Amish religieuze praktijken: Hoe wordt de Amish aanbeden?

Een rustig geloof: Een reis naar hoe de Amish-aanbidding

In het hart van onze bruisende, moderne wereld, bestaat er een gemeenschap van gelovigen die een ander pad bewandelen. We zien ze in hun door paarden getrokken buggy's, een stille stoet uit een andere tijd. We merken hun eenvoudige kleding op, een zachte berisping voor de mode van deze tijd. Zij zijn de Amish, en hun eenvoudige, gescheiden manier van leven wekt vaak een diepe en oprechte nieuwsgierigheid in de harten van medechristenen. We kunnen ons afvragen: Wie zijn deze mensen? Is hun geloof hetzelfde als het onze? Hoe aanbidden onze Amish broeders en zusters God, en wat kan hun stille geloof ons leren over onze eigen wandel met Christus?

Deze reis is een antwoord op die oprechte vragen. Het is een uitnodiging om voorbij de buggy's en motorkappen te kijken en in de ziel van een volk dat zich inzet voor een radicale vorm van christelijk discipelschap. De Amish-manier is geen toeval van de geschiedenis, maar een bewuste keuze, een pad dat is gesmeed door eeuwen van vervolging en een diep verlangen om de leringen van Jezus op de meest letterlijke manier mogelijk na te leven.1 Om te begrijpen hoe de Amish-aanbidding, moeten we eerst begrijpen wat ze geloven, want elke praktijk, elke regel en elk ritueel vloeit voort uit een geloof dat in deze wereld probeert te zijn, maar er niet van.

Wat zijn de kernovertuigingen die Amish-aanbidding vormen?

Om de unieke aanbiddingspraktijken van de Amish te begrijpen, moet men eerst de diepe wortels van hun geloof begrijpen. Hun eenvoudige leven, eenvoudige kleding en scheiding van de wereld zijn geen willekeurige gewoonten; Ze zijn de uiterlijke uitdrukkingen van een paar krachtige, fundamentele overtuigingen die zijn gevormd door eeuwen geschiedenis en een krachtige inzet voor een specifiek begrip van de christelijke wandel.

Anabaptistisch erfgoed: Een radicaal geloof

Het verhaal van de Amish begint niet in de landbouwgronden van Pennsylvania of Ohio, maar in het vurige hart van de 16e-eeuwse protestantse Reformatie in Europa. Zij zijn de geestelijke kinderen van een beweging die bekend staat als de anabaptisten, een naam die “herdopers” betekent en die hun door hun critici werd gegeven.3 Deze gelovigen braken zich niet alleen af van de rooms-katholieke kerk, maar ook van de grote protestantse hervormers zoals Martin Luther en Johannes Calvijn.6

Hun primaire grieven waren tweeledig. Ze verwierpen de vereniging van kerk en staat, die in die tijd een gegeven was voor zowel katholieken als protestanten. Ze geloofden dat de kerk geen door de staat afgedwongen instelling moest zijn, maar een vrijwillige gemeenschap van toegewijde gelovigen.6 En het meest beroemde was dat ze de praktijk van de kinderdoop verwierpen. Voor de anabaptisten was de doop niet iets dat een onwetende baby moest worden aangedaan; Het was een bewuste, volwassen beslissing om berouw te tonen en Jezus Christus te volgen.

Deze overtuigingen werden gezien als diep gevaarlijk en ketters, een bedreiging voor het weefsel van de samenleving. Als gevolg hiervan werden de Anabaptisten geconfronteerd met gruwelijke vervolging door zowel katholieke als protestantse autoriteiten.8 Duizenden werden gemarteld en geëxecuteerd voor hun geloof. Deze geschiedenis van het martelaarschap staat centraal in de Amish identiteit. Het is bewaard gebleven in een enorm boek genaamd de

Spiegel van martelaren, Deze geschiedenis heeft in hen een diepe overtuiging gesmeed dat de ware kerk altijd een lijden zal zijn dat losstaat van de machten van de wereld.

De Bijbel als gids voor het leven

Net als andere christenen beschouwen de Amish de Bijbel als het geïnspireerde en onfeilbare Woord van God.13 Maar hun benadering van de Schrift is verschillend. Ze leggen een veel sterkere nadruk op het Nieuwe Testament als een letterlijk handboek voor het dagelijks leven, in het bijzonder de evangeliën en de leringen van Jezus in de Bergrede (Mattheüs 5-7).10 Voor de Amish gaat geloof minder over het bespreken van complexe theologische doctrines en meer over het praktische, dagelijkse werk van discipelschap. De ultieme vraag die hun leven leidt, is: “Wat betekent het om Jezus vandaag te volgen?”.15 Dit brengt hen ertoe prioriteit te geven aan de geboden van Jezus om hun vijanden lief te hebben, degenen die hen onrecht aandoen te vergeven, geweldloosheid te betrachten en een leven van nederigheid en vrede te leiden.10

De Weg van de Verlossing: De spanning tussen genade en werken

Aan de oppervlakte klinken Amish overtuigingen over verlossing bekend. Zij bevestigen de kernprincipes van het christelijk geloof: de Drie-eenheid, de volledige godheid en menselijkheid van Jezus Christus, en Zijn verzoenende dood aan het kruis voor de vergeving van zonden.3 Zij geloven dat redding een geschenk van Gods genade is.13

Maar onder dit oppervlak ligt een krachtige en moeilijke spanning. Veel Amish leven hun geloof uit op een manier die een op werken gebaseerde relatie met God lijkt te zijn. Zij geloven dat hun uiteindelijke redding onzeker is en afhangt van een leven van gehoorzaamheid aan de kerk en haar ongeschreven gedragscode, de Ordnung.18 Een belangrijk punt van divergentie is hun verwerping van de leer van "eeuwige veiligheid" of de verzekering van redding. Om met zekerheid te beweren: “Ik weet dat ik gered ben”, wordt gezien als een daad van krachtige trots en arrogantie.13 In plaats van zekerheid spreken ze van een “levende hoop” – een nederig en levenslang vertrouwen dat als ze trouw en gehoorzaam blijven, God in Zijn barmhartigheid hen eeuwig leven zal schenken.19

