Jezus ontdekken: Wie is Jezus Christus?

Wat zegt de Bijbel over wie Jezus is?

Het Nieuwe Testament, in het bijzonder de evangeliën, introduceert ons bij Jezus als de Zoon van God en de Zoon des mensen. In het Evangelie van Johannes lezen we: "In het begin was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God" (Johannes 1:1). Deze passage onderstreept de goddelijke natuur van Christus Jezus en bevestigt Zijn bestaan vanaf het allereerste begin bij God. Verder staat in Johannes 1:14: “Het Woord is vlees geworden en heeft zijn woonplaats onder ons gemaakt.” Hier wordt het mysterie van de menswording onthuld, waar Jezus, hoewel volledig goddelijk, de menselijke gedaante aannam om onder ons te leven.

In de synoptische evangeliën (Mattheüs, Marcus en Lucas) wordt Jezus afgebeeld als de beloofde Messias, die de oudtestamentische profetieën vervult. Zijn leringen, wonderen en mededogen onthullen Zijn goddelijke autoriteit en Zijn missie om redding voor iedereen te brengen. Mattheüs 16:16 vermeldt de belijdenis van Petrus: "Gij zijt de Messias, de Zoon van de levende God", een verklaring die Jezus zelf bevestigt.

Bovendien zijn de titels die in de Bijbel aan Jezus worden toegeschreven rijk aan betekenis. Hij wordt het "Lam van God" genoemd (Johannes 1:29), met de nadruk op Zijn rol als offerande voor onze zonden. Hij is de "Goede Herder" (Johannes 10:11), die Zijn leven geeft voor Zijn schapen, ter illustratie van Zijn zorg en offer. Jezus wordt ook wel het "Licht van de wereld" genoemd (Johannes 8:12), dat ons uit de duisternis leidt naar het licht van Gods waarheid.

De apostel Paulus geeft in zijn brieven diepgaande theologische inzichten in wie Jezus is. In Filippenzen 2:6-7 schrijft Paulus: "Wie, van nature God, de gelijkheid met God niet als iets beschouwde om in zijn eigen voordeel te gebruiken; veeleer heeft hij zichzelf niets gemaakt door de aard zelf van een dienstknecht te nemen, die in menselijke gelijkenis wordt gemaakt.” Deze passage benadrukt de nederigheid en gehoorzaamheid van Jezus, zelfs tot in de dood, en benadrukt Zijn rol in het verlossingsplan van God.

Samenvatting:

• De Bijbel stelt Jezus voor als zowel goddelijk als menselijk.
• Jezus is het eeuwige Woord van God dat vlees werd (Johannes 1:1, 14).
• Hij is de beloofde Messias, die de profetieën van het Oude Testament vervult.
• Titels als Lam van God, Goede Herder en Licht van de Wereld beschrijven Zijn rollen.
• Apostel Paulus benadrukt de nederigheid en gehoorzaamheid van Jezus (Filippenzen 2:6-7).

Wat zijn de belangrijkste profetieën in het Oude Testament die wijzen op Jezus Christus?

De profetie in Genesis 3:15, vaak het Protoevangelium genoemd, is de eerste hint van de komende Messias. Er wordt gesproken over de nakomelingen van de vrouw die het hoofd van de slang zal verpletteren, als symbool van de uiteindelijke overwinning van Jezus op de zonde en Satan.

De profetieën van Jesaja zijn bijzonder rijk aan Messiaanse hoop. In Jesaja 7:14 lezen we: "Daarom zal de Heer zelf u een teken geven: De maagd zal een zoon verwekken en baren en hem Immanuël noemen.” Deze profetie verwijst rechtstreeks naar de maagdelijke geboorte van Jezus, met de nadruk op Zijn goddelijke oorsprong. Jesaja 9:6-7 beschrijft verder de Messias: "Want ons wordt een kind geboren, ons wordt een zoon gegeven en de regering zal op zijn schouders rusten. En hij zal Wonderful Counselor, Mighty God, Everlasting Father, Prince of Peace worden genoemd.” Deze titels weerspiegelen de veelzijdige aard van de missie en het karakter van Jezus.

In het boek Micha vinden we de profetie over de geboorteplaats van Jezus: "Maar gij, Bethlehem-Efratha, hoewel gij klein zijt onder de geslachten van Juda, uit u zal Mij voortkomen een heerser over Israël, wiens oorsprong is van oudsher, van oudsher" (Micha 5:2). Deze profetie wees Bethlehem aan als de geboorteplaats van de Messias, vervuld in de geboorte van Jezus.

De passages over lijdende dienstknechten in Jesaja, met name Jesaja 53, geven een levendig beeld van het lijden en de offerdood van de Messias. Jesaja 53:5 zegt: "Maar Hij is doorstoken om onze overtredingen, Hij is verpletterd om onze ongerechtigheden. de straf die ons vrede bracht, was op hem en door zijn wonden zijn we genezen.” Deze passage voorspelt het verzoenende offer van Jezus aan het kruis en benadrukt het verlossende doel van zijn lijden.

