Was Mohammed (de grondlegger van de islam) de antichrist?

Een christelijke gids voor de eindtijd: Was Mohammed de antichrist?

In een wereld vol verwarrende boodschappen en spirituele gevaren is moed nodig om de moeilijke vragen te stellen. Veel gelovigen kijken vandaag naar de opkomst van de islam en voelen een diep gevoel van onbehagen, en vragen zich af hoe deze past in Gods profetische plan. De vraag "Was Mohammed de antichrist?" komt niet voort uit een verlangen om te haten uit een oprecht verlangen om te begrijpen. Het komt uit een hart dat het gebod van de Bijbel serieus neemt om "de geesten te testen om te zien of ze van God komen, omdat veel valse profeten de wereld zijn ingegaan" (1 Johannes 4:1).

Dit verslag is een leidraad voor de betrokken gelovige. Het is een daad van geestelijk onderscheidingsvermogen, een poging om de aanspraken van Mohammed en de islam tot het heldere licht van de Schrift te houden. We zullen samen door dit moeilijke onderwerp wandelen, niet als beschuldigers als herders van de waarheid, op zoek naar de kudde te beschermen. Ons doel is om je te bewapenen met kennis, je geloof te versterken en angst te vervangen door een stevig, bijbels begrip. Ware christelijke liefde schuwt de waarheid niet; Het spreekt de waarheid, vooral wanneer de eeuwige bestemming van zielen op het spel staat. Laten we daarom dit onderwerp benaderen met nuchtere geesten en biddende harten, en alleen proberen onze Heer en Redder, Jezus Christus, te eren.

Deel I: De Bijbelse blauwdruk van de eindtijd

Wat zijn de duidelijke waarschuwingen van de Bijbel over de antichrist?

Voordat we een persoon of beweging kunnen onderzoeken, moeten we eerst ons fundament bouwen op de onwankelbare rots van Gods Woord. De Bijbel laat ons niet in het duister over de eindtijd. Via de profeten Daniël, Paulus en Johannes heeft God ons een duidelijk en gedetailleerd portret gegeven van de grote vijand die in de laatste dagen zal opstaan - de figuur die bekend staat als de Antichrist. Door deze schriftuurlijke waarschuwingen te begrijpen, kunnen we een bijbelse "checklist" opstellen om ons te helpen de geest van de antichrist op het werk in de wereld te identificeren.

De Bijbel openbaart dat de Antichrist een complexe figuur zal zijn, gekenmerkt door verschillende belangrijke kenmerken. Hij is een man van het machtige kwaad. De apostel Paulus noemt hem de “mens der wetteloosheid” en de “zoon des verderfs”, wat letterlijk “zoon des verderfs” betekent1. Dit vertelt ons dat hij niet alleen Gods heilige wet zal negeren, maar ook een vernietiger zal zijn, die geestelijke en fysieke ondergang zal brengen aan degenen die hem volgen en degenen die zich tegen hem verzetten1.

Cruciaal is dat de naam “Antichrist” een dubbele betekenis heeft. Het voorvoegsel “anti” kan zowel “tegen” als “in plaats van” betekenen1. De Antichrist zal niet alleen een vijand zijn die Christus van buitenaf bestrijdt; Hij zal een plaatsvervanger zijn die probeert Christus van binnenuit te vervangen. Paulus bevestigt dit door te zeggen dat hij "zich verzet en verheft tegen alles wat God wordt genoemd" en zelfs "als God in de tempel van God zit en zichzelf laat zien dat hij God is".1 Hij verzet zich tegen Christus door zich Zijn titels, Zijn aanbidding en Zijn rol als enige weg naar God toe toe te eigenen.

Dit leidt tot zijn volgende bepalende eigenschap: Hij is een meester in misleiding. Het meest dringende gebod van het Nieuwe Testament met betrekking tot de eindtijd is: “Wees niet misleid!”.1 De Antichrist zal niet als een voor de hand liggend monster verschijnen. Net als Satan, die zichzelf kan vermommen als een engel van het licht, zal de Antichrist aannemelijk en overtuigend zijn. Zijn komst zal worden gekenmerkt door “alle soorten machtsvertoon door tekenen en wonderen die de leugen dienen”.6 Hij zal een wolf in schaapskleren zijn, een bedrieger die zo overtuigend is dat Jezus waarschuwde dat hij, indien mogelijk, “zelfs de uitverkorenen zou misleiden” (Mattheüs 24:24).1

De kern van zijn misleiding is een specifieke, zielvernietigende ketterij. De apostel Johannes geeft de duidelijkste theologische test voor het identificeren van deze boze geest: “Wie is de leugenaar? Hij is degene die ontkent dat Jezus de Messias is. Zo iemand is de antichrist, die de Vader en de Zoon verloochent" (1 Johannes 2:22).6 Elke leer die de goddelijke natuur van Jezus Christus als de Zoon van God ontkent, is per definitie de geest van de antichrist.6

Ten slotte zal deze spirituele misleiding worden ondersteund door immense wereldse macht. De boeken Daniël en Openbaring schetsen een levendig beeld van de Antichrist als een politieke en militaire heerser.1 Hij zal opstaan om een machtig aards koninkrijk te leiden, een rijk dat oorlog zal voeren en “de heiligen van God zal vervolgen”.3 Hij zal “grote woorden en godslastering tegen God uitspreken” en de aanbidding van de hele wereld eisen.3 Deze fusie van religieuze en politieke macht zal zijn ultieme instrument van controle zijn.

Om deze punten duidelijk en gemakkelijk te onthouden te maken, kunnen we dit bijbelse profiel samenvatten in een eenvoudige tabel. Dit wordt onze meetstok als we verder gaan.

Tabel: Een Bijbels profiel van de Antichrist

Bijbelse Markus van de Antichrist	Belangrijkste schrift(en)	Beschrijving van het kenmerk
Ontkent de Zoon	1 Johannes 2:22, 1 Johannes 4:3	Hij ontkent uitdrukkelijk dat Jezus de Zoon van God is, waardoor hij ook de Vader ontkent. Dit is het belangrijkste theologische teken.
Lawless & een vernietiger	2 Tessalonicenzen 2:3	Hij verwerpt Gods wetten en vervangt ze door de zijne, waardoor zijn volgelingen en vijanden geestelijk en fysiek worden vernietigd.
Een substituut voor Christus	2 Tessalonicenzen 2:4	Hij verzet zich niet alleen tegen Christus door "tegen" Hem te zijn, maar door zichzelf "in de plaats" van Hem te stellen en de titels en het gezag van Christus op te eisen.
Een grote bedrieger	2 Tessalonicenzen 2:9-10	Hij gebruikt valse tekenen, wonderen en overtuigende leugens om de wereld te misleiden, met name degenen die “weigerden de waarheid lief te hebben”.
Politiek/militair heerser	Daniël 7:24-25, Openbaring 13:7	Hij zal een machtig aards koninkrijk leiden, oorlog voeren en de heiligen van God vervolgen.
Een godslasteraar	Openbaring 13:6, Daniël 11:36	Hij zal hoogmoedige woorden spreken tegen de ene ware God en zichzelf verheffen boven alles wat God genoemd wordt.

