Hoe vieren pinkstergelovigen Kerstmis anders?

Erkennen en vieren pinksterkerken officieel Kerstmis?

Reflecterend op deze vraag met de inzichten van psychologie en geschiedenis, heb ik gemerkt dat pinksterkerken Kerstmis over het algemeen wel erkennen en vieren, hoewel hun aanpak kan verschillen van meer traditionele denominaties. De viering van de geboorte van Christus is een fundamenteel aspect van het christelijk geloof, dat denominatiegrenzen overstijgt.

Historisch gezien kwam het vroege pinkstergeloof voort uit protestantse wortels, waarbij veel traditionele christelijke vieringen werden voortgezet. Hoewel sommige vroege pinkstergelovigen sceptisch stonden tegenover formele religieuze feestdagen, omdat ze deze als potentieel afleidend van geestelijke authenticiteit beschouwden, is deze houding in de loop van de tijd grotendeels geëvolueerd (Taylor, 2024).

Tegenwoordig omarmen de meeste pinksterkerken Kerstmis als een belangrijke tijd om de Menswording te herdenken – God die mens werd in Jezus Christus. Maar de nadruk en stijl van de viering kunnen sterk variëren tussen pinkstergemeenten. Sommigen nemen meer traditionele elementen op, terwijl anderen zich concentreren op spontane, door de Geest geleide aanbiddingservaringen.

Psychologisch gezien vervult de viering van Kerstmis belangrijke functies in religieuze gemeenschappen. Het versterkt gedeelde overtuigingen, versterkt sociale banden en biedt een gevoel van continuïteit met de bredere christelijke traditie. Voor pinkstergelovigen biedt Kerstmis een gelegenheid om de vreugde en het wonder van de geboorte van Christus op een diep persoonlijke, emotioneel boeiende manier te ervaren, consistent met hun ervaringsgerichte benadering van het geloof.

Maar het pinkstergeloof is divers en omvat verschillende subgroepen en culturele uitingen wereldwijd. Hoewel kerstviering gebruikelijk is, kunnen individuele kerken deze verschillend benaderen op basis van hun specifieke theologische accenten, culturele context en leiderschap (Murphy et al., 2015, pp. 283–299).

Hoe beïnvloeden pinksteropvattingen over de Heilige Geest hun kerstvieringen?

Als ik deze vraag bekijk door de lenzen van psychologie en geschiedenis, heb ik gemerkt dat pinksteropvattingen over de Heilige Geest hun benadering van kerstvieringen diepgaand vormen. De centrale plaats van de Heilige Geest in de pinkstertheologie doordrenkt hun kerstvieringen met een eigen karakter, waarbij de voortdurende, dynamische aanwezigheid van God wordt benadrukt.

Historisch gezien ontstond het pinkstergeloof met een hernieuwde focus op het werk van de Heilige Geest, in het bijzonder de gaven van de Geest zoals beschreven in het Nieuwe Testament. Deze nadruk op de actieve rol van de Geest in het leven van gelovigen strekt zich op natuurlijke wijze uit tot hun viering van de geboorte van Christus (Burrow-Branine, 2012, pp. 107–124).

In pinksterkerstvieringen ligt vaak een sterke nadruk op de rol van de Heilige Geest bij de Menswording. Het bijbelse verslag van Maria's bevruchting door de Heilige Geest wordt gezien als een krachtige demonstratie van Gods bovennatuurlijke interventie. Dit perspectief moedigt gelovigen aan om het wonderbaarlijke werk van de Geest in hun eigen leven te verwachten en ervoor open te staan, zelfs tijdens kerstvieringen.

Psychologisch gezien creëert dit geloof in de onmiddellijke aanwezigheid en kracht van de Heilige Geest een sfeer van verwachting en openheid tijdens kerstdiensten. Aanbidders kunnen spontane manifestaties van de gaven van de Geest verwachten, zoals profetie, genezing of tongentaal, als onderdeel van hun viering van de geboorte van Christus (Butler, 2002, p. 85).

Het pinksterbegrip van de Heilige Geest als de bron van geestelijke bekrachtiging beïnvloedt ook hoe zij het doel van kerstvieringen zien. Naast louter herdenking worden deze bijeenkomsten gezien als kansen voor geestelijke vernieuwing, persoonlijke transformatie en evangelisatie-outreach – allemaal door de kracht van de Heilige Geest.

