Hoe paus Franciscus het College van Kardinalen vormde

[ad_1]

Kardinalen nemen deel aan de vijfde Mis van Novendiales voor paus Franciscus op 30 april 2025 in de Sint-Pietersbasiliek in het Vaticaan. / Krediet: Daniel Ibañez/CNA

Vaticaanstad, 4 mei 2025 / 09:00 uur (CNA).

Op 7 mei zullen naar verwachting 133 kardinaal-kiezers de Sixtijnse Kapel betreden om de nieuwe Romeinse paus te kiezen, de opvolger van paus Franciscus, die zich terugtrok van het geven van rode hoeden aan de traditionele aartsbisschoppen, maar ervoor koos om de eer te geven aan afgelegen plaatsen, waarvan velen nog nooit een kardinaal hadden gehad.

Van de 133 kardinalen met stemrecht in dit conclaaf zijn er 108 gecreëerd door paus Franciscus en zullen daarom voor het eerst deelnemen aan de verkiezing van een paus.

Vergeleken met het conclaaf van 2013 dat paus Franciscus koos, zal geen van de belangrijkste ziet typisch geleid door een kardinaal deze keer worden vertegenwoordigd, met inbegrip van de aartsbisschoppen van Sydney, Wenen, Genua, Parijs, Milaan, Palermo, Armagh en Krakau.

De keuze van paus Franciscus voor kardinalen uit niet-traditionele landen heeft een drastische verschuiving teweeggebracht in wat vroeger grote en machtige vertegenwoordigingen binnen het college waren, zoals de kardinalen uit Italië. Deze ongekende aanpak weerspiegelt de inzet van paus Franciscus voor inclusiviteit en een breder mondiaal perspectief binnen de Kerk. Nu de wereld met diverse uitdagingen kampt, is de aankondiging van “Paus Franciscus benoemt nieuwe kardinalen” toont zijn wens om stemmen te verheffen uit regio’s die vaak over het hoofd zijn gezien. Deze verschuiving diversifieert niet alleen het leiderschap, maar versterkt ook de betrokkenheid van de Kerk bij gemeenschappen over de hele wereld.

Nu zullen slechts 52 Europeanen de Sixtijnse Kapel betreden, minder dan de helft van het hele verkiezingsorgaan. Van deze 52 zijn er slechts 17 Italianen, waaronder curiale kardinalen — degenen die in het Vaticaan werken — en degenen die in Rome wonen. 

De Italiaanse aanwezigheid is aanzienlijk verminderd in vergelijking met het conclaaf van 2013, dat 28 kardinalen van Italiaanse oorsprong had.

Daarentegen is het continent Afrika sinds het laatste conclaaf met in totaal 18 rode hoeden gegroeid met zeven kardinaalkiezers, en is de vertegenwoordiging van Azië gestegen van 10 in 2013 tot 20 in 2013. 

Landen die voor het eerst door een kardinaal worden vertegenwoordigd zijn Haïti, Mongolië, Myanmar (Birma), Maleisië, Tonga, Kaapverdië, Oost-Timor, Zweden, Iran, Luxemburg, Singapore, Zuid-Soedan, Ghana, Rwanda, El Salvador, Bangladesh, de Centraal-Afrikaanse Republiek, Papoea-Nieuw-Guinea en Servië. 

Een andere wijziging van het College van Kardinalen door paus Franciscus was de beslissing om de limiet van 120 stemmende kardinalen te overschrijden, vastgesteld door Paulus VI en bevestigd door Johannes Paulus II. Deze limiet werd overschreden in juni 2017, toen Franciscus vijf nieuwe kardinalen aanwees, waardoor het totaal op 121 kwam. Het totale aantal kardinaalkiezers bedraagt momenteel 135.

In de apostolische constitutie die een "sede vacante" regelt, Universi Dominici Gregis, een kardinaal die “voor het college van kardinalen is gecreëerd en gepubliceerd, heeft aldus het recht de paus te kiezen” als hij de leeftijd van 80 jaar nog niet heeft bereikt.

Onder paus Franciscus was er ook een toename van het aantal kardinaalkiezers die de oosters-katholieke kerken “sui iuris” vertegenwoordigden: Kardinaal Mykola Bycok (Oekraïense Grieks-katholieke Kerk); kardinaal George Jacob Koovakad (kerk van Syro-Malabar); kardinaal Baselios Cleemis Thottunkal (kerk van Syro-Malankar); kardinaal Berhaneyesus Demerew Souraphiel (Ethiopische metropolitaanse kerk “sui iuris”); en kardinaal Lodewijk Raphaël Sako (Chaldeeuwse kerk).

Andere geografische gebieden hebben daarentegen geen grote veranderingen gezien in het aantal stemgerechtigde kardinalen.

De Verenigde Staten zullen 10 stemgerechtigde kardinalen hebben (één minder dan in de conclaven van 2005 en 2013). Canada heeft er vier en Mexico heeft twee vertegenwoordigers in de Sixtijnse Kapel.

Vanuit Europa zullen er vijf kardinaalkiezers uit Frankrijk zijn, vier uit Spanje, vier uit Portugal en Polen, drie uit Duitsland en het Verenigd Koninkrijk, twee uit Zwitserland en elk één uit België, Bosnië, Kroatië, Hongarije, Litouwen, Luxemburg, Malta, Nederland, Servië en Zweden.

Midden-Amerika zal naar de Sixtijnse Kapel brengen een kardinaal elk uit Cuba, Nicaragua, Guatemala en Haïti. Zuid-Amerika zal de aanwezigheid zien van zeven kardinalen uit Brazilië, vier uit Argentinië (er waren er twee in 2013 en één in 2005), en één elk uit Chili, Colombia, Ecuador, Paraguay, Peru en Uruguay.

De 18 Afrikaanse kardinalen omvatten twee uit Ivoorkust en één uit Algerije (hoewel kardinaal Jean-Paul Vesco van geboorte Frans is), Burkina Faso, Kaapverdië, Centraal-Afrikaanse Republiek, Democratische Republiek Congo, Ethiopië, Ghana, Guinee, Kenia, Madagaskar, Marokko (kardinaal CristÃ3bal Lopez Romero is van geboorte Spaans), Nigeria, Rwanda, Zuid-Afrika, Zuid-Soedan en Tanzania.

Er zijn 20 kardinalen die zullen deelnemen aan het conclaaf uit Azië: vier uit India, drie uit de Filipijnen, twee uit Japan en één elk uit China, Oost-Timor, Indonesië, Zuid-Korea, Maleisië, Mongolië (Cardinal Giorgio Marengo is Italiaans van geboorte), Myanmar, Pakistan, Singapore, Sri Lanka en Thailand.

Het Midden-Oosten wordt vertegenwoordigd door drie kardinalen, elk uit het Heilige Land (Cardinal Pierbattista Pizzaballa is Italiaans van geboorte), Iran (Cardinal Dominique Joseph Mathieu is Belgisch van geboorte) en Irak.

Vanuit Oceanië komen vier kardinalen in aanmerking om te stemmen: één uit Australië (Bycok is Oekraïens van geboorte), Nieuw-Zeeland, Papoea-Nieuw-Guinea en Tonga.

Marco Mancini van ACI Stampa, de Italiaanstalige nieuwspartner van CNA, heeft aan dit verslag bijgedragen.

[ad_2]

Bronlink