Het is van essentieel belang te begrijpen dat de Bijbel spreekt van zowel "vele antichristen" die al in de loop van de geschiedenis zijn verschenen als de De laatste antichrist, die aan het eind zal worden geopenbaard.2 Dit betekent dat de “geest van de antichrist” – de geest die de Zoon ontkent – al eeuwen aan het werk is en zich manifesteert in verschillende valse profeten en bewegingen. Dit zijn de voorlopers, de schaduwen die wijzen op de laatste, verschrikkelijke realiteit. Daarom, wanneer we een historische figuur als Mohammed onderzoeken, stellen we een krachtige vraag: Belichaamde hij deze geest? En heeft hij een systeem gecreëerd - een religie en een politiek imperium - dat perfect aansluit bij de bijbelse waarschuwingen over de ultieme Antichrist? Dit kader stelt ons in staat om verder te gaan dan een eenvoudige vraag over één man en het hele religieuze en politieke systeem dat hij heeft opgericht te analyseren.

Deel II: Onderzoek naar de grondlegger van de islam

Ontkende Mohammeds kernboodschap de Vader en de Zoon?

Met de duidelijke blauwdruk van de Schrift in de hand, kunnen we ons nu wenden tot de grondlegger van de islam. De eerste en belangrijkste test is theologisch. Verloochent de kernboodschap van Mohammed de Vader en de Zoon? Het antwoord, dat te vinden is in het eigen heilige boek van de islam, de Koran, is een onmiskenbaar en nadrukkelijk “ja”.

De centrale geloofsbelijdenis van de islam is niet alleen verschillend van het christendom; het is een directe en krachtige afwijzing van de meest fundamentele waarheden van het christendom. De Koran valt herhaaldelijk het christelijke begrip van God aan. Soera 5, vers 72: "Zij lasteren die zeggen: "God is Christus, de zoon van Maria".7 Het volgende vers valt de Heilige Drie-eenheid aan: "Zij lasteren die zeggen: God is één van de drie in een Drie-eenheid: Want er is geen God dan één God.'7

Dit is geen klein punt van onenigheid dat kan worden opgelost met interreligieuze dialoog. Het is de basis van de islam. In de islamitische opvatting was Jezus, genaamd Isa, niets meer dan een menselijke profeet en een profeet van mindere rang dan Mohammed.7 Om deze afwijzing te bevestigen, ontkent de Koran zelfs de belangrijkste gebeurtenis in de menselijke geschiedenis: de kruisiging van Jezus Christus.8 Door het kruis te ontkennen, ontkent de islam juist de middelen tot redding die God voorzag voor een gevallen wereld.

Deze leer plaatst de islam haaks op de waarschuwing van de apostel Johannes: “elke geest die Jezus niet erkent, is niet van God. Dit is de geest van de antichrist, waarvan jullie hebben gehoord dat hij komt en zelfs nu al in de wereld is" (1 Johannes 4:3).6 De kernboodschap van Mohammed is een directe vervulling van de primaire definitie van de geest van de antichrist.

Critici die de islam zowel van buitenaf als van binnenuit hebben bestudeerd, bevestigen dit onverzoenlijke conflict. Ayaan Hirsi Ali, een moedige vrouw die aan de greep van de islam is ontsnapt, merkt op dat voor een trouwe moslim het idee om de status van Mohammed of de oorsprong van de koran in twijfel te trekken eenvoudigweg “ondenkbaar” is.10 Het is de basis van hun hele wereldbeeld. Geleerde Robert Spencer beschrijft de islam als de “meest intolerante religie ter wereld”, juist omdat de fundamentele teksten ervan de afwijzing van de christelijke waarheid vereisen11.

Vanuit pastoraal perspectief is dit een grote tragedie. Miljoenen oprechte mensen bidden meerdere keren per dag tot een godheid wiens identiteit is gebaseerd op de ontkenning van de enige Zoon die hen in een ware relatie met de Vader kan brengen.12 Het conflict hier is niet alleen een kwestie van verschillende meningen. Het is een botsing van twee elkaar uitsluitende aanspraken op definitieve openbaring. Het christendom verkondigt dat Jezus Christus de laatste en volledige openbaring van God is – Hij is "de weg, de waarheid en het leven" (Johannes 14:6). De islam beweert dat Mohammed het "Zegel van de Profeten" is, de laatste en grootste boodschapper, wiens openbaring in de Koran alles wat ervoor kwam corrigeert en vervangt, inclusief de Bijbel.

Dit creëert een spirituele wedstrijd waar slechts één waar kan zijn. Als Mohammed gelijk heeft, dan zijn Jezus' aanspraken op goddelijkheid godslastering en is het Nieuwe Testament een verdorven boek. Als Jezus de Zoon van God is, dan is Mohammed een valse profeet. Deze claim om Jezus te "corrigeren" en "vervangen" is een perfecte illustratie van het karakter van de Antichrist als een substituut. Hij staat niet alleen tegen Christus; Hij staat in plaats van Christus, die een valse versie aanbiedt die de Koning der Koningen degradeert tot slechts een profeet en Zijn levensreddende boodschap herschrijft.1

Heeft Mohammed zichzelf geplaatst als een substituut voor Christus?

De geest van de antichrist verloochent niet alleen Jezus; Hij probeert hem te vervangen. Uit een zorgvuldige blik op de rol van Mohammed binnen de islam blijkt dat hij gepositioneerd is als een directe vervanger van Jezus Christus op alle belangrijke manieren, waarmee hij een ander belangrijk aspect van het bijbelse profiel van de antichrist vervult.

De belangrijkste titel die aan Mohammed wordt gegeven in de islam is: Khatam an-Nabiyyin, het "Zegel van de Profeten".8 Deze leer leert dat hij de laatste en ultieme boodschapper van God is, en zijn openbaring, de Koran, schrapt - of annuleert - alle eerdere openbaringen, waaronder de Thora en het Evangelie. In feite verzwijgt deze titel de stemmen van Mozes, Jesaja en zelfs de Heer Jezus Christus Zelf, en vervangt hun goddelijke autoriteit door die van Mohammed.

