Methodist vs. Presbyteriaan: Verschillen uitgelegd

Broeders en zusters in Christus: Een oprechte gids voor presbyteriaanse en methodistische overtuigingen

Welkom, vriend. Als je dit leest, is dat waarschijnlijk omdat je een hart hebt dat nieuwsgierig is naar God en de wonderbaarlijk diverse manieren waarop Zijn volk door de geschiedenis heen heeft geprobeerd Hem te aanbidden. Uw vragen over de verschillen tussen christelijke tradities zijn geen teken van twijfel, maar een mooi bewijs van een geloof dat leeft, zoekt en graag wil groeien. We maken allemaal deel uit van het ene Lichaam van Christus, samen reizend, en van elkaar leren is een heilig deel van die wandeling.

Binnen de grote familie van het protestantse christendom zijn de Presbyteriaanse en Methodistische kerken twee belangrijke tradities die ontelbare levens hebben gevormd. Hoewel ze een gemeenschappelijke liefde voor Jezus Christus en een diepe eerbied voor de Schrift delen, komen ze voort uit verschillende momenten in de geschiedenis en worden ze bezield door verschillende spirituele perspectieven. Om ze te begrijpen is om twee torenhoge figuren van het geloof te ontmoeten: Johannes Calvijn, de briljante, systematische theoloog van de Protestantse Reformatie, en John Wesley, de gepassioneerde, methodische organisator van een groot spiritueel ontwaken.

Het is nuttig om ze niet als rivalen te beschouwen, maar als twee trouwe dienaren die in hun eigen tijd en plaats worstelden met de krachtige vragen van Gods genade en wat het betekent om een christelijk leven te leiden. Calvijns werk bracht de gereformeerde traditie voort, waaruit het presbyterianisme voortvloeide, met de nadruk op Gods prachtige soevereiniteit en het goed geordende leven van de kerk.1 Wesleys werk, geboren in een opwekking, bracht de methodistische beweging tot leven en benadrukte de warmte van een persoonlijke relatie met Christus en het gedisciplineerde streven naar een heilig leven4.

Dit artikel is een oprechte gids, ontworpen om met je mee te lopen door de kernovertuigingen, de praktische verschillen in het kerkelijke leven en de echte ervaringen van mensen binnen deze twee gekoesterde tradities. Het is een reis van begrip, aangeboden met een gebed dat het je eigen wandel met Christus zal verrijken, ongeacht op welk pad je bent.

Wat zijn de kern-hart-overtuigingen van Presbyterianen en Methodisten?

Om onze reis te beginnen, helpt het om de fundamentele identiteit van elke traditie te begrijpen - hun spirituele DNA, om zo te zeggen. Waar komen ze vandaan en wat is de centrale passie die hun geloof bezielt? De namen van deze denominaties geven ons een aanwijzing, wijzend op wat elke traditie het meest dierbaar is.

Presbyterianisme: Een geloof in Gods soevereiniteit en orde

De naam “Presbyteriaan” komt van het Griekse woord voor “oudere”, presbyteros.1 Dit is de eerste en belangrijkste sleutel tot het begrijpen van deze traditie. Het wijst op de diepe overtuiging dat de kerk niet moet worden bestuurd door één enkele, machtige bisschop of door de stem van elk individueel lid, maar door representatieve vergaderingen van ouderlingen, zowel geestelijken als leken, die door het volk worden gekozen om hen te leiden.1 Deze structuur gaat niet alleen over efficiënt beheer; Het is een theologisch geloof dat Christus gezag geeft aan de geloofsgemeenschap, die het samen op een ordelijke, biddende en verantwoordelijke manier uitoefent.

Presbyterianisme traceert zijn geschiedenis naar het vurige hart van de 16e-eeuwse protestantse Reformatie. Het was een directe breuk met de rooms-katholieke diep gevormd door de geest van de Franse hervormer John Calvijn in Genève, Zwitserland, en gedragen naar de Engels-sprekende wereld door de gedurfde Schotse hervormer John Knox.

De kern van de Presbyteriaanse theologie zijn drie majestueuze pijlers: de absolute soevereiniteit van God over de gehele schepping en redding; het uiteindelijke gezag van het Oude en het Nieuwe Testament als Gods geïnspireerde Woord; en de noodzaak van Gods genade, ontvangen door geloof in Jezus Christus, voor redding.1 Vanwege deze nadruk op gedeeld geloof is presbyterianisme een “confessionele” traditie. Dit betekent dat de kerken gezamenlijk gedetailleerde geloofsbelijdenissen onderschrijven, zoals de historische Westminster Geloofsbelijdenis, die dient als een gids voor wat de kerk gelooft dat de Bijbel leert.1

Methodisme: Een geloof van het verwarmde hart en het heilige leven

Het Methodisme begon daarentegen niet als een nieuwe, maar als een spirituele vernieuwingsbeweging binnen de 18e-eeuwse Kerk van Engeland.9 De oprichters ervan waren twee broers, John en Charles Wesley, beide Anglicaanse priesters.2 De naam “Methodist” was aanvankelijk een plagende bijnaam die werd gegeven aan de “Holy Club” die zij vormden aan de Universiteit van Oxford. De groep stond bekend om zijn gedisciplineerde en methodische benadering van gebed, studie en het dienen van de armen.

Het beslissende moment voor de beweging kwam in 1738 tijdens een kleine bijeenkomst op Aldersgate Street in Londen. Terwijl John Wesley luisterde naar een lezing uit Martin Luthers geschrift over het boek Romeinen, voelde hij zijn “hart vreemd opgewarmd”.2 Hij schreef in zijn dagboek dat hij het gevoel had dat hij alleen op Christus vertrouwde voor redding, en hem werd de verzekering gegeven dat Christus hem had weggenomen. zijn zonden. Deze diep persoonlijke, oprechte ervaring van Gods genade is de centrale impuls van het methodisme.

Uit deze ervaring vloeien de kernprincipes van het methodistische geloof voort: Gods liefdevolle genade is beschikbaar voor alle mensen, niet slechts voor enkele uitverkorenen; Een persoonlijke beslissing om Christus te volgen is essentieel. en deze beslissing is het begin van een levenslange reis naar wat Wesley “christelijke perfectie” of “schriftuurlijke heiligheid” noemde – een leven vol liefde voor God en de naaste.4 De nadruk ligt op een geloof dat niet alleen in het hoofd wordt geloofd, maar actief en methodisch wordt beleefd in het hart en in de wereld.