Psalm 22, geschreven door koning David, bevat ook opvallende parallellen met de kruisiging van Jezus. Verzen als “Ze verdelen mijn kleren onder elkaar en werpen loten over mijn kleding” (Psalm 22:18) werden tijdens de kruisiging van Jezus levendig vervuld, zoals in de evangeliën is opgetekend.

Samenvatting:

• Genesis 3:15 wijst op de overwinning van Jezus op de zonde.
• Jesaja 7:14 en 9:6-7 profeteren over de maagdelijke geboorte en titels van Jezus.
• Micha 5:2 voorspelt Bethlehem als geboorteplaats van Jezus.
• Jesaja 53 beschrijft de lijdende dienaar en de verzoenende dood van Jezus.
• Psalm 22 loopt parallel met de kruisiging van Jezus.

Wat zijn de belangrijkste leringen van Jezus Christus zoals vastgelegd in de evangeliën?

Een van de centrale thema’s van de leer van Jezus is het Koninkrijk van God. In Marcus 1:15 verkondigt Jezus: "De tijd is gekomen... Het koninkrijk van God is nabij gekomen. Bekeer u en geloof het goede nieuws!” Deze aankondiging roept ons op Gods heerschappij in ons leven te erkennen en onze acties af te stemmen op Zijn wil.

De Bergrede, die te vinden is in Mattheüs, hoofdstukken 5-7, bevat veel van de kernleringen van Jezus. Hier biedt Jezus de zaligsprekingen aan, die de zaligheid beschrijven van degenen die de waarden van Gods koninkrijk belichamen: nederigheid, barmhartigheid, zuiverheid van hart en vrede stichten. Jezus leert ons onze vijanden lief te hebben (Mattheüs 5:44), anderen te vergeven (Mattheüs 6:14-15) en eerst het koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid te zoeken (Mattheüs 6:33).

Jezus gebruikt ook gelijkenissen om diepe geestelijke waarheden te illustreren. De gelijkenis van de barmhartige Samaritaan (Lucas 10:25-37) leert ons over liefde en mededogen voor onze naaste, ongeacht sociale of etnische grenzen. De gelijkenis van de Verloren Zoon (Lucas 15:11-32) onthult Gods grenzeloze barmhartigheid en vergeving en verwelkomt ons terug wanneer we ons bekeren.

In het evangelie van Johannes presenteert Jezus zichzelf als het "Brood des levens" (Johannes 6:35), het "Licht van de wereld" (Johannes 8:12) en de "Goede Herder" (Johannes 10:11), waarbij hij deze metaforen gebruikt om zijn rol in onze geestelijke voeding, leiding en bescherming uit te leggen. Hij benadrukt ook de noodzaak van liefde: “Ik geef u een nieuw bevel: Houd van elkaar. Zoals Ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben" (Johannes 13:34). Dit gebod vat de essentie van de leer van Jezus samen en spoort ons aan om Zijn liefde te weerspiegelen in onze interacties met anderen.

Jezus benadrukt het belang van geloof en gebed. In Marcus 11:22-24 leert hij over de kracht van geloof en gebed en moedigt hij ons aan te vertrouwen op Gods vermogen om wonderen in ons leven te verrichten. Hij modelleert dit in Zijn eigen leven, trekt zich vaak terug om te bidden en blijft in nauwe gemeenschap met de Vader.

Samenvatting:

• Jezus verkondigt het Koninkrijk van God (Marcus 1:15).
• De Bergrede schetst de belangrijkste leringen, waaronder de Zaligsprekingen (Mattheüs 5-7).
• Parabels als de barmhartige Samaritaan en de verloren zoon illustreren liefde en vergeving.
• Jezus gebruikt metaforen om Zijn rol te beschrijven (Johannes 6:35, 8:12, 10:11).
• Het gebod om elkaar lief te hebben (Johannes 13:34) staat centraal in Zijn leringen.
• Jezus legt de nadruk op geloof en gebed (Marcus 11:22-24).

Waarom staat de kruisiging van Jezus centraal in het christelijk geloof?

De evangeliën beschrijven de kruisiging als het hoogtepunt van Jezus’ aardse bediening. In Mattheüs 27, Marcus 15, Lukas 23 en Johannes 19 zien we het verhaal van het lijden, de dood en Zijn diepe slotwoorden van Jezus. Zijn kruisiging was geen tragisch einde, maar een doelgerichte daad om Gods verlossingsplan te vervullen.