De pinksternadruk op ervaringsgericht geloof leidt vaak tot zeer emotionele en participatieve kerstdiensten. De vreugde van de geboorte van Christus wordt niet alleen intellectueel erkend, maar ook visceraal gevoeld en uitgedrukt door uitbundige aanbidding, vaak toegeschreven aan de werking van de Heilige Geest (Skelton, 2011, pp. 151–172).

Wat zijn enkele unieke pinkstertradities of -gebruiken rond Kerstmis?

Reflecterend op deze vraag met inzichten uit de psychologie en geschiedenis, heb ik gemerkt dat pinksterkersttradities vaak elementen van traditionele christelijke vieringen combineren met hun kenmerkende nadruk op de Heilige Geest en ervaringsgerichte aanbidding. Hoewel praktijken sterk kunnen variëren tussen verschillende pinkstergemeenschappen, komen er vaak verschillende unieke elementen naar voren.

Een opmerkelijke traditie in veel pinksterkerken is de opname van spontane, door de Geest geleide elementen in kerstdiensten. Dit kan bestaan uit langere perioden van extatische aanbidding, waarbij gemeenteleden hun vreugde vrij uiten door te dansen, te roepen of in tongen te spreken. Dergelijke praktijken weerspiegelen het pinkstergeloof in de onmiddellijke aanwezigheid van de Heilige Geest en de waarde die wordt gehecht aan emotionele expressie in aanbidding (Butler, 2002, p. 85).

Een ander veelvoorkomend kenmerk is het gebruik van dramatische presentaties of “levende kerststallen” om het kerstverhaal te vertellen. Deze betrekken vaak gemeenteleden en kunnen hedendaagse elementen of lokale culturele verwijzingen bevatten, waardoor het bijbelse verhaal directer en herkenbaarder wordt. Deze praktijk sluit aan bij de pinksternadruk op het tastbaar en ervaringsgericht maken van het geloof.

Veel pinksterkerken leggen ook een sterke nadruk op evangelisatie-outreach tijdens het kerstseizoen. Dit kan bestaan uit maatschappelijke projecten, deur-aan-deur kerstliederen zingen met een evangelieboodschap, of het uitnodigen van niet-gelovigen voor speciale kerstevenementen. Dit weerspiegelt de historische focus van de beweging op het verspreiden van het evangelie en het geloof dat de Heilige Geest gelovigen bekrachtigt voor getuigenis (Hey, 2014).

Psychologisch gezien dienen deze praktijken om gemeenschapsbanden te versterken, kansen te bieden voor individuele deelname en expressie, en gedenkwaardige, emotioneel geladen ervaringen te creëren die geloofsverbintenissen versterken. De nadruk op actieve deelname en persoonlijke ontmoeting met het goddelijke sluit aan bij het pinksterbegrip van geloof als een geleefde, dynamische realiteit.

Historisch gezien, naarmate het pinkstergeloof zich wereldwijd heeft verspreid, heeft het vaak lokale culturele elementen opgenomen in kerstvieringen. Dit aanpassingsvermogen heeft bijgedragen aan de groei en relevantie van de beweging in diverse contexten. In sommige Afrikaanse pinksterkerken kunnen bijvoorbeeld traditionele muziek- en dansvormen worden opgenomen in de kerstaanbidding, waardoor een unieke fusie van culturele en religieuze expressie ontstaat (Nyanni, 2020, pp. 32–45).

Hoe kijken pinkstergelovigen aan tegen de commercialisering van Kerstmis?

Als ik deze vraag bekijk door de lenzen van psychologie en geschiedenis, heb ik gemerkt dat pinksteropvattingen over de commercialisering van Kerstmis vaak een spanning weerspiegelen tussen hun verlangen om de geboorte van Christus zinvol te vieren en hun betrokkenheid bij bredere culturele praktijken.

Historisch gezien ontstond het pinkstergeloof als een beweging die geestelijke authenticiteit benadrukte en vaak kritiek uitte op wat zij als leeg religieus formalisme beschouwde. Dit erfgoed kan ertoe leiden dat veel pinkstergelovigen huiverig zijn voor de commercialisering van Kerstmis, omdat zij dit zien als een afleiding van de ware geestelijke betekenis van de feestdag (Hey, 2014).