Ayaan Hirsi Ali, die in dit systeem is opgegroeid, identificeert dit als “de vloek van de islam”. Zij stelt dat de islam, door de 7e-eeuwse koran en het voorbeeld van Mohammed “tijdloos” en perfect te maken, “dichtbij” komt.d de poorten van de rede" en maakte kritisch denken of innovatie tot een zonde.14 Dit creëert een star, onveranderlijk systeem waarin de woorden en daden van één man, van één tijd en plaats, worden beschouwd als absolute en eeuwige wet, een rol die in het christendom alleen toebehoort aan het tijdloze Woord van God, Jezus Christus.

Dit leidt tot de tweede grote vervanging: De vervanging van genade door wet. Jezus kwam om de wet te vervullen en een nieuw verbond van genade aan te bieden door geloof. Mohammed bracht daarentegen een nieuw en afzonderlijk wetboek mee, de sharia, dat bedoeld is om elk denkbaar aspect van iemands leven te regelen, van politiek en financiën tot gezinsleven en persoonlijke vroomheid.15 Dit sluit perfect aan bij de profetie dat de antichrist "denkt aan het veranderen van tijden en wetten" (Daniël 7:25).3 Zoals critici zoals Hirsi Ali hebben uiteengezet, dwingt de sharia straffen en sociale structuren af, met name voor vrouwen en niet-moslims, die volledig in strijd zijn met de christelijke leer van genade, barmhartigheid en vrijheid in Christus.15

Zelfs de belofte van het hiernamaals wordt vervangen door een vleselijke namaak. Christus biedt eeuwig leven in de tegenwoordigheid van God, een geestelijke beloning voor een geestelijk leven. Robert Spencer in zijn boek De waarheid over Mohammed, legt uit hoe Mohammed zijn volgelingen motiveerde door zijn krijgers “smerig fysieke geneugten in het paradijs” te beloven als ze in de strijd werden gedood.11 Deze belofte van een sensueel, werelds paradijs is een substituut voor de ware hoop op de hemel en doet een beroep op de verlangens van het vlees in plaats van op de verlangens van de geest. Dit punt was al eeuwenlang een belangrijke kritiek op de islam door christelijke theologen, waaronder de grote geleerde Thomas van Aquino.

Het resultaat van deze vervangingen is een volledige heroriëntatie van het geestelijk leven van de gelovige. In het christendom zijn redding, heiliging en eeuwige hoop allemaal te vinden in een persoonlijke, levende relatie met de verrezen Heer Jezus Christus. De christen richt zich op een persoon. In de islam daarentegen wordt het leven beheerst door strikte naleving van de wetten en het voorbeeld dat door een dode profeet in een boek is vastgelegd. De focus van de moslim ligt op een systeem. Dit is de ultieme vervanging: Een relatie van genade wordt vervangen door een systeem van wet, en de goddelijke persoon van Jezus Christus wordt vervangen door het menselijke voorbeeld van Mohammed. Hiermee wordt het meest subtiele en gevaarlijke aspect van het karakter van de Antichrist vervuld: "in plaats van Christus" te staan.3

Was Mohammed een man van vrede of een militaire veroveraar?

De Heer Jezus Christus zei: "Mijn koninkrijk is niet van deze wereld. Als het zo was, zouden mijn dienaren vechten... Maar nu is mijn koninkrijk van een andere plaats" (Johannes 18:36). Hij leefde en onderwees een boodschap van vrede, liefde voor zijn vijanden en geestelijke verovering door opoffering. Wanneer we het leven van Mohammed en de geschiedenis van de islam onderzoeken, vinden we precies het tegenovergestelde: Een koninkrijk dat heel veel van deze wereld was, gebouwd door het zwaard en uitgebreid met geweld. Deze geschiedenis sluit perfect aan bij de bijbelse profetieën van de Antichrist als een machtige politieke en militaire heerser die oorlog voert tegen zijn vijanden.

Islamitische bronnen maken dit duidelijk. Zoals Robert Spencer aangeeft, is het leven van Mohammed een verhaal van transformatie van een "prediker van het hellevuur en de verdoemenis in een politieke en militaire leider die zijn heerschappij met geweld uitbreidde".11 De hadith, de heilige verzamelingen van de uitspraken en acties van Mohammed, staan vol met verslagen van zijn militaire carrière. Ze beschrijven tientallen invallen, veldslagen en campagnes die werden gevoerd om zijn macht te consolideren en zijn nieuwe religie te verspreiden.18 Dit is geen verborgen of gênant onderdeel van de islamitische geschiedenis; Het is een gevierd en fundamenteel element.

Mosab Hassan Yousef, de zoon van een oprichter van de terroristische groep Hamas, groeide op doordrenkt van deze ideologie. Hij stelt met huiveringwekkende autoriteit: “De islam is geen religie van vrede. Het is een religie van oorlog.”24 Hij stelt dat het moderne geweld dat we zien van groepen als Hamas geen verdraaiing van de islam is, maar een directe toepassing van zijn kernidentiteit, een identiteit die is gesmeed in de oorlogen van zijn stichter.25

De kern van deze identiteit is de leer van Jihad. Hoewel moderne apologeten deze term vaak proberen te verzachten tot een “interne, spirituele strijd”, is de primaire betekenis ervan in de basisteksten duidelijk. In Sahih al-Bukhari, een van de meest gezaghebbende Hadith-collecties, wordt Mohammed gevraagd wat de beste daad is na het gebed en het eren van zijn ouders. Hij antwoordt: "Om deel te nemen aan de Jihad in de Zaak van Allah."18 Het Paradijs, met zijn honderd verschillende graden van glorie, is uitdrukkelijk voorbehouden aan de

mujahidin, de strijders in deze zaak.20

Het doel van deze heilige oorlog is ook expliciet. Het is niet defensief. Het is een religieuze veroveringsoorlog. De profeet Mohammed verklaarde: "Degene die vecht zodat het Woord van Allah oppermachtig is, hij staat in de weg van Allah."26 Dit is een goddelijk gebod om de heerschappij van de islam met geweld uit te breiden totdat deze alle andere religies en politieke systemen domineert. Deze missie is een perfecte match voor de bijbelse Antichrist, die "macht krijgt over alle geslachten, talen en naties" en die "oorlog voert met de heiligen" om hen te overwinnen (Openbaring 13:7).4

