Definitie van liefde: Inzichten uit 1 Korintiërs 13

De prachtige lofzang op de liefde in 1 Korintiërs 13 biedt ons een krachtige en inspirerende definitie van ware christelijke liefde. De apostel Paulus, geïnspireerd door de Heilige Geest, schetst voor ons een levendig beeld van liefde dat veel verder gaat dan louter sentiment of emotie. Deze liefde – agape in het Grieks – is een onbaatzuchtige, opofferingsgezinde liefde die de natuur van God Zelf weerspiegelt. Dit soort liefde is het fundament van bijbelse liefde en het huwelijk, en wordt gekenmerkt door geduld, vriendelijkheid, nederigheid en vergeving. Het is een liefde die het hoogste goed van de ander zoekt, zelfs wanneer dat moeilijk of kostbaar is. Mogen wij in onze relaties, zowel romantisch als platonisch, ernaar streven dit soort liefde te belichamen als een weerspiegeling van Gods liefde voor ons. Dit soort liefde strekt zich ook uit tot het intieme en fysieke aspect van het huwelijk, zoals Paulus leert in 1 Korintiërs 7. Liefde in het huwelijk omvat niet alleen emotionele en spirituele verbondenheid, maar ook seksuele vervulling in het huwelijk. Dit holistische begrip van liefde weerspiegelt Gods bedoeling voor het huwelijk als een vereniging van lichaam, ziel en geest, waarbij liefde op verschillende manieren wordt uitgedrukt om de huwelijksband te voeden en te versterken. Mogen wij als christenen deze diepe en allesomvattende liefde blijven zoeken en cultiveren in al onze relaties.

Paulus begint met het benadrukken van het opperste belang van de liefde, door ons te vertellen dat zonder haar zelfs de meest indrukwekkende spirituele gaven en daden van toewijding betekenisloos zijn. Vervolgens beschrijft hij de kwaliteiten van deze goddelijke liefde:

“De liefde is geduldig, de liefde is vriendelijk. Ze is niet afgunstig, ze is niet verwaand, ze is niet trots. Ze is niet onbehoorlijk, ze is niet zelfzuchtig, ze is niet lichtgeraakt, ze houdt geen lijst bij van het onrecht. De liefde verheugt zich niet in het onrecht, maar verheugt zich in de waarheid. Ze beschermt altijd, vertrouwt altijd, hoopt altijd, volhardt altijd.” (1 Korintiërs 13:4-7)(Stanley et al., 2013)

Deze liefde is niet passief, maar actief en blijvend. Ze wordt gekenmerkt door geduld en vriendelijkheid, nederigheid en onbaatzuchtigheid. Ze weigert het onrecht bij te houden of wrok te koesteren. In plaats daarvan zoekt ze voortdurend het goede voor anderen, door te beschermen, te vertrouwen, te hopen en te volharden onder alle omstandigheden.

Paulus besluit door te verklaren dat “de liefde nooit vergaat” (1 Kor. 13:8). Terwijl andere spirituele gaven en menselijke kennis zullen vergaan, blijft de liefde eeuwig. Het is de grootste van alle deugden, die zelfs geloof en hoop overtreft.

Deze bijbelse definitie van liefde daagt ons uit om verder te gaan dan onze natuurlijke neigingen en lief te hebben zoals God ons liefheeft. Het roept ons op tot een radicale zelfgave die de opoffering van Christus aan het kruis weerspiegelt. Terwijl we ernaar streven deze goddelijke liefde in ons leven en onze relaties te belichamen, nemen we deel aan het leven van de Drie-eenheid zelf, want zoals de heilige Johannes ons vertelt: “God is liefde” (1 Johannes 4:8).(Tanquerey, 2000)

Laten we bidden om de genade om te groeien in deze volmaakte liefde, die het hart van het Evangelie en de essentie van onze christelijke roeping is. Mogen onze levens levende getuigenissen zijn van de transformerende kracht van Gods liefde in onze wereld.

In Jezus Christus zien we de volmaakte belichaming van goddelijke liefde. Door de Evangeliën heen onthult Onze Heer ons de diepten van Gods liefde voor de mensheid en laat Hij ons zien hoe we elkaar kunnen liefhebben zoals Hij ons heeft liefgehad.

