Bijbelstudie: Wat symboliseert de sluier in de Bijbel?

Wat is de betekenis van de sluier in de context van de tabernakel en de tempel in het Oude Testament?

De sluier in de Tabernakel en Tempel heeft een diepe betekenis in ons geestelijk erfgoed. In het Oude Testament diende dit heilige gordijn als een fysieke en symbolische barrière die het Heiligdom scheidde van het Heilige der Heiligen – het binnenste heiligdom waar Gods aanwezigheid onder Zijn volk woonde.

Het boek Exodus geeft ons gedetailleerde instructies voor deze sluier: “En gij zult een sluier maken van blauwe en paarse en scharlakengarens en fijn getweernd linnen. Het moet worden gemaakt met cherubs die er vakkundig in zijn verwerkt" (Exodus 26:31). Dit uitgebreide ontwerp spreekt tot de eerbied en ontzag waarmee onze voorouders de goddelijke aanwezigheid benaderden.

Ik zie in deze sluier een krachtige metafoor voor de menselijke conditie. Het vertegenwoordigt de afstand die we vaak van God voelen, een afstand die niet wordt geboren uit Zijn afwezigheid, maar uit onze eigen beperkingen en zondigheid. Toch spreekt het ook tot ons diepe verlangen naar verbinding met het goddelijke.

Historisch gezien kon alleen de hogepriester voorbij deze sluier gaan, en slechts één keer per jaar op de Grote Verzoendag. Deze beperkte toegang herinnert ons aan de ernst van de zonde en de noodzaak van bemiddeling tussen de mensheid en God. Het onderstreept de ontzagwekkende heiligheid van God en de zorgvuldige voorbereiding die nodig is om tot Hem te naderen.

De sluier in de tabernakel en tempel symboliseert zowel scheiding als de belofte van gemeenschap. Het getuigt van Gods verlangen om onder Zijn volk te wonen, ook al benadrukt het de noodzaak van zuivering en eerbied bij het naderen tot Hem. Laten we nadenken over dit oude symbool en bedenken hoe we ons eigen hart kunnen voorbereiden om met nederigheid en ontzag Gods aanwezigheid binnen te gaan.

Hoe symboliseert de sluier de scheiding tussen God en de mensheid?

De sluier als symbool van scheiding tussen God en de mensheid is een krachtig concept dat spreekt tot de kern van onze spirituele reis. Deze scheiding is geen fysieke afstand, want zoals Paulus ons eraan herinnert, is God “niet ver van ieder van ons” (Handelingen 17:27). Integendeel, het is een spirituele en morele kloof die onze menselijke beperkingen en zondigheid hebben gecreëerd.

In het Oude Testament drukt de profeet Jesaja deze scheiding schrijnend uit: "Maar uw ongerechtigheden hebben een scheiding gemaakt tussen u en uw God, en uw zonden hebben zijn aangezicht voor u verborgen, zodat hij niet hoort" (Jesaja 59:2). De sluier in de tempel was een tastbare weergave van deze geestelijke werkelijkheid.

Ik zie in deze symboliek een weerspiegeling van de strijd van de menselijke psyche met schuld en onwaardigheid. De sluier vertegenwoordigt onze eigen gevoelens van ontoereikendheid voor het goddelijke, ons gevoel dat we niet "goed genoeg" zijn om God te benaderen. Het belichaamt de psychologische barrières die we vaak opwerpen tussen onszelf en de bron van liefde en genade.

Historisch gezien is dit concept van scheiding een centraal thema geweest in religieus denken in verschillende culturen. In de joods-christelijke traditie vindt het zijn wortels in het verhaal van de zondeval in Genesis, waar de ongehoorzaamheid van Adam en Eva leidde tot hun verdrijving uit Eden en directe gemeenschap met God.

Toch moeten we niet vergeten dat deze sluier van afscheiding niet het laatste woord is. Zelfs in het Oude Testament zien we Gods voortdurende inspanningen om Zijn volk te bereiken, om deze kloof te overbruggen. Het bestaan zelf van de tabernakel en de tempel, met de sluier, spreekt paradoxaal genoeg tot Gods verlangen om onder Zijn volk te wonen.

