Bijbelstudie: Leer van Jezus over het huwelijk

Wat leerde Jezus over het doel en de betekenis van het huwelijk?

Onze Heer Jezus Christus sprak in Zijn oneindige wijsheid over het huwelijk als een heilige vereniging die door God vanaf het allereerste begin van de schepping werd ingesteld. In het evangelie van Mattheüs wijst Jezus ons, wanneer hij wordt ondervraagd over echtscheiding, terug naar het oorspronkelijke ontwerp van het huwelijk en zegt:

Hebt gij niet gelezen, dat Hij, Die hen van den beginne geschapen heeft, hen mannelijk en vrouwelijk gemaakt heeft, en gezegd heeft: Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten, en zijn vrouw vasthouden, en die twee zullen tot een vlees worden? Dus ze zijn niet langer twee, maar één vlees. Wat God dan samengevoegd heeft, laat de mens zich niet scheiden." (Matteüs 19:4-6)

In deze woorden zien we dat Jezus de krachtige eenheid en onontbindbaarheid van het huwelijk bevestigt. Hij leert ons dat het huwelijk niet alleen een menselijke instelling is, maar een goddelijke instelling, geworteld in Gods scheppende daad. Het doel van het huwelijk, zoals Jezus het voorstelt, is dat man en vrouw “één vlees” worden – een eenheid die zo krachtig is dat zij het beeld van God zelf weerspiegelt. In het huwelijk worden paren opgeroepen om deze eenheid te koesteren en te beschermen en om alle uitdagingen die zich kunnen voordoen, te doorstaan. Jezus geeft ons ook Bijbelse tips voor conflictoplossing, zoals vergeving, geduld en nederigheid, om paren te helpen navigeren door de onvermijdelijke moeilijkheden die gepaard gaan met het delen van een leven samen. Door zijn leringen nodigt Jezus ons uit om de heiligheid van het huwelijk te eren en te streven naar het soort onbaatzuchtige liefde en eenheid dat de liefde van God weerspiegelt.

Onze Heer verheft het huwelijk tot een sacramenteel teken van Zijn eigen liefde voor de Kerk. Zoals de heilige Paulus later in zijn brief aan de Efeziërs zou uiteenzetten op basis van de leer van Christus: “Dit mysterie is krachtig en ik zeg dat het verwijst naar Christus en de kerk” (Efeziërs 5:32). In de christelijke opvatting wordt het huwelijk dus een levend icoon van de zelfschenkende liefde van Christus.

Jezus bevestigt ook de vruchtbaarheid van het huwelijk, in navolging van Gods oorspronkelijke gebod om "vruchtbaar te zijn en zich te vermenigvuldigen" (Genesis 1:28). Hoewel Hij voortplanting niet expliciet bespreekt in Zijn leer over het huwelijk, is het impliciet in Zijn bevestiging van Gods creatieve ontwerp.

Het eerste openbare wonder van onze Heer op het bruiloftsfeest van Kana (Johannes 2:1-11) toont Zijn zegen op het huwelijk. Door water in wijn te veranderen, redt Jezus niet alleen de viering van schaamte, maar laat Hij ook symbolisch zien hoe Hij het gewone verandert in het buitengewone, net zoals het huwelijk bedoeld is om het leven van de echtgenoten te veranderen.

In dit alles zien we dat Jezus ons leert het huwelijk te zien als een heilige roeping, een weg naar heiligheid en een middel om in liefde te groeien, zowel voor onze echtgenoot als voor God. Het is een school van deugd, waar we leren geduld, vergeving en onbaatzuchtige liefde. Laten we daarom de instelling van het huwelijk koesteren en ondersteunen, en de goddelijke oorsprong en krachtige spirituele betekenis ervan erkennen.

Wat zei Jezus over echtscheiding en hertrouwen?

Onze Heer Jezus Christus sprak met grote helderheid en mededogen over de moeilijke onderwerpen van echtscheiding en hertrouwen. Zijn leerstellingen zijn weliswaar uitdagend, maar zijn geworteld in Gods oorspronkelijke plan voor het huwelijk en Zijn verlangen naar ons ultieme geluk en heiligheid.

In het evangelie van Mattheüs vinden we de meest expliciete leer van Jezus over echtscheiding:

"Er werd ook gezegd: "Wie van zijn vrouw scheidt, laat hem haar een echtscheidingsakte geven." Maar ik zeg u dat iedereen die van zijn vrouw scheidt, behalve op grond van seksuele immoraliteit, haar overspel doet plegen, en wie met een gescheiden vrouw trouwt, overspel pleegt." (Mattheüs 5:31-32)

Later, toen Jezus door de Farizeeën werd ondervraagd, herhaalt en gaat hij dieper in op deze leer:

“En ik zeg u: Wie van zijn vrouw scheidt, behalve wegens seksuele immoraliteit, en een ander trouwt, pleegt overspel" (Matteüs 19:9).

In deze passages zien we dat Jezus sterk stelling neemt tegen echtscheiding en deze beschouwt als strijdig met Gods oorspronkelijke bedoeling om te trouwen. Hij wijst erop dat echtscheiding, behalve in gevallen van seksuele immoraliteit (vaak geïnterpreteerd als overspel), leidt tot een staat van voortdurende overspel als men hertrouwt.

Maar we moeten oppassen dat we deze woorden niet legalistisch of zonder mededogen interpreteren. Jezus probeert ons niet te veroordelen, maar ons terug te roepen naar de schoonheid en duurzaamheid van Gods plan voor het huwelijk. Hij daagt de ongedwongen houding ten opzichte van echtscheiding uit die zich in Zijn tijd had ontwikkeld en herinnert ons aan de ernst van het huwelijksverbond.

In het evangelie van Marcus (10:11-12) en Lucas (16:18) wordt de leer van Jezus over echtscheiding gepresenteerd zonder de uitzonderingsclausule in Mattheüs. Dit heeft geleid tot veel discussie en uiteenlopende interpretaties binnen de Kerk door de geschiedenis heen.

Wat het hertrouwen betreft, suggereren de woorden van Jezus dat Hij het als problematisch beschouwde als het volgde op een ongeldige echtscheiding. Maar we moeten ook Zijn oneindige barmhartigheid en mededogen herinneren, zoals aangetoond in Zijn ontmoeting met de Samaritaanse vrouw bij de bron (Johannes 4:1-42), die vijf keer getrouwd was geweest.

Dierbare broeders en zusters, hoewel deze leringen in onze moderne context misschien hard lijken, moeten we ze begrijpen als een uitnodiging tot genade, niet als een last van de wet. Jezus roept ons op tot een hogere standaard van liefde en toewijding in het huwelijk, een die Zijn eigen trouwe liefde voor de Kerk weerspiegelt.