De apostel Paulus onderzoekt diepgaand de betekenis van het kruis in zijn brieven. In 1 Korintiërs 1:18 schrijft hij: “Want de boodschap van het kruis is dwaasheid voor hen die omkomen, maar voor ons die gered worden is het de kracht van God.” Deze paradox benadrukt de transformerende kracht van het offer van Jezus, dat, hoewel schijnbaar een nederlaag, de uiteindelijke overwinning op zonde en dood is.

Jesaja 53:5 profeteert deze verlossende daad: Maar Hij is doorstoken om onze overtredingen, Hij is verpletterd om onze ongerechtigheden. de straf die ons vrede bracht, was op hem en door zijn wonden zijn we genezen.” Het lijden van Jezus aan het kruis vervulde deze profetie en verschafte de middelen voor onze genezing en vrede.

De kruisiging is ook een diepgaande demonstratie van Gods liefde. In Johannes 3:16 staat: "Want God heeft de wereld zo liefgehad dat Hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat een ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft." Het kruis is de ultieme uitdrukking van deze goddelijke liefde en biedt redding aan allen die geloven.

Bovendien staat de kruisiging van Jezus centraal in het begrip verzoening. Paulus legt in Romeinen 3:25-26 uit: “God stelde Christus voor als een verzoeningsoffer, door het vergieten van zijn bloed – om door het geloof te worden ontvangen. Hij deed dit om zijn gerechtigheid aan te tonen.” De dood van Jezus voldeed aan de vereisten van goddelijke rechtvaardigheid, waardoor God zowel rechtvaardig als rechtvaardig kon zijn voor degenen die in Jezus geloven.

De kruisiging dient ook als een model van opofferende liefde voor christenen. Jezus' bereidheid om het kruis te verdragen, roept ons op om onze eigen kruisen op te nemen door Hem te volgen, zoals Hij in Lukas 9:23 onderwees: "Wie mijn discipel wil zijn, moet zichzelf verloochenen en dagelijks hun kruis opnemen en Mij volgen."

Samenvatting:

• De kruisiging is het hoogtepunt van Jezus' aardse bediening.
• Het vertegenwoordigt de ultieme daad van liefde en opoffering, waarmee het verlossingsplan van God wordt vervuld.
• Paulus benadrukt de kracht en betekenis van het kruis (1 Korintiërs 1:18).
• Jesaja 53:5 profeteert het lijden van Jezus voor onze genezing en vrede.
• Johannes 3:16 onderstreept het kruis als uitdrukking van Gods liefde.
• Het kruis staat centraal in het begrip verzoening (Romeinen 3:25-26).
• Jezus' kruisigingsmodellen zijn voorbeelden van offerliefde voor christenen (Lucas 9:23).

Wat is het belang van de opstanding van Jezus voor christenen?

De evangeliën vertellen de opstanding met grote nadruk. In Mattheüs 28, Marcus 16, Lucas 24 en Johannes 20 zien we het lege graf en de verschijningen van de verrezen Christus. Deze verslagen bevestigen dat Jezus over de dood triomfeerde en een fundament legde voor ons geloof en onze hoop.

Paulus verwoordt de centrale plaats van de opstanding in 1 Korintiërs 15:14: “En als Christus niet is opgewekt, is onze prediking nutteloos en uw geloof ook.” De opstanding is essentieel omdat zij bevestigt dat Jezus is wie Hij beweerde te zijn – de Zoon van God en de Verlosser van de wereld. Zonder de opstanding zou het christelijk geloof verstoken zijn van zijn transformerende kracht en zekerheid van redding.

De opstanding verzekert ons ook van onze eigen toekomstige opstanding. Paulus schrijft in 1 Korintiërs 15:20-22: "Maar Christus is wel opgewekt uit de doden, de eerstelingen van hen die ontslapen zijn. Want sinds de dood door een mens is gekomen, komt ook de opstanding van de doden door een mens. Want zoals in Adam allen sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden.” De opstanding van Jezus is een belofte dat ook wij tot het eeuwige leven zullen worden opgewekt.

Bovendien stelt de opstanding ons in staat om getransformeerde levens te leiden. Romeinen 6:4 zegt: “Wij zijn daarom met Hem begraven door de doop in de dood, opdat ook wij, net zoals Christus uit de dood is opgewekt door de heerlijkheid van de Vader, een nieuw leven kunnen leiden.” De opstanding is niet alleen een toekomstige hoop, maar een huidige realiteit die ons in staat stelt in de kracht van de verrezen Christus te leven.

De opstanding bevestigt ook de overwinning van Jezus op zonde en dood. Zoals Paulus in Romeinen 4:25 verkondigt: “Hij werd overgeleverd aan de dood voor onze zonden en werd opgewekt tot leven voor onze rechtvaardiging.” De opstanding toont aan dat het offer van Jezus door God werd aanvaard, waardoor onze rechtvaardiging en verzoening met Hem werden gewaarborgd.