In ons christelijk begrip krijgt deze symboliek een nieuwe betekenis door Christus. Zoals de schrijver van Hebreeën ons vertelt, is Jezus onze hogepriester geworden, die namens ons achter de sluier binnengaat (Hebreeën 6:19-20). Door Zijn offer nodigt Hij ons uit om God met vertrouwen te benaderen en de sluier te transformeren van een barrière naar een poort.

Wat betekent het scheuren van de sluier ten tijde van de kruisiging van Jezus in het Nieuwe Testament?

Het scheuren van de tempelsluier op het moment van de kruisiging van Jezus is een krachtige en cruciale gebeurtenis in ons geloof, rijk aan theologische betekenis. De evangeliën beschrijven deze dramatische gebeurtenis: "En zie, het gordijn van de tempel werd in tweeën gescheurd, van boven naar beneden" (Mattheüs 27:51).

Deze bovennatuurlijke verdwijning van de sluier betekent niets minder dan een radicale transformatie in de relatie van de mensheid met God. Het verkondigt, met goddelijk gezag, dat het oude systeem van bemiddelde toegang tot God tot een einde is gekomen. De barrière die ooit de mensheid van het Heilige der Heiligen scheidde, is verwijderd, niet door menselijke handen, maar door goddelijke tussenkomst.

Ik ben onder de indruk van de timing van dit evenement. Het gebeurde precies op het moment dat Jezus, onze Grote Hogepriester, Zichzelf aanbood als het volmaakte offer voor de zonde. Deze synchroniciteit onderstreept het verband tussen het verzoenende werk van Christus en onze hernieuwde toegang tot God.

Psychologisch spreekt het scheuren van de sluier tot onze diepste verlangens naar directe gemeenschap met het goddelijke. Het richt zich op ons aangeboren verlangen om het gevoel van afscheiding van God te overwinnen dat de mensheid sinds de val heeft achtervolgd. In deze daad toont God op dramatische wijze Zijn verlangen om in een intieme relatie met Zijn kinderen te zijn.

De auteur van Hebreeën licht prachtig de betekenis van deze gebeurtenis toe: "Daarom, broeders, omdat wij vertrouwen hebben om de heilige plaatsen binnen te gaan door het bloed van Jezus, door de nieuwe en levende weg die Hij voor ons opende door het gordijn, dat wil zeggen door zijn vlees ..." (Hebreeën 10:19-20). Hier zien we dat Jezus zelf de nieuwe en levende weg naar Gods aanwezigheid wordt.

Dit scheuren van de sluier nodigt ons uit tot een nieuwe vrijmoedigheid in het naderen van God. Het verklaart dat wij door Christus rechtstreeks toegang hebben tot de Vader. We moeten niet langer vertrouwen op aardse bemiddelaars of rituelen om de kloof tussen ons en God te overbruggen. In plaats daarvan worden we geroepen om "nadert te komen met een waarachtig hart in volledige zekerheid van het geloof" (Hebreeën 10:22).

Hoe wordt het concept van de sluier gebruikt om de aard van openbaring en begrip in de Bijbel te bespreken?

Het concept van de sluier in de Schrift gaat verder dan de fysieke manifestatie ervan in de Tempel. Het wordt een krachtige metafoor voor het proces van goddelijke openbaring en menselijk begrip, en nodigt ons uit om de mysteries van geloof en kennis te overdenken.

De apostel Paulus gebruikt in zijn tweede brief aan de Korinthiërs deze beeldspraak op een krachtige manier: “Maar hun geest was verhard. Want tot op de dag van vandaag, wanneer zij het oude verbond lezen, blijft datzelfde voorhangsel onverwijderd, want alleen door Christus wordt het weggenomen" (2 Korintiërs 3:14). Hier spreekt Paulus over een metaforische sluier die geestelijk begrip verduistert.