Deze geestelijke onzekerheid is een terugkerend thema in de getuigenissen van degenen die het Amish-geloof hebben verlaten. Ze spreken vaak van een diepgewortelde angst en een constante last om nooit goed genoeg te zijn om de hemel te verdienen. Vern, een man die Amish opgroeide, vatte dit gevoel vast en herinnerde zich: “Ik heb nooit geweten dat je kon weten dat je naar de hemel zou gaan... Wat kan ik doen om een beter persoon te zijn? Wat kan ik doen om een betere kans te maken om in de hemel te komen? En ik zou me zo ellendig voelen omdat ik het niet wist.”20

Gelassenheit: Het hart van Amish Spiritualiteit

Misschien wel het belangrijkste concept voor het begrijpen van de ziel van Amish aanbidding en het leven is het Duitse woord Gelassenheit. Het heeft geen eenvoudige Engelse vertaling, maar het omvat een constellatie van deugden: onderwerping, overgave aan Gods wil, overgave aan zichzelf, nederigheid, tevredenheid en een rustige geest.1 Het is de spirituele houding van "loslaten" en "loslaten".21

Gelassenheit Het is het tegenovergestelde van het gedurfde, assertieve individualisme dat zo wordt gewaardeerd in de moderne westerse cultuur.19 Het is de theologische sleutel die bijna elke afzonderlijke Amish-praktijk ontsluit. Hun eenvoudige kleding, hun stille en gereserveerde houding, hun onderwerping aan het gezag van de gemeenschap en hun voorzichtige benadering van technologie zijn allemaal praktische uitdrukkingen van

Gelassenheit. Het zijn disciplines die zijn ontworpen om trots uit te roeien en een nederig, overgegeven hart voor God en anderen te cultiveren.

Deze centrale deugd van nederigheid vormt rechtstreeks hun visie op verlossing. Een zelfverzekerde, persoonlijke verklaring van gered te worden wordt gezien als een schending van Gelassenheit, een uiting van individuele trots. Als iemand geen persoonlijke zekerheid kan hebben, dan ligt de weg naar een "levende hoop" in het demonstreren van zijn onderwerping door middel van zichtbare, gemeenschappelijke gehoorzaamheid. De Ordnung, de regels van de kerk, wordt de tastbare, meetbare standaard van die onderwerping. Daarom wordt “werkt”-gehoorzaam aan de Ordnung—worden niet gezien als een transactie om redding te verdienen, maar als het noodzakelijke bewijs van een overgegeven hart. Dit creëert een krachtig, zichzelf versterkend systeem waarbij de culturele waarde van nederigheid de theologie van verlossing vormt, die vervolgens wordt afgedwongen door een sociale code, wat leidt tot de spirituele angst die zo vaak door voormalige leden wordt beschreven.

Tabel 1: Vergelijking van christelijke geloofsovertuigingen
Doctrine	Uitzicht op Amish	Mainstream Evangelische weergave	Rooms-katholieke visie
De Bijbel	Onfeilbaar Woord van God, met een sterke nadruk op het Nieuwe Testament als een letterlijke gids voor het leven.	Onfeilbaar Woord van God, geïnterpreteerd door verschillende hermeneutische benaderingen.	Geïnspireerd Woord van God, geïnterpreteerd binnen de Heilige Traditie door het Leergezag.
Redding	Door genade, maar de uiteindelijke redding is afhankelijk van een leven van gehoorzaamheid aan de kerk.Ordnung).18	Door genade alleen door geloof alleen in Christus alleen.	Door genade, ingewijd bij de doop, die geloof en samenwerking vereist door goede werken.
Zekerheid van redding	Verworpen als een teken van trots. er is een "levende hoop"17.	Over het algemeen zo veel mogelijk bevestigd en aangemoedigd door het geloof in de beloften van Christus.	Mogelijk door een leven van geloof en sacramenten, maar vermoeden is een zonde; Uiteindelijke doorzettingsvermogen is een geschenk.
Doopsel	Een vrijwillige, volwassen verordening door te gieten, wat een levenslange toewijding aan de kerk betekent.	Een vrijwillige, volwassen verordening door onderdompeling, die persoonlijke identificatie met de dood en opstanding van Christus betekent.	Een sacrament, typisch voor zuigelingen, dat de erfzonde verwijdert en integreert in de Kerk.
De kerk	Een zichtbare, gescheiden gemeenschap van gelovigen die elkaar verantwoordelijk houden via de Ordnung.6	Een universeel lichaam van gelovigen, uitgedrukt in lokale gemeenten met diverse vormen van bestuur.	Een universele, zichtbare en hiërarchische instelling gesticht door Christus met apostolische opvolging.

Waar en hoe houden de Amish kerkdiensten?

De Amish eredienst is een krachtige weerspiegeling van hun kernovertuigingen. Ontdaan van alle wereldse versiering en complexiteit, is het een oefening in nederigheid, traditie en gemeenschappelijke toewijding. Getuige zijn van een Amish-dienst is in een andere spirituele dimensie stappen, een waarin de focus volledig op God en het verzamelde lichaam van gelovigen ligt.

De “huisamish”: Een kerk zonder muren

De overgrote meerderheid van de Amish van de Oude Orde bouwt geen speciale gebouwen voor aanbidding.2 Ze worden vaak “huisamish” genoemd omdat ze hun diensten verrichten in de huizen van hun leden.16 Deze praktijk is geworteld in hun overtuiging dat de ware kerk geen gebouw is, maar het volk zelf — het levende lichaam van Christus.27 Ze vinden hiervoor bijbelse steun in passages zoals Handelingen 17:24, waarin wordt verklaard dat God “niet woont in tempels die met handen zijn gemaakt”.16 Deze praktijk heeft ook een praktische kant: het vermijdt de grote kosten en het potentieel voor trots die gepaard gaan met het bouwen en onderhouden van een groot kerkgebouw.27

Aanbiddingsdiensten vinden om de zondag plaats en draaien door de huizen van de gezinnen in een bepaald kerkdistrict.2 Een district is een geografische gemeente, die doorgaans bestaat uit 25 tot 35 gezinnen die dicht genoeg bij elkaar wonen om met paard en wagen naar elkaars huizen te reizen.12 Op de “off”-zondagen zijn gezinnen vrij om uit te rusten, buren en familieleden te bezoeken of diensten in een naburig district bij te wonen.16