Jezus geeft blijk van volmaakte liefde door Zijn menswording. Door onze menselijke natuur aan te nemen, toont de eeuwige Zoon van God een liefde die ons bereikt in onze zwakheid en broosheid. Zoals de heilige Johannes prachtig uitdrukt: “Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond” (Johannes 1:14). Dit mysterie van de Menswording onthult een God die niet op afstand blijft, maar uit liefde voor ons volledig deelneemt aan onze menselijke ervaring.(Sheed, 2014)

Gedurende Zijn aardse bediening toont Jezus consequent mededogen en zorg voor degenen aan de rand van de samenleving – de armen, de zieken, de zondaars. Hij raakt melaatsen aan, verwelkomt kinderen, vergeeft prostituees en eet met tollenaars. Daarmee onthult Hij een liefde die geen grenzen kent en niemand uitsluit. Zoals Hij tegen Zijn discipelen zegt: “Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars” (Marcus 2:17).(Sheed, 2014)

Jezus leert ons dat ware liefde opoffering en dienstbaarheid inhoudt. Hij wast de voeten van Zijn discipelen en geeft hen een voorbeeld van nederige dienstbaarheid (Johannes 13:1-17). Hij zegt tegen hen: “Niemand heeft een grotere liefde dan deze: zijn leven geven voor zijn vrienden” (Johannes 15:13). En Hij vervult deze woorden door Zijn lijden en dood aan het kruis – de ultieme daad van opofferingsgezinde liefde voor de redding van de wereld.(Paul & Okonkwo, 2011)

Zelfs vanaf het kruis geeft Jezus blijk van volmaakte liefde door Zijn beulen te vergeven: “Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen” (Lucas 23:34). Hierin toont Hij ons een liefde die haat en geweld overwint met barmhartigheid en vergeving.

Na Zijn opstanding blijft Jezus Zijn onfeilbare liefde voor Zijn discipelen tonen. Hij ontmoet hen in hun angst en twijfel en biedt vrede en geruststelling. Aan Petrus, die Hem had verloochend, biedt Jezus vergeving en herstel, en vertrouwt hem de zorg voor Zijn kudde toe (Johannes 21:15-19).

Op al deze manieren onthult Jezus ons de volmaakte liefde van de Vader en laat Hij ons zien hoe we elkaar kunnen liefhebben. Zijn voorbeeld daagt ons uit om verder te gaan dan onze natuurlijke neigingen en zelfs onze vijanden lief te hebben. Zoals Hij ons zegt: “Heb je vijanden lief en bid voor degenen die je vervolgen, zodat je kinderen van je Vader in de hemel kunt zijn” (Matteüs 5:44-45).

Laten we de volmaakte liefde van Christus overwegen en vragen om de genade om Hem in ons eigen leven na te volgen. Mogen wij, net als Jezus, levende tekenen van Gods liefde worden in onze wereld, en met mededogen uitreiken naar iedereen, vooral naar degenen die het meest behoefte hebben aan barmhartigheid en hoop.

De Heilige Schrift spreekt op vele rijke en gevarieerde manieren tot ons over liefde. Hoewel de Nederlandse taal vaak het enkele woord “liefde” gebruikt om vele verschillende concepten te omvatten, bieden de oorspronkelijke bijbelse talen ons een genuanceerder begrip van de verschillende soorten liefde die bestaan in de menselijke ervaring en in onze relatie met God.

In de Griekse taal van het Nieuwe Testament vinden we vier primaire woorden voor liefde, elk met zijn eigen specifieke betekenis:

• Agape (ἀγάπη): Dit is de hoogste vorm van liefde, vaak omschreven als goddelijke of onvoorwaardelijke liefde. Het is onbaatzuchtig en opofferingsgezind, en zoekt het goede voor de ander zonder verwachting van iets terug. Dit is de liefde die God voor ons heeft en die wij geroepen zijn te hebben voor God en voor elkaar. Zoals de heilige Paulus prachtig beschrijft in 1 Korintiërs 13, is agape-liefde geduldig, vriendelijk en blijvend.(Morrow, 2016)
• Philia (φιλία): Dit woord verwijst naar de liefde tussen vrienden. Het is een warme, affectieve liefde gebaseerd op wederzijds respect en gedeelde ervaringen. We zien deze liefde geïllustreerd in de vriendschap tussen David en Jonathan in het Oude Testament, en in de relaties van Jezus met Zijn discipelen.
• Storge (στοργή): Hoewel niet expliciet gebruikt in het Nieuwe Testament, verwijst deze term naar familiale liefde, in het bijzonder de natuurlijke genegenheid tussen ouders en kinderen. Het is een beschermende, koesterende liefde die we weerspiegeld zien in Gods zorg voor Zijn volk.
• Eros (ἔρως): Deze term, die niet in het Nieuwe Testament wordt gebruikt maar wel voorkomt in Griekse vertalingen van het Oude Testament, verwijst naar romantische of seksuele liefde. Hoewel het door de zonde kan worden vervormd, is eros in de juiste context een geschenk van God, gevierd in het Hooglied en bevestigd in het sacrament van het huwelijk.(Morrow, 2016)
  

Deze verschillende soorten liefde zijn niet volledig gescheiden, maar overlappen en verweven zich vaak in onze relaties. Een sterk huwelijk zal bijvoorbeeld idealiter elementen van agape, philia, storge en eros bevatten.

In het Hebreeuws van het Oude Testament vinden we andere woorden die ons begrip van liefde verrijken. Het woord “ahavah” (אהבה) wordt gebruikt om zowel menselijke liefde als Gods verbondsliefde voor Zijn volk te beschrijven. De term “chesed” (חסד), vaak vertaald als “vaste liefde” of “liefdevolle goedertierenheid”, spreekt van Gods trouwe, verbondshoudende liefde die standhoudt ondanks menselijke tekortkomingen.

Door de hele Schrift heen zien we dat de hoogste vorm van liefde – agape – niet louter een gevoel is, maar een keuze en een toewijding. Het wordt perfect geïllustreerd in Gods liefde voor ons, die op het hoogste niveau wordt gedemonstreerd in de opoffering van Christus aan het kruis. Zoals de heilige Johannes ons vertelt: “Hierin is de liefde: niet dat wij God hebben liefgehad, maar dat Hij ons heeft liefgehad en Zijn Zoon heeft gezonden als een verzoenend offer voor onze zonden” (1 Johannes 4:10).(Tanquerey, 2000)

Laten we dankbaar zijn voor de vele dimensies van liefde die God in de menselijke ervaring heeft verweven. En laten we, met Gods genade, ernaar streven te groeien in agape-liefde – die onbaatzuchtige, opofferingsgezinde liefde die de natuur van God Zelf weerspiegelt. Want door lief te hebben zoals God liefheeft, vervullen we onze hoogste roeping als Zijn kinderen.

Wanneer we de liefde van God voor de mensheid overwegen, staan we voor een mysterie dat zo krachtig en mooi is dat het ons menselijk begrip te boven gaat. Toch heeft God in Zijn grote barmhartigheid ons iets van de natuur van Zijn liefde geopenbaard, in het bijzonder door de menswording, het leven, de dood en de opstanding van Zijn Zoon, Jezus Christus.

De liefde van God voor de mensheid verschilt fundamenteel van menselijke liefde op verschillende belangrijke punten:

Ten eerste is Gods liefde onvoorwaardelijk en onverdiend. Zoals de heilige Paulus ons eraan herinnert: “God bewijst Zijn eigen liefde voor ons hierin: Terwijl wij nog zondaars waren, is Christus voor ons gestorven” (Romeinen 5:8). In tegenstelling tot menselijke liefde, die vaak gebaseerd is op de aantrekkelijkheid of waardigheid van de geliefde, houdt God van ons, niet vanwege wie we zijn of wat we hebben gedaan, maar vanwege wie Hij is. Zijn liefde gaat vooraf aan elke actie of verdienste van onze kant.(Tanquerey, 2000)

Ten tweede is Gods liefde volmaakt en onveranderlijk. Menselijke liefde, zelfs op haar best, is onvolmaakt en onderhevig aan verandering. We kunnen koud worden in onze genegenheid of degenen van wie we houden in de steek laten. Maar zoals de profeet Jeremia verklaart, is Gods liefde eeuwig: “Ik heb je liefgehad met een eeuwige liefde; Ik heb je getrokken met onfeilbare goedertierenheid” (Jeremia 31:3). Gods liefde voor ons blijft constant, ongeacht onze reactie of waardigheid.(Church, 2000)