Ik zie in deze metafoor een weerspiegeling van de strijd van de menselijke geest om goddelijke waarheden te begrijpen. De sluier vertegenwoordigt onze beperkte perceptie, onze vooroordelen en onze vooroordelen die ons vermogen om Gods openbaring volledig te begrijpen kunnen belemmeren. Het spreekt tot de cognitieve barrières die we vaak tegenkomen bij het tegenkomen van ideeën die onze bestaande wereldbeelden uitdagen.

Historisch gezien is dit concept van versluierd begrip een terugkerend thema in het religieuze en filosofische denken. Het weerspiegelt Plato’s allegorie op de grot, waar individuen slechts schaduwen van de werkelijkheid waarnemen. In de joods-christelijke traditie herinnert het ons eraan dat Mozes zijn gezicht bedekte nadat hij Gods heerlijkheid had ontmoet (Exodus 34:33-35).

Toch laat de Bijbel ons niet in deze staat van verduisterd visioen achter. Paulus vervolgt: "Maar wanneer iemand zich tot de Heer wendt, wordt de sluier verwijderd" (2 Korintiërs 3:16). Deze onthulling spreekt over de transformerende kracht van goddelijke genade en het verlichtende werk van de Heilige Geest in ons leven.

In de context van openbaring onderstreept de sluiermetafoor het progressieve karakter van Gods zelfopenbaring. Zoals de schrijver van Hebreeën schrijft: "Op vele en verschillende manieren sprak God van oudsher tot onze vaderen door de profeten; maar in deze laatste dagen heeft Hij tot ons gesproken door een Zoon" (Hebreeën 1:1-2). Elke fase van openbaring heft de sluier iets meer op, culminerend in de volledige openbaring van God in Christus.

Wat leerden de kerkvaders over de symboliek van de sluier in de christelijke theologie?

De heilige Johannes Chrysostomus, de prediker met de gouden mond, zag in het scheuren van de tempelsluier een teken van de overwinning van Christus op de dood. Hij schreef: “De sluier werd gescheurd en de hemel werd geopend ... waaruit blijkt dat de hemel zowel zichtbaar als toegankelijk voor ons zou zijn.” Deze interpretatie benadrukt de eschatologische implicaties van het werk van Christus en wijst op onze toekomstige hoop op hemelse gemeenschap met God.

Origenes van Alexandrië, bekend om zijn allegorische interpretaties, zag de sluier als een symbool van de incarnatie zelf. Hij leerde dat het vlees van Christus als een sluier was en tegelijkertijd Zijn goddelijke natuur verhulde en openbaarde. Dit perspectief nodigt ons uit om na te denken over het mysterie van de incarnatie, waar de oneindige God Zichzelf bekleedde met de eindige mensheid.

Ik vind het fascinerend hoe deze vroege theologen door de symboliek van de sluier verbanden legden tussen het Oude en het Nieuwe Testament. De heilige Cyrillus van Alexandrië bijvoorbeeld verbond de gescheurde sluier met de opening van het paradijs en zag het als een omkering van de verdrijving van Adam uit Eden.

De leer van de Vaders over de sluier raakt vaak aan thema’s van spirituele groei en transformatie. De heilige Gregorius van Nyssa gebruikt in zijn “Leven van Mozes” de beelden van Mozes die de donkere wolk op de berg Sinaï binnengaat als metafoor voor de reis van de ziel naar het mysterie van God. De sluier vertegenwoordigt hier de beperkingen van menselijke kennis en de noodzaak van geloof in het naderen van het goddelijke.

Ambrosius van Milaan verbindt in zijn werk “On the Mysteries” de sluier met de sacramenten, met name de doop. Hij schrijft: “U bent bij het altaar gekomen, u hebt naar de sluier gekeken, u hebt naar het heilige der heiligen gekeken.” Voor Ambrosius dienen de sacramenten als middel om de sluier te doorboren en Gods aanwezigheid binnen te gaan.