Samenvatting:

• De opstanding bevestigt de goddelijkheid van Jezus en de waarheid van Zijn leer.
• Het verzekert ons van onze eigen toekomstige opstanding (1 Korintiërs 15:20-22).
• De opstanding stelt ons in staat om getransformeerde levens te leiden (Romeinen 6:4).
• Het toont de overwinning van Jezus op zonde en dood aan en verzekert onze rechtvaardiging (Romeinen 4:25).

Hoe begrijpen christenen het concept van Jezus als zowel volledig God als volledig mens?

De leer van de menswording, die "vlees worden" betekent, is geworteld in het bijbelse verhaal. Johannes 1:14 verklaart: “Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond.” Dit vers onthult het mysterie van de menswording, waar Jezus, het eeuwige Woord, de menselijke natuur aannam zonder op te houden goddelijk te zijn.

In de vroege kerk werd deze leer verwoord en verdedigd tegen verschillende ketterijen. Het Concilie van Chalcedon in 451 na Christus bevestigde dat Jezus “één en dezelfde Christus, Zoon, Heer, eniggeborene is, erkend in twee naturen, zonder verwarring, zonder verandering, zonder verdeeldheid, zonder scheiding”. Deze definitie onderstreept de eenheid en het onderscheid van Jezus’ goddelijke en menselijke naturen.

De goddelijkheid van Jezus komt duidelijk naar voren in de evangeliën. In Johannes 10:30 verklaart Jezus: "Ik en de Vader zijn één", waarmee Hij Zijn goddelijke natuur en eenheid met God de Vader bevestigt. Zijn wonderen, zoals het kalmeren van de storm (Marcus 4:39) en het opwekken van Lazarus uit de dood (Johannes 11:43-44), tonen verder Zijn goddelijk gezag.

Tegelijkertijd is de menselijkheid van Jezus zichtbaar in de evangeliën. Hij werd geboren uit de Maagd Maria, zoals geprofeteerd in Jesaja 7:14 en vervuld in Mattheüs 1:23. Hij ervoer honger (Matteüs 4:2), dorst (Johannes 19:28), vermoeidheid (Johannes 4:6) en verdriet (Johannes 11:35). Deze menselijke ervaringen stelden Jezus in staat zich volledig met ons te identificeren in onze worstelingen en verleidingen, maar zonder zonde (Hebreeën 4:15).

De vereniging van de goddelijke en menselijke natuur van Jezus is essentieel voor onze redding. Als volledig God heeft Jezus de kracht om ons te redden. Als volledig mens kan Hij ons vertegenwoordigen voor God. Paulus legt in 1 Timotheüs 2:5 uit: “Want er is één God en één bemiddelaar tussen God en de mensheid, de mens Christus Jezus.” De unieke natuur van Jezus overbrugt de kloof tussen God en de mensheid en maakt verzoening mogelijk.

Samenvatting:

• De leer van de Menswording is geworteld in de Bijbel (Johannes 1:14).
• Het Concilie van Chalcedon bevestigde de twee naturen van Jezus.
• De goddelijkheid van Jezus komt tot uiting in Zijn eenheid met de Vader en Zijn wonderen.
• De menselijkheid van Jezus komt tot uiting in Zijn geboorte, ervaringen en emoties.
• De vereniging van Zijn naturen is essentieel voor onze redding en bemiddeling (1 Timotheüs 2:5).

Wat is de rol van Jezus Christus in de Drie-eenheid?

In de leer van de Drie-eenheid wordt Jezus Christus erkend als de tweede persoon, de Zoon. Deze relatie komt prachtig tot uitdrukking in Johannes 1:1-2: “In het begin was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God. Hij was in het begin bij God.” Jezus, het Woord, is zowel onderscheiden van de Vader als volledig goddelijk, co-eeuwig en co-gelijk aan de Vader en de Heilige Geest.

De rol van Jezus in de Drie-eenheid is veelzijdig. Ten eerste is Hij de goddelijke Logos, door wie alle dingen zijn gemaakt. Johannes 1:3 zegt: "Door Hem zijn alle dingen gemaakt; zonder hem is er niets gemaakt dat gemaakt is.” Als Schepper is Jezus een integraal onderdeel van de scheppingsdaad en weerspiegelt Hij Zijn goddelijke autoriteit en macht.

Ten tweede is Jezus de Verlosser. Zijn incarnatie, leven, dood en opstanding staan centraal in Gods heilsplan. Zoals Filippenzen 2:6-8 beschrijft, "beschouwde Jezus, die van nature God was, gelijkheid met God niet als iets dat in zijn eigen voordeel kon worden gebruikt; veeleer heeft hij zichzelf niets gemaakt door de aard van een dienstknecht te nemen, die in menselijke gelijkenis wordt gemaakt.” Door Zijn offerdood en overwinnende opstanding heeft Jezus de mensheid met God verzoend en Zijn rol als onze Verlosser vervuld.