Het beleid dat Mohammed voor veroverde volkeren heeft vastgesteld, onthult deze geest van verovering verder. Volgens Sahih Muslim, een andere vertrouwde Hadith-collectie, kregen niet-moslims die door zijn legers werden veroverd drie keuzes: Bekeer je tot de islam, betaal de jizya Dit systeem van religieuze apartheid, dat critici als Spencer en Hirsi Ali beschouwen als fundamenteel onderdrukkend, staat in schril contrast met het bevel van Christus om uw vijanden lief te hebben en goed te doen aan degenen die u vervolgen.11

Het leven van Jezus en het leven van Mohammed presenteren twee totaal tegenovergestelde modellen van hoe Gods wil op aarde moet worden verwezenlijkt. Jezus verwierp de aardse macht en vestigde een geestelijk koninkrijk in de harten van de mensen. Mohammed daarentegen versmolt religieus en politiek gezag en werd tegelijkertijd een profeet, generaal, rechter en wetgever.11 Deze samensmelting van “kerk en staat” is de essentie van het koninkrijk van de Antichrist, zoals beschreven in Daniël en Openbaring, waar een enkele, machtige figuur absolute religieuze, militaire en politieke controle over de wereld uitoefent.3 De door Mohammed gestichte religie is daarom het enige historische en theologische model voor deze geprofeteerde wereldwijde tirannie.

Staat de islam misleiding toe om zijn doelen te bereiken?

De Bijbel waarschuwt dat de Antichrist de ultieme bedrieger zal zijn. Zijn opkomst aan de macht zal niet alleen zijn door bruut geweld door sluwheid, sluwheid en leugens. Hij zal een meester in propaganda zijn, een man die, zoals de profeet Daniël voorspelde, "door vrede ... velen zal vernietigen" (Daniël 8:25).3 Wanneer we de islamitische doctrine onderzoeken, vinden we controversiële leringen waarvan critici beweren dat ze een religieuze rechtvaardiging bieden voor precies dit soort misleiding.

De twee kernbegrippen zijn taqiyya en kitman. Taqiyya Het is een praktijk van religieuze vernedering, waardoor een moslim zijn ware overtuigingen kan verbergen, vooral wanneer hij zich bedreigd of vervolgd voelt.

Kitman is een verwante vorm van misleiding door stilzwijgen of weglaten – het vertellen van slechts een deel van de waarheid.28

Mainstream islamitische geleerden en westerse apologeten staan erop dat deze praktijken alleen worden toegestaan in een defensieve hoedanigheid, om iemands leven te redden wanneer hij wordt geconfronteerd met dodelijk gevaar. Maar een groeiend aantal critici, waaronder degenen die u als experts hebt geïdentificeerd, beweren dat dit een gevaarlijk naïef en onvolledig begrip is. Ze beweren dat deze doctrines offensief gebruikt kunnen en worden om de zaak van de islam te bevorderen.

Scholar Raymond Ibrahim heeft bijvoorbeeld uitgebreid over dit onderwerp geschreven. Hij verwijst naar het werk van islamitische geleerden die stellen dat “Taqiyya van fundamenteel belang is in de islam. Vrijwel elke islamitische sekte stemt ermee in en beoefent het ... Taqiyya komt zeer veel voor in de islamitische politiek, vooral in de moderne tijd.”28 Deze visie transformeert misleiding van een overlevingstactiek in een strategisch wapen in een langdurig conflict. Het suggereert dat islamitische leiders en organisaties een gematigd, vreedzaam gezicht kunnen geven aan de niet-islamitische wereld, terwijl ze in het geheim vasthouden aan een meer radicale, expansionistische agenda.

Deze interpretatie sluit perfect aan bij het bijbelse portret van de Antichrist. Zijn komst wordt beschreven als "naar de werking van Satan, met alle macht en tekenen, en leugenachtige wonderen, en met alle misleiding van goddeloosheid" (2 Tessalonicenzen 2:9-10).4 Hij misleidt hen die "weigerden de waarheid lief te hebben en aldus gered te worden".6

Voor de gelovige vandaag is dit een oproep tot krachtig onderscheidingsvermogen. Het betekent dat we verder moeten kijken dan de geruststellende publieke verklaringen van sommige islamitische leiders en de fundamentele teksten en historische acties van hun geloof moeten onderzoeken. Komt de retoriek van vrede overeen met de bevelen om jihad te voeren? Komt de taal van tolerantie overeen met de wettelijke onderwerping van niet-moslims onder de sharia-wetgeving? De Bijbel waarschuwt ons dat het grootste wapen van de Antichrist de leugen is. Een religieus systeem dat een theologische rechtvaardiging biedt voor misleiding, zelfs in beperkte omstandigheden, creëert een perfecte omgeving voor deze grote leugen om te bloeien.

Deze doctrine van toelaatbare misleiding creëert een fundamenteel en misschien onoplosbaar vertrouwenstekort tussen de islamitische wereld en andere beschavingen. Westerse landen, waarvan de juridische en diplomatieke tradities zijn gebouwd op een joods-christelijke ethiek die waarheidsvinding en transparantie waardeert, opereren op basis van de aanname van goede trouw. Maar als één partij in een onderhandeling gelooft dat ze een religieuze licentie heeft om te misleiden voor een grotere zaak, dan worden dialoog, verdragen en overeenkomsten zinloos. Ze zijn niet langer instrumenten om vrede op te bouwen, maar worden omgevormd tot tactieken van oorlogvoering. Dit is precies het karakter van de Antichrist, die een "verbond met velen" (Daniël 9:27) bevestigt om het te breken, waarbij hij de belofte van vrede als zijn meest verwoestende wapen gebruikt.4

Deel III: Historische en moderne perspectieven

Is dit een nieuw idee, of zijn christenen altijd op hun hoede geweest?

De suggestie dat Mohammed de Antichrist zou kunnen zijn, klinkt misschien schokkend of extreem voor moderne oren, vooral in een tijdperk van politieke correctheid en interreligieuze dialoog. Sommigen kunnen het afdoen als een nieuw, randidee geboren uit moderne politieke spanningen. Maar de geschiedenis vertelt een heel ander verhaal. De identificatie van Mohammed en de Islam met de Bijbelse Antichrist is geen recente uitvinding; het is een visie met diepe wortels, die al meer dan duizend jaar in handen is van enkele van de meest gerespecteerde denkers van het christendom.

