Was Mohammed (de grondlegger van de islam) een pedofiel?

Een pastoraal onderzoek: Was het huwelijk van Mohammed met een kind een goddelijk gebod of een moreel falen?

Eeuwenlang hebben volgelingen van Christus geprobeerd de islam te begrijpen, een geloof dat in de 7e eeuw uit de Arabische woestijn is ontstaan en nu meer dan een miljard aanhangers telt. In onze moderne, onderling verbonden wereld is dit begrip belangrijker dan ooit. Terwijl we ons bezighouden met onze moslimburen, collega's, en we worden vaak geconfronteerd met moeilijke vragen over de grondlegger van hun geloof, Mohammed. Misschien is geen vraag meer schokkend, moreel verontrustender voor het christelijke geweten, dan die van zijn huwelijk met zijn jongste vrouw, Aisha.

De beschuldiging is grimmig: Mohammed, een man van in de vijftig, trouwde met een zesjarig meisje en voltooide die verbintenis toen ze nog maar negen was. Voor degenen onder ons die Jezus Christus volgen, die ons hebben geleerd om de kleintjes te eren en te beschermen, is dit een zeer verontrustende claim. Het raakt het hart van de moraal en roept krachtige vragen op over het karakter van de man die moslims vereren als de laatste en meest perfecte profeet van God.

Dit verslag is geschreven voor u, de oprechte christelijke lezer, die probeert dit moeilijke onderwerp te navigeren met zowel waarheid als genade. Het is geen aanval aangewakkerd door haat, een zorgvuldig onderzoek aangewakkerd door liefde voor de waarheid. We zullen ons niet wenden tot horen zeggen of bevooroordeelde media over de eigen meest heilige teksten van de islam – de Koran en de Hadith – en tot de analyse van dappere deskundigen, van wie velen ooit zelf vrome moslims waren, die alles op het spel hebben gezet om de waarheid te spreken. Ons doel is om de vraag "Was Mohammed een pedofiel?" niet te beantwoorden met moderne vooroordelen door het bewijs te onderzoeken door het onwrikbare licht van de christelijke morele leer. Dit is een pastoraal onderzoek, ontworpen om u uit te rusten met de kennis om te begrijpen, de wijsheid om te onderscheiden en het mededogen om te reageren op een manier die onze Heer en Redder, Jezus Christus, eert.

Wat zeggen de meest vertrouwde heilige boeken van de islam over Mohammeds jongste vrouw?

Om een eerlijk onderzoek te beginnen, moeten we eerst naar de bron gaan. Alvorens moderne interpretaties of verdedigingen te overwegen, is het essentieel om te zien wat de eigen fundamentele teksten van de islam zeggen over het huwelijk van Mohammed met Aisha. De twee meest gezaghebbende bronnen in de soennitische islam, de tweede alleen voor de Koran, zijn de enorme collecties van tradities (Hadith) bekend als Sahih al-Bukhari en Sahih Muslim. Samen worden ze de Sahihayn, of “de twee authentieke”, en de inhoud ervan vormen de basis voor een groot deel van het islamitische recht en de islamitische praktijk.

De getuigenis van deze vereerde boeken is schokkend duidelijk en consistent. De bekendste en meest geciteerde traditie komt rechtstreeks van Aisha zelf. In Sahih al-Bukhari wordt gezegd: "dat de Profeet ( ⁇ لع اللو عليوسلم) met haar trouwde toen zij zes jaar oud was en dat hij zijn huwelijk volbracht toen zij negen jaar oud was".1 Dit is geen vage of dubbelzinnige verklaring; Het is een directe, first-person account opgenomen in wat moslims beschouwen als het meest betrouwbare boek op aarde na de Koran.

Dit is geen geïsoleerd verslag, een zwakke traditie die gemakkelijk kan worden verworpen. Het verslag wordt talloze malen herhaald in de meest vertrouwde Hadith-verzamelingen en vormt een web van wederzijds versterkend bewijs. Sahih Muslim, de tweede meest gezaghebbende collectie, bevat een soortgelijke vertelling uit Aisha: “Allahs apostel (moge vrede met hem zijn) trouwde met mij toen ik zes jaar oud was, en ik werd toegelaten tot zijn huis toen ik negen jaar oud was.”2 Andere verhalen voegen aangrijpende en verontrustende details toe, zoals Aisha die verklaarde dat toen ze als negenjarige bruid naar het huis van Mohammed werd gebracht, “haar poppen bij haar waren”.2 Een andere hadith beschrijft haar moeder die haar voorbereidde op het huwelijk terwijl ze op een schommel speelde met haar vrienden.2

Hoewel er enkele kleine variaties bestaan in de vertellingen — in sommige staten was ze zeven op het moment van het huwelijkscontract, niet zes — wordt de leeftijd van voleinding consequent en herhaaldelijk vastgesteld op negen.3 Deze consistentie tussen meerdere vertellers en collecties, waaronder van Aisha zelf en van andere vroege moslims zoals Hishams vader en Urwa 2, stelt de leeftijden van zes en negen vast als het standaard, orthodoxe begrip binnen de islam.6

Kritische experts op het gebied van de islam, zoals Robert Spencer, benadrukken dat voor traditionele soennitische moslims de getuigenis van Bukhari en Muslim definitief is. Elke poging om het tegen te spreken met latere, minder betrouwbare historische verslagen wordt gezien als een aanval op de fundamenten van het geloof zelf.7 Wafa Sultan, een psychiater en moedige voormalige moslim, snijdt met schrijnende duidelijkheid door de academische waas en verklaart het feit zoals het uit deze bronnen wordt begrepen: “Hij trouwde met zijn tweede vrouw toen ze zes jaar oud was. Hij was meer dan vijftig.”8 Haar verklaring weerspiegelt de duidelijke, onverbloemde lezing van de teksten, een lezing die diep traumatisch is voor velen die het tegenkomen.