Deze leringen van de Vaders herinneren ons aan het rijke theologische erfgoed dat we hebben geërfd. Ze moedigen ons aan om in de symboliek van de sluier niet alleen een historisch artefact te zien, maar een levende waarheid die ons begrip van God, Christus en onze eigen spirituele reis blijft vormen.

Hoe verhoudt de sluier zich tot de thema's heiligheid en heiligheid in bijbelse teksten?

De sluier in de Schrift dient als een krachtig symbool van heiligheid en heiligheid en herinnert ons aan de heilige grens tussen de menselijke en goddelijke rijken. In het Oude Testament zien we dit het duidelijkst in de tabernakel en de tempel, waar een sluier het Heiligdom scheidde van het Allerheiligste, de woning van Gods aanwezigheid.

Deze sluier sprak tot de Israëlieten over Gods transcendentie en onbereikbare heiligheid. Het herinnerde hen eraan dat de zonde een barrière had gecreëerd tussen de mensheid en God, een barrière die niet terloops kon worden overschreden. Alleen de hogepriester kon, eenmaal per jaar op de Grote Verzoendag, achter de sluier binnengaan om verzoening te doen voor de zonden van het volk.

Toch moeten we deze sluier niet alleen als een barrière zien. Het diende ook als een bemiddelingspunt, een plaats waar hemel en aarde elkaar ontmoetten. De sluier, in zijn schoonheid en vakmanschap, weerspiegelde iets van Gods glorie voor degenen die het naderden. Het nodigde eerbied en ontzag uit en bereidde de harten van aanbidders voor om het goddelijke te ontmoeten.

In het Nieuwe Testament vinden we een dramatische verschuiving in de symboliek van de sluier. Op het moment van de dood van Christus vertellen de evangelieschrijvers ons dat de tempelsluier van boven naar beneden in tweeën werd gescheurd. Dit krachtige beeld spreekt ons aan over het werk van Christus om de barrière tussen God en de mensheid te doorbreken en de weg vrij te maken voor alle gelovigen om in Gods aanwezigheid te treden.

Psychologisch kunnen we de sluier begrijpen als een representatie van onze menselijke behoefte aan zowel mysterie als openbaring in ons spirituele leven. De aanwezigheid van de sluier erkent dat er aspecten van God zijn die ons volledig begrip te boven gaan en een gevoel van heilige angst en verwondering bevorderen. Toch herinnert het scheuren van de sluier ons eraan dat we in Christus worden uitgenodigd in een intieme relatie met God, die niet langer op afstand wordt gehouden.

Historisch gezien zien we hoe dit begrip van de sluier christelijke gebedsruimten en praktijken heeft gevormd. De iconostase in oosters-orthodoxe kerken, bijvoorbeeld, heeft een soortgelijke functie als de oude tempelsluier, zowel het verbergen als onthullen van de heilige mysteries.

Op welke manieren functioneert de sluier als een metafoor voor geestelijke blindheid of inzicht in de Bijbel?

De sluier in de Schrift dient niet alleen als een fysiek object, maar ook als een krachtige metafoor voor onze geestelijke toestand. Het spreekt ons aan over zowel blindheid als inzicht, over duisterheid en openbaring, en herinnert ons aan onze voortdurende reis naar een vollediger begrip van Gods waarheid.

In het Oude Testament zien we dat de profeet Jesaja spreekt van een "sluier die over alle naties is verspreid" (Jesaja 25:7), verwijzend naar de geestelijke blindheid die de mensheid treft. Deze sluier verhindert dat mensen Gods wegen werkelijk zien en begrijpen. Het is een aangrijpend beeld van de beperkingen van menselijke wijsheid en de behoefte aan goddelijke verlichting.

De apostel Paulus ontwikkelt deze metafoor in zijn tweede brief aan de Korinthiërs verder. Hij spreekt van een sluier die over de gedachten van hen ligt die het oude verbond lezen zonder de vervulling ervan in Christus te begrijpen. Deze sluier wordt volgens Paulus "alleen door Christus weggenomen" (2 Korintiërs 3:14). Hier vertegenwoordigt de sluier niet alleen onwetendheid, maar een soort spirituele koppigheid die de waarheid weerstaat.