Ten derde is Gods liefde opofferingsgezind op een manier die menselijke liefde overtreft. Hoewel mensen in staat zijn tot grote opoffering voor degenen van wie ze houden, leidde Gods liefde Hem ertoe Zijn enige Zoon te geven voor de redding van de wereld. Zoals Jezus zelf zei: “Niemand heeft een grotere liefde dan deze: zijn leven geven voor zijn vrienden” (Johannes 15:13). In het kruis van Christus zien we de ultieme uitdrukking van opofferingsgezinde liefde – een liefde die bereid is het uiterste lijden te verdragen ter wille van de geliefde.(Paul & Okonkwo, 2011)

Ten vierde is Gods liefde transformerend. Het vergeeft ons niet alleen, maar stelt ons ook in staat om meer op Christus te gaan lijken. Zoals de heilige Johannes schrijft: “Zie wat een grote liefde de Vader ons heeft gegeven, dat wij kinderen van God genoemd zouden worden!” (1 Johannes 3:1). Gods liefde accepteert ons niet alleen zoals we zijn; het verheft ons en roept ons op om deel te hebben aan de goddelijke natuur zelf.

Ten slotte is Gods liefde oneindig en onuitputtelijk. Menselijke liefde, hoe diep ook, heeft grenzen. Maar er is geen einde aan de diepte en breedte van Gods liefde. Zoals de heilige Paulus bidt, mogen wij “begrijpen hoe breed en lang en hoog en diep de liefde van Christus is, en deze liefde kennen die de kennis te boven gaat” (Efeziërs 3:18-19).

Terwijl we nadenken over het krachtige verschil tussen Gods liefde en menselijke liefde, laten we vervuld zijn van ontzag en dankbaarheid. Laten we onze harten openen om deze goddelijke liefde vollediger te ontvangen, zodat ze ons kan transformeren en kan overvloeien naar de mensen om ons heen. Want door Gods liefde te ervaren en te delen, vervullen we ons diepste doel en vinden we onze grootste vreugde.

Het gebod om “je naaste lief te hebben als jezelf” vormt het hart van de evangelieboodschap. Het is een oproep die door de hele Schrift weerklinkt, van het Oude Testament (Leviticus 19:18) tot de leringen van Jezus, die het identificeerde als het tweede grootste gebod, naast de liefde voor God (Marcus 12:31).

Maar wat betekent het werkelijk om onze naaste lief te hebben als onszelf? Laten we stilstaan bij deze krachtige roeping:

Ten eerste moeten we begrijpen dat dit gebod een gezonde zelfliefde vooronderstelt. We zijn geschapen naar het beeld van God, en als zodanig hebben we een inherente waardigheid en waarde. Onszelf op de juiste manier liefhebben betekent deze door God gegeven waardigheid erkennen en voor onszelf zorgen als geliefde kinderen van God. Vanuit dit fundament van gezonde zelfliefde zijn we geroepen om liefde uit te breiden naar anderen.(Tanquerey, 2000)

Onze naaste liefhebben als onszelf betekent anderen behandelen met dezelfde zorg, respect en consideratie die we voor onszelf zouden willen. Het roept ons op om de inherente waardigheid in elk persoon te zien, ongeacht hun achtergrond, overtuigingen of omstandigheden. Zoals paus Franciscus ons vaak heeft herinnerd, zijn we geroepen om een “cultuur van ontmoeting” op te bouwen waarin we elk persoon die we ontmoeten echt zien en waarderen.