Veel pinksterleiders en gemeenschappen uiten hun bezorgdheid over de manier waarop commerciële belangen in veel samenlevingen het kerstseizoen zijn gaan domineren. Ze benadrukken vaak de noodzaak om “Christus in Kerstmis te houden” en moedigen hun leden aan om zich te concentreren op de geestelijke aspecten van de viering in plaats van op materiële consumptie.

Psychologisch gezien kan dit standpunt een gevoel van onderscheidend vermogen en moreel doel creëren voor pinkstergelovigen, wat hun identiteit als een gemeenschap die zich onderscheidt van wereldse waarden versterkt. Het kan ook dienen als een manier om de cognitieve dissonantie te beheersen die kan voortvloeien uit deelname aan een breed gecommercialiseerd cultureel evenement terwijl men een sterke religieuze identiteit behoudt.

Maar pinksterreacties op kerstcommercialisering zijn niet monolithisch. Sommige pinksterkerken, met name die beïnvloed door welvaartstheologie, staan mogelijk meer open voor materiële uitingen van viering, waarbij ze deze zien als zegeningen van God (Aleksandrova, 2021).

Zoals veel religieuze groepen, vinden pinkstergelovigen vaak een balans tussen het afwijzen van overmatig materialisme en het deelnemen aan culturele tradities van het geven van geschenken. Velen kiezen er wellicht voor om deze praktijken in geestelijke termen te herformuleren, waarbij ze vrijgevigheid en de reflectie van Gods geschenk van Christus in menselijk geven benadrukken.

Historisch gezien weerspiegelt deze spanning de voortdurende uitdaging waar het pinkstergeloof (en vele religieuze bewegingen) voor staat bij het omgaan met bredere culturele trends, terwijl ze hun kenmerkende geestelijke waarden behouden. Het benadrukt ook het aanpassingsvermogen van de beweging, aangezien verschillende pinkstergemeenschappen uiteenlopende reacties op deze uitdaging ontwikkelen op basis van hun specifieke contexten en theologische accenten (Nyanni, 2020, pp. 32–45).

Welke rol spelen tongentaal of andere charismatische gaven in pinksterkerstdiensten?

Reflecterend op deze vraag met inzichten uit de psychologie en geschiedenis, heb ik gemerkt dat tongentaal en andere charismatische gaven vaak een grote rol spelen in pinksterkerstdiensten, wat de kenmerkende theologie en aanbiddingspraktijken van de beweging weerspiegelt.

Historisch gezien is de praktijk van tongentaal (glossolalie) een bepalend kenmerk van het pinkstergeloof sinds het ontstaan in het begin van de 20e eeuw. Pinkstergelovigen zien dit en andere charismatische gaven als bewijs van de actieve aanwezigheid van de Heilige Geest onder gelovigen, een voortzetting van de ervaringen beschreven in het Nieuwe Testament (Burrow-Branine, 2012, pp. 107–124).

In de context van kerstdiensten worden deze charismatische manifestaties vaak gezien als manieren om de levende Christus te vieren en te ontmoeten wiens geboorte wordt herdacht. Tongentaal, samen met interpretaties, profetieën en woorden van kennis, kan worden opgenomen in aanbiddingstijden, gebeden of zelfs preken tijdens kerstbijeenkomsten (Butler, 2002, p. 85).

Psychologisch gezien vervullen deze praktijken verschillende functies. Ze creëren een gevoel van onmiddellijkheid en goddelijke aanwezigheid, wat het geloof versterkt dat de God wiens geboorte wordt gevierd, actief betrokken is bij de aanbidders. De vaak spontane en extatische aard van deze ervaringen kan krachtige emotionele reacties teweegbrengen, waardoor de persoonlijke betekenis van de kerstviering voor deelnemers wordt verdiept.

Het gemeenschappelijke aspect van deze charismatische uitingen – waarbij meerdere leden mogelijk geestelijke gaven bijdragen tijdens een dienst – sluit aan bij de pinksternadruk op het priesterschap van alle gelovigen. Dit kan een gevoel van deelname en geestelijke bekrachtiging onder gemeenteleden bevorderen (Skelton, 2011, pp. 151–172).