Ten derde is Jezus de Middelaar. In 1 Timotheüs 2:5 schrijft Paulus: “Want er is één God en één bemiddelaar tussen God en de mensheid, de mens Christus Jezus.” Als zowel volledig God als volledig mens overbrugt Jezus de kloof tussen de mensheid en God en bemiddelt hij voor ons.

Bovendien is Jezus de onthuller van de Vader. Hij verklaart in Johannes 14:9: “Iedereen die mij heeft gezien, heeft de Vader gezien.” Door zijn leven en onderricht onthult Jezus ons de aard en het karakter van God, die goddelijke liefde, barmhartigheid en rechtvaardigheid belichamen.

Tenslotte zal Jezus Zijn rol in de Drie-eenheid als Rechter vervullen. In Johannes 5:22 zegt Jezus: “Bovendien oordeelt de Vader niemand, maar heeft Hij alle oordeel aan de Zoon toevertrouwd.” Aan het einde der tijden zal Hij terugkeren om de levenden en de doden te oordelen en Zijn goddelijke missie te voltooien.

Samenvatting:

• Jezus is de tweede persoon van de Drie-eenheid, co-eeuwig en co-gelijk aan de Vader en de Heilige Geest.
• Hij is de goddelijke Logos, betrokken bij de schepping (Johannes 1:1-3).
• Jezus is de Verlosser, die centraal staat in Gods heilsplan (Filippenzen 2:6-8).
• Hij is de Middelaar tussen God en de mensheid (1 Timotheüs 2:5).
• Jezus openbaart de Vader aan ons (Johannes 14:9).
• Hij zal de levenden en de doden oordelen (Johannes 5:22).

Hoe wordt Jezus geportretteerd in vroegchristelijke kunst en iconografie?

In de catacomben van Rome toont een aantal van de vroegste christelijke kunst Jezus in symbolische vormen. Een gemeenschappelijk beeld is de Goede Herder, vaak afgebeeld als een jonge man die een lam op zijn schouders draagt. Deze afbeelding, die te vinden is in plaatsen als de Catacomben van Priscilla, weerspiegelt de woorden van Jezus in Johannes 10:11: “Ik ben de goede herder. De goede herder legt zijn leven neer voor de schapen.” Het benadrukt de zorg, leiding en opofferende liefde van Jezus voor zijn kudde.

Een andere belangrijke afbeelding van Jezus in de vroegchristelijke kunst is het beeld van "Christus Victor", dat Hem afbeeldt als een triomfantelijke en goddelijke heerser. Dit is te zien in vroege mozaïeken, zoals die in de kerk van Santa Pudenziana in Rome. Hier wordt Jezus op de troon gezet, houdt een boekrol vast en wordt omringd door apostelen, die Zijn gezag en overwinning over zonde en dood symboliseren.

De vroegchristelijke iconografie omvat ook scènes uit het leven en de bediening van Jezus, zoals de geboorte, de doop in de Jordaan, de wonderen, de kruisiging en de opstanding. Deze beelden dienden als visuele verhalen voor gelovigen, vooral in een tijd waarin velen analfabeet waren. De afbeelding van de doop van Jezus in de Catacomben van Callixtus benadrukt bijvoorbeeld Zijn zalving door de Heilige Geest en Zijn rol als de geliefde Zoon van de Vader (Mattheüs 3:16-17).

Het beeld van het kruis, aanvankelijk een symbool van lijden en schaamte, werd omgevormd tot een symbool van overwinning en hoop in de vroegchristelijke kunst. Kruisbeelden uit deze periode tonen vaak een overwinnende Christus, met de nadruk op de triomf van de opstanding. De kruisiging icoon in de kerk van Santa Sabina in Rome toont Jezus met de ogen open, niet verslagen door de dood, maar regeren over het.

Bovendien is de afbeelding van Jezus in de eucharistische context wijdverbreid. Vroegchristelijke mozaïeken en fresco's tonen vaak Jezus die het Laatste Avondmaal instelde, en benadrukken Zijn rol als de gever van het Nieuwe Verbond. Dit wordt levendig geïllustreerd in de kunst van de Dura-Europos kerk, een van de vroegst bekende christelijke huiskerken.

Samenvatting:

• Vroegchristelijke kunst beeldde Jezus af als de Goede Herder, met de nadruk op Zijn zorg en liefde (Johannes 10:11).
• In het beeld van "Christus Victor" wordt Jezus afgebeeld als een triomfantelijke heerser.
• Scènes uit het leven en de bediening van Jezus, zoals de geboorte en het doopsel, waren gebruikelijk in de vroege kunst.
• Het kruis, getransformeerd van een symbool van lijden naar een symbool van overwinning, stond centraal in de christelijke iconografie.
• De instelling van Jezus van het Laatste Avondmaal is afgebeeld in de vroege eucharistische kunst.