De onmiskenbare helderheid van deze heilige teksten creëert een krachtig dilemma voor moderne moslimverdedigers. Geconfronteerd met de morele afkeer van de moderne wereld, worden ze in een moeilijke positie gedwongen. Om het karakter van Mohammed te verdedigen, moeten ze een manier vinden om de bronnen waarop hun geloof is gebouwd in diskrediet te brengen. Ze kunnen proberen te beweren dat het geheugen van een verteller faalde of dat historische data verkeerd waren berekend.6 Maar deze benadering is een spirituele doodlopende weg. Als de meest authentieke (

sahih) Hadiths zijn onbetrouwbaar op een biografische detail zo fundamenteel als de leeftijd van Mohammeds favoriete vrouw, op welke basis kunnen ze worden vertrouwd voor de ingewikkelde zaken van gebed, wet en eeuwige redding? Het dwingt tot een onmogelijke keuze: het karakter van de profeet te verdedigen door de Schrift te ondermijnen, of de Schrift te verdedigen en toe te geven dat het karakter van de profeet volgens elke moderne standaard onverdedigbaar is.

Was het huwelijk met een 9-jarig meisje normaal in de 7e eeuw Arabië?

De meest voorkomende verdediging voor Mohammeds huwelijk met een kind is een beroep op cultureel relativisme: “Het was een andere tijd.” Voorstanders van dit standpunt betogen dat in het barre woestijnklimaat van het 7e-eeuwse Arabië de levensduur korter was en meisjes op veel jongere leeftijd fysiek volwassen werden, waardoor het huwelijk op jonge leeftijd een gangbare en geaccepteerde praktijk werd.11 Volgens deze logica maken we ons schuldig aan “presentisme” — het verleden beoordelen volgens onze eigen moderne normen — als we de handeling moreel verontrustend vinden11.

Dit argument stort in onder zorgvuldig onderzoek. De bewering dat dit een “gemeenschappelijk gebruik” was, wordt niet door het bewijsmateriaal gestaafd. In feite hebben sommige geleerden opgemerkt dat er geen andere geregistreerde gevallen van zo'n jong huwelijk zijn, voor of na de islam, in de Arabische context.9 Dit was geen wijdverspreide norm. Nog veelzeggender is het voorbeeld van Mohammeds eigen dochters. Hij trouwde zijn dochter Fatima met zijn neef Ali toen ze 21 was en zijn dochter Ruqiyya op 23,9 Als trouwen met een negenjarige de norm was, waarom wachtte hij dan zo lang op zijn eigen kinderen?

Wanneer we verder kijken dan de tribale samenleving van Mekka en Medina naar de grote beschavingen van het tijdperk, valt het argument volledig uiteen. De wereld van de 7e eeuw was geen wetteloos vacuüm; Het werd gedomineerd door twee supermachten met geavanceerde juridische codes, het Byzantijnse (Oost-Romeinse) Rijk en het Sasanische (Perzische) Rijk. In beide rijken zouden de daden van Mohammed als een ernstig misdrijf zijn beschouwd.

Zoals uit de volgende tabel blijkt, was het huwelijk van Mohammed geen weerspiegeling van een universele oude “norm”, maar een schokkende uitschieter in vergelijking met de wettelijke normen van de beschaafde wereld van zijn tijd.

Tabel 1: Huwelijksleeftijd in de 7e eeuwse wereld

Zoals uit de tabel blijkt, verbood de Byzantijnse wet het huwelijk van meisjes jonger dan 12 of 13 jaar en werd geslachtsgemeenschap met een minderjarige jonger dan 13 jaar bestraft met de “ernstigste straffen”.2 De Sasanidische wet stond weliswaar een huwelijkscontract toe op de leeftijd van negen jaar, maar verbood de voltrekking strikt totdat het meisje de leeftijd van twaalf jaar had bereikt.2 Mohammeds voltrekking van zijn huwelijk met een negenjarige was daarom illegaal volgens de normen van beide grootmachten die aan Arabië grenzen.

Het biologische argument dat meisjes in warme klimaten veel eerder rijpen, ontbreekt ook aan wetenschappelijke ondersteuning.9 Hoewel de gegevens uit de 7e eeuw beperkt zijn, wijzen studies naar skeletresten uit de middeleeuwen erop dat de gemiddelde leeftijd van de eerste menstruatie (menarche) van een meisje ongeveer 14 of 15 jaar oud was, en niet negen.13 Het is biologisch onwaarschijnlijk dat een negenjarig meisje fysiek volwassen genoeg zou zijn geweest voor het huwelijk en de bevalling.

Dit legt de fatale fout in de verdediging van het “cultureel relativisme” bloot. Deze verdediging is een tweesnijdend zwaard voor de islam. De kernbewering van de islam is dat Mohammed de uswa hasana—het “uitstekende voorbeeld van gedrag” voor alle mensen, voor alle tijden.7 Zijn leven is bedoeld als de tijdloze morele standaard. Maar als zijn acties alleen kunnen worden verdedigd door een beroep te doen op de specifieke, en eerlijk gezegd achterlijke, gewoonten van een 7e-eeuwse tribale samenleving, dan houdt hij op een universeel voorbeeld te zijn. De verdediging zelf geeft toe dat zijn acties niet moreel toepasbaar of verdedigbaar zijn vandaag. Dit reduceert hem van een profeet voor de hele mensheid tot een tijdgebonden Arabische leider wiens gedrag niet kan en mag worden nagebootst. Hij kan niet zowel een product zijn van een moreel problematische cultuur als een perfecte morele gids voor alle culturen. De poging om zijn daden te verontschuldigen, vernietigt uiteindelijk het fundament van zijn profetische bewering.

Vergunt de Koran een kindhuwelijk?