Het is belangrijk op te merken, maar dat de mate en wijze waarop charismatische gaven tijdens kerstdiensten worden geuit, sterk kan variëren tussen pinksterkerken. Sommigen nemen deze elementen prominenter op, terwijl anderen een meer gestructureerd dienstformat kunnen aanhouden waarbij charismatische uitingen een ondergeschikte rol spelen.

Historisch gezien vertegenwoordigt de opname van charismatische gaven in kerstvieringen een kenmerkende pinksterbijdrage aan christelijke aanbiddingstradities. Het weerspiegelt de nadruk van de beweging op ervaringsgericht geloof en het geloof in het voortdurende, wonderbaarlijke werk van de Heilige Geest (Hey, 2014).

Maar deze praktijk is ook een punt van spanning geweest met andere christelijke tradities en is in de loop van de tijd binnen het pinkstergeloof zelf geëvolueerd. Sommige pinksterkerken, met name in contexten waar ze streven naar bredere culturele betrokkenheid, kunnen de uiting van charismatische gaven matigen tijdens kerstdiensten die waarschijnlijk bezoekers zullen aantrekken die niet bekend zijn met deze praktijken (Nyanni, 2020, pp. 32–45).

Hoe brengen pinkstergelovigen het vieren van de geboorte van Jezus in balans met hun focus op Zijn wederkomst?

De pinkstertraditie verweeft op prachtige wijze de viering van de eerste komst van Christus met de verwachting van Zijn glorieuze terugkeer. Deze verwevenheid van verleden en toekomst weerspiegelt het enorme web van ons geloof, waar herinnering en hoop samengebonden zijn in het huidige moment van aanbidding.

Pinkstergelovigen herdenken, net als veel van onze christelijke broeders, vreugdevol de geboorte van onze Heer tijdens het kerstseizoen. Zij erkennen dit cruciale moment in de heilsgeschiedenis waarop God mens werd en onze wereld binnentrad als een kwetsbaar kind. Toch is hun viering uniek gekleurd door een scherp bewustzijn van de beloofde terugkeer van Christus.

In pinksteraanbiddingsdiensten tijdens de advent en Kerstmis vindt men vaak een harmonieuze vermenging van traditionele kerstliederen die de geboorte van Jezus vieren met liederen die spreken over Zijn wederkomst. Preken kunnen parallellen trekken tussen de verwachting van de eerste komst van de Messias en de vurige verwachting van Zijn terugkeer. Deze dubbele focus dient om de gelovigen eraan te herinneren dat het kind in de kribbe ook de triomfantelijke Koning is die weer zal komen.

De nadruk op de Heilige Geest, zo centraal in de pinkstertheologie, speelt een cruciale rol in deze balans. De Geest, gezonden door de verrezen Christus, wordt gezien als de garantie van Zijn terugkeer en de kracht die gelovigen in staat stelt om in gereedheid te leven. Dus, zelfs terwijl ze zich verheugen in de historische realiteit van de Menswording, zijn pinkstergelovigen zich scherp bewust van het huidige werk van de Geest bij het voorbereiden van de Kerk op de tweede advent van Christus.

Dit eschatologische perspectief vermindert de viering van Kerstmis niet, maar geeft het juist extra betekenis. De geboorte van Jezus wordt gezien als de eerste akte in een goddelijk drama dat zal culmineren in Zijn terugkeer. Op deze manier vinden pinkstergelovigen in Kerstmis niet alleen een tijd van herinnering, maar ook een seizoen van hernieuwde hoop en verwachting.

Wat leerden de vroege kerkvaders over het vieren van de geboorte van Christus?

Mijn geliefde vrienden, terwijl we de viering van de geboorte van onze Heer overwegen, is het verhelderend om terug te kijken naar de wijsheid van de vroege kerkvaders. Hun leringen over deze kwestie onthullen een geleidelijke ontwikkeling van kerstvieringen, gevormd door theologische reflectie en pastorale zorgen.