Het fundamentele verschil tussen deze twee tradities kan worden gezien in hun oorsprong. Presbyterianisme werd geboren uit een verlangen om een Terecht besteld Gestructureerd volgens de Schrift. Methodisme werd geboren uit een verlangen om een terecht geleefd geloof, een heilig leven als antwoord op een persoonlijke ervaring van Gods liefde. De ene begon met een focus op beleid en doctrine, de andere met een focus op vroomheid en praktijk. Dit eerste onderscheid helpt bij het verklaren van bijna alle andere verschillen die volgen.

Categorie	Presbyterianisme	methodisme
Belangrijkste cijfers	John Calvin, John Knox 1	John & Charles Wesley 2
Historische wortels	16e-eeuwse protestantse Reformatie 1	18e-eeuwse Anglicaanse Revival 9
Kerntheologie	Gereformeerd/calvinistisch 1	Wesleyan-Arminian 9
Gezicht op verlossing	Gods soevereine keuze (predestinatie) 16	Reactie van de menselijke vrije wil op genade 4
Overheid van de kerk	Vertegenwoordiger (onder leiding van Ouderen/Presbyters) 1	Connectional / Episcopal (onder leiding van bisschoppen) 17
Gezicht op sacramenten	Een teken en zegel van Gods verbond 18	Een uiterlijk middel van innerlijke genade 19
Grote Amerikaanse lichamen	PC(USA), PCA, ECO 20	UMC, GMC 20

Hoe ontvangen we Gods genade? Een blik op de redding

Misschien ligt het grootste en diepst gevoelde verschil tussen de Presbyteriaanse en Methodistische tradities in hun begrip van verlossing. Hoe verschuift een mens van het gescheiden zijn van God door zonde naar een juiste relatie met Hem? Hoewel beide tradities schouder aan schouder zouden staan om te verklaren dat redding volledig een geschenk is van Gods genade die door geloof is ontvangen, beschrijven ze hoe die gave op heel verschillende manieren wordt gegeven en ontvangen.15

Dit is meer dan een theologisch debat. het raakt onze meest fundamentele vragen over Gods karakter en onze rol in ons eigen spirituele verhaal. Is Gods liefde een machtig, onstuitbaar decreet dat ons kiest en redt? Of is het een universele, tedere uitnodiging die onze vrijheid om te reageren eert?

De Presbyteriaanse visie: Gods soevereine keuze (calvinisme)

Het historische Presbyteriaanse begrip van verlossing is geworteld in de theologie van Johannes Calvijn. De kern van de leer is de leer van Voorbestemming. Dit is het geloof dat zelfs voordat de wereld werd geschapen, God, in Zijn volmaakte wijsheid en soevereiniteit, bepaalde mensen koos om gered te worden. Deze gekozen personen worden vaak “de uitverkorenen” genoemd15.

Voor moderne oren kan dit hard of oneerlijk klinken. Maar voor Presbyterianen is het de ultieme uitdrukking van Gods genade. Het uitgangspunt is een doctrine genaamd Totale verdorvenheid, die leert dat sinds de val van Adam de hele mensheid zo verdorven is door de zonde dat we geestelijk dood zijn en totaal niet in staat om God te kiezen of onszelf te redden.14 We zijn van nature van God afgekeerd. Het feit dat God genadig kiest om te redden iemand Het is een daad van pure, onverdiende liefde. Als Hij ons allemaal aan ons lot zou overlaten, zouden we allemaal verloren blijven.

Dit systeem van geloof wordt vaak samengevat door het acroniem TULIP 8:

• T – Totale verdorvenheid: We zijn geestelijk hulpeloos en niet in staat om onszelf te redden.
• U – Onvoorwaardelijke verkiezingen: Gods keuze om de uitverkorenen te redden is uitsluitend gebaseerd op Zijn eigen barmhartige wil, niet op enige goede daad, voorzien geloof of verdienste in hen.
• L – Beperkte verzoening: Het heilsdoel van de dood van Christus aan het kruis was om het heil van de uitverkorenen veilig te stellen en het voor hen volledig doeltreffend te maken.
• I – Onweerstaanbare genade: Wanneer God Zijn bijzondere, reddende genade aan een van de uitverkorenen uitbreidt, zullen zij zich er uiteindelijk niet tegen verzetten. De Heilige Geest verandert hun hart en zij komen vrijwillig en vrij tot geloof.
• P – Volharding van de heiligen: Zij die God heeft uitverkoren en gered, zal Hij ook bewaren. Een ware gelovige, één van de uitverkorenen, zal nooit blijvend van het geloof afvallen.26

De methodistische visie: Gods liefdevolle uitnodiging (Wesleyan-Arminianisme)

Het methodistische begrip, dat voortkomt uit de leringen van John Wesley en de vroegere Nederlandse theoloog Jacobus Arminius, biedt een ander beeld. Hoewel methodisten ook geloven dat we zondaars zijn die Gods genade nodig hebben, benadrukken ze Gods universele liefde en het belang van de mens. Vrije wil.4

De sleutel tot deze visie is de doctrine van Prevenient Grace. Wesley leerde dat God, in Zijn immense liefde voor de hele mensheid, een mate van genade geeft aan elke persoon. Deze genade “gaat voor” redding en herstelt onze gevallen natuur de vrijheid om te kiezen om samen te werken met Gods reddende genade of om zich ertegen te verzetten.4 Je bent niet gered door deze genade, maar u bent bevrijd door om een echte keuze te maken.

Dit leidt tot een contrasterende reeks overtuigingen 27:

• Totale verdorvenheid (met Prevenient Grace): We worden zondig geboren en kunnen onszelf niet redden, maar Gods genade stelt ons in staat om vrij te reageren op Zijn roeping.
• Voorwaardelijke verkiezingen: God, in Zijn volmaakte voorkennis, wist van eeuwigheid af wie er vrijelijk voor zou kiezen om hun geloof in Christus te plaatsen. Hij "verkozen" hen voor redding op basis van dit voorziene geloof.
• Onbeperkte boetedoening: De dood van Christus was voor alle mensen, waardoor redding mogelijk werd voor iedereen die wil geloven.
• Weerstaanbare genade: Omdat God onze vrije wil eert, kan Zijn oproep tot redding door mensen worden weerstaan en vaak worden afgewezen.
• Voorwaardelijke beveiliging: Omdat gelovigen vrij blijven, is het voor hen mogelijk om zich af te keren van het geloof en daarmee hun redding te verspelen.

De twee visies presenteren verschillende portretten van goddelijke liefde. De calvinistische visie ziet Gods liefde als een krachtig, specifiek en onbreekbaar decreet dat de redding van Zijn uitverkoren volk waarborgt en hen krachtige veiligheid biedt. De Wesleyan-Arminiaanse visie ziet Gods liefde als een universele, relationele uitnodiging die de menselijke vrijheid respecteert en mensen oproept tot een coöperatief partnerschap van redding.

