Dutch 
English 
Arabic 
Spanish 
Portuguese 
Chinese 
Russian 
French 
Italian 
German 
Japanese In een poging om de groei van het christendom te vertragen, beperkt elk van de vijf communistische landen ter wereld de stroom van financiering naar christelijke kerken ernstig en stelt zij strenge eisen aan kerken om binnen hun grenzen te opereren.
China, Cuba, Laos, Noord-Korea en Vietnam behouden allemaal strikte controle over kerken en dicteren hoe ze kunnen functioneren, of helemaal niet. Religieuze instellingen worden gedwongen zich te registreren bij hun respectieve naties en krijgen alleen het recht om te opereren als ze instemmen met strenge en soms onchristelijke criteria.
De dictatoriale autoriteiten in deze landen zien alles anders dan totale onderdanigheid aan de staat als een machtsstrijd. Dit geldt met name voor het christendom. Gelovigen worden gezien als bedreigingen en regeringen van deze landen nemen extreme maatregelen om hen te sluiten.
Het communisme leunt zwaar op het atheïsme. Mao Zedong, oprichter van het hedendaagse China en de Chinese Communistische Partij (CCP), was een atheïst en de officiële houding van de CCP blijft er een van atheïsme.
Hoewel de heersende klasse van China toestaat dat er enkele soorten christelijke kerken bestaan binnen de natie, moeten de kerken zich registreren bij de staat en een systeem volgen dat bekend staat als Sinicization. Dit systeem vereist de opname van Chinese kenmerken en communistische doctrine in kerkelijke preken en diensten. Geregistreerde christelijke kerken moeten maak al hun fondsen transparant zijn voor de overheid en hen in staat stellen te worden bekeken en gecontroleerd door de Chinese autoriteiten.
In 2022 vaardigde China wetgeving uit met de naam “Maatregelen voor het financieel beheer van locaties voor religieuze activiteiten”. De wet staat Chinese ambtenaren toe om de financiën van kerkelijke instellingen te controleren.
Volgens Hulp aan Barnabas, artikel 43 van de wet bepaalt dat “afdelingen religieuze zaken, financiële afdelingen en relevante overheidsdiensten financiële en vermogensinspecties en audits van religieuze activiteitenlocaties kunnen organiseren”.
Daarnaast moeten personen die kerkdiensten leiden “het moederland liefhebben, het leiderschap van de Communistische Partij van China ondersteunen, het socialistische systeem ondersteunen, de grondwet, wetten, voorschriften en regels naleven en de kernwaarden van het socialisme in praktijk brengen”.
De evangelische tijd verklaarde in 2022 dat “de financiën van de kerk in handen [zijn] van de lokale autoriteiten, en dat beslissingen over het gebruik van geregistreerde kerkfinanciën of gebouwen niet langer door de kerken zelf kunnen worden genomen”.
In Cuba kunnen kerkleiders of deelnemers een gevangenisstraf krijgen voor het accepteren van fondsen uit het buitenland.
Volgens het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken kunnen de Cubaanse autoriteiten opleggen “straffen van maximaal tien jaar gevangenisstraf tegen personen die financiering ontvangen van buitenlandse organisaties of voor het financieren van activiteiten die geacht worden gericht te zijn tegen de staat of zijn grondwettelijke orde.”
Daarnaast moeten kerken zich registreren bij de overheid om te kunnen opereren; Cubaanse autoriteiten staan echter zelden toe dat nieuwe kerken zich registreren.
De Amerikaanse Commissie voor Internationale Religieuze Vrijheid (USCIRF) gerapporteerd in 2025 dat Cubaanse functionarissen “regelmatig en willekeurig registratieaanvragen van religieuze groepen hebben geweigerd of niet hebben beantwoord. De regering gebruikte vervolgens een gebrek aan registratie als voorwendsel om zich te richten op niet-geregistreerde religieuze groepen.”
De regering in Laos vereist dat religieuze instellingen zich ook bij de staat registreren, en de wetgeving in het land schrijft voor dat bijna elk facet van het kerkleven ter goedkeuring door de overheid wordt beoordeeld.
Volgens het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, in 2023, Laotian wet “stelt dat bijna alle aspecten van religieuze praktijken, zoals samenkomen, religieuze diensten houden, reizen van religieuze ambtenaren, het bouwen van gebedshuizen, het wijzigen van bestaande structuren en het oprichten van nieuwe gemeenten in dorpen waar er geen bestonden, toestemming van overheidsfunctionarissen vereisen”. Daarnaast krijgen de Laotiaanse autoriteiten het recht om “elke religieuze activiteit stop te zetten” die volgens hen “een bedreiging vormt voor de nationale stabiliteit, de vrede en de sociale orde”.
De Laotiaanse overheid “controleert ook de verspreiding van geschreven materiaal voor religieuze audiënties” en “moeten religieuze teksten of ander materiaal goedkeuren voordat ze worden ingevoerd”.
In Noord-Korea worden kerken die in het land bestaan intensief gecontroleerd. En zelfs dan zijn ze, voor alle doeleinden, niet veel meer dan propagandamiddelen voor het regime om de schijn van religieuze vrijheid op het wereldtoneel te hebben.
Een Amerikaans ministerie van Buitenlandse Zaken verslag verklaarde dat er “een klein aantal officieel geregistreerde religieuze instellingen, waaronder kerken, bestond in het land, met name in Pyongyang, hoewel bezoekers meldden dat zij onder strikte staatscontrole opereerden en grotendeels fungeerden als pronkstukken voor buitenlanders”. In het verslag werd verder verklaard dat “de regering alle burgers aanmoedigde om iedereen te melden die zich bezighoudt met ongeoorloofde religieuze activiteiten of in het bezit is van religieus materiaal”.
Net als de andere communistische naties moeten religieuze organisaties in Vietnam zich ook bij de staat registreren om legaal te zijn en geen willekeurige arrestaties van leden te ervaren. Bovendien staat de Vietnamese wetgeving ambtenaren toe om de financiën van kerken te controleren.
Volgens Global Christian Relief, een wet De in 2024 aangenomen wet stelt de Vietnamese regering in staat om financiële gegevens van kerken en andere religieuze organisaties te eisen. De wet, bekend als decreet 95, geeft de autoriteiten ook de mogelijkheid om religieuze activiteiten om niet-gespecificeerde redenen op te schorten.
Het strenge toezicht op kerken door communistische regimes legt een zware last op gemeenten. Heftige boetes voor verzonnen misdaden zijn moeilijk, zo niet onmogelijk, te betalen, en de enorme spanning van bijna constant invasief onderzoek kan moeilijk te verdragen zijn.
Als communistische regimes schuld kunnen vinden aan een kerk, hebben ze zichzelf, door middel van wetgeving, paden gegeven om individuen op te sluiten en hele gemeenten te boeten of te sluiten. Een van de belangrijkste doelen van communistische regeringen is uiteindelijk om de status en aanwezigheid van Christus en het christendom in gemeenschappen te verminderen en angst in te boezemen bij degenen die Jezus volgen.
Schrijver: Lynn Arias
Om meer nieuwsberichten te lezen, bezoek de ICC Newsroom. Voor interviews kunt u een e-mail sturen press@persecution.org. Om het werk van het ICC over de hele wereld te ondersteunen, kunt u onze Waar het meest nodig is.
De post Onder de microscoop: Hoe communistische naties christenen vervolgen door middel van intense controle, rode tape Voor het eerst verschenen op Internationaal christelijk belang.