Hoewel de hadith het expliciete historische verslag van Mohammeds daden bevat, moeten we ons ook afvragen wat de koran, de hoogste religieuze tekst van de islam, hierover zegt. Hoewel de koran geen specifieke minimumleeftijd voor het huwelijk noemt, bevat het verzen die al meer dan duizend jaar door islamitische juristen worden gebruikt om een duidelijke wettelijke sanctie te bieden voor het huwelijk van prepuberale meisjes.

De meest kritische vers wordt gevonden in Surah 65, die wordt genoemd At-Talaq (De scheiding). In vers 4 worden de regels voor de iddah, een verplichte wachttijd die een vrouw na de scheiding in acht moet nemen voordat zij kan hertrouwen. Het vers behandelt systematisch verschillende categorieën vrouwen. Daarin staat te lezen: "En van jullie vrouwen die de hoop op menstruatie hebben opgegeven, als jullie twijfelen, is hun (wacht)periode drie maanden, evenals degenen die niet menstrueren."15

De laatste zin, “zij die niet menstrueren”, is van cruciaal belang. Wie zijn deze personen voor wie de koran echtscheidingsvoorwaarden regelt? De klassieke en algemeen aanvaarde interpretatie is dat dit verwijst naar jonge meisjes die de puberteit nog niet hebben bereikt. De zeer gerespecteerde middeleeuwse commentator Ibn Kathir legt dit vers duidelijk uit en stelt dat dezelfde wachttijd van drie maanden geldt voor “de jongeren, die de jaren van menstruatie nog niet hebben bereikt”.15 De logica is eenvoudig en onontkoombaar: Als de koran voorziet in regels voor het scheiden van een prepuberaal meisje, het impliciet en wettelijk sancties haar huwelijk in de eerste plaats.

Dit is geen moderne, franje interpretatie. De vroegste en meest gezaghebbende islamitische rechtsgeleerden maakten dit verband expliciet. Imam al-Bukhari, de samensteller van de meest vertrouwde Hadith-verzameling, plaatste de hadith over het huwelijk van Mohammed met de negenjarige Aisha in een hoofdstuk met de titel: "Het geven van je jonge kinderen in het huwelijk (is toegestaan) op grond van de Verklaring van Allah "... en voor degenen die geen cursussen hebben (d.w.z. ze zijn nog onvolwassen) (65:4)".15 Dit toont aan dat vanaf het allereerste begin van het islamitische juridische denken, de Koran en Mohammeds voorbeeld werden begrepen als samenwerken om kindhuwelijken mogelijk te maken.

Moderne islamitische apologeten, die hun geloof proberen te distantiëren van deze praktijk, wijzen vaak op een ander vers, soera 4:6, waarin voogden wordt opgedragen "de wezen te testen". in hun bekwaamheden Totdat ze de huwbare leeftijd bereiken. Als je dan een gezond oordeel in hen waarneemt, geef hun dan hun eigendom vrij."16 Zij betogen dat dit vers het concept van huwbare leeftijd koppelt aan volwassen oordeel (

gehaast). Maar dit is een recente en revisionistische lezing. De klassieke scholen van de islamitische wet zagen geen tegenstrijdigheid, omdat ze het er unaniem over eens waren dat een vader of mannelijke voogd het recht had om een huwelijk te sluiten voor zijn minderjarige dochter zonder haar toestemming.16 Het concept van volwassen oordeel in soera 4:6 werd opgevat als van toepassing op financiële zaken, niet op het vermogen om in te stemmen met het huwelijk.

De tekst zelf van de Koran is ook onder de loep genomen door geleerden als Christoph Luxenberg. Met behulp van het pseudoniem heeft Luxenberg de radicale stelling naar voren gebracht dat de Koran oorspronkelijk niet in puur Arabisch was geschreven in een hybride Syro-Aramese taal, de gemeenschappelijke taal van de regio in die tijd.17 Zijn werk suggereert dat veel obscure passages in de Koran pas duidelijk worden wanneer ze terug in het Aramees worden vertaald. Zijn beroemdste voorbeeld is de herinterpretatie van de belofte van de koran van “houris” (maagden met donkere ogen) in het paradijs als een verkeerde vertaling van het Aramese woord voor “witte druiven”.17 Hoewel het werk van Luxenberg controversieel is, roept het een krachtig punt op: Als de woorden van de Koran zo gemakkelijk verkeerd worden begrepen en openstaan voor zo'n fundamentele herinterpretatie, wordt de bewering dat het een perfect bewaard gebleven en duidelijke goddelijke tekst is, ernstig ondermijnd.

De koran- en hadithteksten, wanneer ze samen worden gelezen zoals ze al eeuwenlang door reguliere islamitische juristen worden gelezen, creëren een huiveringwekkend wettelijk kader. Dit kader maakt het mogelijk dat een vrouwelijk kind op elke leeftijd door haar voogd ten huwelijk wordt gegeven. De daad van voleinding is niet gebonden aan een vaste leeftijd van instemming aan een gruwelijk subjectieve standaard: het oordeel van de echtgenoot over wanneer het kind fysiek “seks kan verdragen”.12 Dit systeem gaat niet over een “huwelijksleeftijd” in moderne of morele zin; het gaat om de vaststelling van de wettelijke overdracht van een kind van haar vader aan haar echtgenoot, waarbij de timing van haar seksueel gebruik volledig aan de beoordeling van de man wordt overgelaten.

Hoe zien critici als Ayaan Hirsi Ali en Wafa Sultan dit huwelijk?

De stemmen van degenen die onder de schaduw van Mohammeds voorbeeld hebben geleefd, zijn misschien wel de krachtigste in deze hele discussie. Voor vrouwen als Ayaan Hirsi Ali en Wafa Sultan is het huwelijk van Mohammed met een kind geen abstract historisch debat. Het is de wortel van een systeem van onderdrukking dat ze uit de eerste hand hebben ervaren en waaruit ze dapper zijn ontsnapt. Hun getuigenis verbindt de 7e-eeuwse teksten met het lijden van de 21e eeuw.