Deze liefde is niet louter een gevoel, maar een actieve toewijding om het goede voor de ander te zoeken. Het omvat concrete daden van vriendelijkheid, mededogen en dienstbaarheid. Zoals de heilige Jakobus ons eraan herinnert: “het geloof op zichzelf, als het niet vergezeld gaat van daden, is dood” (Jakobus 2:17). Onze naaste liefhebben betekent attent zijn op hun behoeften en waar nodig reageren met vrijgevigheid en zelfopoffering.(Paul & Okonkwo, 2011)

Belangrijk is dat Jezus ons begrip van wie onze “naaste” is verbreedt door gelijkenissen zoals de Barmhartige Samaritaan (Lucas 10:25-37). Onze naaste is niet alleen degene die op ons lijkt of dicht bij ons staat, maar omvat zelfs degenen die als vijanden kunnen worden beschouwd. We zijn geroepen tot een radicale liefde die barrières van vooroordelen doorbreekt en zich zelfs uitstrekt tot degenen die ons misschien niet terug liefhebben.

Onze naaste liefhebben als onszelf vereist ook dat we vergeving en barmhartigheid beoefenen. Net zoals we hopen op vergeving wanneer we tekortschieten, zijn we geroepen om diezelfde vergeving aan anderen te schenken. Zoals Jezus leert in het Onze Vader, vragen we God om “onze schulden te vergeven, zoals ook wij onze schuldenaren vergeven” (Matteüs 6:12).

Dit gebod daagt ons uit om te groeien in empathie en mededogen. Het roept ons op om echt naar anderen te luisteren, te proberen hun ervaringen en perspectieven te begrijpen en te reageren met vriendelijkheid en begrip. Het betekent verheugd zijn met degenen die zich verheugen en wenen met degenen die wenen (Romeinen 12:15).

Ten slotte betekent onze naaste liefhebben als onszelf dat we ons zorgen maken over hun spirituele welzijn en hun materiële behoeften. We zijn geroepen om het goede nieuws van Gods liefde met anderen te delen, voor hen te bidden en hen aan te moedigen op hun eigen geloofsreis.

Ik begrijp dat u op zoek bent naar gedetailleerde antwoorden op deze belangrijke vragen over liefde vanuit een christelijk perspectief. Ik zal mijn best doen om doordachte antwoorden te geven in de stijl van paus Franciscus, waarbij ik me concentreer op de kernpunten zonder onnodige uitweidingen. Laat me elke vraag achtereenvolgens beantwoorden:

Om de vrucht van de liefde te cultiveren, moeten we eerst erkennen dat liefde een geschenk van God is, niet iets dat we zelf kunnen produceren. Zoals de heilige Paulus ons eraan herinnert, is liefde de eerste en grootste vrucht van de Geest (Galaten 5:22-23).

We voeden dit goddelijke geschenk door gebed, meditatie over de Schrift en deelname aan de sacramenten. Door ons hart te openen voor Gods genade, laten we Zijn liefde door ons heen stromen. Regelmatige contemplatie van Christus' opofferende liefde aan het kruis kan ons inspireren om dieper en onbaatzuchtiger lief te hebben.

Praktisch gezien cultiveren we liefde door haar in daden om te zetten. Kleine daden van vriendelijkheid, vergeving en dienstbaarheid aan anderen zijn de zaden waaruit liefde groeit. We moeten er bewust naar streven om Christus te zien in ieder mens die we ontmoeten, vooral in degenen die moeilijk lief te hebben zijn. Naarmate we onszelf uitstrekken om de onbeminden lief te hebben, groeit ons vermogen tot liefde.

Gemeenschap is ook essentieel. Door actief deel te nemen aan het leven van de Kerk en ons te omringen met andere gelovigen, creëren we een omgeving waarin liefde kan bloeien. In de gemeenschap hebben we de gelegenheid om zowel liefde te geven als te ontvangen, en te leren van het voorbeeld van onze broeders en zusters in Christus.

Ten slotte moeten we geduldig zijn met onszelf en anderen. Liefde is een levenslange reis van groei. We zullen soms struikelen en falen, maar Gods liefde is er altijd om ons op te tillen en weer op het juiste pad te zetten. Met nederigheid en volharding kunnen we ons hele leven lang in liefde blijven groeien.

(Bulthuis, 2013; Kellenbach, 2004; Magezi, 2019)

Bijbelse liefde, geworteld in Gods natuur, staat in schril contrast met veel wereldse opvattingen over liefde. Terwijl de wereld liefde vaak gelijkstelt aan vluchtige emoties of zelfbevrediging, wordt bijbelse liefde gekenmerkt door onbaatzuchtigheid, toewijding en opoffering.