Een glimp van een Amish Sunday Service

Tijdens een dienst op zondag staat het gastgezin vroeg op om hun huis voor te bereiden. Meubilair wordt verplaatst vanuit een grote ruimte, een kelder of zelfs een werkplaats of schuur om ruimte te maken voor de gemeente.2 Een speciale “bankwagen”, een grote wagen die gemeenschappelijk eigendom is van de wijk, komt aan met lange, rugloze houten banken die plaats bieden aan maximaal 150 personen.2

De dienst zelf is een plechtige en langdurige aangelegenheid, die ongeveer drie uur duurt.2 Mannen en jongens zitten in één sectie, terwijl vrouwen en meisjes in een andere zitten, een praktijk die afleiding minimaliseert en hun huisstijl als gemeente benadrukt.2 De dienst volgt een traditionele, onveranderlijke volgorde:

1. Openingshymne en korte preek: De dienst begint met een hymne, gevolgd door een korte openingspreek door een van de predikers of de bisschop.
2. Schrift en gebed: Een passage uit de Duitse Lutherse Bijbel wordt hardop voorgelezen of uit het geheugen gereciteerd. Dit wordt gevolgd door een periode van stil, knielend gebed, waarin de gemeente collectief voor God buigt.16
3. Voornaamste preek: Een andere prediker geeft de belangrijkste preek, die vrij lang kan zijn en vaak met krachtige emotie wordt gepredikt. De prediker is niet beperkt tot een preekstoel, maar kan zich verplaatsen in de verschillende zalen waar de gemeente zit.2 De boodschappen richten zich vaak op het leiden van een rechtvaardig leven, gehoorzaamheid aan God en afscheiding van de wereld.2
4. Hymnen en afsluiting: De dienst wordt afgewisseld met nog enkele hymnen en wordt afgesloten met een laatste gebed en lied.2

Alle onderdelen van de dienst worden uitgevoerd in een unieke mix van talen. Schriftlezingen en hymnen zijn in het Hoogduits, terwijl de preken en dagelijkse conversaties in Pennsylvania Nederlands zijn, een Duits dialect vermengd met Engelse woorden.

Na de dienst gaat de spirituele gemeenschap over in sociale gemeenschap. De banken worden snel herschikt om lange tafels te vormen en het gastgezin serveert een eenvoudige, lichte lunch.2 Een typische maaltijd kan bestaan uit brood, koffie, augurken, rode bieten, kaas en “church spread”, een mengsel van pindakaas en marshmallow pluis.2 Deze tijd van eten en socialiseren is een essentieel onderdeel van de dag en versterkt de banden van de gemeenschap die net in aanbidding werden bevestigd.2

Het geluid van aanbidding: Het Ausbund

Een van de meest onderscheidende kenmerken van een Amish service is de muziek. Er zijn geen piano's, orgels of gitaren; alle zang is a capella, zonder enige instrumentale begeleiding.2 Hymnen worden gezongen vanuit de

Ausbund, een eenvoudige hymne met woorden maar zonder muzikale notatie.10 Voor het eerst gepubliceerd in 1564, is het de oudste christelijke hymne die nog steeds in gebruik is.11 Veel van zijn krachtige hymnen werden geschreven door Anabaptistische martelaren terwijl ze wachtten op executie in 16e-eeuwse gevangenissen, en de teksten zijn gevuld met thema's van lijden, trouw en hemelse hoop.10

De zangstijl is spookachtig en buitenaards. Omdat er geen geschreven muziek is, worden de oude melodieën mondeling doorgegeven van generatie op generatie.11 Een liedleider begint een lijn en de gemeente sluit zich aan en zingt in harmonie in een zeer langzame, uitgesponnen, chantende stijl die bekend staat als de

langsame weis (de langzame weg).15 Het tempo is zo bewust dat een enkele hymne vijftien tot twintig minuten in beslag kan nemen.15 Deze zangstijl is een krachtige daad van gemeenschappelijke onderwerping. Er is geen ruimte voor individuele vocale flair of harmonisatie. Het vereist enorm geduld en dwingt de hele gemeente om als één te ademen, als één te zingen en hun individuele stemmen over te geven aan het collectieve geluid. Het is, een sonische uitdrukking van

Gelassenheit.

Elk element van de Amish eredienst is een geritualiseerde uitvoering van deze kernwaarde. Aanbidding in een eenvoudig huis voorkomt extravagantie. De rugloze banken zijn een vorm van kleine zelfverloochening. De langzame, eenstemmige zang ontneemt persoonlijke trots. De hele ervaring is zorgvuldig ontworpen om het individu te vernederen en zijn onderwerping aan God en de gemeenschap te versterken.

Wie leidt de Amish kerk?

De leiderschapsstructuur van de Amish-kerk is een andere krachtige weerspiegeling van hun kernwaarden van nederigheid en onderwerping. Ze verwerpen het model van een professionele, door het seminarie opgeleide geestelijkheid en hebben een systeem opgezet waarbij leiders uit de kudde worden gekozen en er deel van blijven uitmaken, zodat niemand te ver boven zijn broers wordt verheven.

Een ministerie van nederigheid: Bisschop, minister en diaken

Elk lokaal kerkdistrict wordt geleid door een team van gewijde mannen die zonder loon dienen en hun reguliere beroepen als boeren of ambachtslieden voortzetten.2 Dit team bestaat meestal uit een bisschop, twee of drie predikers (ook wel predikers genoemd) en een diaken.16

• De bisschop Hij treedt op als senior pastor. Hij is in de eerste plaats verantwoordelijk voor de prediking en heeft het gezag om op te treden bij de heiligste gebeurtenissen in het leven van de gemeenschap: Dopen, bruiloften, communiediensten en begrafenissen.28 Hij zorgt voor het ultieme spirituele toezicht op de wijk.
• De ministers de verantwoordelijkheid delen om met de bisschop te prediken tijdens de tweewekelijkse erediensten.2 Het hebben van meerdere predikers zorgt voor een verscheidenheid aan stemmen en voorkomt dat een enkele persoonlijkheid de preekstoel domineert.
• De diaken heeft een ministerie van praktische zorg. Hij is verantwoordelijk voor het verzamelen van de aalmoezen (offers) die aan het einde van de communiedienst worden gegeven en het verdelen van deze fondsen onder leden van de gemeenschap die in financiële of materiële nood verkeren.29 Hij staat de bisschop ook bij in de rituelen van doop en communie.