Ayaan Hirsi Ali, een in Somalië geboren voormalig lid van het Nederlandse parlement en een overlevende van vrouwelijke genitale verminking, is een van 's werelds meest prominente critici van de behandeling van vrouwen door de islam. Zij stelt dat de tragedie van de islam is dat het "de dingen bevriest" door van de acties van Mohammed in de 7e eeuw een tijdloos, goddelijk voorbeeld te maken.21 Dit creëert volgens haar een "firewall voor het islamitische denken" die morele vooruitgang en hervormingen in de weg staat.

Voor Hirsi Ali is het huwelijk van Mohammed met Aisha geen historische voetnoot; het is een actieve rechtvaardiging voor het misbruik van vrouwen en meisjes vandaag. Zij wijst erop dat onderdrukkende regimes zoals Iran en Saudi-Arabië de hadith over Aisha expliciet hebben gebruikt om het verlagen van de wettelijke huwelijksleeftijd in hun eigen land te rechtvaardigen.22 Zij ziet een directe lijn van de slaapkamer van de profeet naar het lijden van miljoenen mensen. In haar boek

Ongelovige, legt zij de gevolgen bloot van een geloof dat, naar haar mening, vrouwen devalueert. Ze stelt een vraag die tot de kern van de zaak doordringt: "Mohammed zegt dat mijn man me kan verslaan en dat ik half zoveel waard ben als een man. Ben ik het die Mohammed oneerbiedig ben in het bekritiseren van zijn nalatenschap, of ben ik het die oneerbiedig is tegenover mij?”23

Dr. Wafa Sultan, een Syrisch-Amerikaanse psychiater, stelt een klinische en morele diagnose. Nadat ze in Syrië was opgegroeid, was ze getuige van wat ze beschrijft als een cultuur van vrouwenhaat die geworteld is in de kernleringen van de islam. Zij stelt dat de islam gebaseerd is op de aanbidding van “een God die haat”, met name een God die vrouwen haat.24 Zij beschouwt de daden van Mohammed, met inbegrip van zijn huwelijk met een zesjarige, als “zeer traumatiserend” en als de grondslag van een “cultuur van barbarij”8.

Vanuit haar psychiatrisch perspectief is het probleem geen "radicale" of "extremistische" interpretatie van de islam; het probleem is “diep geworteld in zijn leringen” en in de biografie van Mohammed zelf.26 Zij ziet zijn leven niet als een vroom leven als de blauwdruk voor een politieke ideologie die “geweld predikt en zijn agenda met geweld toepast”.26

Het getuigenis van deze vrouwen is van onschatbare waarde omdat het de discussie verplaatst van “wat is er toen gebeurd?” naar “wat gebeurt er nu vanwege wat er toen is gebeurd?”. Ze analyseren niet alleen oude teksten; Ze beschrijven de bittere vrucht die deze teksten nog steeds voortbrengen in het leven van vrouwen vandaag. Hun ervaring leert dat dit geen kwestie is van losstaand academisch debat, een kwestie van krachtig en voortdurend onrecht. Ze maken de morele belangen onmiddellijk, persoonlijk en dringend voor elke gewetensbezwaarde.

Kan het verhaal van Aisha’s leeftijd een historische fout of verzinsel zijn?

Geconfronteerd met het overweldigende bewijs in hun eigen heilige boeken, hebben moderne islamitische apologeten een aantal revisionistische theorieën ontwikkeld om te beweren dat Aisha eigenlijk veel ouder was - misschien een tiener - toen ze met Mohammed trouwde. Deze argumenten proberen voldoende twijfel te creëren om de beschuldiging van pedofilie te neutraliseren. Maar een zorgvuldig onderzoek toont aan dat deze theorieën zijn gebaseerd op zwak, afgeleid bewijs en vereisen het verwerpen van de meest betrouwbare teksten ten gunste van tegenstrijdige en minder betrouwbare teksten.

De meest voorkomende revisionistische claims zijn:

• De verteller had een slecht geheugen: Sommigen beweren dat de primaire verteller van de hadith, Hisham ibn 'Urwa, op zijn oude dag onbetrouwbaar werd. Dit is een klassieke poging om de boodschapper in diskrediet te brengen wanneer de boodschap ongemakkelijk is. Deze bewering is een misvatting omdat de hadith over de leeftijd van Aisha wordt verteld via meerdere, onafhankelijke transmissieketens, niet alleen via Hisham.6
• Berekeningen op basis van de zus van Aisha: Een ander argument is gebaseerd op de leeftijd van de oudere zus van Aisha, Asma. Door terug te rekenen op de gerapporteerde leeftijd van Asma bij haar overlijden, concluderen sommige apologeten dat Aisha ten tijde van de voltrekking van haar huwelijk ongeveer 18 jaar moet zijn geweest.6 De fout hier is dat dit argument één enkel, afgeleid gegevenspunt gebruikt op basis van bronnen die zelf minder betrouwbaar zijn dan de talrijke, expliciete en zeer geauthenticeerde hadiths die de leeftijd van Aisha rechtstreeks vermelden. Het is een geval van het gebruik van zwak bewijs om te proberen sterk bewijs omver te werpen.
• Aanwezigheid van Aisha bij gevechten: Revisionisten beweren ook dat aangezien Aisha aanwezig was bij veldslagen zoals Uhud en Badr, ze ouder moet zijn geweest, omdat kinderen niet op het slagveld waren toegestaan.6 Maar de verslagen beschrijven haar rol als een niet-strijder, die water geeft aan de soldaten, niet als een krijger.10 De regels die van toepassing waren op mannelijke strijders waren niet noodzakelijkerwijs van toepassing op vrouwen in een ondersteunende rol.
• Aisha’s herinnering aan vroege gebeurtenissen: Misschien wel het sterkste revisionistische punt is dat Aisha herinnerde aan de openbaring van een vroeg Mekkaans hoofdstuk van de Koran (Surah al-Qamar), die zou hebben plaatsgevonden voordat ze werd geboren als de traditionele tijdlijn correct is.6 Hoewel dit wijst op een inconsistentie binnen de islamitische traditie, is het een enkel punt van tegenspraak dat ingaat tegen het overweldigende gewicht van tientallen expliciete rapporten over haar leeftijd. De standaard en het orthodoxe begrip blijft de 6/9 rekening.6