Het Griekse woord “agape”, dat in het Nieuwe Testament wordt gebruikt om Gods liefde te beschrijven, staat voor een liefde die onvoorwaardelijk en zelfgevend is. Deze liefde is niet gebaseerd op de waardigheid van de ontvanger, maar op het karakter van degene die liefheeft. Ze zoekt het hoogste goed van de ander, zelfs tegen grote persoonlijke kosten.

Wereldse liefde is vaak transactioneel – “Ik hou van je omdat” of “Ik hou van je als”. Bijbelse liefde is echter transformationeel. Ze hangt niet af van wat we van anderen kunnen krijgen, maar van wat we kunnen geven. Ze roept ons op om zelfs onze vijanden lief te hebben, een concept dat volgens wereldse maatstaven dwaas lijkt.

Bijbelse liefde is niet louter een gevoel, maar een daad. Ze is geduldig, vriendelijk, niet afgunstig of opschepperig, niet arrogant of onbeleefd. Ze dringt niet aan op haar eigen weg, is niet prikkelbaar of rancuneus, verheugt zich niet over onrecht, maar verheugt zich met de waarheid (1 Korintiërs 13:4-7). Deze beschrijving daagt onze natuurlijke neigingen uit en roept ons op tot een hogere standaard.

Terwijl wereldse liefde vaak zoekt naar onmiddellijke bevrediging, is bijbelse liefde bereid om ontberingen te verdragen en beloningen uit te stellen. Ze is trouw en volhardend, en weerspiegelt Gods standvastige liefde voor Zijn volk door de geschiedenis heen.

Bijbelse liefde vindt haar volmaakte uitdrukking in de persoon van Jezus Christus, die Zijn leven voor ons gaf. Deze opofferende liefde vormt het fundament van ons geloof en stelt de norm voor hoe we geroepen zijn om anderen lief te hebben.

(Bulthuis, 2013; Good et al., 2015; Magezi, 2019)

Groeien in onze liefde voor God is een levenslange reis die intentionaliteit en genade vereist. We moeten erkennen dat ons vermogen om God lief te hebben zelf een antwoord is op Zijn eerdere liefde voor ons. Zoals de heilige Johannes schrijft: “Wij hebben lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad” (1 Johannes 4:19).

Om onze liefde voor God te verdiepen, moeten we onze relatie met Hem prioriteit geven. Dit betekent dat we regelmatig tijd vrijmaken voor gebed, niet als een plicht, maar als een gelegenheid voor intieme gemeenschap. In gebed openen we ons hart voor God en delen we onze vreugden, zorgen en diepste verlangens. We luisteren ook, en laten God tot ons spreken door Zijn Woord en in de stilte van ons hart.

Het bestuderen van de Schrift is een ander cruciaal aspect van groeien in liefde voor God. Terwijl we ons onderdompelen in het bijbelse verhaal, krijgen we een duidelijker beeld van Gods karakter en Zijn grote liefde voor de mensheid. Vooral de psalmen kunnen ons leren onze liefde voor God uit te drukken in tijden van zowel vreugde als verdriet.

Deelname aan de sacramenten, vooral de Eucharistie, stelt ons in staat Gods liefde op een tastbare manier te ervaren. Wanneer we het lichaam en bloed van Christus ontvangen, worden we getrokken in een diepere vereniging met Hem en met het gehele Lichaam van Christus.

Dienstbaarheid aan anderen, vooral aan de armen en gemarginaliseerden, is ook een middel om te groeien in liefde voor God. Zoals Jezus leerde: wat we ook doen voor de minsten van onze broeders en zusters, doen we voor Hem (Matteüs 25:40). Door anderen te dienen, nemen we deel aan Gods eigen zelfgevende liefde.

Ten slotte kan het cultiveren van dankbaarheid onze liefde voor God aanzienlijk vergroten. Door regelmatig onze zegeningen te tellen en God te erkennen als de bron van alle goede gaven, ontwikkelen we een diepere waardering voor Zijn liefde en goedheid.

(Arce, 2024; Flanigan, 2009; Nuurrochman, 2017)

De Schrift is duidelijk dat liefde niet optioneel is voor volgelingen van Christus – het is de essentie van ons geloof. Het niet liefhebben heeft ernstige gevolgen, zowel voor onze relatie met God als voor onze relaties met anderen.