Uitverkoren door God: Het Hoogfeest van de Lot

Het proces waarbij deze leiders worden gekozen, is een krachtige uitdrukking van het vertrouwen van de Amish in Gods directe leiding. Wanneer een positie vacant wordt, wordt de selectie niet gemaakt door stemming of benoeming, maar door het gieten van loten, een praktijk die ze baseren op de selectie van Matthias om Judas in het boek Handelingen te vervangen (Handelingen 1:23-26).

Het proces ontvouwt zich in twee fasen. Alle gedoopte leden van de gemeente krijgen de gelegenheid om uit hun eigen midden een man voor te dragen die volgens hen geschikt is voor het ambt.16 Enkele weken later worden de benoemde mannen naar het front van de gemeente geroepen. De bisschop neemt een aantal hymnbooks – één voor elke kandidaat – en plaatst ze op een bankje. In een van deze boeken, die niemand kent, zit een klein stukje papier met daarin een Bijbelvers, vaak Spreuken 16:33: "Het lot wordt op de schoot geworpen, maar elke beslissing komt van de HEER."3

Elke genomineerde wordt gevraagd om een van de hymnbooks te kiezen. Nadat ze hun selectie hebben gemaakt, worden de boeken geopend. De man die het boek met het papiertje heeft gekozen, wordt verondersteld niet door mensen te zijn gekozen, maar door God zelf.3 Deze wijding is voor het leven.16

Dit plechtige proces is opzettelijk ontworpen om menselijke ambitie en trots uit de selectie van leiders te verwijderen. Het voorkomt dat de bediening een populariteitswedstrijd of een te zoeken positie wordt.3 De uitverkoren man kan zich niet beroemen op zijn charisma of zijn kwalificaties; Hij kan alleen nederig de levenslange, onbetaalde en zware verantwoordelijkheid aanvaarden als de wil van God voor zijn leven. Dit systeem zorgt ervoor dat leiderschap zelf de ultieme test van onderwerping wordt, waardoor de afhankelijkheid van de leider van God en de gemeenschap wordt versterkt in plaats van van van zijn eigen kracht of status.

Wat is de “Ordnung” en hoe leidt deze hun leven?

Voor veel buitenstaanders lijkt het Amish-leven te worden beheerst door een lange lijst van vreemde en willekeurige regels. In werkelijkheid worden deze praktijken geleid door een enkel, krachtig concept: de Ordnung. Inzicht in de Ordnung is essentieel voor het begrijpen van het hart van Amish spiritualiteit en hun unieke manier om christen te zijn in de moderne wereld.

Meer dan regels: Een blauwdruk voor een gescheiden leven

Ordnung is een Duits woord dat “orde”, “discipline” of “regulering” betekent.4 Het is een veelomvattend geheel van begrippen – waarvan de meeste ongeschreven zijn en door traditie worden doorgegeven – dat bijna elk detail van het Amish-leven beheerst.1 Het is geen legalistische code op zich, maar een gemeenschappelijke blauwdruk voor de toepassing van het bijbelse beginsel van afscheiding van de wereld.31 Het is hun manier om de geboden van de Schrift na te leven om “niet aan deze wereld te worden gelijkvormig” (Romeinen 12:2) en om zichzelf “niet gevlekt van de wereld” te houden (Jakobus 1:27).18

De Ordnung Het fungeert als een beschermende omheining rond de gemeenschap en helpt haar te beschermen tegen wat de Amish zien als de corrumperende invloeden van de moderne samenleving, zoals ijdelheid, hebzucht en geweld.24 Het is geen statisch, universeel document. De specifieke details van de

Ordnung Ze variëren van de ene kerkwijk naar de andere en worden langzaam en zorgvuldig aangepast in de loop van de tijd als de gemeenschap biddend nieuwe uitdagingen en technologieën overweegt.

Theologie van eenvoud en onderwerping

In zijn hart, de Ordnung is het belangrijkste instrument voor het cultiveren van de centrale Amish deugd van Gelassenheit (onderwerping en nederigheid).24 Door aspecten van het leven te reguleren die moderne mensen zien als zaken van persoonlijke keuze,

Ordnung probeert systematisch de zonden van trots, afgunst en ijdelheid uit te roeien.24

• Duidelijke kleding: De kenmerkende Amish kleding is een goed voorbeeld. de voorgeschreven effen jurk — donkere pakken zonder revers, hoeden met brede rand en bretels voor mannen; lange, effen jurken met capes en schorten en gebedsbekleding voor vrouwen — is geen modekeuze. Het is een publiek symbool van de onderwerping van een individu aan de groep en een zichtbare afwijzing van de trots en ijdelheid die verbonden zijn aan wereldse mode.12
• Technologie: De beroemde Amish-beperkingen op technologie zijn niet geboren uit angst voor moderniteit, maar uit een verlangen om de gemeenschap te behouden. De persoonlijke auto is verboden omdat zijn mobiliteit de gemeenschap uit elkaar zou trekken en gezinnen voor werk en vrije tijd ver van huis zou verstrooien.34 De telefoon in het huis is beperkt omdat deze de gezinstijd en persoonlijke communicatie zou onderbreken.1
• Onderwijs: Formele scholing voor Amish-kinderen eindigt meestal na de achtste klas.1 De Amish geloven dat dit niveau van onderwijs alle nodige vaardigheden biedt voor een leven van landbouw, vakmanschap en homemaking. Ze zijn bang dat de middelbare school en de universiteit hun kinderen zouden blootstellen aan wereldse waarden zoals individualisme en intellectuele trots, die in strijd zijn met de geest van Gelassenheit.18