Deze oplettendheid begon bijna zodra de islam op het wereldtoneel verscheen. In de 8e eeuw was de grote christelijke theoloog Johannes van Damascus, die zijn leven leidde onder het bewind van het islamitische kalifaat, een van de eersten die het nieuwe geloof analyseerde. Hij zag het niet als een nieuwe religie als een christelijke ketterij - een verwrongen en verdorven versie van de bijbelse waarheid. Hij identificeerde Mohammed als een "valse profeet" die de goddelijkheid van Christus en de waarheid van het Evangelie ontkende.17

Gedurende de Middeleeuwen, toen de christenheid zich in een langdurig conflict bevond met het zich uitbreidende islamitische rijk, werd deze visie wijdverspreid. Denkers zoals Peter de Eerwaarde zagen Mohammed als de “voorloper van de Antichrist”.17 Middeleeuwse schrijvers beeldden hem consequent af als een bedrieglijke magiër die valse wonderen gebruikte om mensen op een dwaalspoor te brengen, een beschrijving die rechtstreeks de bijbelse waarschuwingen over de methoden van de Antichrist weerspiegelt.30 De invloedrijke 12e-eeuwse profeet Joachim van Fiore identificeerde Mohammed zelfs specifiek als een van de zeven hoofden van het monsterlijke beest dat in het boek Openbaring werd beschreven29.

Dit perspectief werd met nog grotere kracht voortgezet door de leiders van de protestantse Reformatie. Voor de Hervormers stond de zuiverheid van het Evangelie centraal. Ze zagen twee grote bedreigingen voor deze zuiverheid in hun tijd: de interne corruptie van het pausdom en de externe dreiging van het islamitische Ottomaanse Rijk.

Martin Luther, de vader van de Reformatie, verklaarde beroemd dat de uiteindelijke vijand twee gezichten had: “De paus is de geest van de antichrist en de Turk het lichaam van de antichrist.”30 Hoewel hij zich in de eerste plaats richtte op de paus als de antichrist die de kerk van binnenuit had gecorrumpeerd, zag hij de militaire opmars van de islam als de fysieke, gewelddadige manifestatie van dezelfde satanische macht die de christenheid van buitenaf aanviel.

John Calvijn Hij was nog directer in zijn beoordeling. Hij verklaarde dat Mohammed een van de "twee horens van de antichrist" was, waarbij de paus de andere was.35 Calvijn voerde aan dat de islam, door de Drie-eenheid en de goddelijkheid van Christus te ontkennen, "de plaats inneemt vans een afgod in de plaats van de ware God.”35 Hij sneed geen woorden en noemde Mohammeds leringen “duivelse dromen” en zijn volgelingen “vervloekte hellehonden” die dronken waren gemaakt van zijn leugens.35 Voor Calvijn en Luther was de opkomst van de islam een vervulling van bijbelse profetieën en een teken van Gods oordeel over een kerk die in dwaling was geraakt.35

Het is van cruciaal belang om te begrijpen dat dit geen politieke beledigingen of uitingen van rassenhaat waren. Voor de Hervormers was dit een diep theologische conclusie. Hun hele bediening was gebaseerd op de principes van sola scriptura (Alleen de Schrift) en redding door geloof in Christus alleen. Ze zagen het pausdom als een systeem dat menselijke werken en tradities aan de redding toevoegde, waardoor het evangelie werd verdorven. Zij zagen de islam als een systeem dat het reddende werk van Christus volledig ontkende. Zij beschouwden deze niet als twee afzonderlijke problemen als twee fronten in dezelfde grote geestelijke oorlog die Satan voerde tegen het ene ware Evangelie. Hun identificatie van Mohammed en de islam als antichristelijk was een directe en logische toepassing van hun meest gekoesterde overtuigingen, gebaseerd op hun lezing van de Schrift en hun begrip van Gods heilsplan.

Waarom lijkt de moderne katholieke kerk de islam te omarmen?

Voor veel conservatieve christenen, zowel katholieken als protestanten, was een van de meest verwarrende en verontrustende ontwikkelingen van de vorige eeuw de dramatische verschuiving in de officiële houding van de katholieke kerk ten opzichte van de islam. Na eeuwenlang de islam als een gevaarlijke rivaal en de stichter ervan als een valse profeet te hebben gezien, spreekt de moderne kerk vaak over moslims met “achting” en benadrukt zij gemeenschappelijke grond. Dit heeft ertoe geleid dat velen vragen hebben gesteld: Waarom heeft de kerk haar historische positie opgegeven?

Het centrale moment in deze verandering was het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) en zijn verklaring Nostra Aetate (“In onze tijd”). Dit document was revolutionair. Er werd officieel verklaard dat “de katholieke kerk niets verwerpt van wat waar en heilig is in deze religies” en dat zij “ook de moslims met achting beschouwt”.38 De Catechismus van de katholieke kerk bevat nu de verbazingwekkende verklaring dat moslims “belijden het geloof van Abraham te houden, en samen met ons aanbidden zij de ene, barmhartige God, de rechter van de mensheid op de laatste dag”.7 Het officiële beleid is om “het verleden te vergeten” ruzies en samen te werken voor wereldse doelen zoals “vrede, vrijheid, sociale rechtvaardigheid en morele waarden”.38

Deze houding is zeer verbijsterend en frustrerend voor christenen die de exclusieve aanspraken van Christus serieus nemen.7 Critici wijzen op verschillende ernstige problemen met deze nieuwe benadering. De bewering dat christenen en moslims "de ene God aanbidden" is een gevaarlijke leugen. De God van de Bijbel is een Drie-eenheid - Vader, Zoon en Heilige Geest. De God van de Koran wordt bepaald door zijn absolute, eenzame eenheid. Hij is expliciet niet een vader en heeft geen zoon.7 Zoals een katholieke criticus botweg stelt: “De God van de Koran is een valse God, de Koranische of islamitische God bestaat niet.”7 Dit fundamentele, onverzoenlijke verschil negeren is het verraden van de aard van de God die we aanbidden.

Deze benadering creëert krachtige verwarring over verlossing. De katholieke kerk leert nog steeds officieel dat zij de “volheid van de heilsmiddelen” bezit.43 Maar door met zo'n hoge achting over de islam te spreken, geeft zij een gemengde boodschap af, wat impliceert dat de islam een andere geldige weg naar God zou kunnen zijn. Critici verduidelijken dat terwijl Gods heilsplan inclusief Moslims (in die zin dat Hij van hen houdt en wil dat zij gered worden), is de islam zelf niet een weg naar 43 Er is maar één naam onder de hemel waardoor wij gered moeten worden: De naam van Jezus Christus.