De vroegste christenen vierden Kerstmis niet zoals wij dat vandaag kennen. De focus van de primitieve Kerk lag primair op Pasen, de opstanding van Christus, die werd gezien als de cruciale gebeurtenis van de heilsgeschiedenis. Maar naarmate de Kerk dieper reflecteerde op het mysterie van de Menswording, begon de aandacht zich te richten op de geboorte van onze Heer.

Tegen de 4e eeuw zien we duidelijk bewijs van opkomende kerstvieringen. St. Johannes Chrysostomus spreekt in een preek in Antiochië rond 386 na Christus over Kerstmis als een feest van recente instelling, maar al diep geliefd bij de gelovigen (Freitas, 2022, pp. 519–534). Hij benadrukt de theologische betekenis van de Menswording en ziet in de geboorte van Christus het begin van onze redding.

St. Augustinus, schrijvend in het begin van de 5e eeuw, reflecteert op het mysterie van het Woord dat vlees is geworden. Voor Augustinus was de viering van de geboorte van Christus een gelegenheid om zich te verwonderen over Gods nederigheid en liefde, getoond in Zijn bereidheid om de menselijke natuur aan te nemen (Canty, 2021). Dit thema van goddelijke nederdaling werd een centraal motief in patristische reflecties op de geboorte.

De kerkvaders hielden zich ook bezig met het bestrijden van verschillende ketterijen door de viering van Kerstmis. Het feest diende om de volledige menselijkheid van Christus te bevestigen tegen docetische tendensen en om Zijn goddelijkheid te verkondigen in het licht van arianistische ontkenningen. Zo werd de viering van de geboorte een middel tot catechese en een bolwerk van orthodox geloof.

Het is opmerkelijk dat de Vaders de viering van de geboorte van Christus niet in isolatie zagen, maar als onderdeel van het grotere mysterie van verlossing. St. Leo de Grote koppelt in zijn kersthomilieën consequent de geboorte met het lijden en de opstanding van Christus, waarbij hij in de kribbe een voorafschaduwing van het kruis ziet.

We kunnen waarderen hoe deze patristische leringen over Kerstmis hebben bijgedragen aan het vormgeven van de christelijke verbeelding en het bevorderen van een dieper begrip van de Incarnatie. De nadruk van de Kerkvaders op zowel de historische realiteit als de kosmische betekenis van de geboorte van Christus blijft onze vieringen vandaag de dag informeren.

Gebruiken pinkstergelovigen adventskalenders of andere gebruikelijke kerstgewoonten?

De vraag hoe pinkstergelovigen omgaan met traditionele kerstgebruiken zoals adventskalenders is fascinerend en raakt aan kwesties van culturele aanpassing en spirituele expressie. Hoewel de pinksterbeweging bekend staat om haar nadruk op directe spirituele ervaring en bijbels gezag, zijn veel pinkstergelovigen bepaalde algemene kersttradities gaan omarmen, zij het vaak met hun eigen kenmerkende smaak.

Het is belangrijk om te erkennen dat de pinksterbeweging een diverse beweging is, die een breed scala aan praktijken en houdingen omvat. Sommige pinksterkerken en individuen hebben adventskalenders en soortgelijke gebruiken gemakkelijk overgenomen, omdat ze deze zien als zinvolle manieren om zich voor te bereiden op de viering van de geboorte van Christus. Anderen zijn misschien terughoudender, bezorgd over praktijken die zij als te formeel ervaren of die mogelijk afleiden van de spirituele essentie van het seizoen.

Voor die pinkstergelovigen die wel adventskalenders gebruiken, is de praktijk vaak doordrenkt met hun kenmerkende nadruk op de Schrift en persoonlijke toewijding. Sommigen maken hun eigen kalenders met bijbelverzen of gebedspunten voor elke dag, waardoor de traditie een hulpmiddel wordt voor spirituele groei en gezinsdiscipelschap (Marshall, 2016; Prideaux & Glover, 2015, pp. 955–970). Deze aanpassing weerspiegelt de neiging van de pinksterbeweging om religieuze praktijken te personaliseren en te spiritualiseren.