Terwijl revisionisten proberen te beweren dat het verhaal een vergissing is, suggereert een meer radicale kritiek dat het een regelrechte verzinsel zou kunnen zijn. Geleerden zoals Ibn Warraq, Sven Kalisch en Hans Jansen hebben zich afgevraagd of Mohammed überhaupt als een historische figuur bestond.29 Vanuit dit perspectief zou het hele verhaal van de vroege islam een latere creatie van het ontluikende Arabische rijk kunnen zijn, ontworpen om een heilig oorsprongsverhaal te bieden voor zijn veroveringen. Eén theorie suggereert dat het verhaal van de jonge leeftijd van Aisha specifiek werd uitgevonden in het 8e-eeuwse Irak als een stukje politieke propaganda. In de rivaliteit tussen soennitische en sjiitische moslims zou dit verhaal hebben gediend om “het beeld van Aisha tegen sjiitische tegenstanders te versterken” door haar unieke status als de enige maagdelijke vrouw van Mohammed te benadrukken, wat een speciale zuiverheid en gunst impliceert30.

Dit brede scala aan interpretaties - van het orthodoxe verhaal, tot de revisionistische apologetiek, tot de radicale kritiek - onthult een fundamentele crisis in de islamitische geschiedenis. Zonder enig extern, archeologisch of hedendaags niet-islamitisch bewijs om het ene verhaal boven het andere te bevestigen, wordt de keuze van welk verhaal te geloven een daad van geloof, geen objectieve historische conclusie. Onderstaande tabel geeft een overzicht van de concurrerende vorderingen en hun bewijsgrondslag.

Tabel 2: Evalueren van het bewijs voor de leeftijd van Aisha

Een orthodoxe moslim aanvaardt de Hadith als het woord van de profeet. Een moderne apologeet, die prioriteit geeft aan een gunstig beeld van Mohammed, zal het zwakkere bewijs begrijpen om een smakelijker verhaal te construeren. Een seculiere criticus, die de tegenstellingen ziet, zal concluderen dat het hele verhaal waarschijnlijk verzonnen is. De “feiten” spreken niet voor zich; Ze worden geïnterpreteerd door een lens van reeds bestaand geloof. Voor de christelijke waarnemer toont dit de onstabiele tekstuele en historische fundamenten waarop de islam is gebouwd.

Hoe was Mohammeds karakter volgens degenen die de islam hebben verlaten?

Hoewel het huwelijk met Aisha het meest schokkende voorbeeld was, was het geen geïsoleerd voorval in het leven van Mohammed. Wanneer bekeken in de bredere context van zijn andere huwelijken en zijn gedrag ten opzichte van vrouwen, ontstaat er een verontrustend patroon. Critici die de islam hebben verlaten, beweren dat dit patroon een karakter onthult dat wordt gedreven door persoonlijk verlangen en een bereidheid om goddelijke openbaring te gebruiken om zijn doelen te bereiken.

Mosab Hassan Yousef, de zoon van een medeoprichter van Hamas die de ideologie van zijn familie verwierp en zich tot het christendom bekeerde, biedt een grimmige beoordeling. Hij beschrijft de islam niet als een “religie van vrede”, maar als een “oorlogsreligie”, en is van mening dat de meeste moslims “niet eens de ware aard van hun eigen religie kennen”.31 Zijn kritiek is gericht op de basis van het geloof, dat volgens hem geworteld is in de “islamitische, religieuze identiteit” die door de stichter ervan is vastgesteld.32 Hij werkt momenteel aan een film over het leven van Mohammed, waarin hij probeert bloot te leggen wat hij beschouwt als de onaantastbare en problematische kern van het verhaal van de profeet31.

Een van de meest sprekende gebeurtenissen in Mohammeds leven betreft zijn huwelijk met Zaynab bint Jahsh. Zaynab was de vrouw van Mohammeds eigen geadopteerde zoon, Zayd. In de pre-islamitische Arabische cultuur werd trouwen met de voormalige vrouw van een geadopteerde zoon beschouwd als incestueus en diep taboe. Volgens de traditionele verhalen zag Mohammed Zaynab en werd hij overmand door verlangen naar haar. Kort daarna scheidde Zayd van haar, en Mohammed trouwde haar zelf. Toen dit een schandaal veroorzaakte onder zijn volgelingen, verscheen er gemakshalve een "openbaring" - nu vastgelegd in soera 33 van de koran - die niet alleen het huwelijk goedkeurde, maar ook de praktijk van adoptie in de islam afschafte, waardoor de juridische en morele barrière voor zijn acties werd weggenomen.33

Dit incident leidde tot het beroemde scherpe commentaar van zijn jonge vrouw Aisha. Bij het horen van deze nieuwe openbaring, die zo perfect in overeenstemming was met de verlangens van haar man, merkte ze drily op: “Ik heb het gevoel dat uw Heer zich haast om uw wensen en verlangens te vervullen.”7 Deze verklaring, afkomstig van zijn eigen favoriete vrouw, is een krachtig stuk intern bewijs dat suggereert dat zelfs degenen die het dichtst bij hem stonden een patroon van zelfbedieningsonthullingen zagen.