Wat zijn enkele veel voorkomende misvattingen over Jezus Christus?

Een veel voorkomende misvatting is dat Jezus slechts een grote morele leraar was, maar niet goddelijk. Sommigen zien Hem als een inspirerende figuur, vergelijkbaar met andere religieuze leiders, wiens leringen over liefde en ethiek waardevol zijn, maar ze ontkennen Zijn goddelijkheid. De evangeliën stellen Jezus echter duidelijk voor als de Zoon van God. In Johannes 10:30 verklaart Jezus: "Ik en de Vader zijn één", waarmee Hij Zijn goddelijke natuur bevestigt.

Een andere misvatting is dat de missie van Jezus in de eerste plaats politiek was. Sommigen geloven dat Hij kwam om de Romeinse heerschappij omver te werpen en een politiek koninkrijk te vestigen. Hoewel de leringen van Jezus diepgaande sociale en politieke implicaties hebben, is Zijn koninkrijk niet van deze wereld (Johannes 18:36). Hij kwam om het Koninkrijk van God in te luiden, een spiritueel rijk dat de aardse politiek overstijgt.

Een derde misvatting is dat Jezus slechts een historische figuur was wiens impact beperkt is tot het verleden. Hoewel het waar is dat Jezus leefde en diende in het Palestina van de eerste eeuw, betekenen Zijn opstanding en hemelvaart dat Hij vandaag leeft en actief is in de wereld door de Heilige Geest. Hebreeën 13:8 zegt: "Jezus Christus is Dezelfde gisteren, vandaag en voor immer."

Sommigen begrijpen ook de relatie van Jezus met de wet verkeerd. Ze denken misschien dat Jezus kwam om de Joodse wet af te schaffen. In Mattheüs 5:17 zegt Jezus echter: "Denk niet dat ik gekomen ben om de wet of de profeten af te schaffen; Ik ben niet gekomen om ze af te schaffen, maar om ze te vervullen.” Jezus vervulde de wet door haar volmaakte gerechtigheid te belichamen en haar ware bedoeling te openbaren.

Een andere veel voorkomende misvatting is dat de boodschap van Jezus er een was van welvaart en aards succes. Dit "welvaartsevangelie" suggereert dat geloof in Jezus zal leiden tot materiële rijkdom en gezondheid. Jezus leerde echter over de kosten van discipelschap en de realiteit van lijden in het christelijke leven. In Lukas 9:23 zei Hij: "Wie mijn discipel wil zijn, moet zichzelf verloochenen en dagelijks zijn kruis opnemen en Mij volgen."

Tot slot zijn sommigen van mening dat de leringen van Jezus exclusief zijn voor christenen en irrelevant voor mensen van andere religies. Terwijl Jezus de centrale figuur van het christendom is, is Zijn boodschap van liefde, vergeving en verlossing universeel. Hij roept alle mensen tot Zich en biedt redding aan iedereen die in Hem gelooft (Johannes 3:16).

Samenvatting:

• Misvatting: Jezus was slechts een grote morele leraar, niet goddelijk.
• Misvatting: De missie van Jezus was in de eerste plaats politiek.
• Misvatting: Jezus is slechts een historische figuur, die vandaag de dag niet relevant is.
• Misvatting: Jezus kwam om de Joodse wet af te schaffen.
• Misvatting: De boodschap van Jezus belooft welvaart en aards succes.
• Misvatting: De leringen van Jezus zijn exclusief voor christenen en irrelevant voor anderen.

Wat zijn de historische bewijzen voor het leven en de werken van Jezus Christus?

Ten eerste zijn de nieuwtestamentische documenten, vooral de evangeliën, primaire bronnen voor het leven en de bediening van Jezus. Ze zijn geschreven binnen een generatie na de dood van Jezus en geven gedetailleerde verslagen van Zijn leringen, wonderen, kruisiging en opstanding. De historische betrouwbaarheid van deze teksten wordt ondersteund door de vele manuscripten en hun consistentie in verschillende kopieën.

Naast de Bijbelse teksten zijn er verwijzingen naar historische Jezus in oude niet-christelijke bronnen. De Joodse historicus Flavius Josephus, die in de eerste eeuw schreef, noemt Jezus in zijn werk “Antiquiteiten van de Joden”. Hij verwijst naar Jezus als een wijze leraar die buitengewone daden verrichtte en onder Pontius Pilatus werd gekruisigd. Hoewel sommige delen van deze verwijzing onder geleerden worden besproken, komt de kerninformatie overeen met de evangelische verslagen.