Andere algemene kerstgebruiken, zoals het uitstallen van kerststallen of het gebruik van kerstbomen, worden in veel pinksterkringen breed geaccepteerd. Deze worden vaak gezien als kansen voor getuigenis en om de aandacht van het gezin te richten op de ware betekenis van Kerstmis. Maar de mate van betrokkenheid bij dergelijke gebruiken kan aanzienlijk verschillen tussen verschillende pinksterstromingen en individuele gemeenten.

Het is vermeldenswaard dat de benadering van kersttradities door de pinksterbeweging in de loop van de tijd is geëvolueerd. De vroege pinksterbeweging, met haar sterke eschatologische focus en scheiding van "wereldse" praktijken, was vaak sceptisch over uitgebreide feestdagenvieringen. Maar naarmate de beweging volwassener is geworden en zich breder heeft beziggehouden met bredere christelijke tradities, hebben veel pinkstergelovigen manieren gevonden om zinvolle kerstgebruiken in hun spirituele leven op te nemen.

We kunnen het complexe samenspel tussen religieuze overtuiging, culturele context en persoonlijke betekenisgeving waarderen dat deze praktijken vormgeeft. De betrokkenheid van de pinksterbeweging bij kerstgebruiken illustreert hoe geloofstradities culturele vormen kunnen aanpassen en herinterpreteren om hun spirituele doelen te dienen.

Hoe benaderen pinksterkerken kerst-outreach en evangelisatie?

Het kerstseizoen biedt een unieke kans om het Goede Nieuws te delen, en onze pinkstervrienden hebben dit met kenmerkende ijver en creativiteit omarmd. Hun benadering van kerst-outreach en evangelisatie weerspiegelt hun diepe toewijding aan het verspreiden van het Evangelie en hun geloof in de transformerende kracht van een persoonlijke ontmoeting met Christus.

Pinksterkerken zien Kerstmis vaak als een uitgelezen tijd voor evangelisatie-inspanningen, omdat ze erkennen dat veel mensen in dit seizoen meer openstaan voor spirituele zaken. Ze proberen deze ontvankelijkheid te benutten door een verscheidenheid aan outreach-activiteiten te organiseren die de vreugde van het seizoen combineren met een duidelijke presentatie van de evangelieboodschap.

Een veelgebruikte aanpak is het opvoeren van kerstspelen of dramatische presentaties. Deze evenementen, waarbij vaak veel kerkleden betrokken zijn, vertellen het kerstverhaal op levendige en boeiende manieren. Maar ze stoppen niet bij de kribbe – pinksterproducties breiden het verhaal vaak uit met het leven, de dood, de opstanding en de belofte van Zijn wederkomst van Christus, waardoor de volledige reikwijdte van het Evangelie wordt gepresenteerd (Newman, 2012; Pinezi, 2009, pp. 199–209).

Muziek speelt een cruciale rol bij de kerst-outreach van de pinksterbeweging. Kerstzangevenementen, of het nu in de kerk is of in de gemeenschap, worden gezien als kansen voor niet alleen viering, maar ook voor verkondiging. De teksten van traditionele kerstliederen worden vaak gebruikt als springplank om de diepere betekenissen van de komst van Christus te delen.

Veel pinksterkerken organiseren speciale kerstdiensten die toegankelijk zijn voor mensen die niet bekend zijn met de kerk. Dit kunnen kaarslichtdiensten, kinderprogramma's of hedendaagse aanbiddingsbijeenkomsten zijn. Het doel is om een gastvrije sfeer te creëren waar bezoekers de aanwezigheid van God kunnen ervaren en de kerstboodschap op nieuwe manieren kunnen horen.

Liefdadigheidsactiviteiten zijn een ander belangrijk aspect van de kerst-outreach van de pinksterbeweging. Voedselinzamelingen, speelgoedinzamelingen voor kansarme kinderen en andere daden van dienstbaarheid worden gezien als praktische demonstraties van de liefde van Christus. Deze inspanningen dienen vaak als bruggen om het Evangelie te delen met degenen die worden bediend.

Evangelisatie tijdens Kerstmis in de pinksterbeweging is niet beperkt tot georganiseerde kerkactiviteiten. Individuele gelovigen worden vaak aangemoedigd om het seizoen te gebruiken als een kans voor persoonlijk getuigenis, door vrienden en buren uit te nodigen voor kerkevenementen of hun geloof te delen in de context van vakantiebijeenkomsten.