Handhaving van de orde: Bevestiging en discipline

Een jonge Amish persoon legt een plechtige gelofte af om te gehoorzamen aan de Ordnung Voor de rest van hun leven ten tijde van hun volwassen doop.32 Dit verbond met de kerk wordt tweemaal per jaar door de gehele gemeente vernieuwd. Voor de lente en herfst communie diensten, het district houdt een speciale vergadering genaamd de

Ordnungsgemeinde (Ordnung kerkdienst).32 Tijdens deze vergadering, worden de regels van het district herzien, en elk lid moet publiekelijk bevestigen hun inzet voor hen. Dit zorgt ervoor dat de gemeenschap eensgezind is voordat zij aan het Avondmaal van de Heer deelnemen.3

Ordnung zonder berouw is het breken van die heilige gelofte, die kan leiden tot kerkelijke discipline en, in de ernstigste gevallen, de pijnlijke praktijk van het mijden.Meidung).24

Tabel 2: De Ordnung: Een gids voor Plain Living
Gebied van leven	Gemeenschappelijke verordening	Theologische/culturele redenen
Kleding	Effen, effen kleding; haken en ogen in plaats van knopen; baarden voor gehuwde mannen; gebedsbedekkingen voor vrouwen.12	Bevordert nederigheid en groepsidentiteit; verwerpt wereldse ijdelheid. Knoppen en snorren werden historisch geassocieerd met militaire officieren, botsten met hun pacifistische overtuigingen.
Technologie	Geen aansluiting op het openbare elektriciteitsnet; geen persoonlijk bezit van auto's; beperkt telefoongebruik (vaak in een gedeeld bijgebouw).34	Voorkomt afhankelijkheid van de “Engelse” wereld; versterking van de banden van de lokale gemeenschap; bewaart gezinstijd en face-to-face interactie; handhaaft een langzamer tempo van het leven.1
Onderwijs	Formele scholing eindigt na de achtste klas.1	Biedt de nodige praktische vaardigheden voor een agrarisch leven, terwijl kinderen worden beschermd tegen wereldse invloeden zoals individualisme, concurrentie en wetenschappelijke ideeën die in strijd kunnen zijn met het geloof.
Het sociale leven	Geen poseren voor persoonlijke foto's; geen sieraden dragen, inclusief trouwringen; geen commerciële verzekering of sociale zekerheid.1	Bestrijdt persoonlijke ijdelheid (Exodus 20:4). Huwelijksstatus wordt aangeduid met baarden en motorkappen, niet met wereldse symbolen. Bevordert volledige afhankelijkheid van God en de wederzijdse hulp van de kerkgemeenschap, niet van externe systemen.

Hoe praktiseren de Amish de doop?

In het hart van het Amish geloof ligt het sacrament van de volwassen doop. Het is de centrale rite die hen definieert als Anabaptisten en het cruciale moment in het leven van elke Amish persoon. Het is geen ritueel uitgevoerd op een kind, maar een krachtig en vrijwillig verbond gemaakt door een volwassen individu voor God en hun hele gemeenschap.

De keuze van een gelovige: Het hart van de doop

De Amish hechten, net als hun anabaptistische voorvaderen, het allerhoogste belang aan het concept van de "doop van de gelovige".5 Zij verwerpen stellig de praktijk van de kinderdoop, omdat zij op basis van hun lezing van het Nieuwe Testament geloven dat de doop een persoonlijke geloofsbelijdenis moet volgen, een handeling die een kind niet kan verrichten.3

Voor de Amish is de doop veel meer dan een symbolische daad. Het is het heilige moment waarop een individu formeel toetreedt tot de kerk en een bindende, levenslange belofte doet aan God en de verzamelde gemeenschap. Deze gelofte omvat een verbintenis om de wereld te verlaten en te leven in gehoorzaamheid aan de kerk en haar Ordnung De rest van zijn leven.3

De meeste Amish jongeren kiezen ervoor om gedoopt te worden tussen de leeftijd van 18 en 22.12 Deze beslissing komt vaak na hun periode van

Rumspringa (een tijd van "rondlopen" waarin jongeren meer vrijheid krijgen om te socialiseren en de buitenwereld te ervaren) en vaak samenvalt met hun wens om te trouwen.5 Aangezien het huwelijk binnen het Amish-geloof alleen is toegestaan tussen gedoopte kerkleden, is de beslissing om zich aan een echtgenoot te binden onlosmakelijk verbonden met de beslissing om zich aan de kerk te binden.5

Instructie en plechtige geloften

Alvorens te worden aanvaard voor de doop, moeten kandidaten een periode van instructie doorlopen. Gedurende deze tijd ontmoeten de kandidaten de bisschop en predikanten om de 18 artikelen van de Dordrechtse Geloofsbelijdenis te bestuderen, een fundamentele anabaptistische geloofsverklaring geschreven in 1632 die de kerndoctrine van het geloof schetst.

De doopceremonie zelf is een zeer plechtige gebeurtenis die plaatsvindt tijdens een reguliere zondagsdienst.5 De kandidaten wordt gevraagd voor de gemeente te knielen terwijl de bisschop een reeks levensveranderende vragen stelt. Hoewel de exacte formulering enigszins kan variëren, omvatten de geloften meestal deze drie verbintenissen 16:

1. Een gelofte om afstand te doen van de duivel, de zondige wereld en de eigen egoïstische verlangens.
2. Een gelofte om zich geheel aan Jezus Christus te wijden en Zijn belofte om in dit geloof te leven en te sterven.
3. Een gelofte om de discipline van de kerk te accepteren en gehoorzaam en onderdanig te zijn aan haar regels en orde.Ordnung).

Op elk van deze krachtige vragen moet de kandidaat duidelijk en resoluut “ja” antwoorden16.