Tegelijkertijd moeten wij in de Kerk deze kwesties met grote pastorale gevoeligheid benaderen. Veel van onze broeders en zusters hebben de pijn van echtscheiding en hertrouwen ervaren. Zonder afbreuk te doen aan het ideaal van de duurzaamheid van het huwelijk, moeten we ook bedienaren van Gods barmhartigheid en genezing zijn en iedereen helpen zijn weg naar heiligheid te vinden, ongeacht zijn burgerlijke staat.

Laten wij bidden voor alle echtparen, opdat zij in Christus de kracht vinden om hun roeping getrouw na te leven. En laten we ook bidden voor degenen die de pijn van de scheiding hebben ervaren, dat zij Gods liefde mogen kennen en genezing mogen vinden in de omhelzing van de Kerk.

Hoe zag Jezus het celibaat in vergelijking met het huwelijk?

Onze Heer Jezus Christus sprak in Zijn goddelijke wijsheid over zowel het huwelijk als het celibaat als geldige wegen van discipelschap, elk met zijn eigen unieke roeping en genade. Terwijl Jezus de goedheid van het huwelijk bevestigde, presenteerde hij ook het celibaat als een speciale roeping voor sommigen, ondernomen ter wille van het Koninkrijk van God.

In het evangelie van Mattheüs spreekt Jezus, na het bespreken van huwelijk en echtscheiding, over het celibaat:

"Want er zijn eunuchen die al zo zijn vanaf hun geboorte, en er zijn eunuchen die door mensen tot eunuchen zijn gemaakt, en er zijn eunuchen die zich eunuchen hebben gemaakt omwille van het koninkrijk des hemels. Laat degene die in staat is om dit te ontvangen het ontvangen." (Mattheüs 19:12)

Hier erkent onze Heer dat niet iedereen tot het huwelijk geroepen is. Hij spreekt over degenen die kiezen voor het celibaat – om “eunuchs” te worden – omwille van het Koninkrijk van God. Dit is geen fysieke daad, maar een geestelijke verbintenis om af te zien van het huwelijk en zich volledig te wijden aan de dienst van God.

Jezus zelf leefde een celibatair leven en gaf een krachtig voorbeeld van deze roeping. Zijn celibaat was niet een afwijzing van de goedheid van het huwelijk, maar eerder een teken van Zijn volledige toewijding aan Zijn missie en Zijn geestelijke huwelijk met de Kerk.

In het evangelie van Lucas zegt Jezus:

"De zonen van dit tijdperk trouwen en worden ten huwelijk gegeven, maar zij die waardig worden geacht om dat tijdperk en de opstanding uit de doden te bereiken, trouwen noch worden ten huwelijk gegeven, want zij kunnen niet meer sterven, omdat zij gelijk zijn aan engelen en zonen van God zijn, zonen van de opstanding." (Lucas 20:34-36)

Hier wijst Jezus op de eschatologische dimensie van het celibaat, wat suggereert dat het anticipeert op de hemelse staat waarin het huwelijk niet langer zal bestaan.

Maar we moeten deze leringen niet interpreteren als een suggestie dat het celibaat superieur is aan het huwelijk. Integendeel, beide zijn verschillende manieren om de oproep om God lief te hebben en te dienen uit te leven. Zoals de heilige Paulus later zou uitleggen, heeft elke persoon zijn eigen gave van God, de een op deze manier en de ander op die manier (1 Korintiërs 7:7).

Jezus' visie op het celibaat is er een van vrijheid en toewijding. Het is een charisma, een geschenk van God aan sommigen voor de opbouw van het Koninkrijk. Degenen die deze roeping omarmen doen dit niet uit minachting voor het huwelijk, maar uit een verlangen om zich volledig aan God en Zijn volk te geven.

In onze Kerk van vandaag zien we deze celibataire roeping in het leven van priesters, religieuze broeders en zusters en gewijde leken. Hun getuigenis herinnert ons allemaal aan het primaat van God in ons leven en de realiteit van het komende Koninkrijk.

Tegelijkertijd moeten we niet vergeten dat de overgrote meerderheid van de christenen geroepen is tot de roeping van het huwelijk. Ook dit is een pad van heiligheid, een manier om de zelfschenkende liefde van Christus in de context van het gezinsleven te beleven.

Laten we daarom beide roepingen – huwelijk en celibaat – waarderen als mooie uitingen van Gods liefde. Laten we degenen steunen die geroepen zijn tot het celibaat en hun opoffering en toewijding eren. En laten we ook gehuwde paren steunen door in hun liefde een weerspiegeling van de liefde van Christus voor de Kerk te erkennen.

Mogen wij allen, gehuwd of celibatair, ernaar streven onze roepingen getrouw na te leven en altijd proberen te groeien in liefde voor God en de naaste.

Hoe stond Jezus tegenover overspel en seksuele immoraliteit?

Onze Heer Jezus Christus sprak met grote helderheid en mededogen over de onderwerpen overspel en seksuele immoraliteit. Zijn leringen roepen ons op tot een hoge standaard van zuiverheid en trouw, terwijl ze altijd de hoop op vergeving en verlossing bieden aan degenen die zijn gevallen.

In de Bergrede spreekt Jezus overspel rechtstreeks aan:

"Gij hebt gehoord, dat er gezegd is: Gij zult geen overspel plegen." Maar Ik zeg u, dat een ieder, die een vrouw met wellust aanziet, reeds overspel met haar in zijn hart heeft bedreven." (Mattheüs 5:27-28)

Hier gaat onze Heer verder dan de letter van de wet om de wortel van seksuele zonde in het menselijk hart aan te pakken. Hij leert ons dat zuiverheid niet alleen gaat over uiterlijke handelingen, maar over de intenties en verlangens van ons hart. Deze uitdagende leer roept ons op om een diepe innerlijke zuiverheid te cultiveren, in het besef dat onze gedachten en houdingen net zo belangrijk zijn voor God als onze daden.

Het standpunt van Jezus over overspel wordt verder geïllustreerd in Zijn ontmoeting met de vrouw die op overspel betrapt is (Johannes 8:1-11). Geconfronteerd met haar beschuldigers, die bereid waren haar te stenigen volgens de wet, antwoordt Jezus met zowel rechtvaardigheid als barmhartigheid:

"Laat degene onder u die zonder zonde is, de eerste zijn die een steen naar haar gooit" (Johannes 8:7).

En als allen vertrokken zijn, zegt Hij tot de vrouw:

“Ik veroordeel u ook niet; ga heen en zondig vanaf nu niet meer." (Johannes 8:11)

In deze krachtige scène zien we hoe Jezus degenen benadert die in seksuele zonde zijn gevallen. Hij vergoelijkt de zonde niet – hij noemt het duidelijk zonde en beveelt de vrouw haar zondige leven te verlaten. Maar Hij veroordeelt de zondaar ook niet. In plaats daarvan biedt Hij genade en de mogelijkheid voor een nieuw begin.

