachtige beeld herinnert ons eraan dat ware liefde niet alleen over individuele relaties gaat, maar over onze deelname aan de harmonie van Gods liefde die de hele schepping verenigt.

De heilige Ignatius van Antiochië, die aan de vroege christelijke gemeenschappen schreef, benadrukte dat ware liefde in daden moet worden uitgedrukt. Hij drong er bij de gelovigen op aan om niet alleen hun liefde voor Christus te belijden, maar om het door hun leven te demonstreren. “Het is beter dat een man zwijgt en een Christen(#), dan om te praten en niet om één te zijn,” schreef hij.(Tanquerey, 2000) Deze leer daagt ons uit om ervoor te zorgen dat onze liefdesverkondigingen worden geëvenaard door onze acties.

De heilige Basilius de Grote leerde dat ware liefde nauw verbonden is met nederigheid en dienstbaarheid. Hij schreef: “Een boom staat bekend om zijn vruchten; Een man door zijn daden. Een goede daad gaat nooit verloren; wie hoffelijkheid zaait, oogst vriendschap, en wie vriendelijkheid plant, verzamelt liefde.” (Meconi & Olson, 2016) Dit herinnert ons eraan dat ware liefde niet gaat over grootse gebaren, maar over consistente daden van vriendelijkheid en dienstbaarheid die vrucht dragen in onze relaties.

De heilige Gregorius van Nyssa sprak over liefde als een reis van voortdurende groei. Hij leerde dat als we groeien in onze liefde voor God, we ook groeien in ons vermogen om anderen lief te hebben. Deze liefde, zei hij, is transformerend en maakt ons geleidelijk meer als Christus. Gregory's leringen herinneren ons eraan dat ware liefde niet statisch is, maar een dynamisch proces van groei en transformatie.

Tot slot, St. Ambrose prachtig verbonden liefde met vreugde en vrijheid. Hij schreef: “Er is geen liefde zonder hoop, geen hoop zonder liefde, en noch hoop noch liefde zonder geloof.” (Meconi & Olson, 2016) Dit herinnert ons eraan dat ware liefde geen last is, maar een bron van vreugde en vrijheid, geworteld in ons geloof en hoop op God.