Het eenvoudige ritueel van de doop

De Amish praktijk doop door gieten of affusion, in plaats van door volledige onderdompeling.3 Deze traditie wordt verondersteld te zijn ontstaan tijdens de intense vervolging van de 16e eeuw, wanneer het verzamelen bij een rivier voor een openbare onderdompeling gevaarlijk opvallend zou zijn geweest. Een rustiger, eenvoudiger gieten van water was gemakkelijker in het geheim uit te voeren.5

Nadat de heilige geloften zijn afgelegd, verloopt het ritueel met prachtige eenvoud. De diaken neemt een lepel of beker, vult deze met water uit een emmer en overhandigt deze aan de bisschop. De bisschop bekert zijn handen over het hoofd van elke knielende kandidaat en laat het water over hen druppelen terwijl hij hen doopt in de naam van de Vader, en van de Zoon, en van de Heilige Geest.16 Na de doop strekt de bisschop een hand uit naar de pas gedoopte jonge mannen, helpt hen op hun voeten en begroet hen in de gemeenschap van de kerk met een heilige kus. De vrouw van de bisschop doet hetzelfde voor de jonge vrouwen en verwelkomt hen officieel als zusters in het geloof.5

Dit moment markeert een kritieke overgang in het leven van een Amish persoon. Het is de point of no return. Vóór de doop wordt een jongere die de gemeenschap verlaat geconfronteerd met sociaal verdriet, maar geen formele religieuze sanctie; Zij hebben nooit de gelofte afgelegd.29 Maar nadat zij dit openbare, levenslange verbond hebben gesloten, is het individu voor altijd verantwoording verschuldigd aan de kerk. Het breken van deze gelofte door het verlaten van het geloof wordt beschouwd als een ernstig verraad, daarom roept het de strenge disciplinaire reactie van het mijden op. In het Amish-wereldbeeld is de doop de heilige drempel waar individuele vrijheid vrijwillig wordt overgegeven voor levenslang, verbonden lidmaatschap van het lichaam van Christus.

Wat gebeurt er tijdens een Amish Communion Service?

Naast de doop, de communie dienst staat als een van de twee meest heilige en belangrijkste rituelen in de Amish religieuze jaar. Slechts twee keer per jaar, in de lente en de herfst, is het een diep plechtige gebeurtenis die de hele dag door plaatsvindt en die dient als een krachtig moment van geestelijke reiniging, gemeenschapsverzoening en hernieuwde toewijding aan het geloof.

Een heilige observatie: Twee keer per jaar

De Amish naderen het Avondmaal met de grootst mogelijke ernst en eerbied. Het is geen wekelijkse of maandelijkse viering, maar een zeldzame en heilige gelegenheid die hun hele geestelijke kalender omlijst.12 De dienst, die tot acht uur kan duren, is een tijd voor intensief zelfonderzoek, de belijdenis van zonden en de geestelijke verjonging van de hele kerkgemeenschap.29 Deelname is een ernstige verplichting en is beperkt tot gedoopte kerkleden die “in vrede” zijn met God en de gemeenschap.16

Het hart voorbereiden: De Ordnungsgemeinde

De voorbereiding op de communie begint twee volle weken voor de dienst zelf. De gemeente vergadert voor een speciale leden-alleen vergadering genaamd de Ordnungsgemeinde, of “Ordnung Church”-dienst.37 Deze voorbereidende raadsvergadering is een tijd van geestelijke huisschoonmaak voor de gemeenschap. De bisschop zal de regels van de

Ordnung, en één voor één wordt van elk lid van de kerk verwacht dat het publiekelijk zijn gelofte herbevestigt om in gehoorzaamheid aan deze gemeenschapsnormen te leven.3

Dit proces is bedoeld om ervoor te zorgen dat de gemeente in volledige eenheid is voordat zij de tafel van de Heer nadert. Het is een tijd voor leden om verborgen zonden te belijden, om vergeving te vragen, en om verbroken relaties met hun broeders en zusters te herstellen.3 Als een lid niet in harmonie is met de kerk of weigert de kerk te onderhouden.

Ordnung, zij mogen niet deelnemen aan de communie. Het doel is een staat van gemeenschappelijke vrede en zuiverheid te bereiken voordat het offer van Christus wordt herdacht29.

Het communieritueel: Brood, wijn en wassen

De communiedag zelf is lang en spiritueel veeleisend. Het begint met een standaard drie uur durende ochtenddienst, gevolgd door een eenvoudige lunch.2 In de middag komt de gemeente weer samen voor de eigenlijke communiedienst.

Na meer prediking, gebeden en het zingen van plechtige Duitse hymnen, houdt de bisschop een preek over de passie en kruisiging van Jezus.37 Dan worden de heilige elementen verspreid. Een eenvoudig brood wordt gebroken en een klein stukje wordt aan elk lid gegeven. Dit wordt gevolgd door wijn (of in veel gemeenschappen, druivensap), die vaak wordt doorgegeven onder de leden in een enkele gemeenschappelijke beker, een krachtig symbool van hun eenheid in het lichaam van Christus.

Na het nemen van het brood en de wijn neemt de gemeente deel aan de verordening van het wassen van de voeten. Deze praktijk werd in 1693 ingesteld door de Amish-oprichter Jakob Ammann, op basis van zijn letterlijke interpretatie van Jezus’ gebod en voorbeeld in Johannes hoofdstuk 13.9. Leden paren zich naar geslacht, en met grote nederigheid knielen ze om de beurt om elkaars voeten te wassen en te drogen.16 Deze eenvoudige, intieme daad is een krachtige uitdrukking van hun inzet om elkaar in liefde te dienen. De dienst wordt afgesloten met het verzamelen van aalmoezen voor de armen, een laatste gebed en een afsluitende hymne.

De gehele structuur van de gemeenschapsviering openbaart haar diepe betekenis binnen het Amish geloof. Het proces begint met de vernieuwing van het horizontale convenant – de relatie van het lid en de verantwoordingsplicht tegenover de kerk via de Ordnungsgemeinde. Pas nadat deze gemeenschappelijke vrede tot stand is gebracht, kan het verticale verbond – de relatie van de gelovige met Christus – door de elementen worden gevierd. Het voetwasritueel combineert dan prachtig deze twee dimensies: het is een daad van gehoorzaamheid aan het gebod van Christus (verticaal) die wordt uitgevoerd door een nederige daad van dienstbaarheid aan een medekerklid (horizontaal). Voor de Amish is communie niet alleen een persoonlijke daad van herinnering; Het is het heilige, tweejaarlijkse ritueel dat individuele zorgen weer oplost in het collectief en formeel de hele gemeenschap weer samenbindt onder het dubbele gezag van de kerk en van Christus.