Punt van Doctrine	Calvinisme (Presbyteriaan)	Wesleyan-Arminianisme (Methode)
Verdorvenheid	Totale verdorvenheid: Zonde heeft de mensheid geestelijk niet in staat gemaakt om God te kiezen.25	Totale verdorvenheid met Prevenient Grace: De mensheid is zondig, maar Gods genade herstelt de vrije wil om Hem te aanvaarden of te verwerpen.29
Verkiezingen	Onvoorwaardelijke verkiezingen: God koos de "uitverkorene" alleen op basis van Zijn soevereine wil, niet op basis van enige voorziene verdienste of geloof.26	Voorwaardelijke verkiezingen: God koos degenen die Hij voorzag dat Hij vrijelijk zou kiezen om geloof in Christus te hebben.27
Verzoening	Beperkte verzoening: De dood van Christus was specifiek bedoeld om de uitverkorenen te redden.27	Onbeperkte boetedoening: De dood van Christus maakte redding mogelijk voor de hele mensheid.30
Grace	Onweerstaanbare genade: Gods reddende oproep aan de uitverkorenen kan uiteindelijk niet worden weerstaan.27	Weerstaanbare genade: Mensen kunnen er vrijelijk voor kiezen om Gods oproep tot redding af te wijzen.29
Veiligheid	Volharding van de heiligen: Ware gelovigen, de uitverkorenen, kunnen hun redding niet verliezen.13	Voorwaardelijke beveiliging: Gelovigen kunnen zich door hun vrije wil van het geloof afkeren en hun redding verliezen.31

Als ik eenmaal gered ben, kan ik dan mijn geloof verliezen? Christelijke veiligheid verkennen

Rechtstreeks voortvloeiend uit de vraag hoe we gered worden, is een van de meest persoonlijke en dringende zorgen voor veel christenen: Als ik eenmaal geloof heb in Christus, is mijn redding dan voor altijd veilig? Dit is een vraag die diepe troost of krachtige angst kan brengen, en de Presbyteriaanse en Methodistische tradities bieden verschillende, hoewel even oprechte, antwoorden.

De Presbyteriaanse belofte: Volharding van de heiligen

In de gereformeerde theologische familie is het antwoord een volmondig “ja”. Een persoon die werkelijk gered is, is voor eeuwig veilig. Deze leer, bekend als de Volharding van de heiligen, is het laatste punt van het TULIP-acroniem en een bron van immens comfort voor velen.13 De kerngedachte is dat redding Gods werk van begin tot eind is. Als God u soeverein heeft gekozen, u heeft geroepen en u heeft gered, zal Hij u ook soeverein beschermen.

Dit betekent niet dat een christen een perfect leven zal leiden of nooit momenten van twijfel of strijd met zonde zal hebben. Verre van dat. Presbyterianen hebben een goed begrip van de voortdurende realiteit van zonde in het leven van een gelovige.14 Maar zij geloven dat het regenererende werk van de Heilige Geest in een ware gelovige permanent is. God zal niet toestaan dat een van Zijn uitverkoren kinderen uiteindelijk en uiteindelijk van Hem wegvalt. Zoals een presbyteriaans document vraagt: “Kan ik mijn redding verliezen?” Het gegeven antwoord is een geruststellend nee, omdat het afhangt van Gods genade, niet van ons eigen vermogen om vast te houden.32

Voor een Presbyteriaan wordt de zekerheid van redding dus niet gevonden door naar binnen te kijken naar de volmaaktheid van hun eigen geloof of daden. In plaats daarvan wordt hen geleerd om naar buiten te kijken naar de objectieve, onveranderlijke beloften van God. Zekerheid komt voort uit het vertrouwen in het voltooide werk van Christus aan het kruis, de waarheid van Gods Woord en het interne getuigenis van de Heilige Geest die hun plaats in Gods gezin bevestigt. De sacramenten van het Doopsel en het Avondmaal van de Heer dienen als krachtige, zichtbare tekenen en zegels van deze goddelijke belofte en herinneren de gelovige aan het onverbrekelijke verbond van God met hen.18

De methodistische mogelijkheid: De vrijheid om weg te lopen

De methodistische traditie, met zijn sterke nadruk op de vrije wil, biedt een ander perspectief. Omdat het heil de vrije en voortdurende medewerking van een persoon met Gods genade inhoudt, blijft die keuzevrijheid gedurende het hele leven van een gelovige bestaan. Dit betekent dat het voor iemand mogelijk is om af te dwalen of afvalligheid te plegen - om zich bewust en opzettelijk van God af te keren en de genade af te wijzen die ze ooit aanvaardden.13

Het officiële standpunt van de United Methodist Church is duidelijk en direct: “Onze Kerk leert ons dat we uiteindelijk de redding die God in ons is begonnen, kunnen “verliezen”.31 Dit wordt niet gezien als een onbetrouwbare God of een zwakke genade. Integendeel, het is de consequente en nuchtere erkenning van de krachtige gave van de menselijke vrijheid. Om God werkelijk lief te hebben, moet men vrij zijn om niet Hou van hem. Zoals een methodistische voorganger het uitlegde met behulp van de analogie van een huwelijk, kan de ene echtgenoot ervoor kiezen om weg te lopen van de relatie, zelfs als de andere liefdevol en trouw blijft.

Maar het is cruciaal om te begrijpen dat de primaire focus van de methodistische leer niet ligt op de angst om verlossing te verliezen. De centrale boodschap is een positieve en dringende oproep om “door te gaan naar perfectie” – om actief deel te nemen aan het leven van genade, om te groeien in heiligheid en om elke dag zijn geloof uit te leven.14 De mogelijkheid om weg te vallen dient als een serieuze herinnering aan het belang van deze dagelijkse wandeling en de noodzaak om voortdurend te vertrouwen op Gods heiligmakende genade.

Deze verschillende opvattingen creëren verschillende pastorale benaderingen. Wanneer een gelovige worstelt met zonde of twijfel, is het eerste instinct van een presbyteriaanse voorganger om zekerheid, Hij wijst hen terug naar de onveranderlijke, soevereine greep van God. Een methodistische voorganger zal, terwijl hij ook wijst op Gods genade, een aansporing, Hij roept de gelovige op om zijn wil uit te oefenen, zich te bekeren en terug te keren naar een leven van actieve trouw.