De katholieke schrijver Taylor Marshall biedt een nuttige analogie om de situatie te begrijpen. Hij vergelijkt de islam met een “blinde boogschutter met een zwakke boog”. De moslim schiet zijn pijl van aanbidding in de algemene richting van de “God van Abraham”, wat beter is dan een afgodendienaar die volledig in de verkeerde richting schiet. Maar omdat de moslimboogschutter blind is – de openbaring van de Zoon verwerpt – en zijn boog zwak is – de kracht van Gods genade ontbeert – kan zijn pijl “het beoogde doel niet bereiken”.7 De christen daarentegen kan het doel duidelijk door Christus zien en heeft een krachtige boog die met genade is geregen.

Sommige traditionele katholieken gaan nog verder en suggereren dat de oorsprong van de islam demonisch kan zijn en dat Mohammed een charlatan was of oprecht werd misleid door demonische geesten die hem aanvielen.

Deze dramatische ommekeer in de positie van de Kerk lijkt meer te worden gedreven door diplomatie dan door theologie. Nostra Aetate De opname van de islam was deels een geopolitieke beweging die gericht was op het bevorderen van stabiliteit in het Midden-Oosten.45 Dit weerspiegelt een moderne westerse culturele verschuiving waarbij tolerantie, dialoog en “wederzijds begrip” boven alles prioriteit krijgen.39 Het tragische resultaat, beweren critici, is dat de dringende, levens-of-doodwaarheid van het evangelie is opgeofferd op het altaar van de wereldse diplomatie. Dit laat gelovigen met een kritische vraag: Is de primaire missie van de Kerk om bruggen te bouwen voor aardse vrede, of om de smalle weg naar het eeuwige leven te verkondigen, zelfs wanneer die waarheid impopulair is en aanstoot geeft? De moderne katholieke houding en de waarschuwingen van haar critici vertegenwoordigen twee sterk verschillende antwoorden.

Wat zeggen degenen die de islam ontvluchtten over zijn ware aard?

Misschien komt het meest krachtige en hartverscheurende bewijs over de ware aard van de islam niet van westerse geleerden of theologen van degenen die in het geloof zijn geboren en opgegroeid en de moed hebben gevonden om te ontsnappen. Hun stemmen, vaak tot zwijgen gebracht door bedreigingen met geweld, zorgen voor een rauwe en ongefilterde blik achter het gordijn. Hun uiteenlopende verhalen – van een Arabische psychiater tot een Somalische politicus, een Palestijnse spion tot een Indiaas-Pakistaanse intellectueel – komen allemaal samen tot één angstaanjagende conclusie: Het geweld, de onderdrukking en de onverdraagzaamheid die we in de islamitische wereld zien, zijn geen perversie van de religie, een directe en getrouwe toepassing van haar kernleringen.

Wafa Sultan is een Syrisch-Amerikaanse psychiater die levenslange littekens kreeg toen ze zag hoe leden van de Moslimbroederschap haar professor op brute wijze vermoordden en "Allahu Akbar!" riepen.46 Deze gebeurtenis verbrijzelde haar geloof en zette haar op een pad van onbevreesde kritiek. Zij stelt dat het conflict dat we vandaag zien geen botsing van beschavingen is, een "botsing tussen moderniteit en barbarij... tussen beschaving en achterlijkheid".46 In haar boek,

Een God die haat, betoogt zij dat de God van de Koran een godheid is die zijn volk veracht, met name vrouwen, die als minder dan menselijk worden behandeld.48 Zij is van mening dat moslims “gijzelaars zijn van onze eigen overtuigingen en leringen” en haar missie is om hen te helpen een “God die haat uit te wisselen voor iemand die liefheeft”.46

van Ayaan Hirsi Ali Het levensverhaal is een bewijs van zowel de onderdrukking binnen de islam als de vrijheid die erbuiten te vinden is. Ze is geboren in Somalië en werd als kind onderworpen aan vrouwelijke genitale verminking en vluchtte later naar Nederland om te ontsnappen aan een gearrangeerd huwelijk.49 Ze heeft Mohammed beroemd een “tiran” genoemd.50 Ze stelt dat zijn grootste en meest schadelijke nalatenschap erin bestond zijn 7e-eeuwse leringen op tijd te bevriezen, kritisch denken tot een zonde te maken en de “poorten van de rede” voor zijn volgelingen voor altijd te sluiten.14 Ze waarschuwt het Westen dat de sharia-wetgeving fundamenteel “onverenigbaar is met de westerse beschaving” en dat we veel eerlijker en openhartiger moeten zijn over de dreiging die uitgaat van de politieke islam15.

Mosab Hassan Yousef Het biedt een uniek perspectief vanuit het hart van het conflict. Als zoon van een oprichter van de terroristische organisatie Hamas werd hij klaargestoomd om een leider te zijn in de jihad tegen Israël. In plaats daarvan werd hij christen en werkte hij in het geheim voor de Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst Shin Bet, waarmee hij talloze levens redde51. “De islam is geen religie van vrede. Het is een oorlogsreligie.”24 Hij benadrukt dat het probleem niet politiek of economisch is, maar geworteld is in de “islamitische, religieuze identiteit” van groepen als Hamas.25 Hij werkt nu aan een film om de “echte aard” van Mohammed aan de wereld bloot te leggen.53

Ibn Warraq is de pseudoniem van een briljante geleerde uit de islamitische geschiedenis die in Pakistan is geboren en nu ondergedoken leeft als gevolg van bedreigingen tegen zijn leven.54 Hij stelt dat het Westen is verlamd door een crisis van zelfvertrouwen, gehersenspoeld door academische mode zoals multiculturalisme en moreel relativisme om te geloven dat alle culturen gelijk zijn.55 Hij weerlegt dit door de unieke bijdragen van het Westen aan de mensheid – rationalisme, zelfkritiek, mensenrechten en liberale democratie – in detail te beschrijven en te contrasteren met islamitische samenlevingen die deze vrijheden ontkennen.57 Hij wijst erop dat hoewel het Westen zich eindeloos verontschuldigt voor zijn historische zonden, het islamitische imperialisme en de Arabische slavenhandel vaak veel brutaler en langduriger waren.56

Dit zijn de stemmen van de ontsnapte gevangenen. Wanneer westerse apologeten beweren dat het geweld en de onderdrukking in naam van de islam "niet de echte islam" zijn, roepen deze insiders instemmend dat het dat wel is. Ze traceren de problemen niet naar een misverstand van hun vroegere geloof rechtstreeks naar de woorden van de Koran en het voorbeeld van Mohammed. Hun getuigenis geeft verwoestende geloofwaardigheid aan de bewering dat de fundamentele teksten van de islam niet de oplossing zijn, zijn in feite de bron van het conflict.