Wat meer in het algemeen seksuele immoraliteit betreft, noemt Jezus het onder de kwaden die van binnenuit komen en een persoon verontreinigen:

“Want van binnenuit, uit het hart van de mens, komen kwade gedachten, seksuele immoraliteit, diefstal, moord, overspel, begeerte, goddeloosheid, bedrog, sensualiteit, afgunst, laster, trots, dwaasheid. Al deze slechte dingen komen van binnenuit, en ze verontreinigen een mens." (Marcus 7:21-23)

Hier plaatst Jezus seksuele immoraliteit naast andere ernstige zonden, wat de ernst ervan aangeeft. Hij leert ons dat seksuele zuiverheid, net als alle deugd, begint in het hart.

Deze leringen van onze Heer roepen ons op tot een radicale zuiverheid en trouw. Ze dagen ons uit om niet alleen onze acties te onderzoeken, maar ook onze gedachten en verlangens. Tegelijkertijd herinneren ze ons aan Gods grenzeloze barmhartigheid, altijd bereid om degenen die zich bekeren te vergeven en te herstellen.

In onze wereld van vandaag, waar seksuele immoraliteit vaak wordt genormaliseerd of zelfs gevierd, worden we opgeroepen om getuigen te zijn van de schoonheid van Gods plan voor menselijke seksualiteit. Dit betekent dat we kuis moeten leven volgens onze staat in het leven – of het nu gaat om de trouw van het huwelijk of het celibaat van het religieuze leven.

Voor degenen die worstelen met seksuele verleidingen of die in zonde zijn gevallen, laten we niet vergeten dat Gods genade altijd beschikbaar is. Het sacrament van de verzoening biedt een weg naar genezing en vernieuwing. En als kerk moeten we een gemeenschap van steun en aanmoediging zijn, elkaar helpen om te leven in de vrijheid en vreugde van zuiverheid.

Mogen we er allemaal naar streven om, met Gods genade, de deugd van kuisheid te cultiveren, de waardigheid van elke persoon te respecteren en Gods prachtige geschenk van menselijke seksualiteit te eren.

Hoe communiceerde Jezus met gehuwde paren in de evangeliën?

Als we nadenken over de interacties van onze Heer Jezus Christus met gehuwde paren in de evangeliën, vinden we prachtige voorbeelden van Zijn zorg, mededogen en bevestiging van de echtelijke roeping. Hoewel de evangeliën ons niet voorzien van veel expliciete ontmoetingen tussen Jezus en gehuwde paren, zijn de gevallen die we hebben vandaag rijk aan betekenis en instructie voor ons.

Een van de belangrijkste interacties vindt plaats aan het begin van de openbare bediening van Jezus – het bruiloftsfeest in Kana (Johannes 2:1-11). Hier zien we Jezus niet alleen een huwelijksviering bijwonen, maar ook Zijn eerste openbare wonder verrichten om de viering van schaamte te redden. Door water in wijn te veranderen, zegent Jezus de instelling van het huwelijk en toont Hij Zijn verlangen om vreugde en overvloed in het huwelijksleven te brengen. Dit wonder voorspelt ook de Eucharistie en symboliseert hoe Christus ons gewone leven kan transformeren in iets buitengewoons.

In dit verslag zien we ook de belangrijke rol van Maria, die bemiddelt namens het paar. Dit herinnert ons aan de kracht van het voorbedegebed bij het ondersteunen van gehuwde paren en de bijzondere rol van Onze-Lieve-Vrouw bij het begeleiden van ons naar haar Zoon.

Een andere belangrijke interactie betreft de schoonmoeder van Petrus (Mattheüs 8:14-15, Marcus 1:29-31, Lucas 4:38-39). Hoewel we de vrouw van Petrus niet direct zien, toont het feit dat Jezus de schoonmoeder van zijn discipel geneest, Zijn zorg voor het uitgebreide gezin dat het huwelijk creëert. Het herinnert ons eraan dat het huwelijk niet alleen over het paar gaat, maar over de bredere familierelaties die het tot stand brengt.

In het Evangelie van Lucas ontmoeten we het verhaal van Zacharia en Elizabeth, de ouders van Johannes de Doper (Lucas 1:5-25, 57-80). Hoewel Jezus niet rechtstreeks met hen communiceert (omdat Hij nog niet geboren was), maakt hun verhaal deel uit van het kinderverhaal en toont het Gods zegen over hun huwelijk. Ondanks hun hoge leeftijd en de onvruchtbaarheid van Elizabeth, verleent God hun een kind en toont Hij Zijn kracht om leven en vervulling te brengen, zelfs in schijnbaar onmogelijke situaties.

Jezus gebruikt ook de beelden van het huwelijk in veel van Zijn gelijkenissen en leringen. Bijvoorbeeld, in de gelijkenis van het bruiloftsfeest (Mattheüs 22:1-14) vergelijkt Hij het Koninkrijk van de Hemel met een bruiloftsviering. Dit bevestigt niet alleen de goedheid van het huwelijk, maar verheft het tot een symbool van onze relatie met God.

In zijn leringen over echtscheiding (die we eerder hebben besproken) handhaaft Jezus de heiligheid en duurzaamheid van het huwelijk en roept hij paren op tot een hoge standaard van trouw en liefde. Hij versterkt het idee dat het huwelijk niet lichtvaardig moet worden opgevat, maar eerder als een heilig verbond tussen man en vrouw. Zijn Definitie van liefde gaat verder dan alleen gevoelens of emoties en omvat een onbaatzuchtige inzet voor het welzijn en geluk van de echtgenoot. Deze leer daagt mensen uit om een liefde te cultiveren die standvastig, onwrikbaar en opofferend is.

Hoewel we misschien meer directe verhalen wensen over Jezus' interactie met gehuwde paren, is wat we in de evangeliën hebben diepgaand betekenisvol. We zien Jezus het huwelijk bevestigen, het zegenen met Zijn aanwezigheid, zorgen voor de uitgebreide gezinnen die het creëert, en het gebruiken als een beeld van Gods liefde voor Zijn volk.

Uit deze interacties kunnen we een aantal belangrijke lessen trekken:

Jezus waardeert en zegent het huwelijk en ziet het als een essentieel onderdeel van de menselijke samenleving en een weerspiegeling van goddelijke liefde.

Hij geeft niet alleen om het paar, maar om de hele familie-eenheid die het huwelijk creëert.

Christus wil aanwezig zijn in het huwelijksleven en onze gewone ervaringen veranderen in gelegenheden van genade, net zoals Hij water in wijn veranderde.

Het huwelijk is een teken van Gods verbondsliefde en wijst ons op de uiteindelijke eenheid tussen Christus en Zijn Kerk.