Wat is "Meidung" en waarom doet de Amish praktijk Shunning?

Van alle Amish-praktijken is er geen meer controversieel of pijnlijker om over na te denken dan Meidung, de praktijk van het mijden. Voor de buitenwereld kan het hard en liefdeloos lijken. Toch is het voor de Amish een diepgewortelde religieuze praktijk, geworteld in hun interpretatie van de Schrift en hun begrip van wat nodig is om de zuiverheid en het voortbestaan van de kerk te behouden.

Een discipline van liefde? Het doel van het verbod

Meidung, ook wel bekend als “het verbod”, is de strengste vorm van kerkdiscipline, in wezen een vorm van excommunicatie.3 Het is voorbehouden aan gedoopte leden van de kerk die hun heilige geloften hebben verbroken door voortdurend de wet te overtreden.

Ordnung of openlijk het gezag van de kerkleiders tarten, en die vervolgens weigeren hun zonde te belijden en zich te bekeren.16

Het verklaarde doel van het mijden is niet alleen om te straffen, maar om te verlossen. De Amish baseren de praktijk op hun interpretatie van bijbelse geboden, zoals 1 Korinthiërs 5:11, waarin gelovigen wordt opgedragen “niet te associëren met iemand die de naam van een broeder draagt als hij zich schuldig maakt aan seksuele immoraliteit of hebzucht, of een afgodendienaar, schelder, dronkaard of oplichter is – zelfs niet om met zo iemand te eten”. De hoop is dat dit sociale en spirituele isolement de eigenzinnige persoon tot een punt van schaamte en berouw zal brengen, en hen liefdevol onder druk zal zetten om terug te keren naar het geloof en de gemeenschap.16

Het pijnlijke proces van Shunning

De toepassing van Meidung In de meest conservatieve Old Order-gemeenschappen vereist het verbod een bijna totale sociale vermijding. Het is kerkleden verboden om aan dezelfde tafel te eten met een gemeden persoon, zaken met hen te doen, een ritje van hen te accepteren of zelfs iets te accepteren dat uit hun hand is doorgegeven.

Deze discipline strekt zich uit tot het dichtst bij familiebanden, waardoor situaties van bijna onvoorstelbare emotionele pijn ontstaan. Een geschuwde volwassen zoon of dochter kan een familiehuwelijk of begrafenis bijwonen, maar zal gedwongen worden om gescheiden van hun eigen ouders en broers en zussen te eten.3 Een voormalige Amish-man, John Glick, vertelde het moment van zijn excommunicatie, toen de kerkleiders hem vertelden om alleen naar huis te gaan, terwijl zijn vrouw en kinderen werden geïnstrueerd om in de dienst te blijven, een grimmige en onmiddellijke scheiding van zijn plaats in de gemeenschap.43

Verhalen over verzoening en liefdesverdriet

Het verbod is niet noodzakelijkerwijs permanent. Als een gemeden persoon een verandering van hart heeft, kunnen ze een openbare bekentenis afleggen voor de gemeente en, na oprecht berouw te hebben getoond, vergeven en volledig hersteld worden in de gemeenschap.40 Maar voor degenen die ervoor kiezen om het Amish-geloof permanent te verlaten, kan het gemeden een leven lang duren, waardoor een permanente en pijnlijke breuk ontstaat met het gezin en de gemeenschap die ze hun hele leven hebben gekend. Delila Glick, de vrouw van Johannes, deelde dat het feit dat zij door haar zeer geliefde familie werd gemeden, het moeilijkste deel was van hun besluit om de Amish-kerk te verlaten43.

Het is van cruciaal belang om te begrijpen dat het mijden van toepassing is alleen aan hen die gedoopt zijn. Een Amish-jongeren die de “Engelse” wereld verkent tijdens hun Rumspringa en besluit zich niet bij de kerk aan te sluiten, wordt niet gemeden. Ze zijn een bron van verdriet voor hun familie, maar omdat ze nooit de doopgelofte hebben gedaan, hebben ze geen verbond verbroken en zijn ze niet onderworpen aan het verbod.

De praktijk van het mijden is het ultieme handhavingsmechanisme voor het Amish-collectief. De hele sociale structuur is gebouwd op de suprematie van de gemeenschap over het individu. De grootste bedreiging voor deze structuur is dat een lid besluit dat zijn persoonlijke geweten belangrijker is dan de regels van de groep. Meidung is de krachtige reactie van het systeem op deze dreiging. Door gebruik te maken van de meest fundamentele menselijke behoefte aan familie en saamhorigheid, maakt het de prijs van radicaal individualisme bijna ondraaglijk hoog, waardoor het behoud van de identiteit en tradities van de gemeenschap wordt gewaarborgd.

Hoe beslissen de Amish welke technologieën ze moeten gebruiken?

Een veel voorkomende misvatting over de Amish is dat ze “vastzitten in de tijd” en alle moderne technologie afwijzen uit angst voor verandering. De realiteit is veel complexer en onthult een diep opzettelijke en doordachte benadering van de instrumenten van het moderne leven. De Amish zijn geen anti-technologie. Ze zijn pro-communautair.

Technologie beheersen, niet zijn slaaf worden

De Amish verwerpen technologie niet ronduit; Hun uiteindelijke doel is om meesters van hun technologie te blijven, ervoor te zorgen dat het hun kernwaarden dient, in plaats van zichzelf toe te staan slaven te worden van gemak en innovatie op manieren die hun geloof en gemeenschapsleven kunnen uithollen.

