In het islamitische Indonesië is een katholiek klooster onderdeel geworden van de gemeenschap.

[ad_1]

Rome Newsroom, 1 september 2024 / 06:00 uur (CNA).

Paus Franciscus bereidt zich voor op een bezoek aan Indonesië. Het oprichten van een superieur van een klooster in Java deelt hoe het leven is voor katholieken in een overwegend moslimland. 

Toen zuster Martha Driscoll en negen andere cisterciënzer nonnen in 1987 op het Indonesische eiland Java landden, werden ze verwelkomd door de lokale katholieke en islamitische gemeenschappen — en door enkele reptielen uit de buurt.

Het nieuwe klooster van de zusters was nog in aanbouw in de uitlopers van een van de vele vulkanen van het Oost-Aziatische eiland, gelegen in het Indonesische regenwoud op iets meer dan een halve mijl van het dichtstbijzijnde dorp.

Het duurde niet lang voordat zuster Martha, die de overste van het klooster van Gedono oprichtte, een lokale deskundige op het gebied van wilde dieren moest inschakelen om haar en de andere zusters te leren hoe ze veilig om moesten gaan met de slangen, waarvan sommige giftig waren, die soms hun weg naar het klooster vonden.

"Niemand van ons is gebeten", bevestigde zuster Martha. “We hebben veel verhalen, veel verhalen, maar God is goed en de gezegende moeder beschermt ons tegen alle slangen — ze heeft er haar voet op gezet.”

Ondergedompeld in groene fauna, is het kloostercomplex van stenen gebouwen met rode, betegelde daken gebouwd in de uitlopers van een slapende stratovulkaan in het centrum van het eiland. Een 5.000 voet hoog zadel verbindt Mount Merbabu met Mount Merapi, een actieve vulkaan dichtbij genoeg voor de zussen om de asachtige rook en zwavel te ruiken wanneer deze uitbarst.

Zuster Martha zei dat het tropische klimaat van het land het hele jaar door warme temperaturen betekent, hoewel het in de heuvels, waar het Gedono-klooster ligt, in de lage 70 graden Fahrenheit of zelfs kouder blijft. 

Paus Franciscus zal de hoofdstad en grootste stad van Indonesië, Jakarta, ook op het eiland Java, bezoeken in de eerste dagen van september, net na het einde van de droogste maand van het land en voor het begin van het regenseizoen. Het zal de eerste stop van de paus zijn tijdens een reis waarbij hij ook naar Papoea-Nieuw-Guinea, Singapore en Oost-Timor zal reizen.

Het leven in moslim-Indonesië

De moslim-christelijke betrekkingen zullen een belangrijk thema zijn van de reis van paus Franciscus naar Indonesië, waar ongeveer 87% Een deel van de bevolking is moslim. Christenen maken er maar 3 uit.% van de totale bevolking van het land.

Zuster Martha zei echter dat de trappistengemeenschap in vrede en vriendschap leeft met de lokale moslims. 

"Al onze werknemers zijn moslim en we hebben zussen uit moslimfamilies die zich tot het katholicisme hebben bekeerd, en hun families zouden op bezoek komen en er is geen probleem", aldus de abdis.

Het middelpunt van de dag, benadrukte ze, is de mis. Vervolgens komen de cisterciënzerzussen zeven keer per dag bijeen om het Goddelijk Officie te bidden, ook wel de Liturgie van de Uren genoemd, beginnend voor zonsopgang en eindigend om 19.30 uur.

Hun tijd is ook gevuld met gebed en spirituele lezing, afgewisseld met huishoudelijke taken en de ontvangst van gasten. De nonnen werken hard om hun brood te verdienen: Het verzorgen van de moestuin en kruidnagel plantage, en het maken van koekjes, kefir en jam. De nieuwste inkomstenbron van het klooster is de onlineverkoop van geroosterde kippendiners. 

Het Gedono-klooster heeft een gastenverblijf voor priesters, religieuzen en leken die een paar dagen of een week van eenzaamheid en gebed komen. Maar liefst 200 of 300 mensen wonen de zondagsmis in het klooster bij en blijven daarna om te luisteren naar een gesprek over gebed of roeping.

Zuster Martha zei dat de gemeenschap “niets specifiek interreligieus doet”, hoewel ze vaak het einde van de Ramadan vieren met hun werknemers en hun gezinnen, “elkaar om vergeving vragen voor alles wat er in de loop van het jaar is gebeurd, samen feesten en de Heer danken. Er zou een moslim zijn die heeft gebeden, en ik heb gebeden.”

De zus zei dat ze ook “islamitische geestelijke zonen had, die nog steeds moslims zijn, maar naar het klooster komen. Ze zijn diep ontroerd als ik spreek over vergeving, iets dat ontbreekt in de normale moslimpraktijk. Een aantal moslimfiguren zijn gekomen om te bidden en de nacht door te brengen. Geen formele discussies – alleen maar om vrienden te zijn.”

“Dat is een kant van het moslimleven die veel mensen in het Westen niet beseffen”, zei ze, eraan toevoegend dat moslims in Indonesië de wereld kunnen laten zien hoe het is om in harmonie met een minderheid te leven.

Zuster Martha merkte op dat zij en het Gedono-klooster weliswaar vreedzaam hebben samengewerkt met hun nabijgelegen moslimbroeders en -zusters, maar dat dit niet betekent dat er geen problemen of moeilijkheden zijn. 

"Om een kerk te bouwen, moet je de instemming hebben van de mensen in het dorp of in de zone en dat kan plakkerig zijn", en in een paar delen van het land is er minder algemene harmonie tussen moslims en andere religieuze groepen, legde ze uit.