De Romeinse historicus Tacitus, die aan het begin van de tweede eeuw schreef, noemt Jezus ook in zijn “Annalen”. Hij verwijst naar “Christus” die onder Pontius Pilatus leed tijdens het bewind van Tiberius, en wijst op het bestaan van christenen in Rome. Dit bevestigt de tijdlijn van het Nieuwe Testament en de verspreiding van het christendom.

Bovendien leveren archeologische vondsten indirect bewijs ter ondersteuning van het historische leven van Jezus. Opgravingen op locaties zoals Nazareth, Kafarnaüm en Jeruzalem hebben artefacten en structuren opgegraven die overeenkomen met beschrijvingen in de evangeliën. De ontdekking van de Pilatussteen in Caesarea, gegraveerd met de naam Pontius Pilatus, bevestigt de historische nauwkeurigheid van de evangelieverslagen over de Romeinse gouverneur die Jezus tot kruisiging veroordeelde.

De vroege kerkvaders, zoals Clemens van Rome, Ignatius van Antiochië en Justinus Martelaar, geven aanvullende vroege getuigenissen over Jezus en Zijn impact. Hun geschriften, die dateren uit de eerste en tweede eeuw, weerspiegelen een continuïteit van geloof en praktijk uit het apostolische tijdperk en versterken het historische bestaan van Jezus.

Bovendien getuigt de snelle verspreiding van het christendom in de eerste eeuw, ondanks ernstige vervolging, van de diepgaande impact van het leven en de leer van Jezus. De bereidheid van vroege christenen om te lijden en te sterven voor hun geloof geeft aan dat zij sterk overtuigd zijn van de historische realiteit van de opstanding van Jezus.

Samenvatting:

• Nieuwtestamentische documenten, vooral de evangeliën, zijn primaire historische bronnen.
• Niet-christelijke bronnen, zoals Josephus en Tacitus, bevestigen het bestaan van Jezus.
• Archeologische vondsten ondersteunen de historische context van het leven van Jezus.
• Vroege kerkvaders geven aanvullende getuigenissen over Jezus.
• De snelle verspreiding van het christendom en de bereidheid van vroege christenen om te sterven voor hun geloof bevestigen de historische realiteit van Jezus.

Hoe is het begrip van Jezus Christus geëvolueerd door de leer van de kerkvaders?

In de eerste paar eeuwen richtten de kerkvaders zich op het verduidelijken van de goddelijkheid en menselijkheid van Jezus. Het Concilie van Nicea in 325 na Christus, beïnvloed door de leringen van Athanasius, bevestigde de volledige goddelijkheid van Jezus en ging de Arische ketterij tegen die beweerde dat Jezus een geschapen wezen was en niet co-eeuwig met de Vader. De geloofsbelijdenis van Nicea, geformuleerd tijdens dit concilie, verklaart Jezus als "verwekt, niet gemaakt, wezenlijk met de Vader", met de nadruk op Zijn goddelijke natuur.

De Cappadocische vaders - Basilius de Grote, Gregorius van Nyssa en Gregorius van Nazianzus - ontwikkelden verder de trinitaire theologie, waarin werd uitgelegd hoe Jezus, de Zoon, zich verhoudt tot de Vader en de Heilige Geest in de Godheid. Hun werk was van cruciaal belang om de leer van de Drie-eenheid te verdedigen en het concept van de eeuwige generatie van Jezus uit de Vader te verwoorden.

Het Concilie van Chalcedon in 451 na Christus, gevormd door de leringen van Leo de Grote, gaf een definitieve verklaring over de aard van Christus. In de Chalcedonische definitie werd verklaard dat Jezus “één persoon in twee naturen” is, volledig God en volledig mens, “zonder verwarring, zonder verandering, zonder verdeeldheid, zonder afscheiding”. Deze formulering loste veel christologische controverses op en vestigde een duidelijk orthodox begrip van de tweeledige aard van Jezus.

Augustinus van Hippo, een van de meest invloedrijke kerkvaders, droeg door zijn geschriften aanzienlijk bij aan de christologie. In zijn werk “On the Trinity” onderzocht Augustinus de relatie tussen de menselijke en goddelijke natuur van Jezus en benadrukte hij de rol van Jezus als bemiddelaar die de kloof tussen God en de mensheid overbrugt.

De vroege kerkvaders gingen ook in op soteriologische vragen: hoe het leven, de dood en de opstanding van Jezus redding brengen. Anselmus van Canterbury ontwikkelde in de middeleeuwen de tevredenheidstheorie van verzoening in zijn werk “Cur Deus Homo” (Waarom God mens werd). Hij betoogde dat Jezus, die zowel God als mens was, op unieke wijze in staat was om aan de eisen van goddelijke rechtvaardigheid te voldoen en verzoening tussen God en de mensheid tot stand te brengen.