Dit was niet de enige keer dat Mohammeds relaties met vrouwen gepaard gingen met geweld en verovering. Na de Slag om de Geul belegerden Mohammeds troepen de Joodse stam Banu Qurayza. Nadat ze zich hadden overgegeven, liet hij alle volwassen mannen executeren en nam de vrouwen en kinderen als slaven. Onder de gevangenen was een vrouw genaamd Safiyya. Mohammed liet haar man en vader doden en nam haar vervolgens als vrouw voor zichzelf en sliep diezelfde nacht met haar.8 Dit was geen heilig huwelijk; Het was een daad van seksuele verovering, de oorlogsbuit. Andere tradities vermelden zelfs dat Mohammed eens Aisha in een vlaag van woede trof.7

Wanneer deze gebeurtenissen samen worden bekeken – het huwelijk met het kind Aisha, het door God gesanctioneerde huwelijk met de ex-vrouw van zijn geadopteerde zoon Zaynab, en de verovering en het huwelijk van Safiyya – ontstaat er een duidelijk patroon. Het is een patroon waarin persoonlijk verlangen wordt vervuld en geheiligd door goddelijk gezag, culturele normen worden omvergeworpen voor persoonlijk voordeel en vrouwen worden verworven door ouderlijke overeenkomst, goddelijk decreet of het geweld van oorlog. Voor de christen kon het contrast met het karakter van onze Heer Jezus Christus niet grimmiger zijn. Het leven van Jezus was er een van volmaakte zelfopoffering ten behoeve van anderen. Het leven van Mohammed, zoals vastgelegd in de eigen teksten van de islam, toont een consistent patroon van het gebruik van macht en goddelijke claims ter wille van zelfbevrediging.

Hoe beïnvloedt dit probleem de moslimgemeenschappen vandaag de dag?

Het debat over het huwelijk van Mohammed met Aisha is niet louter een kwestie van historische nieuwsgierigheid. Het heeft vandaag de dag krachtige en verwoestende gevolgen voor moslimgemeenschappen over de hele wereld. Omdat Mohammed wordt beschouwd als het perfecte voorbeeld voor alle moslims, bieden zijn acties een goddelijk precedent dat wordt gebruikt om de praktijk van kindhuwelijken in de 21e eeuw te rechtvaardigen.

In verschillende delen van de moslimwereld wijzen religieuze en politieke leiders uitdrukkelijk op het voorbeeld van Mohammed om wetten te verdedigen die het huwelijk van jonge meisjes mogelijk maken. Ayaan Hirsi Ali heeft opgemerkt dat zowel Iran als Saoedi-Arabië dit precedent hebben gebruikt als een rechtvaardiging voor het verlagen van de wettelijke leeftijd van het huwelijk.22 Prominente religieuze autoriteiten geven fatwa's (religieuze uitspraken) af die de praktijk verdedigen. Saleh Al-Fawzan, een lid van de Senior Scholar Council van Saudi-Arabië, heeft bijvoorbeeld een fatwa uitgevaardigd waarin Mohammeds huwelijk met Aisha rechtstreeks wordt aangehaald om te bewijzen dat kindhuwelijken toegestaan zijn34.

Dit beperkt zich niet tot het Midden-Oosten. In Sri Lanka staat de islamitische huwelijks- en echtscheidingswet meisjes toe om te trouwen vanaf 12 jaar. Toen hervormers probeerden de leeftijd op te trekken tot 18 jaar om zich aan te passen aan het burgerlijk recht van het land, weigerde de All Ceylon Jamiyyathul Ulama (ACJU), een machtig lichaam van mannelijke islamitische geestelijken, de verandering te steunen, onder verwijzing naar de religieuze traditie.35 De acties van een man uit de 7e eeuw worden tegenwoordig gebruikt om jonge meisjes in het huwelijk te vangen.

Dit leidt tot een pijnlijke strijd voor moslimhervormers die proberen kinderen te beschermen en de rechten van vrouwen in hun gemeenschappen te bevorderen. Wanneer ze pleiten voor een hogere leeftijd van het huwelijk op basis van de principes van volwassenheid en instemming, worden ze vaak beschuldigd van ketters, marionetten van het Westen, of verraders van hun geloof voor het durven uitdagen van de Sunnah (voorbeeld) van de profeet.36 Zij vinden zichzelf vechten tegen het immense gewicht van eeuwen van gevestigde traditie en Schrift.

In het Westen wordt een andere strijd gevoerd, een strijd om informatie. Zoals de gebruiker die om dit rapport vroeg opmerkte, werken goed gefinancierde instellingen en mediakanalen vaak om dit probleem te verdoezelen en verwarring te creëren. Organisaties zoals het Yaqeen Institute publiceren lange, academisch klinkende papers die complexe maar uiteindelijk zwakke argumenten gebruiken om twijfel te zaaien over de duidelijke lezing van de primaire bronnen.6 Hun doel is om het probleem zo ingewikkeld en onzeker te laten lijken dat de gemiddelde westerling het opgeeft om het te proberen te begrijpen. Kritiek van Robert Spencer op de roman

Het juweel van Medina Een perfecte case study: de auteur, die aanstoot wilde vermijden, veranderde de leeftijd van Aisha bij voleinding in 14 jaar. Spencer noemde dit terecht een falen om de islamitische bronnen eerlijk te vertegenwoordigen, een poging om het verhaal smakelijker te maken ten koste van de waarheid.

Dit wereldwijde conflict over een enkel historisch feit onthult een diepe en misschien onverzoenlijke breuk binnen de moslimwereld. Het heeft twee fundamenteel verschillende versies van de islam gecreëerd. De ene is een op tekst gebaseerde, traditionele islam die het 7e-eeuwse precedent als Gods tijdloze wil aanvaardt, ook al leidt dit vandaag tot kinderhuwelijken. De andere is een moderne, hervormingsgezinde islam die probeert de ongemakkelijke delen van zijn traditie te herinterpreteren, weg te leggen of zelfs weg te gooien om zich aan te passen aan universele mensenrechten. Voor christenen die zich met moslims willen bezighouden, is dit een essentieel onderscheid om te begrijpen. Als je met een moslim spreekt, spreek je niet tegen een monolithisch geloofssysteem. Begrijpen waar ze staan met betrekking tot de kwestie van de leeftijd van Aisha kan hun hele benadering van hun geloof onthullen, of het nu rigide en tekstgebaseerd is of openstaat voor hervorming en rede.