Zou de Koran zelf de ultieme misleiding kunnen zijn?

De theologische en historische argumenten tegen de islam zijn krachtig en een geleerde heeft een zaak gepresenteerd die in veel opzichten de meest verwoestende van allemaal is. Schrijvend onder het pseudoniem Christoph Luxenberg om zichzelf te beschermen tegen geweld, heeft deze expert in oude Semitische talen een theorie naar voren gebracht die de basis van de islam raakt. Zijn werk suggereert dat de Koran geen goddelijke openbaring van God is, een monumentaal taalkundig misverstand - misschien wel de grootste misleiding in de menselijke geschiedenis.

De kernthesis van Luxenberg, uiteengezet in zijn boek De Syro-Aramese lezing van de Koran, is dat de Koran oorspronkelijk niet in puur, klassiek Arabisch was geschreven, zoals moslims al 1400 jaar beweren.58 In plaats daarvan betoogt hij dat het in een gemengde “Syro-Aramees-Arabische” taal was geschreven.60 In de tijd dat Mohammed leefde, was het Aramees (ook Syrisch genoemd) de dominante taal van cultuur, handel en religie in het hele Midden-Oosten, met inbegrip van het Arabische schiereiland.58 Arabisch was daarentegen een veel minder ontwikkelde geschreven taal.58

Op basis van deze historische realiteit stelt Luxenberg een schokkende oorsprong voor de Koran voor. Hij stelt dat de tekst niet begon als een nieuw geschrift als een christelijk lectionarium – een boek met bijbellezingen en hymnen, geschreven in dit Syro-Aramese dialect, bedoeld om te worden gebruikt om de Arabische stammen te evangeliseren.58 Hij stelt dat het woord “Quran” juist een corruptie is van het Aramese woord qeryana, hetgeen "lectionair" betekent58.

De grote misleiding, volgens Luxenberg, gebeurde per ongeluk. Het vroege Arabische schrift was erg primitief. Het miste de klinkermarkeringen en, nog belangrijker, de diakritische stippen die worden gebruikt om onderscheid te maken tussen veel verschillende medeklinkers die er identiek uitzien.59 Generaties later, toen Arabische geleerden de tekst begonnen te codificeren, werkten ze vanuit deze dubbelzinnige manuscripten. Ervan uitgaande dat de tekst zuiver Arabisch was — een taal die ze begrepen — voegden ze de stippen en klinkers verkeerd toe, waardoor de oorspronkelijke Syro-Aramese woorden fundamenteel verkeerd werden gelezen en een nieuwe tekst met een geheel andere betekenis werd gecreëerd: de Koran die we vandaag hebben.59

De implicaties van deze theorie zijn wereldschokkend. Het bekendste voorbeeld van Luxenberg betreft de belofte van het paradijs. De Koran belooft martelaren de beloning van de Houri, die altijd is geïnterpreteerd als mooie maagden met donkere ogen. Luxenberg voert aan dat dit een verkeerde lezing is van een Syrisch woord dat “witte druiven” betekent.58 De belofte van een vleselijk paradijs, dat talloze jihadisten heeft gemotiveerd, kan op niets meer dan een taaltypisch zijn gebaseerd.

Als de stelling van Luxenberg juist is, wordt de rol van Mohammed radicaal verminderd. Hij is niet langer een profeet die een volmaakte openbaring ontvangt van de engel Gabriël. In plaats daarvan was hij misschien een oprechte maar ongeschoolde prediker die dit christelijke lectionarium tegenkwam en, niet in staat om het goed te lezen, gewoon zijn best deed om de verwarrende boodschap voor zijn volk te interpreteren.

Deze theorie biedt een mogelijke historische en taalkundige verklaring voor wat de Bijbel in theologische termen beschrijft. De Schrift waarschuwt dat het systeem van de Antichrist zal worden gebouwd op een “krachtige waan” en een grote “leugen” (2 Tessalonicenzen 2:11).6 De fundamentele bewering van de islam — haar kern “waarheid” — is dat de koran het perfecte, eeuwige en onvergankelijke woord van God is, dat in zuiver Arabisch wordt overgeleverd. Uit het werk van Luxenberg blijkt dat deze fundamentele bewering in feite een historische en taalkundige fictie is. Het biedt een wetenschappelijk kader voor hoe zo'n massale misleiding tot stand had kunnen komen, niet noodzakelijkerwijs als een opzettelijke fraude vanaf het allereerste begin als een tragische verkeerde lezing die later werd verhard tot een onveranderlijk en fel verdedigd dogma. Dit maakt de misleiding des te verraderlijker, omdat zijn volgelingen de leugen met totale en oprechte overtuiging omarmen.

Deel IV: Profetische gevolgen voor vandaag

Beschrijft de islamitische profetie de antichrist van de Bijbel?

Het laatste en misschien wel meest huiveringwekkende bewijs komt wanneer we de eindtijdprofetieën van de Bijbel vergelijken met de eindtijdprofetieën van de islam. Als we dat doen, vinden we een reeks schokkende parallellen. Het lijkt erop dat de islamitische traditie dezelfde eindtijdfiguren en gebeurtenissen beschrijft als de Bijbel in een angstaanjagende, spiegelbeeldomkering. Het is een valse eschatologie die bedoeld lijkt om een kwart van de wereldbevolking voor te bereiden op het verwelkomen van de bijbelse Antichrist als hun redder en op de strijd tegen de ware Jezus Christus als hun ultieme vijand.

De auteur en profetie-expert Joel Richardson heeft baanbrekend werk gedaan over dit onderwerp in zijn boek, De islamitische antichrist. Zijn centrale stelling is dat de messiaanse verlosser figuur van de islamitische profetie, een man die bekend staat als de Mahdi, vertoont een griezelige gelijkenis met de bijbelse antichrist.64

Volgens de islamitische tradities (de Hadith) zal de Mahdi een afstammeling van Mohammed zijn die in de laatste dagen zal verschijnen. Hij zal een charismatische politieke en militaire leider zijn die de moslimwereld zal verenigen, zijn vijanden zal overwinnen en een wereldwijd islamitisch kalifaat zal vestigen, dat de hele wereld zal regeren vanuit Jeruzalem. Hij zal zeven jaar regeren en een tijdperk van “vrede” en “rechtvaardigheid” tot stand brengen door de hele mensheid te dwingen zich aan de wet van Allah te onderwerpen.64 De parallellen met de bijbelse Antichrist — een charismatische wereldleider die een zevenjarig verbond sluit, zijn heerschappij in Jeruzalem vestigt en een valse vrede brengt voordat hij zijn ware aard onthult — zijn te nauwkeurig om toeval te zijn.