Maar Paulus biedt ook hoop. Hij vertelt ons dat "wanneer iemand zich tot de Heer wendt, de sluier wordt weggenomen" (2 Korintiërs 3:16). Deze verwijdering van de sluier wordt geassocieerd met het werk van de Heilige Geest, die vrijheid en transformatie brengt. Het beeld verschuift van een van obstructie naar een van openbaring en inzicht.

Psychologisch kunnen we deze metafoor begrijpen als spreken tegen de menselijke neiging om vast te houden aan vertrouwde manieren van denken, zelfs als ze ons niet langer goed dienen. De sluier vertegenwoordigt onze vooroordelen, onze vooroordelen, ons beperkte begrip – al die dingen die ons kunnen beletten Gods waarheid duidelijk te zien.

Het proces van het verwijderen van deze sluier kan uitdagend en zelfs pijnlijk zijn. Het vereist nederigheid en openheid voor nieuwe perspectieven. Maar het is ook bevrijdend, waardoor we onszelf, anderen en God duidelijker kunnen zien.

Historisch gezien zien we hoe deze metafoor de christelijke spiritualiteit heeft gevormd. De taal van “verlichting” en “verlichting” in veel mystieke tradities is gebaseerd op deze beeldspraak van de sluier die uit onze spirituele ogen wordt verwijderd.

Laten we bidden voor de moed om God toe te staan de sluiers uit onze eigen harten en geesten te verwijderen. Mogen we openstaan voor nieuwe inzichten, bereid zijn om onze vooroordelen ter discussie te stellen en ernaar verlangen om Gods waarheid duidelijker te zien. En terwijl we deze onthulling in ons eigen leven ervaren, mogen we geduldig en medelevend zijn met anderen die misschien nog steeds worstelen om te zien.

Vergeet niet dat het verwijderen van de sluier geen eenmalige gebeurtenis is, maar een doorlopend proces. We zijn allemaal op een reis van steeds dieper begrip. Laten we elkaar onderweg aanmoedigen en ons samen verheugen naarmate onze visie op Gods liefde en waarheid steeds duidelijker wordt.

Hoe interpreteren verschillende christelijke tradities de symboliek van de sluier?

De rijke symboliek van de sluier is op verschillende manieren geïnterpreteerd over de verschillende wandtapijten van christelijke tradities. Elke interpretatie biedt ons waardevolle inzichten in onze relatie met God en ons begrip van het heilige.

In de oosters-orthodoxe traditie vindt de sluier uitdrukking in de iconostase, het scherm van iconen dat het schip van het heiligdom scheidt. Dit wordt niet gezien als een barrière, maar als een venster naar de hemel, dat de gelovigen uitnodigt tot een diepere beschouwing van goddelijke mysteries. Het openen en sluiten van de centrale deuren tijdens de liturgie weerspiegelt de oudtestamentische sluier en herinnert ons aan het werk van Christus om de toegang tot Gods aanwezigheid te openen.

De rooms-katholieke traditie heeft de sluier in relatie tot de Eucharistie historisch benadrukt. De kelksluier, die de heilige vaten bedekt, spreekt over de verborgenheid van goddelijke mysteries en de eerbied waarmee we ze benaderen. Het herinnert ons eraan dat terwijl Christus werkelijk aanwezig is in de Eucharistie, deze tegenwoordigheid versluierd is onder de verschijning van brood en wijn.

Veel protestantse tradities, met name die welke uit de Reformatie zijn voortgekomen, hebben de neiging om de nadruk te leggen op het scheuren van de tempelsluier bij de kruisiging van Christus. Dit wordt geïnterpreteerd als het einde van het oude verbondssysteem en het priesterschap, waarbij alle gelovigen nu directe toegang hebben tot God door Christus. In deze tradities is er vaak een weerstand tegen elk idee van een voortdurende sluier tussen God en Zijn volk.