De leer van de Kerkvaders heeft ook ons begrip van de sacramenten, in het bijzonder de Eucharistie, verrijkt. Cyrillus van Jeruzalem en Johannes Chrysostomos benadrukten onder meer de werkelijke aanwezigheid van Christus in de Eucharistie en vormden de liturgische en sacramentele theologie van de Kerk.

Samenvatting:

• De kerkvaders verduidelijkten de goddelijkheid en menselijkheid van Jezus.
• Het Concilie van Nicea (325 n.Chr.) bevestigde de volledige goddelijkheid van Jezus.
• De Cappadocische Vaders ontwikkelden een trinitaire theologie.
• Het Concilie van Chalcedon (451 n.Chr.) definieerde Jezus als volledig God en volledig mens.
• Augustinus van Hippo onderzocht de relatie tussen Jezus’ natuur en zijn bemiddelende rol.
• Anselmus van Canterbury ontwikkelde de tevredenheidstheorie van de verzoening.
• De Kerkvaders verrijkten de sacramentele theologie, in het bijzonder de Eucharistie.

Hoe vormt de relatie met Jezus Christus het leven en de spiritualiteit van een christen?

Ten eerste nodigt een relatie met Jezus ons uit tot een leven van gebed en intimiteit met God. Jezus zelf modelleerde een leven van gebed, waarbij hij zich vaak terugtrok naar eenzame plaatsen om met de Vader te communiceren (Lucas 5:16). Hij leerde ons bidden met eenvoud en vertrouwen, zoals in het Onze Vader (Matteüs 6:9-13). Door gebed ontwikkelen we een persoonlijke verbinding met Jezus, ervaren we Zijn aanwezigheid en leiding in ons dagelijks leven.

Ten tweede geven de leringen van Jezus vorm aan ons moreel en ethisch gedrag. Zijn gebod om elkaar lief te hebben zoals Hij ons heeft liefgehad (Johannes 13:34) wordt de basis van onze interacties. Deze liefde is niet alleen een emotie, maar een verbintenis om rechtvaardig te handelen, genade te tonen en nederig met God te wandelen (Micha 6:8). Jezus volgen betekent de zaligsprekingen belichamen (Mattheüs 5:3-12) en ernaar streven de deugden van nederigheid, mededogen en vergeving na te leven.

Een relatie met Jezus roept ons ook op tot een leven van dienstbaarheid. Jezus waste de voeten van Zijn discipelen en toonde aan dat ware leiding wordt gevonden in het dienen van anderen (Johannes 13:14-15). Hij identificeerde zich met de minste van deze, en leerde dat door het dienen van de hongerigen, de dorstigen, de vreemdelingen, de naakten, de zieken en de gevangenen, wij Hem dienen (Mattheüs 25:31-46). Deze dienst is een tastbare uitdrukking van ons geloof en onze liefde voor Christus.

Bovendien geeft het hebben van een relatie met Jezus ons een gevoel van doel en missie. Jezus gaf Zijn discipelen de opdracht om discipelen van alle natiën te maken, hen te dopen en hen te leren alles te gehoorzamen wat Hij bevolen had (Mattheüs 28:19-20). Als christenen zijn we geroepen om het goede nieuws van Jezus Christus te delen, getuige te zijn van Zijn transformerende kracht in ons leven en anderen uit te nodigen om Zijn liefde en genade te ervaren.

Onze relatie met Jezus biedt ons ook hoop en veerkracht in het aangezicht van beproevingen. Jezus beloofde Zijn aanwezigheid en vrede, zelfs in tijden van lijden (Johannes 16:33). Door op Zijn beloften te vertrouwen en op Zijn kracht te vertrouwen, kunnen we ontberingen doorstaan en vreugde en vrede vinden die het begrip te boven gaan (Filippenzen 4:7).

Ten slotte vormt een relatie met Jezus onze spirituele praktijken, met name door deelname aan de sacramenten. De Eucharistie, waarin wij deel hebben aan het lichaam en het bloed van Jezus, verenigt ons met Hem en met elkaar in een diepe gemeenschap (1 Korintiërs 10:16-17). Doopsel, bevestiging, belijdenis en andere sacramenten zijn middelen van genade die onze relatie met Jezus en de Kerk verdiepen.

Samenvatting:

• Een relatie met Jezus nodigt ons uit tot een leven van gebed en intimiteit met God.
• De leer van Jezus geeft vorm aan ons moreel en ethisch gedrag (Johannes 13:34).
• Deze relatie roept ons op tot een leven van dienstbaarheid (Johannes 13:14-15, Mattheüs 25:31-46).
• In relatie staan met Jezus zorgt voor doel en missie (Mattheüs 28:19-20).
• Het biedt hoop en veerkracht in beproevingen (Johannes 16:33, Filippenzen 4:7).
• Onze relatie met Jezus vormt onze spirituele praktijken, vooral door de sacramenten.

Referenties:

Johannes 14:6

Johannes 8:58

Johannes 17:5