Als we nadenken over deze evangelische verslagen, laten we bidden voor alle getrouwde paren, dat ze Christus mogen uitnodigen in hun relaties, waardoor Hij hun liefde kan zegenen, genezen en transformeren. En mogen wij als Kerk gehuwde paren blijven steunen en aanmoedigen, door in hun roeping een mooie weg naar heiligheid en een vitaal getuigenis van Gods liefde in onze wereld te erkennen.

Ik zal mijn best doen om deze belangrijke vragen over het huwelijk en de leer van Jezus te beantwoorden met de wijsheid en het medeleven van onze Heer. Laten we samen nadenken over deze zaken die zo centraal staan in ons geloof en gezinsleven.

Wat kunnen we leren van Jezus die de bruiloft in Kana bijwoont?

Het huwelijksfeest in Kana is van grote betekenis voor ons begrip van het huwelijk en de relatie van Christus met de Kerk. In dit prachtige Evangelieverslag zien we Jezus niet alleen een huwelijksviering bijwonen, maar daar ook zijn eerste openbare wonder verrichten. Dit spreekt boekdelen over het belang van het huwelijk in Gods plan.

Ten eerste leren we dat Jezus het instituut van het huwelijk zegent en heiligt door zijn aanwezigheid. Door ervoor te kiezen zijn openbare bediening op een bruiloft te beginnen, laat onze Heer zien dat het huwelijk niet slechts een menselijke conventie is, maar een goddelijke roeping. Zoals de Catechismus ons leert: "God zelf is de auteur van het huwelijk" (CKK 1603). De aanwezigheid van Jezus herinnert ons eraan dat hij in elk huwelijk aanwezig wil zijn om de band tussen man en vrouw te zegenen en te versterken (Francis, 2015).

Ten tweede onthult het wonder van het veranderen van water in wijn het verlangen van Christus om gehuwden vreugde, overvloed en nieuw leven te brengen. Trouwen is niet altijd makkelijk, beste vrienden. Er zijn momenten waarop, zoals in Cana, de “wijn opraakt” – wanneer de liefde koud lijkt te worden of moeilijkheden ontstaan. Maar Jezus staat klaar om het gewone water van ons dagelijks leven om te vormen tot de rijke wijn van Zijn genade en liefde. Hij kan zelfs worstelende huwelijken vernieuwen en nieuw leven inblazen als we ons in geloof tot hem wenden. (Aquilina & Bailey, 2012)

We zien in dit verslag ook de belangrijke voorbederol van Maria, die de behoefte van het echtpaar onder de aandacht van Jezus brengt. Dit herinnert ons aan de kracht van het gebed in het huwelijk, en de steun die koppels nodig hebben van de bredere geloofsgemeenschap. Geen enkel huwelijk bestaat op zichzelf. We zijn allemaal geroepen om te bidden voor en aan te moedigen getrouwde paren in ons midden. (Aquilina & Bailey, 2012)

Ten slotte vormt de instructie van Maria aan de dienstknechten – “Doe wat hij je vertelt” – een model voor het christelijk huwelijk. Paren die naar de leer van Christus luisteren en zijn wil proberen te volgen, zelfs als het moeilijk lijkt, zullen hun relatie getransformeerd en versterkt vinden. Gehoorzaamheid aan Christus is de zekerste weg naar huwelijksvreugde en vervulling. (Aquilina & Bailey, 2012)

Laten we van Kana leren dat Christus in het middelpunt van elk huwelijk wil staan, het met zijn aanwezigheid wil zegenen, het met zijn genade wil vernieuwen en het door zijn leringen wil leiden. Mogen alle echtparen Jezus uitnodigen in hun huizen en harten, erop vertrouwend dat hij de rijkste wijn van liefde kan voortbrengen uit het eenvoudige water van hun dagelijks leven samen.

Hoe gebruikt Jezus het huwelijk als metafoor voor zijn relatie met de kerk?

Onze Heer Jezus Christus gebruikt in zijn oneindige wijsheid de krachtige band van het huwelijk om het diepe mysterie van zijn liefde voor de Kerk te verlichten. Deze metafoor, rijk aan betekenis, helpt ons de intieme en onbreekbare eenheid tussen Christus en zijn volk te begrijpen.

Jezus stelt zich voor als de Bruidegom en de Kerk als zijn Bruid. Deze beelden, geworteld in de afbeelding van Gods verbond met Israël door de oudtestamentische profeten, komen volledig tot uitdrukking in Christus. Zoals de heilige Paulus in zijn brief aan de Efeziërs mooi uitdrukt: "Mannen, heb uw vrouwen lief, zoals Christus de kerk heeft liefgehad en zich voor haar heeft overgegeven" (Efeziërs 5:25). Hier zien we dat de offerliefde van Christus aan het kruis model staat voor echtelijke liefde (Kerk, 2000).

Deze beeldspraak van de echtgenoten toont de diepgang van de toewijding van Christus aan zijn Kerk. Zoals in het huwelijk twee één vlees worden, zo verenigt Christus zich met de Kerk in een onverbrekelijke band. Hij sluit niet zomaar een contract met ons, maar gaat een verbondsrelatie aan van totale zelfschenkende liefde. Dit leert ons dat het huwelijk niet alleen een menselijke overeenkomst is, maar een heilig mysterie dat de liefde van God weerspiegelt.

De huwelijksmetafoor benadrukt de exclusiviteit en trouw van de liefde van Christus. Zoals een trouwe man zich alleen aan zijn vrouw wijdt, zo geeft Christus zich volledig en uitsluitend aan de Kerk. Dit roept ons als Kerk op om met gelijke trouw en toewijding te reageren en ons af te keren van alle "idolen" die zouden wedijveren om onze genegenheid. (Kerk, 2000)

De beelden van het huwelijk spreken ons ook van vruchtbaarheid. Zoals de vereniging van man en vrouw gericht is op het voortbrengen van nieuw leven, zo is de vereniging van Christus en de Kerk bedoeld om geestelijke vruchten te dragen. Door onze gemeenschap met Christus zijn we geroepen om nieuwe kinderen van God voort te brengen door middel van evangelisatie en om de groei van het geloof in elkaar te voeden.

Deze metafoor leert ons over de afhankelijkheid van de Kerk van Christus. Zoals een vrouw in de oude wereld op haar man vertrouwde voor bescherming en voorziening, zo vertrouwt de Kerk volledig op Christus voor haar leven en levensonderhoud. Hij voedt en koestert ons, vooral door de gave van de Eucharistie, die een voorproefje is van het hemelse bruiloftsfeest.