Wat betekent het om te groeien als christen? De reis van de heiligmaking

Nadat een persoon gerechtvaardigd is - recht gemaakt bij God door geloof in Christus - wat komt er dan nog? Zowel Presbyterianen als Methodisten zijn het er hartstochtelijk over eens dat een reddend geloof een levend geloof is, een geloof dat onvermijdelijk de vrucht zal voortbrengen van een veranderd leven, goede werken en een verlangen naar heiligheid. heiliging. Maar hoewel ze hetzelfde doel delen, zijn hun verwachtingen voor deze reis op aarde heel anders, wat hun unieke oorsprong in reformatie en opwekking weerspiegelt.

De methodistische ambitie: Christelijke perfectie

Een onderscheidende en krachtige doctrine binnen het Methodisme is de leer van Christelijke perfectie, ook bekend als Volledige sanctificatie14 Dit is het hoopvolle geloof dat het door het machtigende werk van de Heilige Geest voor een christen in dit leven mogelijk is om een staat van volmaakte liefde voor God en voor zijn naaste te bereiken. Dit is geen staat van absolute zondeloze perfectie, waar nooit fouten worden gemaakt. Integendeel, John Wesley beschreef het als een toestand waarin het hart zo vervuld is van Gods liefde dat er geen ruimte meer is voor het verlangen om vrijwillige, opzettelijke zonde te begaan.4

Dit is een diep optimistische en ervaringsgerichte doctrine, geboren uit de opwekkingsvuren van de Grote Ontwaking. Wesley geloofde dat dit een duidelijk werk van genade was na rechtvaardiging. Hij noemde het zelfs een "hemel beneden".28 Het is een ambitieus doel, een geestelijke berg die gelovigen geroepen zijn te beklimmen. Generaties lang is aan Methodistische predikanten de vraag gesteld: "Gaat u verder naar perfectie?"14 Deze vraag omschrijft het hele christelijke leven als een dynamische reis naar volledige heiligheid hier en nu.

De presbyteriaanse werkelijkheid: Progressieve heiligmaking

De Presbyteriaanse traditie, diep gevormd door de doctrine van totale verdorvenheid, bekijkt de reis van heiliging met een meer sober realisme. Voor Presbyterianen is heiliging een progressief, levenslang proces. Terwijl een gelovige wordt verklaard 100% rechtschapen in Gods ogen op het moment van rechtvaardiging (een wettelijke status), het proces van worden Rechtvaardig in karakter en gedrag is een dagelijkse strijd tegen de inwonende zonde die alleen volledig en definitief zal worden voltooid in het komende leven.

Een presbyteriaanse schrijver vatte dit perspectief met een vleugje humor vast en stelde dat voor presbyterianen de overtuiging dat men in dit leven daadwerkelijk christelijke perfectie zou kunnen bereiken “onze grootste zonde” is.14 Dit benadrukt het krachtige bewustzijn in de gereformeerde traditie van de hardnekkige en diepgewortelde aard van de zonde, zelfs in het leven van een verloste gelovige.

Vanuit dit gezichtspunt wordt het christelijk leven geleefd in een constante, gezonde spanning. Het is een dialectiek tussen twee glorieuze waarheden: De gelovige is reeds volledig vergeven en aanvaard in Christus, en toch moeten zij gelijktijdig strijd elke dag met alle macht, met de hulp van de Heilige Geest, om heiliger te worden.14 Deze visie legt de nadruk op volharding, geduld en een voortdurend vertrouwen op Gods genade in een strijd die een leven lang duurt.

Wie leidt de kerk? Vergelijking van governance en structuur

Naast de diepe theologische vragen van redding en heiligheid, is een van de meest praktische verschillen tussen Presbyterianen en Methodisten hoe hun kerken zijn georganiseerd en geleid. Dit gebied, bekend als beleidsvorm, lijkt misschien een droge, administratieve aangelegenheid, maar heeft een krachtige invloed op het leven van een lokale gemeente, van de wijze waarop een voorganger wordt gekozen tot de relatie van de kerk met de bredere denominatie.

Presbyteriaanse politiek: Een representatieve democratie

Zoals eerder opgemerkt, is de naam “Presbyteriaan” een beschrijving van zijn regering door “presbyters” of ouderlingen.1 Het systeem is een vorm van representatieve democratie, ontworpen om het gezag tussen geestelijken en leken in evenwicht te brengen.

De structuur werkt in oplopende niveaus van raden 6:

• De zitting: Dit is het bestuursorgaan van de plaatselijke gemeente. Het bestaat uit “regerende ouderlingen” (door de congregatie gekozen lekenleden) en de “onderwijzende ouderling” (de voorganger), die als moderator fungeert.1 De sessie houdt toezicht op het geestelijk leven en de bediening van de kerk.
• De pastorie: Dit is een regionale raad die bestaat uit alle onderwijzende ouderlingen en aangewezen regerende ouderlingen uit de gemeenten binnen haar geografische grenzen. De Presbytery heeft toezicht op haar kerken, verordineert predikanten en dient als een hoger hof van de kerk.
• De Algemene Vergadering: Dit is het hoogste bestuursorgaan van de denominatie, samengesteld uit een gelijk aantal regerende en onderwijzende ouderlingen uit alle presbyteriën. Het komt periodiek bijeen om het beleid voor de hele kerk vast te stellen.34

Een cruciaal kenmerk van dit systeem is de manier waarop predikanten worden gekozen. Een plaatselijke gemeente, wanneer zij een vacature heeft, vormt een Comité voor de benoeming van dominees (PNC). Deze lekencommissie is verantwoordelijk voor het zoeken, interviewen en uiteindelijk "oproepen" van een nieuwe predikant om hun kerk te dienen. Deze oproep moet dan worden goedgekeurd door de regionale pastorie.1 Dit proces geeft de lokale gemeente een krachtig gevoel van eigenaarschap en autonomie bij het kiezen van haar leiderschap.

Methodistische politiek: Een verbindingssysteem

Methodisme, aan de andere kant, maakt gebruik van een systeem dat beide bisschoppelijk (dat wil zeggen dat het bisschoppen heeft) en aansluiting.17 De term “connectioneel” is van cruciaal belang; Het betekent dat elke lokale kerk deel uitmaakt van een onderling verbonden web van relaties, gedeelde missie en wederzijdse verantwoordingsplicht dat de hele wereld overspant.

