St. Dominicus

[ad_1]

St. Dominicus

Feestdag: 8 aug.

Op 8 augustus viert de Katholieke Kerk het feest van de heilige Dominicus Guzman, die de zaak van de orthodoxie in de middeleeuwse Kerk hielp door de Orde der Predikheren te stichten, ook wel bekend als de Dominicanen.

“Deze grote heilige herinnert ons eraan dat in het hart van de Kerk altijd een missionair vuur moet branden,” zei paus Benedictus XVI in een toespraak tijdens de algemene audiëntie in februari 2010 over het leven van de heilige Dominicus. In zijn leven, zei de paus, gingen “het zoeken naar Gods glorie en het heil van de zielen” “hand in hand.”

Dominicus werd rond het jaar 1170 geboren in Caleruega, Spanje, als zoon van Felix Guzman en Johanna van Aza, leden van de adel. Zijn moeder zou uiteindelijk door de Kerk zalig worden verklaard, evenals zijn broer Manes, die Dominicaan werd. De oudste zoon van het gezin, Antonio, werd eveneens priester.

Dominicus kreeg zijn eerste opleiding van zijn oom, die priester was, voordat hij naar de Universiteit van Palencia ging, waar hij tien jaar studeerde. Een opmerkelijk voorval uit deze periode was dat hij zijn volledige verzameling zeldzame boeken verkocht om de armen in de stad te helpen.

Na zijn priesterwijding werd Dominicus door bisschop Diego van Osma gevraagd om deel te nemen aan lokale kerkelijke hervormingen. Hij bracht negen jaar door in Osma, waar hij een leven van intens gebed leidde, voordat hij in 1203 werd opgeroepen om de bisschop te vergezellen voor een opdracht van koning Alfons IX van Castilië.

Tijdens zijn reizen door Frankrijk met de bisschop zag Dominicus de schadelijke gevolgen van de Albigenzische ketterij, die in de voorgaande eeuw voet aan de grond had gekregen in Zuid-Frankrijk. De sekte blies een eerdere ketterij nieuw leven in, het manicheïsme, dat de materiële wereld veroordeelde als een kwaadaardig rijk dat niet door God was geschapen.

Uit angst voor de verspreiding van de ketterij begon Dominicus na te denken over het stichten van een religieuze orde om de waarheid te bevorderen. In 1204 werden hij en bisschop Diego door paus Innocentius III gestuurd om te helpen bij de strijd tegen de Albigenzen, waarbij uiteindelijk zowel militair geweld als theologische overtuigingskracht werden ingezet.

In Frankrijk nam Dominicus deel aan leerstellige debatten en richtte hij een klooster op waarvan de regel uiteindelijk een sjabloon zou worden voor het leven van vrouwelijke Dominicanen. Hij zette zijn predikingsmissie voort van 1208 tot 1215, tijdens de intensivering van de militaire inspanningen tegen de Albigenzen.

In 1214 raakte Dominicus door zijn extreme fysieke ascese in een coma, waarin de Maagd Maria aan hem zou zijn verschenen en hem de opdracht gaf het gebed van de Rozenkrans te bevorderen. De focus op de menswording en het leven van Christus ging rechtstreeks in tegen de Albigenzische houding dat materie kwaadaardig zou zijn.

In datzelfde jaar keerde Dominicus terug naar Toulouse en verkreeg hij de goedkeuring van de bisschop voor zijn plan voor een orde die zich toelegde op het prediken. Hij en een groep volgelingen kregen lokale erkenning als religieuze congregatie, en Dominicus vergezelde de bisschop van Toulouse in 1215 naar Rome voor een oecumenisch concilie.

Het concilie benadrukte de behoefte van de Kerk aan betere prediking, maar stelde ook een barrière op voor de instelling van nieuwe religieuze ordes. Dominicus verkreeg echter in 1216 pauselijke goedkeuring voor zijn plan en werd benoemd tot hoofdtheoloog van de paus. De Orde der Predikheren breidde zich in 1218 met pauselijke steun uit in Europa.

De stichter besteedde de laatste jaren van zijn leven aan het opbouwen van de orde en het voortzetten van zijn predikingsmissies, waarbij hij naar verluidt zo'n 100.000 mensen heeft bekeerd. Na enkele weken ziekte stierf de heilige Dominicus op 6 augustus 1221 in Italië. Hij werd in 1234 heilig verklaard door paus Gregorius IX.

[ad_2]

Bronlink