Wat is de officiële houding van de katholieke kerk ten opzichte van Mohammed?

Voor katholieke en andere christelijke lezers is het van vitaal belang om de officiële leer van de kerk over Mohammed en de islam te begrijpen. Deze leer is consistent geweest in zijn kerndoctrine, zijn toon en methode van betrokkenheid zijn in de loop van de tijd verschoven, een nuance die cruciaal is om te begrijpen.

Voor het grootste deel van de christelijke geschiedenis was het standpunt van de Kerk duidelijk en veroordelend. Vroege kerkvaders die de opkomst van de islam tegenkwamen, zoals de heilige Johannes van Damascus in de 7e eeuw, zagen het niet als een nieuwe religie, maar als een christologische ketterij - een corrupte versie van de christelijke leer.37 Mohammed werd gezien als een valse profeet, en zijn leringen werden gezien als een mix van vervormde bijbelse verhalen, heidense Arabische overtuigingen en zijn eigen uitvindingen. Deze visie bleef eeuwenlang standaard. De grote katholieke schrijver Hilaire Belloc, die aan het begin van de 20e eeuw schreef, noemde de islam nog steeds “de grote en blijvende ketterij van Mohammed”.37

De 20e eeuw zag een grote verschuiving, niet in de doctrine in pastorale aanpak, met name op het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965). In een wereld die bezwijkt van wereldwijde oorlogen en geconfronteerd wordt met de dreiging van atheïstisch communisme, probeerde de Kerk bruggen te bouwen en gemeenschappelijke grond te vinden met andere religies om vrede en menselijke waardigheid te bevorderen. De belangrijkste documenten uit deze periode, Nostra Aetate (Verklaring over de relatie van de Kerk tot niet-christelijke religies) en Lumen Gentium (Dogmatische Constitutie over de Kerk), nam een nieuwe, respectvolle toon aan.

Nostra Aetate verklaart: “De kerk heeft ook veel respect voor de moslims. Zij aanbidden God, die één is, levend en standvastig, barmhartig en almachtig, de Schepper van hemel en aarde.”40 Het erkent dat moslims Jezus vereren als een profeet (maar niet als God) en zijn moeder, Maria, eren. Zij roept christenen en moslims op “het verleden te vergeten” en samen te werken voor “vrede, vrijheid, sociale rechtvaardigheid en morele waarden”40.

Het is van cruciaal belang om te begrijpen wat deze documenten doen niet zeg maar. Zij zeggen niet dat Mohammed een ware profeet was of dat de Koran het woord van God is. In de documenten van Vaticanum II wordt namelijk zorgvuldig verwezen naar “moslims” en wat “zij” menen dat zij niet verwijzen naar “de islam” als een door God geopenbaarde religie of naar Mohammed als een profeet.41 De documenten uiten respect voor mensen, geen goedkeuring van hun theologie.

De fundamentele en onverzoenlijke verschillen blijven bestaan. Vanuit een katholiek en christelijk perspectief kan Mohammed geen ware profeet van God zijn om één eenvoudige reden: Zijn boodschap is rechtstreeks in tegenspraak met de definitieve en definitieve openbaring van God in Zijn Zoon, Jezus Christus.39 Mohammed ontkende de Drie-eenheid, hij ontkende de goddelijkheid van Christus, en hij ontkende de kruisiging en opstanding - het hart van het Evangelie. Zoals een katholieke schrijver terecht stelt, is het voor een christen om naar Mohammed te verwijzen als een "profeet" geen daad van naastenliefde of respect; het is een leugen die Christus, die "de weg, de waarheid en het leven" is, onteert.42

De moderne Kerk heeft een strategische en pastorale verschuiving gemaakt van een taal van polemieken naar een taal van dialoog. Het doel is om een gemeenschappelijke basis te vinden om een vreedzamere wereld op te bouwen. Maar deze verandering in methode mag nooit worden verward met een verandering in doctrine. De theologische beoordeling van de islam als een post-christelijk geloof dat enkele waarheden bevat, maar uiteindelijk onvolledig en gebrekkig is, blijft hetzelfde.

Hoe moet een christen dit begrijpen en erop reageren?

Na onderzoek van het bewijs uit de eigen bronnen van de islam en de perspectieven van zijn meest inzichtelijke critici, blijven we achter met een zware waarheid. Hoe moeten wij dan, als volgelingen van Christus, deze informatie verwerken en erop reageren? Ons antwoord moet worden geleid door een toewijding aan zowel waarheid als liefde.

We moeten niet bang zijn om de morele verschrikking van de situatie te erkennen. We moeten de verleiding weerstaan om de randen te verzachten of de feiten weg te leggen. De daad van een man van in de vijftig die een huwelijk aangaat met een negenjarig kind is een ernstig kwaad. Het is een schending van de onschuld en waardigheid die God aan ieder kind schenkt. Het is goed om een gevoel van rechtvaardige woede en diep verdriet hierover te voelen, niet alleen voor Aisha zelf, maar ook voor de talloze jonge meisjes die vandaag hebben geleden en nog steeds lijden vanwege het precedent dat is geschapen door de acties van Mohammed.