De benadering van kerst-outreach door de pinksterbeweging weerspiegelt hun theologie over de rol van de Heilige Geest bij evangelisatie. Ze bidden vol verwachting dat de Geest krachtig door hun inspanningen zal werken, in het geloof dat dezelfde Geest die aanwezig was bij de geboorte van Christus, een nieuwe geboorte kan brengen bij degenen die het Evangelie horen.

Zijn er pinksterstromingen die Kerstmis niet vieren, en zo ja, waarom?

De vraag naar pinksterstromingen die Kerstmis niet vieren, raakt aan belangrijke kwesties van bijbelse interpretatie, traditie en culturele betrokkenheid. Hoewel de meerderheid van de pinksterkerken Kerstmis wel viert, zijn er enkele groepen binnen de bredere pinksterbeweging die ervoor kiezen deze feestdag niet te vieren. Hun redenen voor dit standpunt zijn geworteld in oprechte, zij het minderheids-, theologische overtuigingen.

Een van de meest prominente voorbeelden is de United Pentecostal Church International (UPCI), een grote Oneness-pinksterstroming. De UPCI, samen met enkele andere Oneness-pinkstergroepen, viert Kerstmis over het algemeen niet als een religieuze feestdag. Hun standpunt komt voort uit verschillende theologische en historische overwegingen.

Deze groepen benadrukken het gebrek aan een bijbels mandaat voor het vieren van de geboorte van Christus. Ze wijzen erop dat de vroege kerk, zoals vastgelegd in het Nieuwe Testament, de geboorte van Jezus niet herdacht. Voor hen moeten religieuze praktijken uitsluitend gebaseerd zijn op duidelijke schriftuurlijke instructies (“Why Did Hannah Want a Son?: The Desire for a New World,” 2024; Williams, 2020, pp. 426–473).

Er is bezorgdheid over de historische oorsprong van Kerstmis. Deze pinkstergroepen zijn zich ervan bewust dat 25 december niet de werkelijke datum van de geboorte van Christus was, en dat veel kerstgebruiken wortels hebben in pre-christelijke tradities. Ze zijn bang dat het vieren van Kerstmis onbedoeld heidense elementen in de christelijke aanbidding zou kunnen opnemen.

Sommige van deze stromingen zien de nadruk op de geboorte van Christus als potentieel afleidend van wat zij zien als belangrijkere aspecten van het geloof, zoals Zijn dood, opstanding en verwachte wederkomst. Ze geven er de voorkeur aan hun aanbidding en onderwijs op deze thema's te richten in plaats van op de geboorte.

Zelfs binnen deze niet-vierende stromingen kunnen individuele houdingen variëren. Sommige leden kunnen ervoor kiezen om privé-familievieringen te houden terwijl ze afzien van kerkelijke vieringen. Anderen kunnen het seizoen gebruiken als een kans voor meer evangelisatie, zelfs als ze Kerstmis niet formeel vieren.

Psychologisch kunnen we dit standpunt begrijpen als een weerspiegeling van een sterk verlangen naar religieuze authenticiteit en een argwaan tegenover culturele aanpassing. Historisch gezien sluit het aan bij bepaalde Reformatie- en Puriteinse houdingen die sceptisch stonden tegenover religieuze vieringen die niet expliciet in de Schrift werden geboden.

Maar we moeten ook erkennen dat de meerderheid van de pinkstergelovigen wereldwijd Kerstmis wel vreugdevol viert en daarin een zinvolle uitdrukking van hun geloof in de Incarnatie vindt. Zij zouden aanvoeren dat, hoewel het vieren van Kerstmis misschien niet bijbels verplicht is, het ook niet verboden is, en kan dienen als een waardevolle gelegenheid voor aanbidding, getuigenis en reflectie op Gods liefde.

Terwijl we deze verschillende benaderingen binnen de pinksterfamilie overwegen, laten we herinnerd worden aan het belang van het respecteren van diverse overtuigingen binnen het lichaam van Christus. Mogen wij allen, of we nu Kerstmis vieren of niet, onze harten gericht houden op de glorieuze waarheid van Immanuël – God met ons – niet alleen in één seizoen, maar gedurende ons hele leven.

—