Over het algemeen zei de non dat het leven in Indonesië veel eenvoudiger, langzamer en menselijker is.

"Ik heb vastgesteld dat het moslimvolk en de moslimreligie een zeer goede menselijke opvoeding voor de mensen hebben", merkte ze op. “Er is een gevoel van God, er is een gevoel van plicht, er is een gevoel van familie en een dorpsleven dat erg sterk is.”

Ook de kerk in Indonesië is “niet zo institutioneel; het is meer familie", voegde ze eraan toe. In Indonesië: “Ik heb veel geleerd over mijn vrouwelijke manier van denken. We leerden als vrouwen samen te denken en ontdekten dat dit heel dicht bij de Aziatische manier van denken lag.”

Terug naar Rome

Na 34 jaar in het overwegend islamitische land, zei de in de VS geboren zuster Martha dat Indonesië thuis is: De octogenarian spreekt Indonesisch en heeft Indonesisch staatsburgerschap.

Nadat de Gedono-gemeenschap in 1987 werd opgericht als stichting van het trappistenklooster van Vitorchiano in Italië, werd het in 1994 een autonome priorij en uiteindelijk in 2000 een abdij onder leiding van zuster Martha (hierna “moeder Martha” genoemd) als abdis. De gemeenschap groeide van 10 nonnen tot ongeveer 40 in 2011. Het aantal daalde toen sommige van de zusters werden weggestuurd om een nieuwe gemeenschap in Macau (een speciale administratieve regio van China) te starten, hoewel het nu weer op 40 leden is. 

Drie jaar geleden, na haar aftreden als abdis, werd zuster Martha gevraagd terug te keren naar Italië om de gemeenschap van trappistenmonniken van de abdij van Tre Fontane, gebouwd op de plaats van het martelaarschap van St. Paul, te ondersteunen. Sinds april 2021 leidt ze de kleine gemeenschap van trappisten nonnen die de ouder wordende mannelijke gemeenschap helpen bij het revitaliseren van het klooster dat 900 jaar geleden werd opgericht door St. Bernard in het zuiden van Rome.

Terwijl zuster Martha de wens uitte om Indonesië weer te zien, zei ze dat haar tijd in Italië “geen data mag worden vastgelegd”. “We zijn hier en we proberen God alleen maar te laten doen wat hij met en via ons wil doen.”

Door in Rome te zijn, heeft de kloosterzuster haar wijsheid ook kunnen delen met een nieuw publiek op een onverwachte plaats: het Vaticaan.

De abdis werd door het Dicasterium voor de geestelijkheid gevraagd om in februari te spreken met ongeveer 800 priesters en bisschoppen die verantwoordelijk zijn voor de vorming van de abdij. Internationale Conferentie voor de Permanente Vorming van Priesters en in juni tijdens een vergadering van alle leden van het dicasterie.

“Ik had enige ervaring met het begeleiden van priesters in Indonesië”, zei ze, en legde uit dat het onderwerp van haar toespraak was wat priesters kunnen winnen bij contact met een klooster.

“Waarom zou er een relatie moeten bestaan tussen diocesane priesters en kloosterzusters? Omdat we allemaal geroepen zijn om ons leven radicaal op Jezus te richten, in en door de Eucharistie", zei ze. “Soms weten de nonnen meer over het leven van dat mysterie, omdat het lijkt alsof priesters niet genoeg tijd hebben om erover te mediteren.”

Ze vindt ook dat de vorming van priesters te abstract en intellectueel is geworden, met onvoldoende aandacht voor menselijke vorming, gemeenschapsleven en een persoonlijke relatie met Jezus. 

“Dit kan leiden tot een gebrek aan zelfkennis, die je leert in het gemeenschapsleven en in het leven van het mysterie van de Kerk als het lichaam van Christus, door vriendschapsrelaties op te bouwen in openheid en waarheid.”

"Als priesters die ervaring in het seminarie niet hebben, gaan ze op eigen houtje naar verschillende plaatsen en hebben ze geen echte persoonlijke vriendschappen met elkaar, en dat veroorzaakt een probleem van eenzaamheid dat compensatie vraagt", aldus de non. 

“Priesters kunnen enkelvoudige strijders worden, die misschien gedijen op succes en populariteit, of depressief zijn door de moeilijkheden, het gebrek aan resultaten, en onbewust meer leven volgens wereldse criteria dan volgens de waarden van het evangelie.”

Lessen uit het monastieke leven

Zuster Martha legde ook uit hoe klooster- en gezinsleven erg op elkaar lijken: “Het klooster is een school van liefde en een gezin is ook een school van liefde.”

Een diep geloof hebben als monnik of als man of vrouw is niet zo anders, zei ze, omdat “we allemaal deel uitmaken van één familie en we allemaal proberen van elkaar te houden en leren hoe we de mensen die het dichtst bij ons staan, kunnen liefhebben en vergeven.”

De non drong er bij mensen op aan om samen te bidden, samen de Schrift te lezen en te bespreken, goed naar elkaar te luisteren, te vergeven en vergeving te vragen, en eenheid in verscheidenheid te bevorderen: “Het is belangrijk om de problemen en ideologieën van onze tijd onder ogen te zien en samen onderscheidingen te maken op basis van geloof en samen de wil van de Vader te zoeken.”

“Dat geldt niet alleen voor religieuze gemeenschappen, maar voor elke gemeenschap: Voor een gezin, een buurtgemeenschap of in de parochie", merkte ze op.

“Wij zijn allemaal leden van het lichaam van Christus.”

[ad_2]

Bronlink