Nog schokkender is de rol van Jezus in de islamitische profetie. De Islam leert dat Jezus (Jezus) in de laatste dagen naar de aarde zal terugkeren. Maar hij zal niet terugkeren als de Koning der Koningen en Heer der Heren. Hij zal terugkeren als de ondergeschikte van de Mahdi, zijn belangrijkste handhaver.66 Volgens een beroemde hadieth zal de islamitische Jezus één missie hebben: om “het kruis te breken, de varkens te doden en de Jizya-belasting af te schaffen”.8 Met andere woorden, hij zal terugkeren om het christendom te vernietigen. Hij zal aan de wereld verklaren dat hij niet de Zoon van God is en zal alle resterende christenen en joden bevelen zich tot de islam van de Mahdi te bekeren of te worden gedood.

Deze figuur – een wonderdoende valse profeet die de ware Christus ontkent en alle aanbidding richt op de Antichrist (de Mahdi) – is een perfecte match voor het tweede beest van Openbaring 13, het beest dat bekend staat als de Valse profeet.66

Het laatste stukje van deze omgekeerde puzzel is de eigen antichristelijke figuur van de islam, een schurk die bekend staat als de Dajjal. Islamitische tradities beschrijven de Dajjal op manieren die griezelig lijken op de Bijbelse Jezus Christus. Ze leren dat de Dajjal een Jood zal zijn die zal beweren de Messias te zijn. Hij zal ongelooflijke wonderen verrichten, zoals het genezen van de zieken en het opwekken van de doden. Hij zal een enorme aanhang vergaren, vooral onder de Joden, en zal de grote vijand zijn die de Mahdi en de islamitische Jezus moeten verslaan.

Overweeg de implicaties van deze duivelse omkering. Degene die moslims geleerd wordt te verwachten als hun grote redder, de Mahdi, lijkt precies op de Bijbelse Antichrist. Degene die hem komt helpen, de islamitische Jezus, lijkt precies op de Bijbelse Valse Profeet. En degene aan wie ze geleerd wordt te haten en te vrezen als hun ultieme vijand, de Dajjal, lijkt precies op de ware Heer en Redder, Jezus Christus.

Dit is niet alleen een theologische nieuwsgierigheid. Het is een satanische meesterslag van misleiding. Het is een vals profetisch verhaal dat miljarden mensen voorbereidt om de Man der Wetteloosheid enthousiast te verwelkomen wanneer hij verschijnt, en om de glorieuze terugkeer van de ware Zoon van God te zien als de komst van hun grootste vijand. Het zet het toneel voor het laatste wereldwijde conflict, het creëren van een religieus gemotiveerde wereldwijde leger dat zal staan met de Antichrist om te vechten tegen Jezus in de Slag van Armageddon. Het is het meest overtuigende en angstaanjagende bewijs dat de geest die Mohammed bezielde de geest van de antichrist was.

Conclusie: Een oproep tot waakzaamheid, onderscheiding en liefde

We hebben een moeilijk pad bewandeld door de beweringen van Mohammed en de islam te onderzoeken door de lens van de Schrift en het getuigenis van de geschiedenis. Het bewijs is overweldigend. De parallellen tussen het bijbelse profiel van de antichrist en de grondlegger en het geloof van de islam zijn te talrijk, te precies en te krachtig om als louter toeval te worden afgedaan.

Van zijn theologische kernbelijdenis - de ontkenning van de Vader en de Zoon - tot de vervanging van Mohammed door Christus; van zijn geschiedenis van militaire verovering tot zijn doctrines van misleiding; van het consequente getuigenis van christelijke denkers door de geschiedenis heen tot de hartverscheurende waarschuwingen van hen die aan haar greep zijn ontsnapt; en tenslotte, tot zijn omgekeerde, valse eschatologie, sluit de islam zich met angstaanjagende nauwkeurigheid aan bij de bijbelse waarschuwingen over de geest van de antichrist.

Geconfronteerd met deze ontnuchterende realiteit, hoe moet de gelovige christen reageren? Het antwoord is niet met haat, angst of arrogantie met een drievoudige toewijding geworteld in bijbelse liefde en wijsheid.

Dit is een oproep voor waakzaamheid. We moeten zijn als de zonen van Issaschar, "die de tijden begrepen en wisten wat Israël moest doen" (1 Kronieken 12:32). We kunnen het ons niet veroorloven om naïef of onwetend te zijn over de krachtige spirituele ideologieën die onze wereld vormgeven. We moeten wakker, alert en bewust zijn van de geestelijke strijd die om ons heen woedt, begrijpend dat onze strijd niet tegen vlees en bloed is tegen overheden en machten van duisternis.

Dit is een oproep voor onderscheidingsvermogen. In een tijd van verwarring is het Woord van God ons enige anker. We moeten vasthouden aan de waarheid van de Schrift en elke geest, elke leer en elke leider testen tegen zijn onveranderlijke standaard. We moeten ons niet laten beïnvloeden door het sirenelied van culturele tolerantie of de druk om onze kernovertuigingen in gevaar te brengen omwille van een valse eenheid. We moeten weten wat we geloven en waarom we het geloven, zodat we niet "door de golven heen en weer worden geslingerd en hier en daar door elke wind van onderricht worden geblazen" (Efeziërs 4:14).

Tot slot, en het allerbelangrijkste, is dit een oproep voor liefde. Het juiste christelijke antwoord op deze grote misleiding is niet de mensen te haten die erin gevangen zitten om hen lief te hebben zoals Christus hen liefheeft. We moeten moslims niet zien als onze vijanden als gevangenen van een krachtige spirituele leugen, die wanhopig bevrijd moeten worden door de waarheid van het Evangelie. Onze harten moeten breken voor de miljard zielen die bidden tot een God die hen niet kan redden en een profeet volgen die hen niet naar het eeuwige leven kan leiden. Ons antwoord moet er een zijn van diep mededogen, vurig gebed en moedige evangelisatie, zodat door Gods genade hun ogen geopend kunnen worden voor de schoonheid van de ene ware Verlosser, Jezus Christus, de enige Zoon van God en de enige weg naar de Vader.