De structuur heeft ook stijgende niveaus, maar met een ander centrum van autoriteit:

• De Algemene Conferentie: Net als de Presbyterianen is dit het hoogste wetgevende orgaan, samengesteld uit leken- en geestelijkenafgevaardigden van over de hele wereld. Het is het enige lichaam dat officiële doctrine en beleid voor de hele kerk kan bepalen.
• Bisschoppen: De kerk is georganiseerd in grote geografische gebieden die worden voorgezeten door een bisschop. Bisschoppen zijn ouderlingen die zijn gekozen en gewijd aan dit ambt van geestelijk en administratief toezicht.
• Het benoemingssysteem: Het meest bepalende kenmerk van methodistisch beleid is hoe pastors worden geplaatst. Methodistische geestelijken zoeken niet naar hun eigen posities, noch worden ze door een plaatselijke kerk geroepen. In plaats daarvan zijn ze benoemd om een bepaalde gemeente te dienen door de bisschop van hun regio.13 Historisch gezien waren deze benoemingen van korte duur, wat de oorsprong van de beweging weerspiegelt met rondtrekkende, paardrijdende predikers die een “circuit” van kerken dienden.13 Hoewel benoemingen nu meestal veel langer zijn, blijft het principe: predikanten zijn dienaren van de gehele verbinding, gezonden door de bisschop naar waar ze nodig zijn.

Beide tradities vertrouwen op officiële documenten om hun bestuur te sturen: Presbyterianen in de PC (VS) gebruiken de Boek van Orde, terwijl United Methodists gebruik maken van de Boek van Discipline.1 Deze verschillende structuren creëren zeer verschillende culturen. Het Presbyteriaanse model bevordert een sterk gevoel van lokale autonomie en identiteit. Het methodistische model bevordert een sterk gevoel van denominationele loyaliteit en een gedeelde missie over de hele verbinding.

Hoe ziet een zondagsdienst eruit? Aanbiddingsstijlen vergelijken

Voor veel mensen die op zoek zijn naar een nieuwe vraag is de meest directe vraag: "Hoe zal het voelen om op een zondagochtend binnen te lopen?" Hoewel zowel Presbyteriaanse als Methodistische kerken een gemeenschappelijk erfgoed van eerbiedige, op de Schrift gerichte aanbidding delen, creëren hun verschillende theologieën vaak verschillende sferen en aandachtspunten in hun diensten.

Het is belangrijk om te onthouden dat je vandaag in beide denominaties een breed spectrum van aanbiddingsstijlen kunt vinden. Sommige gemeenten zijn zeer traditioneel, met gekleed koren, krachtige pijporgels, en klassieke hymnen, terwijl anderen zijn eigentijds, geleid door lof bands met gitaren en drums.37 Maar zelfs binnen deze verscheidenheid, sommige algemene kenmerken geworteld in hun respectieve tradities vaak schijnen door.

De Presbyteriaanse dienst: Focus op het woord

Een typische Presbyteriaanse dienst wordt vaak beschreven als het hebben van een geordend, Godgericht en soms intellectueel gevoel. Een persoon die een Presbyteriaanse kerk bezocht, vatte deze put op en beschreef de eredienst als “gericht” en de preek als “intellectueel bevredigend”, wat een duidelijk beeld geeft van hoe de bijbelse tekst zich verhoudt tot het leven.9 De hele dienst is vaak gestructureerd om de aanbidder naar een ontmoeting met het Woord van God te leiden.

De stroom van een traditionele Presbyteriaanse dienst volgt vaak een klassiek vierdelig patroon: Bijeenkomst, Bekentenis, Proclamatie van het Woord en Antwoord/Verzenden.40 Een centraal moment is het

Gebed voor verlichting, aangeboden vlak voor de lezing van de Schrift, met de vraag aan de Heilige Geest om de harten en geesten van de mensen te openen om te horen wat God tegen hen zegt via de Bijbel.41 De preek is het middelpunt van de dienst, begrepen als het belangrijkste moment van de verkondiging van Gods Woord.

Een belangrijk visueel onderscheid in veel Presbyteriaanse heiligdommen is het gebruik van een Communietafel aan de voorkant, in plaats van een altaar.16 Dit is een weloverwogen theologische verklaring. Een altaar is een offerplaats. Door een tafel te gebruiken, benadrukken Presbyterianen hun overtuiging dat het offer van Christus aan het kruis een perfecte, eenmalige gebeurtenis was die niet hoeft te worden herhaald. Het Avondmaal van de Heer is een maaltijd van herinnering, gemeenschap en geestelijke voeding, niet een heroffering van het offer van Christus.16

De methodistische dienst: Een oproep tot het hart

Een typische methodistische dienst, die ook een vergelijkbaar vierdelig patroon volgt (ingang, proclamatie, Thanksgiving, Sending Forth), heeft vaak een warmer, meer relationeel en hartgericht gevoel.42 Dit vloeit rechtstreeks voort uit zijn herlevende wortels en de nadruk die John Wesley legt op een persoonlijke geloofservaring.

Muziek is een bijzonder levendig en essentieel onderdeel van de Methodistenverering. De broer van John Wesley, Charles, was een van de meest productieve hymneschrijvers in de geschiedenis, en Methodisten hebben een rijke traditie van krachtige gemeentezang die is ontworpen om theologie te onderwijzen en het hart te roeren.9

Hoewel de methodistische eredienst gestructureerd is, kan hij ook een meer “vrije vorm” hebben dan zijn Presbyteriaanse tegenhanger.37 Er is vaak een sterke nadruk op het gemeenschapsleven, met tijd voor het delen van vreugden en zorgen, en een oproep tot actie. Wesley leerde dat het christelijk geloof moet worden beleefd door middel van zowel “werken van vroomheid” (zoals gebed en aanbidding) als “werken van barmhartigheid” (zoals het dienen van de armen en het zoeken naar rechtvaardigheid).4 Deze holistische visie betekent dat aanbidding niet alleen gaat over wat er in het heiligdom gebeurt, maar ook over hoe het mensen in staat stelt om als discipelen in de wereld te leven.

Deze verschillende aanbiddingsstijlen zijn een directe uitdrukking van de kerntheologie van elke traditie. Presbyteriaanse aanbidding is vaak gestructureerd om de vraag te beantwoorden: “Wat zegt de soevereine God ons door Zijn Woord?” Methodistische aanbidding is vaak gestructureerd om te vragen: “Hoe reageert mijn hart op Gods genadige uitnodiging en hoe zal ik die uitleven?”

Hoe ervaren we God in Doop en Communie?

Als protestantse denominaties erkennen zowel presbyterianen als methodisten twee sacramenten – heilige daden die door Christus zijn ingesteld als zichtbare tekenen van Gods genade: Het Doopsel en het Avondmaal van de Heer (ook wel de Communie of de Eucharistie genoemd).4 Hoewel ze het over beide eens zijn, bevat hun begrip van wat er op deze krachtige momenten gebeurt subtiele maar belangrijke verschillen die hun grotere theologische systemen weerspiegelen.