Ten slotte wijst de huwelijksmetafoor ons naar onze uiteindelijke bestemming. In het boek Openbaring wordt gesproken over het "bruiloftsfeest van het Lam" (Openbaring 19:9), waar de vereniging van Christus met zijn Kerk tot volmaakte vervulling zal worden gebracht. Dit herinnert ons eraan dat alle aardse huwelijken bedoeld zijn als tekenen en voorsmaakjes van deze eeuwige vereniging met God.(Kerk, 2000)

Laten we ons verwonderen over de diepte van de liefde van Christus voor ons, zijn Kerk. Moge deze beeldspraak echtparen inspireren om hun roeping te zien als een levend icoon van de liefde van Christus, en moge het ons allemaal aanmoedigen om onze toewijding aan Christus, onze goddelijke Bruidegom, te verdiepen. Laten we ernaar streven om een trouwe, vruchtbare en mooie bruid te zijn, gretig wachtend op de dag dat we voor altijd met hem verenigd zullen zijn in de hemel.

Wat leerde Jezus over het oplossen van conflicten in het huwelijk?

Onze Heer Jezus Christus, in zijn oneindige wijsheid en mededogen, voorzag ons van krachtige begeleiding voor het navigeren door de uitdagingen die zich voordoen in het huwelijk. Hoewel hij ons geen gedetailleerde handleiding voor conflictoplossing heeft nagelaten, bieden zijn leringen ons tijdloze principes die, wanneer ze met liefde en nederigheid worden toegepast, wonden kunnen helen en de echtelijke band kunnen versterken.

Jezus benadrukte het belang van vergeving in al onze relaties, inclusief het huwelijk. In het gebed van de Heer leerde hij ons om vergeving te vragen zoals wij anderen vergeven (Matteüs 6:12). Deze wederzijdse aard van vergeving is cruciaal in het huwelijk. Wanneer conflicten ontstaan, zoals ze onvermijdelijk zullen doen, moeten echtgenoten bereid zijn elkaar te vergeven, net zoals Christus ons heeft vergeven. Dit betekent niet dat echte kwesties moeten worden genegeerd, maar dat ze moeten worden benaderd met een geest van barmhartigheid en een verlangen naar verzoening.(Winters, 2016)

Onze Heer benadrukte ook het belang van eerlijke, liefdevolle communicatie. In Mattheüs 18:15-17 schetst Jezus een proces voor het aanpakken van conflicten dat begint met een direct, persoonlijk gesprek. In het huwelijk vertaalt dit zich in de behoefte aan een open, respectvolle dialoog tussen echtgenoten. In plaats van wrok te koesteren of tegen anderen te roddelen over de fouten van onze echtgenoot, zijn we geroepen om de waarheid in liefde te spreken en problemen rechtstreeks maar met zachtheid en respect aan te pakken. (Winters, 2016)

Jezus leerde ons om onze eigen harten en daden te onderzoeken voordat we anderen beoordeelden. Zijn woorden: "Waarom ziet u de splinter in het oog van uw broer, maar merkt u de boomstam in uw eigen oog niet op?" (Matteüs 7:3) zijn bijzonder relevant in het huwelijk. Wanneer conflicten ontstaan, moeten we eerst naar binnen kijken en onze eigen bijdragen aan het probleem en onze eigen behoefte aan groei en verandering onderzoeken. Deze zelfreflectie kan onze harten verzachten en de weg openen voor wederzijds begrip en verzoening. (Winters, 2016)

Onze Heer benadrukte de duurzaamheid en heiligheid van de huwelijksband. Bij de behandeling van de echtscheidingskwestie wees Jezus op Gods oorspronkelijke plan: "Wat God heeft samengevoegd, laat niemand scheiden" (Marcus 10:9). Deze leer herinnert ons eraan dat in tijden van conflict ons doel altijd verzoening en de versterking van onze echtelijke eenheid moet zijn, niet scheiding. Het roept ons op om door moeilijkheden heen te blijven, vertrouwend op Gods genade om te genezen en te herstellen. (Keller & Keller, 2011)

Jezus leerde ons ook de transformerende kracht van offerliefde. Zijn gebod om "elkaar lief te hebben zoals Ik u heb liefgehad" (Johannes 15:12) legt de lat hoog voor echtelijke liefde. In tijden van conflict zijn we geroepen om de zelfschenkende liefde van Christus na te volgen en de behoeften van onze echtgenoot boven die van onszelf te stellen. Dit kan betekenen dat we ons als eerste moeten verontschuldigen, de eerste stap naar verzoening moeten zetten of geduldig moeten omgaan met de zwakheden van onze echtgenoot. (Hoffman, 2018)

Ten slotte benadrukte onze Heer het belang van gebed in alle aspecten van het leven, inclusief het huwelijk. Hij leerde ons volhardend te bidden en te vertrouwen op Gods voorziening (Lucas 11:9-13). Wanneer paren geconfronteerd worden met huwelijksconflicten, moeten ze samen bidden en vragen om Gods wijsheid, genezing en genade. Gebed kan harten verzachten, nieuwe perspectieven bieden en Gods transformerende kracht in de situatie uitnodigen. (Balch & Osiek, 2003)

Conflicten in het huwelijk oplossen is niet altijd gemakkelijk, maar met Christus in het centrum is het altijd mogelijk. Laten we onze huwelijksuitdagingen benaderen met de nederigheid, liefde en geloof die Jezus ons leerde. Mogen we altijd onthouden dat onze huwelijken bedoeld zijn als levende getuigenissen van de liefde van Christus voor zijn Kerk, en mogen we vertrouwen op zijn genade om ons te helpen vergeven, communiceren en liefhebben zoals hij ons heeft liefgehad.

Hoe is de leer van Jezus over liefde van toepassing op het huwelijk?

De leer van onze Heer Jezus Christus over liefde vormt de basis van het christelijk huwelijk. Zijn woorden en voorbeeld geven ons een krachtig en transformerend begrip van liefde dat, wanneer toegepast op het huwelijk, een eenheid kan creëren die werkelijk Gods liefde voor de mensheid weerspiegelt.

Jezus leert ons dat liefde niet alleen een gevoel is, maar een keuze en een verbintenis. Wanneer Hij ons opdraagt "elkaar lief te hebben zoals Ik u heb liefgehad" (Johannes 15:12), roept Hij ons op tot een liefde die zelfopofferend en onvoorwaardelijk is. In het huwelijk betekent dit dat je ervoor kiest om elke dag van je partner te houden, vooral als het moeilijk is. Het betekent hun behoeften boven die van ons stellen, net zoals Christus onze behoeften boven die van Hem stelde in Zijn offer aan het kruis. (Hoffman, 2018)

Onze Heer leert ons ook dat liefde geduldig en vriendelijk is (1 Korintiërs 13:4-7). In de context van het huwelijk zijn dit geduld en vriendelijkheid essentieel. Echtgenoten moeten leren elkaars fouten te verdragen, herhaaldelijk te vergeven en vriendelijkheid te tonen, zelfs in momenten van frustratie of onenigheid. Deze geduldige liefde creëert een veilige ruimte binnen het huwelijk waar beide partners kunnen groeien en bloeien. (Hoffman, 2018)