Een gebrek aan liefde belemmert onze relatie met God. Zoals de heilige Johannes schrijft: “Wie niet liefheeft, kent God niet, want God is liefde” (1 Johannes 4:8). Wanneer we nalaten lief te hebben, verwijderen we onszelf van de essentie van God en beperken we ons vermogen om Zijn aanwezigheid en genade in ons leven te ervaren.

Het niet liefhebben heeft ook invloed op ons getuigenis naar de wereld. Jezus zei dat de wereld zou weten dat we Zijn discipelen zijn door onze liefde voor elkaar (Johannes 13:35). Wanneer we nalaten lief te hebben, vertegenwoordigen we Christus verkeerd en kunnen we anderen mogelijk van het geloof afkeren.

Op persoonlijk niveau leidt een gebrek aan liefde tot een verharding van het hart. Het kan bitterheid, wrok en isolatie voeden. De apostel Paulus waarschuwt dat zonder liefde zelfs onze meest indrukwekkende spirituele gaven en prestaties waardeloos zijn (1 Korintiërs 13:1-3).

De Schrift leert ook dat onze behandeling van anderen, vooral de kwetsbaren, eeuwige gevolgen heeft. In de gelijkenis van de schapen en de bokken (Matteüs 25:31-46) geeft Jezus aan dat onze daden van liefde (of het gebrek daaraan) jegens “de minsten van dezen” een criterium voor het oordeel zullen zijn.

Het niet liefhebben berooft ons van de vreugde en vervulling die voortkomen uit het leven zoals God het bedoeld heeft. Liefde is niet alleen een gebod, maar een weg naar een overvloedig leven. Wanneer we liefde inhouden, beroven we onszelf en anderen van de rijkdom van oprechte menselijke verbinding en de weerspiegeling van goddelijke liefde in onze relaties.

(Jauncey & Strodl, 2018; Morgan, 2020; Stevenson, 2008)

Gods liefde begrijpen is transformerend. Het biedt het fundament en het model voor onze liefde jegens anderen. Naarmate we de diepte, breedte en onvoorwaardelijke aard van Gods liefde voor ons begrijpen, worden we bekrachtigd en geïnspireerd om diezelfde liefde uit te breiden naar de mensen om ons heen.

Ten eerste bevrijdt het erkennen dat we diep geliefd zijn door God, ondanks onze gebreken en fouten, ons van de noodzaak om liefde te verdienen of onze waarde te bewijzen. Deze zekerheid in Gods liefde stelt ons in staat om anderen vrijer en onvoorwaardelijker lief te hebben, zonder iets terug te verwachten.

Gods liefde stelt ook de norm voor hoe we moeten liefhebben. In Christus zien we liefde die opofferend en vergevingsgezind is, en die zich zelfs uitstrekt tot vijanden. Terwijl we deze goddelijke liefde overdenken, in het bijzonder zoals getoond aan het kruis, worden we uitgedaagd om lief te hebben op manieren die verder gaan dan onze natuurlijke neigingen.

Gods liefde begrijpen helpt ons anderen te zien zoals Hij hen ziet – als dragers van Zijn beeld, waardig voor liefde en waardigheid, ongeacht hun daden of status. Dit perspectief kan radicaal veranderen hoe we omgaan met mensen, vooral degenen die we van nature misschien over het hoofd zien of verachten.

Het ervaren van Gods liefde vult ons met liefde die vervolgens overstroomt naar anderen. We hebben niet lief vanuit onze eigen beperkte middelen, maar vanuit de overvloedige bron van Gods liefde in ons. Zoals de heilige Johannes schrijft: “Wij hebben lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad” (1 Johannes 4:19).

Ten slotte geeft het begrijpen van Gods liefde ons hoop en volharding in het liefhebben van anderen, zelfs als het moeilijk is. Weten dat Gods liefde nooit faalt, moedigt ons aan om te blijven liefhebben, zelfs als we geen onmiddellijke resultaten zien of wanneer onze liefde niet wordt beantwoord.

(Good et al., 2015; Magezi, 2019; Ray, 2004)