Sommige charismatische en Pinkstertradities hebben de taal van de sluier opgenomen in relatie tot spirituele waarneming. Ze spreken over God die de sluier opheft om bovennatuurlijk inzicht of openbaring te geven, op basis van Paulus' metafoor in 2 Korinthiërs.

Historisch gezien zien we hoe deze verschillende interpretaties de kerkarchitectuur, liturgische praktijken en spirituele vorming in verschillende tradities hebben gevormd. Ze weerspiegelen verschillende accenten in theologie en spiritualiteit, elk waardevol op zichzelf.

Psychologisch herinneren deze uiteenlopende interpretaties ons aan de menselijke behoefte aan zowel mysterie als openbaring in ons spirituele leven. De sluier spreekt tot ons gevoel dat er altijd meer te ontdekken valt over God, terwijl ook bevestigd wordt dat God door ons gekend wil worden.

Hoewel we kunnen verschillen in onze specifieke interpretaties van de sluier, laten we de gemeenschappelijke draden herkennen die door hen allemaal lopen. Ieder spreekt op zijn eigen manier over de ontzagwekkende heiligheid van God, de kostbaarheid van het offer van Christus door ons toegang te verlenen tot de Vader, en het voortdurende werk van de Heilige Geest om onze geestelijke waarneming te verdiepen.

Wat zijn de implicaties van de sluier voor de hedendaagse christelijke eredienst en praktijk?

De symboliek van de sluier, hoewel geworteld in oude praktijken, blijft krachtige implicaties hebben voor onze hedendaagse christelijke aanbidding en praktijk. Het daagt ons uit om na te denken over hoe we God benaderen, hoe we heilige ruimte begrijpen en hoe we spirituele groei in onze gemeenschappen cultiveren.

De sluier herinnert ons aan de spanning tussen Gods transcendentie en immanentie. Hoewel Christus de weg voor ons heeft geopend om vrijmoedig tot God te naderen, mogen we ons gevoel van ontzag en eerbied niet verliezen. Scheppen we in onze aanbidding ruimte voor zowel intieme ontmoeting als heilige angst? Weerspiegelen onze praktijken zowel de nabijheid als de andersheid van God?

Het scheuren van de tempelsluier roept ons op om na te gaan welke barrières we hebben opgeworpen tussen “geestelijkheid” en “leugenaarschap”. Hoewel we verschillende rollen binnen het lichaam van Christus erkennen, leven we echt het priesterschap van alle gelovigen uit? Stellen we alle leden in staat om God te dienen en rechtstreeks te benaderen?

Toch moeten we ook overwegen of we in onze gretigheid om de directe toegang tot God te benadrukken, iets van het gevoel van mysterie en transcendentie in onze aanbidding hebben verloren. De sluier spreekt over verborgen dingen, over diepten die nog moeten worden gezuiverd. Hoe kunnen we een spiritualiteit cultiveren die zowel openbaring als mysterie omvat?

In onze steeds meer visuele en beeldverzadigde cultuur daagt het concept van de sluier ons uit om na te denken over wat we zien en niet zien in onze aanbidding. Hoe gebruiken we visuele elementen om mensen in de aanwezigheid van God te trekken zonder hen toe te staan afgoden of afleidingen te worden?

Psychologisch herinnert de sluier ons aan onze voortdurende behoefte aan onthulling – aan groei in spirituele perceptie en begrip. Bevorderen onze aanbiddingspraktijken en discipelschapsprogramma's dit soort voortdurende transformatie? Creëren we een omgeving waarin mensen eerlijk kunnen worstelen met hun “sluiers” – hun twijfels, misvattingen en gebieden van spirituele blindheid?

De sluier spreekt ook over kwesties van inclusie en uitsluiting in onze gemeenschappen. Hoewel we bevestigen dat Christus de toegang tot God voor alle gelovigen heeft geopend, creëren onze praktijken soms nieuwe sluiers die bepaalde groepen uitsluiten? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat onze aanbidding werkelijk de radicale inclusiviteit van het Evangelie weerspiegelt?