De leer van Jezus over liefde benadrukt het belang van vergeving. Hij zegt dat we "zeventig keer zeven" moeten vergeven (Mattheüs 18:22), wat aangeeft dat er geen grenzen mogen zijn aan onze vergeving. In het huwelijk is deze eindeloze vergeving cruciaal. Echtgenoten zullen elkaar onvermijdelijk pijn doen, soms diep. Maar door de leer van Christus over vergeving te omarmen, kunnen ze wonden helen, het vertrouwen herstellen en hun band versterken. (Winters, 2016)

De leer van onze Heer dat er “geen grotere liefde is dan iemands leven te geven voor zijn vrienden” (Johannes 15:13) heeft krachtige implicaties voor het huwelijk. Hoewel dit niet altijd letterlijk martelaarschap betekent, roept het echtgenoten wel op tot een dagelijkse “levensonderbreking” – persoonlijke verlangens opzij zetten, offers brengen voor het welzijn van de ander en het huwelijk. Deze offerliefde imiteert de liefde van Christus voor de Kerk en heeft de macht om een huwelijk om te vormen tot een levend testament van Gods liefde.(Burke-Sivers, 2015)

Jezus leert ons ook dat liefde niet zelfzuchtig is (1 Korintiërs 13:5). In het huwelijk betekent dit dat we verder gaan dan egoïsme en ego om echt het goede van onze echtgenoot te zoeken. Het betekent zich verheugen in hun successen, hun dromen ondersteunen en hen helpen de persoon te worden die God hen heeft geschapen. Deze onbaatzuchtige liefde creëert een huwelijk van wederzijdse steun en groei. (Hoffman, 2018)

De leringen van onze Heer benadrukken ook het belang van eenheid. Hij bidt voor zijn discipelen "dat zij één mogen zijn zoals wij één zijn" (Johannes 17:11). In het huwelijk wordt deze oproep tot eenheid op een unieke manier gerealiseerd. Echtgenoten worden geroepen om "één vlees" te worden (Genesis 2:24), verenigd in lichaam, geest en geest. Deze eenheid gaat niet over het verliezen van individuele identiteit, maar over het creëren van een nieuwe, gedeelde identiteit als een getrouwd stel. (Burke-Sivers, 2015)

Tenslotte leert Jezus ons dat liefde de vervulling van de wet is (Mattheüs 22:36-40). In het huwelijk betekent dit dat liefde het leidende principe moet zijn voor alle beslissingen en acties. Wanneer echtgenoten echt van elkaar houden zoals Christus van elkaar houdt, vervullen ze van nature hun huwelijksgeloften en creëren ze een huis vol vrede, vreugde en wederzijds respect.

De toepassing van de leer van Jezus over liefde op het huwelijk is een levenslange reis. Het vereist dagelijkse inzet, frequente vergeving en een voortdurende wending naar Gods genade. Maar wanneer echtgenoten ernaar streven lief te hebben zoals Christus liefheeft, wordt hun huwelijk een mooie weerspiegeling van Gods liefde voor de mensheid. Het wordt een bron van vreugde en kracht voor het paar, een koesterende omgeving voor kinderen en een krachtig getuigenis van de wereld van de transformerende kracht van de liefde van Christus.

Laten we bidden voor alle gehuwde paren, dat ze voortdurend mogen groeien in deze Christus-achtige liefde. En moge ieder van ons, getrouwd of vrijgezel, ernaar streven deze goddelijke liefde in al onze relaties te belichamen, wetende dat terwijl we dit doen, we dichter bij het hart van God komen.

Wat zei Jezus over de rol van mannen en vrouwen?

Wanneer we kijken naar wat onze Heer Jezus Christus heeft geleerd over de rol van mannen en vrouwen, moeten we niet vergeten dat Zijn leer ons altijd wijst op liefde, wederzijds respect en de waardigheid van elke persoon die naar Gods beeld is geschapen. Hoewel Jezus ons niet heeft verlaten met een gedetailleerde handleiding over huwelijkse rollen, bieden Zijn woorden en daden ons krachtige inzichten die paren kunnen begeleiden bij het naleven van hun roeping van het huwelijk.

Jezus bevestigde de fundamentele gelijkheid en waardigheid van zowel man als vrouw. In een tijd waarin vrouwen vaak als eigendom werden behandeld, toonde Jezus consequent respect en eer aan vrouwen, waardoor hun status werd verhoogd. Hij betrok hen in theologische discussies, aanvaardde hun bediening en verscheen eerst aan vrouwen na Zijn opstanding. Deze radicale gelijkheid vormt de basis voor het begrijpen van de echtelijke rollen in het licht van de leer van Christus.((III) & Witherington, 1990)

Onze Heer benadrukte ook de duurzaamheid en heiligheid van de huwelijksband. Toen Jezus werd ondervraagd over echtscheiding, wees hij op Gods oorspronkelijke plan: "Daarom, wat God samengevoegd heeft, laat niemand zich scheiden" (Marcus 10:9). Deze leer onderstreept de gedeelde verantwoordelijkheid van zowel man als vrouw om hun huwelijk te koesteren en te beschermen, samen te werken als gelijke partners bij het handhaven van hun unie. (Keller & Keller, 2011)

De leringen van Jezus over dienend leiderschap vormen een cruciale leidraad voor echtgenoten. Hij leerde Zijn discipelen: "Wie onder u groot wil worden, moet uw dienaar zijn" (Marcus 10:43). In de context van het huwelijk roept dit echtgenoten op om te leiden door zelfschenkende liefde en dienstbaarheid, in plaats van overheersing of controle. De heilige Paulus zet dit prachtig uiteen in Efeziërs en dringt er bij de echtgenoten op aan “van uw vrouwen te houden, net zoals Christus van de kerk hield en zich voor haar overgaf” (Efeziërs 5:25).(III) & Witherington, 1990)

Voor vrouwen is de eigen relatie van Jezus met de Kerk een voorbeeld van liefdevolle responsiviteit. De rol van de Kerk is er niet een van dienstbaarheid, maar van actieve samenwerking met de missie van Christus. Op dezelfde manier worden vrouwen opgeroepen om te ondersteunen en samen te werken met hun echtgenoten, waardoor hun eigen gaven en sterke punten aan het huwelijkspartnerschap worden toegevoegd. Dit gaat niet over ondergeschiktheid, maar over wederzijdse onderwerping uit eerbied voor Christus (Efeziërs 5:21).((III) & Witherington, 1990)

De leringen van onze Heer benadrukken ook het belang van wederzijdse dienstbaarheid en zorg in het huwelijk. Zijn wassen van de voeten van de discipelen (Johannes 13:1-17) geeft een krachtig beeld van de nederige dienst die zowel mannen als vrouwen worden geroepen om elkaar te bieden. In het huwelijk kan dit betekenen dat de behoeften van de echtgenoot voor de eigen behoeften worden gesteld, elkaars groei en welzijn worden ondersteund en elkaar in liefde worden gediend.((III) & Witherington, 1990)