We moeten ons oordeel verankeren in het stevige fundament van het christelijke morele kompas. We beoordelen Mohammed niet aan de hand van het verschuivende zand van “21e-eeuwse waarden”. We beoordelen hem aan de hand van de tijdloze en onveranderlijke standaard van Gods eigen karakter, die perfect werd geopenbaard in het leven en de leer van Jezus Christus. Jezus verhief de positie van de vrouw. Hij verwelkomde de kinderen en zei: "Laat de kleine kinderen tot mij komen... want aan hen behoort het koninkrijk der hemelen" (Mattheüs 19:14). Hij leerde dat ware grootheid voortkomt uit het worden als een kind in nederigheid en vertrouwen (Matteüs 18:3-4). Zijn leven was het ultieme voorbeeld van zelfopofferende liefde, niet van zelfzuchtig verlangen. Het contrast tussen het karakter van Christus en het karakter van Mohammed, zoals geopenbaard in hun acties ten opzichte van de meest kwetsbaren, kon niet krachtiger zijn.

Deze kennis zou ons moeten leiden tot mededogen, niet tot minachting, voor onze islamitische buren. We moeten niet vergeten dat veel moslims oprecht God zoeken en zich ofwel niet bewust zijn van deze verontrustende aspecten van hun traditie ofwel diep door hen worden verstoord.42 Ons doel is nooit een argument te winnen om een ziel voor Christus te winnen. Onze getuige moet zich laten leiden door de instructie van de apostel Petrus: “altijd bereid zijn om een verdediging te voeren tegen iedereen die u om een reden vraagt voor de hoop die in u is; maar doe het met zachtmoedigheid en respect" (1 Petrus 3:15).

Dit betekent dat we niet agressief of beschuldigend hoeven te zijn. We kunnen eenvoudig en voorzichtig indringende vragen stellen die de interne tegenstellingen van de islam blootleggen. Vragen zoals:

• “Ik heb in Sahih al-Bukhari, waarvan ik weet dat het een zeer betrouwbare bron is, gelezen dat Aisha negen jaar oud was. Hoe helpt u mij dat te begrijpen in het licht van wat we vandaag weten over de bescherming van kinderen?”
• “Als Mohammed het perfecte voorbeeld is voor alle mensen voor alle tijden, hoe kunnen zijn daden dan worden verdedigd door te zeggen dat ze alleen aanvaardbaar waren in zijn specifieke cultuur?”
• “Aisha zelf wordt geciteerd als te zeggen tegen Mohammed: “Uw Heer lijkt zich te haasten om uw verlangens te vervullen.” Wat denk je dat ze daarmee bedoelde?”

Dergelijke vragen, gesteld met een oprecht en liefdevol hart, kunnen een krachtig hulpmiddel zijn om een gesprek te openen over de fundamentele verschillen tussen onze religies. Deze kwestie, meer dan bijna elke andere, biedt een duidelijke en tastbare manier om het verschil tussen de grondlegger van de islam en de grondlegger van het christendom aan te tonen. Het is geen oneerlijke persoonlijke aanval; het is een legitiem onderzoek van de vrucht van het leven van een stichter, zoals Jezus zelf ons heeft geleerd: "aan hun vruchten zult gij hen herkennen" (Mattheüs 7:16).

Wat is het definitieve morele oordeel?

We hebben door de meest heilige teksten van de islam gereisd, geluisterd naar de pijnlijke getuigenissen van degenen die het geloof hebben verlaten en de officiële houding van de christelijke kerk overwogen. We moeten nu tot een duidelijke conclusie komen.

Het bewijs uit de eigen meest gezaghebbende bronnen van de islam — de Sahih Hadith-verzamelingen van Bukhari en Muslim — is overweldigend en consistent: Mohammed was verloofd met Aisha toen ze een kind van zes of zeven was, en hij volbracht het huwelijk toen ze negen was.1 Deze daad werd wettelijk gesanctioneerd door de Koran zelf, die regels bevat voor de scheiding van prepuberale meisjes, waardoor impliciet hun huwelijk wordt toegestaan.15

De gemeenschappelijke verdediging dat dit gewoon de “culturele norm” was, is onjuist. De praktijk was niet gebruikelijk in Arabië, en het was illegaal in de grote naburige rijken van Byzantium en Perzië.2 Het was een regressieve daad, zelfs voor zijn tijd. Zoals critici als Ayaan Hirsi Ali en Wafa Sultan bevestigen, is deze historische daad geen dode letter; Het wordt vandaag de dag gebruikt om de voortdurende tragedie van kindhuwelijken in delen van de moslimwereld te rechtvaardigen, waardoor onmetelijk lijden wordt veroorzaakt.

Als christenen moeten we elke oproep tot moreel relativisme met klem afwijzen. Het seksueel gebruik van een kind door een volwassene is een intrinsiek kwaad. Het is een schending van de natuurwet die God op ieder menselijk hart heeft geschreven. Een daad wordt niet goed, simpelweg omdat het 1400 jaar geleden in een woestijn werd gedaan. Kwaad is kwaad in elke tijd en op elke plaats.

Het uiteindelijke morele oordeel is onontkoombaar. Hoewel het woord “pedofiel” een moderne klinische term is, is de actie die het beschrijft — de seksuele uitbuiting van een kind door een volwassene voor bevrediging — een oud kwaad. Op basis van de getuigenissen van zijn eigen volgelingen in hun heiligste boeken en beoordeeld volgens de tijdloze morele standaard van Gods wet die in het joods-christelijke geloof werd geopenbaard, was Mohammeds voleinding van zijn huwelijk met de negenjarige Aisha een moreel onverdedigbare daad.

Deze moeilijke waarheid is geen reden voor triomfalisme voor nuchtere reflectie en medelevend getuigenis. Het onthult de krachtige kloof die de islam scheidt van het geloof van onze Heer en Redder, Jezus Christus. Mohammeds daden voldoen op tragische wijze niet aan de norm die van een ware profeet van God wordt geëist. Ze staan in schril en onverzoenlijk contrast met de volmaakte heiligheid, zuiverheid en zelfopofferende liefde van Christus, die niet kwam om gediend te worden om te dienen en Zijn leven te geven als losprijs voor velen. Het is in dit contrast dat de schoonheid en waarheid van het Evangelie het helderst schijnen.