Doopsel: Een gemeenschappelijk teken van Gods claim

Een van de belangrijkste overeenkomsten tussen de twee tradities is dat beide praktijken zuigelingendoop.4 Deze praktijk onderscheidt hen van tradities zoals de Baptisten, die geloven dat de doop alleen voor hen moet zijn die oud genoeg zijn om een persoonlijke geloofsbelijdenis te doen. Voor zowel Presbyterianen als Methodisten is het dopen van een kind een krachtige uitspraak over Gods genade, niet over menselijke beslissingen.

De Uitzicht op Presbyteria ziet de doop als een “teken en zegel van het genadeverbond”.18 Dit is een taal die geworteld is in hun verbondstheologie, waarin de relatie van God met de mensheid wordt begrepen als een reeks verbonden of heilige overeenkomsten. Wanneer een kind wordt gedoopt, worden ze zichtbaar gemarkeerd als een lid van Gods verbondsgemeenschap, een kind van de belofte. De doop veroorzaakt niet automatisch redding, maar het is een middel waardoor God de genade van het verbond toepast op Zijn uitverkoren volk.18

De Methodistische weergave ziet de kinderdoop in de eerste plaats als een teken van Gods Prevenient Grace.4 Zij geloven dat Gods genade al aan het werk is in het leven van het kind en hen naar Hem toe trekt. De doop is het mooie, uiterlijke teken van deze innerlijke, vooruitziende genade. Het markeert de toegang van het kind tot de universele kerk en wordt gedaan in afwachting van de dag waarop het kind oud genoeg zal zijn om die doopgeloften te “bevestigen” met hun eigen persoonlijke geloofsbelijdenis.4

Avondmaal des Heren: Verschillende opvattingen over de tegenwoordigheid van Christus

Beide tradities koesteren het Avondmaal van de Heer als een centrale daad van aanbidding. Maar ze verschillen van mening over de complexe vraag hoe Christus aanwezig is in de maaltijd.

De Uitzicht op Presbyteria, na Johannes Calvijn, verwerpt de rooms-katholieke leer van transsubstantiatie (het geloof dat het brood en de wijn letterlijk het lichaam en bloed van Christus worden).16 In plaats daarvan houden ze vast aan de leer van de

Echte, spirituele aanwezigheid van Christus. Dit betekent dat hoewel het brood en de wijn fysiek brood en wijn blijven, Christus werkelijk en geestelijk aanwezig is in het sacrament. Als gelovigen deelnemen aan het geloof, tilt de Heilige Geest hen op om met de verrezen Christus te communiceren, en zij worden geestelijk door Hem gevoed.

De Methodistische weergave is sterk beïnvloed door de Anglicaanse achtergrond van John Wesley. Methodisten bevestigen dat Christus werkelijk aanwezig is in het Avondmaal van de Heer, maar ze vermijden vaak precieze definities en geven er de voorkeur aan Zijn aanwezigheid een "Heilig Mysterie".4 De nadruk ligt minder op het uitleggen van de mechanica van de tegenwoordigheid en meer op wat het sacrament is.

doet. Voor Methodisten is de Heilige Communie een primair "middel van genade" - een gewoon kanaal waardoor God Zijn rechtvaardigende en heiligende genade aan de gelovige overbrengt, hun geloof versterkt en hen helpt op hun reis naar heiligheid.4 In de meeste Methodistische kerken wordt de Communietafel beschouwd als een open tafel, wat betekent dat iedereen die serieus een relatie met Christus zoekt, welkom is om deel te nemen, ongeacht hun denominationele lidmaatschap.43

Zelfs deze subtiele verschillen in de sacramentele theologie zijn een venster op de grotere theologische kaders. De Presbyteriaanse taal van het "verbond" wijst op hun systematische, op God gerichte theologie. De methodistische taal van "genademiddelen" wijst op hun praktische, ervaringsgerichte theologie van het christelijke leven.

Hoe reageren deze kerken op de maatschappelijke vraagstukken van vandaag?

Zoals veel instellingen in de 21e eeuw, navigeren de Presbyteriaanse en Methodistische tradities door een periode van krachtige verandering en uitdaging. Tientallen jaren hebben hun belangrijkste afdelingen in de Verenigde Staten een grote daling van het lidmaatschap gezien.15 Tegelijkertijd worstelen ze met diepe verdeeldheid over theologie en hoe te reageren op dringende sociale kwesties, met name de opname van LGBTQ+-personen in het leven en de bediening van de kerk. Deze debatten hebben geleid tot pijnlijke en historische splitsingen binnen beide geloofsfamilies.

De Presbyteriaanse split: PC(USA) vs. PCA en ECO

Het Presbyteriaanse landschap in Amerika is verdeeld in verschillende grote lichamen. De grootste is de Presbyteriaanse Kerk (VS), of PC (VS). In de afgelopen decennia is de PC (VS) een van de meer theologisch en sociaal progressieve hoofddenominaties geworden, die officieel zowel het homohuwelijk als de wijding van LGBTQ+-personen als ministers en ouderen bevestigen.

Deze progressieve richting heeft geleid tot verschillende splitsingen.

• De Presbyteriaanse Kerk in Amerika (PCA) Het is een meer conservatieve benaming die zich in 1973 scheidde van de hoofdlijn. De PCA houdt vast aan een meer traditionele interpretatie van de Schrift met betrekking tot menselijke seksualiteit en handhaaft een striktere naleving van de Westminster Confession of Faith. De PCA verordineert vrouwen niet als voorgangers of ouderlingen.20
• De Convenant Orde van Evangelische Presbyterianen (ECO) is een nieuwere conservatieve denominatie gevormd in 2012 door gemeenten verlaten van de PC (USA). Net als de PCA houdt ECO vast aan traditionele opvattingen over huwelijk en seksualiteit, maar het verschilt door de wijding van vrouwen aan alle ambten in de kerk te bevestigen.

Zelfs vandaag de dag wordt de PC (VS) nog steeds geconfronteerd met interne spanningen. Recente voorstellen om “genderidentiteit” en “seksuele gerichtheid” als beschermde categorieën aan de grondwet van de kerk toe te voegen, hebben alarm geslagen bij de resterende conservatieven, die vrezen dat zij een enkele interpretatie van de Schrift zouden kunnen opleggen en mogelijk meer mensen en kerken uit de denominatie zouden kunnen verdrijven20.