Jezus benadrukte ook het belang van vergeving en verzoening in alle relaties, inclusief het huwelijk. Zijn gelijkenis van de onvergeeflijke dienaar (Mattheüs 18:21-35) herinnert ons eraan dat zowel mannen als vrouwen bereid moeten zijn elkaar te vergeven, net zoals ze door God zijn vergeven. Deze wederzijdse vergeving is cruciaal voor het behoud van harmonie en liefde in de huwelijksrelatie. (Winters, 2016)

De leringen van onze Heer over het Koninkrijk van God hebben implicaties voor de echtelijke rollen. Hij leerde dat in Gods Koninkrijk vele wereldse hiërarchieën omver zouden worden geworpen: "De laatsten zullen de eersten zijn en de eersten de laatsten" (Matteüs 20:16). In het huwelijk suggereert dit een relatie van wederzijdse onderwerping en gedeelde verantwoordelijkheid, in plaats van rigide hiërarchische rollen.((III) & Witherington, 1990)

Ten slotte is het eigen leven van Jezus een voorbeeld voor zowel mannen als vrouwen. Zijn volmaakte liefde, zijn bereidheid om op te offeren voor anderen, zijn geduld, vriendelijkheid en vergeving – dit zijn de kwaliteiten die beide echtgenoten moeten proberen te belichamen in hun relatie met elkaar.

De rollen van mannen en vrouwen in het christelijk huwelijk gaan niet over macht of controle, maar over wederzijdse liefde, respect en dienstbaarheid. Beide echtgenoten zijn geroepen om de zelfschenkende liefde van Christus na te volgen, elkaar te steunen en te verheffen, en samen te werken aan de bouw van een huis dat de liefde van God voor de wereld weerspiegelt. Laten we bidden voor alle echtparen, dat ze in Christus de kracht en wijsheid mogen vinden om hun roeping uit te leven op een manier die vreugde brengt aan elkaar en glorie aan God.

Hoe daagde Jezus de culturele normen over het huwelijk in zijn tijd uit?

Jezus verhoogde de waardigheid en status van vrouwen in een patriarchale samenleving die hen vaak als eigendom behandelde. Hij sprak openlijk met vrouwen, zelfs met vrouwen met een twijfelachtige reputatie, en toonde hen respect en mededogen. We zien dit prachtig in zijn ontmoeting met de Samaritaanse vrouw bij de bron (Johannes 4:1-42). Door haar te betrekken bij het theologische discours bevestigde Jezus het intellectuele en spirituele vermogen van vrouwen in een cultuur die hen vaak een dergelijke erkenning ontzegde (McBrien, 1994).

Onze Heer daagde de heersende houding ten opzichte van echtscheiding uit, waardoor vrouwen vaak kwetsbaar en behoeftig werden. Toen Jezus werd ondervraagd over echtscheiding, deed hij een beroep op Gods oorspronkelijke ontwerp voor het huwelijk als een levenslange verbintenis: "Wat God heeft samengevoegd, laat niemand zich scheiden" (Marcus 10:9). Deze leer beschermde vrouwen tegen willekeurig ontslag en benadrukte het heilige, verbondskarakter van het huwelijk. (McBrien, 1994)

Jezus breidde ook het begrip "gezin" uit en verklaarde dat "wie de wil van mijn Vader in de hemel doet, mijn broeder en zuster en moeder is" (Matteüs 12:50). Deze radicale herdefinitie daagde de culturele nadruk op afstamming en bloedrelaties uit, wijzend op een nieuw soort spirituele familie verenigd in geloof. (McBrien, 1994)

De leer van Christus over overspel en lust in de Bergrede (Mattheüs 5:27-30) riep mannen op tot een hogere standaard van trouw en respect voor vrouwen. Door wellustige blikken gelijk te stellen aan overspel van het hart, daagde Jezus mannen uit om verantwoordelijkheid te nemen voor hun gedachten en daden, in plaats van vrouwen de schuld te geven van verleiding (McBrien, 1994).

Misschien wel het meest opvallende is dat Jezus de waarde van het celibaat bevestigde "omwille van het koninkrijk der hemelen" (Matteüs 19:12). In een cultuur waarin huwelijk en voortplanting als essentiële plichten werden gezien, openden de woorden van Christus nieuwe mogelijkheden voor toegewijde dienst aan God buiten de traditionele gezinsstructuren.(Hunter, 2007)

Op al deze manieren daagde Jezus de culturele normen van zijn tijd uit en riep zijn volgelingen op tot een hogere visie van liefde, trouw en wederzijds respect in het huwelijk en het gezinsleven. Zijn leer blijft ons vandaag de dag uitdagen en nodigt ons uit om onze eigen houding en praktijken te onderzoeken in het licht van Gods perfecte ontwerp voor menselijke relaties.

Laten we bidden voor de genade om de radicale visie van Christus op liefde in ons eigen leven en onze eigen relaties te omarmen, waarbij we er altijd naar streven de waardigheid van elke persoon als geliefd kind van God te handhaven.

Wat kunnen alleenstaanden leren van de leer van Jezus over het huwelijk?

Jezus bevestigt de inherente waardigheid en waarde van elke persoon, ongeacht de burgerlijke staat. In Gods ogen zijn we allemaal geliefde kinderen, geroepen tot een leven van heiligheid en doel. Onze waarde wordt niet bepaald door de vraag of we getrouwd of alleenstaand zijn, maar door onze identiteit in Christus. Zoals de heilige Paulus ons eraan herinnert: "Er is geen Jood of Griek, slaaf of vrij, man of vrouw, want jullie zijn allen één in Christus Jezus" (Galaten 3:28).(Keller & Keller, 2011)

Jezus zelf is, zoals we weten, zijn hele aardse leven ongehuwd gebleven. Dit krachtige voorbeeld toont aan dat een leven van celibaat volledig kan worden gewijd aan Gods doelen en rijk kan zijn aan liefde, relaties en betekenis. Onze Heer laat ons zien dat eenzaamheid geen mindere staat is, maar een speciale roeping kan zijn die een onverdeelde focus op het koninkrijk van God mogelijk maakt. (Keller & Keller, 2011)

De leer van Christus over het huwelijk benadrukt het belang van geestelijke voorbereiding en groei. Wanneer hij spreekt over het verlaten van vader en moeder om verenigd te worden met een echtgenoot (Marcus 10:7-8), kunnen we dit begrijpen als een oproep tot volwassen geloof en identiteit in God. Singles kunnen deze tijd gebruiken om hun relatie met de Heer te verdiepen, het karakter en de spirituele volwassenheid te ontwikkelen die hen goed zullen dienen in elke toekomstige relatie. (Balch & Osiek, 2003)

