Robert Bellarmine, de heilige die de kerk verdedigde met liefdadigheid

[ad_1]

Het altaar van St. Robert Bellarmine in Sant’Ignazio, Rome. / Krediet: Carl Bunderson

Rome, Italië, 17 september 2024 / 04:00 uur (CNA).

Robert Bellarmine, wiens feest op 17 september wordt gevierd op de algemene Romeinse kalender, was een jezuïet en een kardinaal die zijn ongelooflijke intellect gebruikte om de katholieke leer te verdedigen, grotendeels door reacties op de tegenstanders van de kerk in de nasleep van de protestantse Reformatie.

In al zijn geschriften behield St. Bellarmine "een charitatieve dispuut dat de focus op de theologische kwesties hield", aldus pater Mitch Pacwa, SJ.

Na de Reformatie “antwoordden de katholieken en protestanten grotendeels vitriool op elkaar”, zei hij. “Ze bedreigden elkaar — spot was typerend voor het debat.”

“En in dat verband heeft de heilige Robert Bellarmine nooit gebruikgemaakt van spot, woede, laster of smaad of iets dergelijks. Hij behandelde zijn tegenstanders altijd met veel respect en liefdadigheid. Hij was ervan overtuigd dat de naastenliefde met de tegenstanders van de Kerk hen veel gemakkelijker zou winnen.”

Dit is een van de dingen die hem een heilige maakte, zei Pacwa.

Pater Mark Lewis, S.J., rector van de Pauselijke Gregoriaanse Universiteit en een expert in kerkgeschiedenis, vertelde CNA dat Bellarmine eenvoudig leefde, in overeenstemming met zijn gelofte van armoede.

Verschillende religieuze congregaties die in de 16e eeuw werden opgericht, waaronder de Sociëteit van Jezus, probeerden een model te presenteren van een hervormde priester, “iemand die zijn geloften serieus nam, die eenvoudig leefde, armoede volgde, die bereid was op apostolische missies te gaan”, zei hij.

Omdat jezuïeten in het algemeen niet de eer van kardinaal op zich nemen, vermeed Bellarmine in zijn vroege leven om als kardinaal of bisschop te worden benoemd, zei Lewis. “Maar toen hij er een werd genoemd, stond hij erop dat hij model zou staan voor een gereformeerde prelaat.”

Bellarmine werd benoemd tot kardinaal in 1599 in een tijd dat bisschoppen ook vaak politieke heren waren, of de heerser van een stad of stad, maar hij ondersteunde de armen door de verkoop van zijn bezittingen.

De kardinaal en zijn vriend, Eerwaarde Cesare Baronius, “wilden aantonen dat als je bisschop of kardinaal wordt, het in dienst van de kerk staat”, aldus Lewis.

“Als jezuïet had hij een gelofte van armoede en gehoorzaamheid. Hij mocht niets bezitten. Hij werd opgeleid in ascese, dus hij was niet op zoek naar luxe in deze wereld”, zei Pacwa, en merkte op dat Bellarmine ooit, toen mensen in Rome leden aan pest en hongersnood, de wandtapijten van de muren van zijn appartement verkocht voor geld om aan de armen te geven. "Hij zei dat de muren niet kouder zullen worden, de armen wel."

Bellarmine, die in 1931 tot arts van de kerk werd uitgeroepen, staat erom bekend een catechismus van het geloof te hebben geschreven en voor zijn “Disputationes de Controversiis Christianae Fidei Adversus Huius Temporis Hereticos”, een boek dat een antwoord bood op de verschillende kwesties die door protestantse “hervormers” werden behandeld.

Hij reageerde op hun argumenten met behulp van de Schrift, de kerkvaders en traditie, legde Pacwa uit. "Dit maakte hem tot een ordelijke denker die bereid was de kwesties van zijn tijd op zich te nemen."

Lewis legde uit dat wat Bellarmine deed, toen controversiële theologie genoemd, nu waarschijnlijk “dogmatische theologie” zou worden genoemd. Hoewel het waarschijnlijk niet werd gezien als een dialoog in de tijd van Bellarmine, betoogde Lewis, was het: “Hij ontwikkelde reacties op de protestantse theologie van die tijd.”

Voordat hij kardinaal werd, was Bellarmine een geleerde en leraar, evenals rector van het Romeinse College. Een van zijn studenten was St. Aloysius Gonzaga, naast wie Bellarmine in de kerk van St. Ignatius in Rome vroeg om begraven te worden.

Een andere vriend van Bellarmine was de legendarische astronoom Galileo Galilei. Maar Bellarmine “was het soort man dat een vriend kon zijn en het niet noodzakelijkerwijs met je eens was”, aldus Pacwa.

Galileo had zijn onbewezen theorie van heliocentriciteit naar voren gebracht, die de Kerk zag als tegenstrijdig met de Schrift, legde Pacwa uit. Bellarmine gaf Galileo een waarschuwing, omdat Galileo de theorie als absolute waarheid beweerde zonder specifiek wetenschappelijk bewijs te citeren om de bewering te ondersteunen.

Volgens Pacwa “werd deze waarschuwing niet als veroordeling aan Galileo gegeven en heeft Galileo deze aanvaard. Later gingen er geruchten dat Galileo gedwongen was zich terug te trekken. En zowel Bellarmine als Galileo schreven dat dat niet waar was, alleen dat hij stil moest zijn om dat te beweren.”

Toen Galileo later werd veroordeeld, was dat na de dood van Bellarmine.

St. Robert Bellarmine was “onvermoeibaar in zijn arbeid”, beweerde Pacwa. "En hij werkte tot zijn dood" op 17 september 1621. Hij werd heilig verklaard door Pius XI in 1930.

“Veel weten maakt iemand nog geen heilige. Niet iedereen heeft de intellectuele capaciteiten die Robert Bellarmine deed. Maar de manier waarop hij zijn magnifieke intellectuele capaciteiten gebruikte, maakte hem tot een heilige", aldus Pacwa. "Hij heeft zijn intellect ten dienste gesteld van God en de Kerk."

Dit artikel werd voor het eerst gepubliceerd door CNA op 17 september 2019 en is bijgewerkt.

Alexey Gotovsky droeg bij aan dit verhaal.

[ad_2]

Bronlink