Het methodistische schisma: UMC vs. GMC

De Methodistenfamilie heeft onlangs een eigen seismisch schisma ondergaan. Na decennia van controversiële discussies is de United Methodist Church (UMC) (Verenigde Methodistenkerk), stemde tijdens de Algemene Conferentie van 2024 voor het opheffen van het al lang bestaande verbod op het wijden van openlijk homoseksuele geestelijken en het uitvoeren van huwelijken tussen personen van hetzelfde geslacht in de Verenigde Staten.20

Deze beslissing was de laatste stap in een proces dat een van de grootste denominationele splitsingen in de Amerikaanse geschiedenis heeft gezien. Sinds 2019 hebben meer dan 7 600 conservatieve congregaties – die ongeveer een kwart van alle UMC-kerken in de VS vertegenwoordigen – ervoor gestemd zich van de denominatie los te maken.20 Veel van deze kerken zijn de nieuwe, theologisch conservatieve kerk gaan vormen of zich bij de nieuwe, theologisch conservatieve kerk gaan aansluiten.

Wereldwijde Methodistenkerk (GMC), die de traditionele houding ten aanzien van huwelijk en seksualiteit handhaaft.22

De situatie voor Methodisten is uniek gecompliceerd door zijn mondiale aard. In tegenstelling tot de PC(USA) heeft het UMC een groot en snel groeiend aantal leden in Afrika en de Filippijnen, waar traditionele christelijke leringen over deze kwesties overweldigend worden gehouden.20 Om dit aan te pakken, heeft het UMC een plan voor “regionalisering” goedgekeurd, dat, indien geratificeerd, verschillende delen van de wereldwijde kerk (zoals de VS, Afrika en Europa) in staat zou stellen hun eigen regels vast te stellen op sociaal en theologisch gebied, waardoor in wezen verschillende normen binnen dezelfde wereldwijde denominatie mogelijk zouden zijn.20

Deze verdeeldheid gaat niet alleen over één maatschappelijk vraagstuk. Ze vertegenwoordigen het hoogtepunt van een langdurige divergentie over meer fundamentele vragen: Wat is het gezag van de Bijbel? Hoe moet dat geïnterpreteerd worden in de moderne wereld? Is het de primaire missie van de kerk om de oude leer te behouden of haar boodschap aan te passen aan een veranderende cultuur? De pijnlijke splitsingen in beide tradities tonen aan dat de antwoorden op deze vragen voor velen zo verschillend zijn geworden dat ze niet langer onder één institutioneel dak kunnen worden verzoend.

Traditie	Hoofdlijn/progressief lichaam	Conservatieve/traditionele organen	Algemeen standpunt over LHBTQ+ Huwelijk/Ordinatie
Presbyterian	Presbyteriaanse Kerk (VS) (PC(VS)) 9	Presbyteriaanse Kerk in Amerika (PCA) 9, Convenant Orde van Evangelische Presbyterianen (ECO) 21	PC (VS): Bevestiging 34	PCA/ECO: Niet-bevestigend 9
Methodist	Verenigde Methodistenkerk (UMC) 20	Wereldwijde Methodistenkerk (GMC) 22	UMC: Bevestiging (in de VS) 20	GMC: Niet-bevestigend 22

Hoe is het om lid te worden van een presbyteriaanse of methodistische kerk?

Lid worden van een kerk is meer dan alleen het toevoegen van je naam aan een rol; Het is een publieke toewijding aan een geloofsgemeenschap, een belofte om samen te wandelen in de reis van discipelschap. Zowel de Presbyteriaanse als de Methodistische tradities nemen dit engagement serieus, en hoewel hun processen op sommige manieren verschillen, zijn beide ontworpen om zinvolle stappen van geloof te zijn.

Lid worden van een Presbyteriaanse Kerk (PC(USA))

De weg naar lidmaatschap van een Presbyteriaanse kerk wordt geleid door haar constitutie, de Boek van Orde.48 De reis begint met het Doopsel, dat wordt opgevat als het zichtbare teken van iemands toegang tot de universele Kerk.48

Voor degenen die als baby zijn gedoopt of uit een andere traditie komen, gaat het proces om belijdend lid te worden meestal gepaard met het bijwonen van een nieuwe ledenklas. Deze lessen verkennen de basisprincipes van het christelijk geloof, de geschiedenis en overtuigingen van de Presbyteriaanse traditie en het leven van de specifieke gemeente. Na deze periode van instructie ontmoeten aspirant-leden de Sessie, de raad van ouderlingen van de kerk.50 In deze vergadering delen zij hun persoonlijke getuigenis van het geloof in Jezus Christus. Sommige meer traditionele Presbyteriaanse kerken kunnen een onderzoek omvatten om een basisbegrip van de christelijke leer te verzekeren.

Na ontvangst door de Sessie worden nieuwe leden gepresenteerd aan de gemeente tijdens een eredienst. Zij belijden publiekelijk hun geloof en beloven trouwe leden te zijn, en verbinden zich ertoe deel te nemen aan het leven van de kerk door middel van aanbidding en dienstbetoon, en te werken aan vrede en rechtvaardigheid in de wereld.48 Als een persoon die een thuis heeft gevonden in de gezamenlijke PC(VS), is het een traditie die vragen en zelfs twijfels verwelkomt en “hier ruimte biedt voor wetenschap en diep hartwerk”51.

Lid worden van een United Methodist Church

Het lidmaatschapsproces in een United Methodist Church wordt beschreven in zijn Boek van Discipline52 Ook hier begint de reis met de doop. Het UMC erkent vreugdevol elke christelijke doop die met water werd uitgevoerd in de naam van de Vader, Zoon en Heilige Geest, dus degenen die uit andere tradities komen, worden nooit opnieuw gedoopt.

Net als bij de Presbyterianen wonen toekomstige leden vaak een klas bij om meer te weten te komen over het geloof en de specifieke bedieningen van de lokale kerk. Het hoogtepunt van het proces is een openbare geloofsbelijdenis tijdens een eredienst. Nieuwe leden wordt een reeks geloften gevraagd, waaronder beloften om “de geestelijke krachten van goddeloosheid af te zweren... Jezus Christus als Redder te belijden, hun volledige vertrouwen in zijn genade te stellen en te beloven hem als hun Heer te dienen”.56

Het beroemdste deel van de verbintenis van het Methodistenlidmaatschap is de vijfvoudige gelofte om de kerk te ondersteunen met de "gebeden, hun aanwezigheid, hun gaven, hun dienst en hun getuige".56 Deze eenvoudige, praktische en gedenkwaardige belofte vat de methodistische nadruk op geloof in actie samen. Veel mensen worden aangetrokken door de Methodistenkerk vanwege de gastvrije geest en de focus op gemeenschap. Zoals verschillende mensen online hebben gedeeld, wordt het vaak een “compromiskerk” voor paren met verschillende christelijke achtergronden, een plek waar ze samen een comfortabel en liefdevol spiritueel thuis kunnen vinden54.