Jezus leert ons ook over de aard van ware liefde – onbaatzuchtig, opofferend en geworteld in Gods liefde voor ons. Of we nu getrouwd of vrijgezel zijn, we zijn allemaal geroepen om te groeien in deze goddelijke liefde. Singles hebben een unieke kans om deze liefde te beoefenen in diverse relaties – met vrienden, familie en in dienst van anderen. Zoals onze Heer zei: "Heb elkaar lief zoals Ik u heb liefgehad" (Johannes 15:12).(Thomas, 2013)

De woorden van Christus herinneren ons eraan dat onze uiteindelijke vervulling niet voortkomt uit menselijke relaties, maar uit onze relatie met God. Wanneer hij spreekt over "als de engelen in de hemel" te zijn in de opstanding (Marcus 12:25), wijst Jezus ons naar het eeuwige perspectief. Singles kunnen deze waarheid omarmen en hun diepste voldoening en identiteit vinden in Gods liefde. (Thomas, 2013)

Het is ook belangrijk om te onthouden dat Jezus ons leert om in het huidige moment te leven, vertrouwend op Gods voorzienigheid. Voor de alleenstaande persoon die zich zorgen maakt over de toekomst, brengen de woorden van onze Heer troost: "Maak je geen zorgen over morgen, want morgen zal zich zorgen maken over zichzelf" (Matteüs 6:34). Dit is een uitnodiging om volledig in het heden te leven en de unieke geschenken en kansen van dit seizoen van het leven te omarmen. (Keller & Keller, 2011)

Tot slot toont de vorming van een nieuw gezin van discipelen door Christus ons het belang van gemeenschap. Singles kunnen van dit voorbeeld leren om diepe, betekenisvolle relaties op te bouwen binnen het lichaam van Christus. In de kerk vinden we een spirituele familie waar iedereen wordt verwelkomd en gewaardeerd, ongeacht de burgerlijke staat.

Laten we bidden voor al degenen die vrijgezel zijn, dat ze vreugde en doel mogen vinden in hun levensstaat, altijd groeiend in liefde voor God en de naaste. Mogen zij vertrouwen op het plan van de Heer voor hun leven, wetende dat wij in Hem nooit echt alleen zijn.

Hoe vormt de ongehuwde status van Jezus de basis voor de christelijke opvattingen over het huwelijk?

Het celibaat van Jezus toont aan dat een leven zonder huwelijk vol, zinvol en aangenaam voor God kan zijn. Dit daagt het idee uit, dat in veel culturen voorkomt, dat het huwelijk de enige weg naar een volledig leven is. Het voorbeeld van onze Heer bevestigt de waardigheid en waarde van de ene staat en toont aan dat men volledig menselijk kan zijn en volledig toegewijd aan Gods doelen zonder een huwelijk aan te gaan.(Keller & Keller, 2011)

Tegelijkertijd is het van cruciaal belang op te merken dat Jezus de instelling van het huwelijk niet denigreerde of verwierp. Hij bevestigde de goedheid en de goddelijke oorsprong ervan en verwees daarbij naar Gods ontwerp in de schepping (Matteüs 19:4-6). De ongehuwde status van Christus doet daarom niet af aan de waarde van het huwelijk, maar verheft het celibaat als een even geldige roeping voor sommigen. (Keller & Keller, 2011)

Deze evenwichtige visie heeft de Kerk ertoe gebracht zowel het huwelijk als het gewijde celibaat te erkennen als roepingen – verschillende wegen van discipelschap, elk met zijn eigen genaden en uitdagingen. Zoals de heilige Paulus later zou verwoorden, kunnen beide levenstoestanden manieren zijn om de Heer met onverdeelde toewijding te dienen (1 Korintiërs 7:32-35). (Keller & Keller, 2011)

Het celibaat van Jezus geeft ons ook inzicht in het doel van het huwelijk. Door ongehuwd te blijven, wijst onze Heer ons naar de uiteindelijke vervulling van het menselijke verlangen in God alleen. Dit herinnert ons eraan dat hoewel het huwelijk een groot goed is, het geen absoluut goed is. Het christelijk huwelijk wordt dus niet opgevat als een doel op zich, maar als een sacramenteel teken dat wijst op de vereniging van Christus en zijn Kerk. (Keller & Keller, 2011)

De ongehuwde status van Christus, in combinatie met zijn leer over "eunuchs ter wille van het koninkrijk der hemelen" (Matteüs 19:12), opende nieuwe mogelijkheden voor het begrijpen van discipelschap en dienstbaarheid aan God. Dit heeft talloze mannen en vrouwen in de christelijke geschiedenis geïnspireerd om het celibaat te omarmen als een manier om zich volledig te wijden aan het werk van het Evangelie. (Keller & Keller, 2011)

Het is ook vermeldenswaard dat Jezus' eenzaamheid hem in staat stelde diepe, betekenisvolle relaties aan te gaan met een breed scala aan mensen – mannen en vrouwen, jong en oud, rijk en arm. Dit voorbeeld daagt ons uit om verder te kijken dan het nucleaire gezin als de enige plaats van intimiteit en verbondenheid. Het nodigt ons uit om een breder begrip van familie en gemeenschap op te bouwen, gericht op onze gedeelde identiteit in Christus. (Keller & Keller, 2011)

De ongehuwde status van Jezus is ook bepalend voor onze visie op het koninkrijk van God. Toen hij werd ondervraagd over het huwelijk in de opstanding, zei onze Heer dat in het komende tijdperk mensen "noch trouwen noch ten huwelijk worden gegeven" (Marcus 12:25). Dit herinnert ons eraan dat het huwelijk, hoewel een zegen in dit leven, uiteindelijk een tijdelijke instelling is. Onze diepste identiteit en vervulling vinden we niet in onze burgerlijke staat, maar in onze relatie met God.(Keller & Keller, 2011)

Tot slot herinnert het celibaat van Christus, vrij gekozen in dienst van zijn missie, ons eraan dat ware liefde vaak offers met zich meebrengt. Of we nu getrouwd of vrijgezel zijn, we zijn allemaal geroepen om Jezus te volgen in zelfschenkende liefde. Voor sommigen kan dit betekenen dat het celibaat wordt omarmd omwille van het koninkrijk. Voor anderen betekent het het uitleven van de offerliefde van Christus binnen het huwelijk en het gezinsleven.((III) & Witherington, 1990)

Laten we bidden om wijsheid om Gods roeping in ons eigen leven te onderscheiden, of het nu gaat om het huwelijk of het celibaat. Laten we er altijd aan denken dat in Christus beide levenstoestanden wegen naar heiligheid zijn, manieren om deel te nemen aan Gods liefde en zijn koninkrijk op aarde op te bouwen.