Historisch gezien zien we hoe verschillende opvattingen over de sluier de christelijke architectuur en liturgie hebben gevormd. Hoe kunnen we in onze hedendaagse context de heilige ruimte creatief opnieuw voorstellen in het licht van deze symboliek? Of we nu aanbidden in kathedralen of cafés, hoe kunnen onze fysieke omgevingen zowel het mysterie als de toegankelijkheid van God weerspiegelen?

Hoe verhoudt de symboliek van de sluier zich tot de bredere thema's van verbond en verlossing in de Bijbel?

De symboliek van de sluier is ingewikkeld verweven in het grote tapijt van verbond en verlossing dat door de hele Schrift loopt. Het dient als een krachtige metafoor die de relatie van God met Zijn volk en het zich ontvouwende drama van de heilsgeschiedenis verheldert.

In het Oude Verbond stond de sluier in de tabernakel en tempel als een levendige herinnering aan de scheiding tussen God en de mensheid veroorzaakt door zonde. Het belichaamde zowel het verlangen van God om onder Zijn volk te wonen als de realiteit dat zonde volledige gemeenschap verhinderde. De sluier was dus een teken van zowel Gods verbondsaanwezigheid als de onvolledigheid van die verbondsrelatie.

Het ritueel van de Verzoendag, waarbij de hogepriester achter de sluier binnenging om verzoening te doen voor de zonden van het volk, voorspelde het verlossende werk van Christus. Het wees op de noodzaak van een bemiddelaar en het vergieten van bloed om de verbondsrelatie te herstellen.

Het scheuren van de tempelsluier bij de kruisiging van Christus wordt dan een dramatisch teken van de inhuldiging van het Nieuwe Verbond. Het verkondigt dat door het offer van Christus de barrière tussen God en de mensheid is weggenomen. De schrijver van Hebreeën drukt dit prachtig uit en zegt dat we nu "het vertrouwen hebben om het Allerheiligste binnen te gaan door het bloed van Jezus, door een nieuwe en levende weg die voor ons is geopend door het gordijn, dat wil zeggen zijn lichaam" (Hebreeën 10:19-20).

Psychologisch spreekt deze verschuiving van een versluierde naar een onthulde relatie met God tot onze diepste verlangens naar intimiteit en acceptatie. Het richt zich op onze angst voor afwijzing en onwaardigheid voor God en verzekert ons dat we in Christus volledig worden verwelkomd in Gods aanwezigheid.

Het concept van onthulling sluit ook aan bij het thema van progressieve openbaring in de Schrift. Door de hele heilsgeschiedenis heen heeft God geleidelijk Zijn verlossingsplan onthuld, waarbij elk verbond voortbouwt op en verduidelijkt wat daarvoor kwam. De volledige openbaring komt in Christus, die zelf het "beeld van de onzichtbare God" is (Kolossenzen 1:15).

Historisch gezien zien we hoe dit begrip de christelijke theologie en praktijk heeft gevormd. De nadruk op Christus als de hoogste hogepriester, het begrip van de doop als het aangaan van het Nieuwe Verbond en de Eucharistie als deelname aan het lichaam en het bloed van Christus – dit alles is gebaseerd op de beelden van de sluier en de verbinding ervan met het verbond en de verlossing.

En laten we niet vergeten dat hoewel de sluier is gescheurd, we nog steeds wachten op de volledige voltooiing van onze verlossing. We leven in het “reeds maar nog niet” van Gods koninkrijk. Moge deze spanning ons inspireren om met hoopvolle verwachting te leven, gretig anticiperend op de dag dat we God van aangezicht tot aangezicht zullen zien, met elke sluier eindelijk en volledig verwijderd.

Laten we tot die dag leven als mensen van het Nieuwe Verbond, dankbaar de toegang omarmen die we tot God hebben door Christus, en anderen uitnodigen om dezelfde transformerende relatie te ervaren.

—