De verschillende lidmaatschapsprocessen onthullen subtiel de kernidentiteiten van elke traditie. Het Presbyteriaanse proces, met de nadruk op onderwijs en beroep voor de oudsten, benadrukt de gereformeerde waarde die wordt gehecht aan juiste overtuiging (orthodoxie). Het methodistische proces, met zijn focus op de vijf praktische geloften van deelname, benadrukt de Wesleyaanse waarde die wordt gehecht aan de juiste praktijk (orthopraxie). Ten eerste is verbinding in de eerste plaats een theologische bevestiging; Voor de ander is het vooral een gedragsverbintenis.

Wat is de nadruk van de katholieke kerk op presbyteriaanse en methodistische overtuigingen?

Om de relatie tussen deze twee protestantse tradities en de rooms-katholieke te begrijpen, is het nuttig om de katholieke kerk te zien als de oorspronkelijke stam van de westerse christelijke boom, waaruit de takken van het protestantisme tijdens de Reformatie braken. Vanuit katholiek perspectief, Hoewel de verdeeldheid een bron van verdriet is, is er ook een erkenning van een gedeeld familie-erfgoed.

Een blik op "Gescheiden broeders"

De officiële taal van de katholieke kerk sinds het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) verwijst niet naar protestanten als ketters, maar als “gescheiden broeders”.57 De Kerk leert dat de ene Kerk van Christus “in de katholieke kerk blijft bestaan”, maar erkent ook met vreugde dat veel “elementen van heiliging en waarheid” buiten haar zichtbare structuur te vinden zijn.57 Deze elementen omvatten de Heilige Schrift, een leven van genade en de deugden van geloof, hoop en naastenliefde. Deze worden gezien als authentieke christelijke gaven die behoren tot de ene Kerk van Christus, maar aanwezig en actief zijn in deze andere gemeenschappen.57 Elke persoon die rechtsgeldig gedoopt is in een Presbyteriaanse of Methodistische kerk wordt door de Katholieke Kerk erkend als een ware Christen, opgenomen in Christus.57

Belangrijkste gebieden van doctrinaire onenigheid

Ondanks deze gedeelde christelijke identiteit blijven er diepe en grote doctrinaire verschillen bestaan. Dit waren juist de problemen die de 16e-eeuwse Reformatie veroorzaakten en de tradities van vandaag blijven scheiden.

• Autoriteit: Dat is het fundamentele verschil. Presbyterianen en Methodisten houden zich, net als alle protestanten, aan het principe van Sola Scriptura—de overtuiging dat alleen de Bijbel de ultieme en uiteindelijke autoriteit is voor geloof en leven. De katholieke kerk is van mening dat het gezag berust op een “driepotige kruk”: Heilige Schrift, Heilige Traditie (de leringen van de apostelen) en het Leergezag (het onderwijzend gezag van de Paus en de bisschoppen in gemeenschap met hem).6
• Motivering: De leer van hoe we gered worden was het centrale theologische geschil van de Reformatie. De katholieke kerk leert dat rechtvaardiging een proces is dat begint bij het doopsel en een samenwerking vereist tussen Gods genade en de vrije wil van een persoon, tot uitdrukking gebracht door zowel geloof als goede werken.60 Zowel de presbyteriaanse als de methodistische tradities leren rechtvaardiging door genade door middel van geloof alleen (Sola Fide).62
• Kerk en priesterschap: De katholieke kerk leert dat haar bisschoppen de opvolgers zijn van de apostelen in een ononderbroken lijn (apostolische opvolging) en dat de paus, als opvolger van de heilige Petrus, een unieke bediening van eenheid heeft voor de hele kerk. Het heeft ook een sacramenteel priesterschap met de macht om de Eucharistie te wijden en zonden te vergeven. Beide protestantse tradities verwerpen het gezag van het pausdom en hebben een ander begrip van de bediening, waarbij alle gewijde geestelijken worden gezien als ouderlingen of dienaren van het Woord.
• De sacramenten: Dit is een groot verschil. De katholieke kerk erkent zeven sacramenten. Presbyterianen en Methodisten herkennen er slechts twee. Het begrip van wat de sacramenten bereiken is enorm verschillend. Katholieken geloven dat de sacramenten effectief zijn ex opere operato (door de kracht van de handeling zelf) en de genade verlenen die zij betekenen.64 In de Eucharistie geloven katholieken in transsubstantiatie–dat het brood en de wijn niet langer brood en wijn zijn en het letterlijke lichaam en bloed van Christus worden.13 Zowel de presbyteriaanse als de methodistische tradities verwerpen deze leer en houden in plaats daarvan vast aan opvattingen over de geestelijke of mysterieuze aanwezigheid van Christus.16

De moderne geest van het oecumenisme

Eeuwenlang werd de relatie tussen katholieken en protestanten gekenmerkt door vijandigheid en wederzijdse veroordeling. Maar in de laatste halve eeuw heeft die geest plaatsgemaakt voor een respectvolle en eerlijke dialoog. De Katholieke Kerk is nu actief betrokken bij oecumenische gesprekken met zowel de Wereldgemeenschap van Gereformeerde Kerken (waaronder Presbyterianen) als de Wereld Methodistenraad.

Deze dialogen erkennen openhartig de ernstige verschillen die blijven bestaan, maar ze vieren ook de enorme gemeenschappelijke grond, waaronder een gedeeld geloof in de Drie-eenheid, de goddelijkheid van Jezus Christus en het belang van de doop.58 Het doel is niet langer alleen om te debatteren, maar om deel te nemen aan een "uitwisseling van geschenken", van elkaar te leren en te bidden voor de dag waarop christenen, door de kracht van de Heilige Geest, een grotere zichtbare eenheid kunnen bereiken.65 Gezamenlijke middelen voor gedeeld gebed en studie zijn zelfs gepubliceerd door de Amerikaanse Conferentie van Katholieke Bisschoppen en The United Methodist als teken van deze nieuwe, hoopvollere relatie.66

Het fundamentele meningsverschil, dat aan alle andere ten grondslag ligt, gaat over de rol van bemiddeling. De katholieke theologie benadrukt de rol van de institutionele Kerk – met haar priesters, bisschoppen en sacramenten – als de noodzakelijke bemiddelaar van Gods genade aan de wereld. De Protestantse Reformatie, zowel in haar Presbyteriaanse als Methodistische uitdrukkingen, was een krachtige beweging om de directe, onbemiddelde toegang van elke gelovige tot God te benadrukken door geloof in Christus alleen, geleid door de Schrift alleen. Het begrijpen van dit kernverschil is de sleutel tot het begrijpen van het 500 jaar oude verhaal van onze scheiding en onze moderne reis naar verzoening.