Cyrillus van Jeruzalem: een baken van moed in het licht van misverstanden en oppositie

[ad_1]

Cyrillus van Jeruzalem. / Krediet: AnoniemOnbekende auteur, Publiek domein, via Wikimedia Commons

Personeel van het CNA, 18 mrt 2025 / 04:00 uur (CNA).

Op 18 maart eert de katholieke kerk de heilige Cyrillus van Jeruzalem, een vierde-eeuwse bisschop en arts van de kerk wiens geschriften nog steeds worden beschouwd als meesterlijke uitdrukkingen van het christelijk geloof.

De heilige Cyrillus wordt ook herinnerd om zijn uitputtende bijbelse kennis en zijn uithoudingsvermogen in het licht van misverstanden en tegenstand. Oosterse katholieken en oosters-orthodoxe christenen, die hem ook op 18 maart als heilige vieren, herinneren zich hem ook op 7 mei — de datum van een wonderbaarlijke verschijning die kort na zijn wijding als bisschop zou hebben plaatsgevonden.

Cyrillus werd waarschijnlijk geboren in Jeruzalem rond het jaar 315, kort na de legalisatie van het christendom in het hele Romeinse Rijk.

Hoewel deze legalisatie een einde maakte aan veel van de vervolgingen die de Kerk gedurende twee eeuwen bedreigden, leidde zij indirect tot een aantal interne controverses – zowel met betrekking tot de theologie als tot de rechtsmacht van de bisschoppen – waarbij Cyrillus betrokken zou zijn.

Cyrillus kreeg een uitstekende opleiding in de klassieke Griekse literatuur en in de Bijbel. Hij werd tot priester gewijd door bisschop Maximus van Jeruzalem en volgde hem op als bisschop in 348.

Tijdens zijn vroege jaren als bisschop, waarschijnlijk rond 350, gaf hij een reeks lezingen aan nieuwe ingewijden van de katholieke kerk. Vierentwintig van de lezingen hebben het overleefd en worden vandaag bestudeerd.

In een algemeen publiek in 2007 prees paus Benedictus XVI de heilige voor het verstrekken van een “integrale” vorm van christelijke instructie “waarbij lichaam, ziel en geest betrokken zijn”. De leer van de heilige Cyrillus, zei de paus, “blijft emblematisch voor de catechetische vorming van christenen vandaag”.

In 351, drie jaar nadat Cyrillus bisschop van Jeruzalem werd, verscheen er enkele uren lang een groot kruisvormig licht aan de hemel boven de stad — een gebeurtenis die velen interpreteerden als een teken van de triomf van de kerk over ketterij. Het zou echter ook kunnen worden opgevat als een teken van het lijden dat de nieuwe bisschop zou ondergaan bij het leiden van zijn kudde.

In tegenstelling tot veel andere oosterse bisschoppen en priesters van de vierde eeuw, liet Cyrillus niet toe dat zijn klassieke leer hem wegleidde van het geloven in de volledige menselijkheid en goddelijkheid van Christus.

De man die Cyrillus als bisschop wijdde, aartsbisschop Acacius van Caesarea, was echter een bondgenoot van de Ariërs, die beweerden dat Jezus een schepsel was en niet God. Vanwege zijn connectie met de aartsbisschop werd Cyrillus zelf ten onrechte verdacht van ketterij door veel van zijn broer bisschoppen.

Maar hij stond ook op gespannen voet met Acacius, die beweerde jurisdictie te hebben over de geboorteplaats van de Kerk. Al met al leidden deze geschillen ertoe dat Cyrillus in de loop van 20 jaar drie keer uit Jeruzalem werd verbannen, met zijn langste ballingschap van meer dan een decennium.

Uiteindelijk erkenden de oosterse bisschoppen echter de orthodoxie en legitimiteit van Cyrillus als bisschop – beide bevestigden ze in een brief aan de paus in Rome, waarin ze ook hun bewondering uitten voor zijn pastorale inspanningen.

In 381 nam de heilige Cyrillus deel aan het Tweede Oecumenisch Concilie, dat twee verschillende vormen van Arianisme veroordeelde en uitspraken over de Heilige Geest toevoegde aan de geloofsbelijdenis van Nicea van 325.

De heilige Cyrillus van Jeruzalem stierf in 387 en werd in 1883 door paus Leo XIII benoemd tot arts van de kerk.

Dit verhaal werd voor het eerst gepubliceerd in maart 2011 en is bijgewerkt.

[ad_2]

Bronlink