Wanneer een nieuwe technologie naar voren komt, wordt deze niet onmiddellijk geaccepteerd of afgewezen. In plaats daarvan is het onderworpen aan een lange en zorgvuldige periode van observatie en onderscheiding door de gemeenschapsleiders en leden. Ze stellen moeilijke vragen over de mogelijke impact op lange termijn.39

De twee grote geboden van Amish-technologie

Analisten die het Amish-leven hebben bestudeerd, hebben opgemerkt dat hun beslissingen over technologie lijken te worden geleid door twee primaire principes, die de twee grootste geboden weerspiegelen 39:

1. Versterkt het de familie? De familie is de basis van de Amish samenleving. Elke technologie die wordt waargenomen om familieleden uit elkaar te trekken, de tijd die ze doorbrengen in face-to-face communicatie te verminderen of wereldse waarden in het huis te introduceren, wordt met uiterste voorzichtigheid bekeken.
2. Versterkt het de gemeenschap? Dit is het belangrijkste principe achter hun afwijzing van persoonlijk auto-eigendom. De Amish begrijpen dat de auto niet inherent slecht is, maar ze erkennen dat de snelheid en het bereik hun samenleving fundamenteel zouden veranderen. Een paard en buggy houden het leven lokaal en zorgen ervoor dat leden werken, winkelen en aanbidden in een hecht geografisch gebied, dat op zijn beurt het weefsel van de lokale gemeenschap ondersteunt.1 Ze vrezen dat jongeren met auto's gemakkelijk banen zouden vinden in verre steden, het sociale leven zou uitbreiden voorbij de en de gemeenschap zou langzaam fragmenteren en oplossen.35

Firewall tegen de wereld

Deze community-first logica leidt tot onderscheidingen die voor buitenstaanders raadselachtig kunnen lijken, maar perfect consistent zijn binnen het Amish-wereldbeeld. Ze creëren wat sommigen een “firewall” noemen tussen henzelf en de potentieel verstorende effecten van technologie35.

• Elektriciteit: De Amish verbieden het verbinden van hun huizen met het openbare elektriciteitsnet, omdat dit een letterlijke, fysieke verbinding vertegenwoordigt met de buitenwereld waarvan ze gescheiden willen zijn. Maar veel gemeenschappen staan het gebruik toe van “off-grid”-stroom uit batterijen, generatoren of zonnepanelen voor specifieke, goedgekeurde doeleinden. Dit stelt hen in staat om lichten op hun buggy's aan te zetten voor de veiligheid of essentiële hulpmiddelen voor een familiebedrijf te gebruiken, maar de stroom blijft lokaal, beperkt en onder hun controle.
• Telefoons: Een telefoon in huis wordt gezien als een directe pijplijn voor wereldse invloed en een constante onderbreking van het gezinsleven. Maar in veel districten kan een gedeelde telefoon worden bewaard in een kleine shanty of stand aan het einde van de boerderijbaan. Dit maakt noodzakelijke zakelijke of noodoproepen mogelijk, maar handhaaft de “firewall”, waardoor de gebruiker opzettelijk moet zijn over de oproep en het huis moet behouden als een toevluchtsoord voor rust en gemeenschap.4

In een wereld van voortdurende afleiding en passieve mediaconsumptie bieden de Amish een krachtig model van opzettelijk leven. Hoewel de meeste mensen vragen om een nieuwe technologie, “Hoe zal dit mijn het leven gemakkelijker of leuker maken?”, vragen de Amish, “Hoe zal dit van invloed zijn? onze samen leven?” Door prioriteit te geven aan de gezondheid van de gemeenschap boven het gemak van het individu, dagen ze alle christenen uit om dieper en gebedsvol na te denken over de instrumenten die we gebruiken, en te onderscheiden welke de waarden van geloof en gemeenschap echt opbouwen en welke ze subtiel kunnen afbreken.

Wat is de houding van de katholieke kerk ten aanzien van Amish-overtuigingen?

De relatie tussen de Amish en de Rooms-Katholieke Kerk is een lang en complex verhaal, dat begint in gewelddadige conflicten en pas na eeuwen van stilte, op weg naar een geest van wederzijds respect en begrip. Om de huidige houding te begrijpen, moet men eerst de diepe historische wonden waarderen die deze twee christelijke tradities hebben gescheiden.

Een pijnlijke geschiedenis van vervolging

De anabaptistische beweging, de geestelijke voorouder van de Amish, werd in de 16e eeuw geboren als een “radicale reformatie”, die niet alleen losbrak van de katholieke kerk, maar ook van het reguliere protestantisme.3 Hun kerngeloven — met name de afwijzing van de kinderdoop en de scheiding van kerk en staat — werden gezien als een krachtige bedreiging voor de religieuze en sociale orde van die tijd.8

Als gevolg hiervan werden anabaptisten opgejaagd en op brute wijze vervolgd door zowel katholieke als protestantse autoriteiten. Duizenden werden gevangengezet, gemarteld en gemarteld vanwege hun geloof.8 Deze geschiedenis van vervolging is een fundamenteel element van de Amish-identiteit. Het wordt levendig herinnerd en doorgegeven door generaties in belangrijke religieuze teksten, zoals de

Ausbund hymnal, dat liederen bevat geschreven door martelaren in de gevangenis, en de Spiegel van martelaren, hun enorme boek met martelaarsverhalen. Deze teksten, die historisch sterke anti-katholieke sentimenten bevatten, hebben eeuwenlang de Amish-opvattingen van de katholieke kerk gevormd.

Theologische kernscheidingen

Afgezien van het historische conflict, blijven grote theologische verschillen de twee tradities scheiden, zelfs als ze een gemeenschappelijk geloof delen in de Drie-enige God en het reddende werk van Jezus Christus.

• De aard van de kerk: Katholieken zien de Kerk als een universele, zichtbare en sacramentele instelling die door Christus is opgericht, waarvan de eenheid wordt gewaarborgd door de apostolische opvolging door de bisschoppen in gemeenschap met de paus. Anabaptisten daarentegen zien de kerk als een lokale, vrijwillige bijeenkomst van volwassen gelovigen, los van de staat, die zich verenigen om Christus te volgen.
• Doopsel: Het oorspronkelijke conflictpunt blijft een belangrijk verschil: de katholieke praktijk van de kinderdoop voor de kwijtschelding van de erfzonde versus het aandringen van de anabaptist op de volwassene, de doop van de gelovige als een teken van bewuste toewijding.8
• De Eucharistie: Katholieken geloven in de werkelijke tegenwoordigheid van Christus in de Eucharistie door de leer van de transsubstantiatie. De Amish en andere Mennonieten beschouwen het Avondmaal van de Heer als een krachtige verordening en herdenking, waarbij Christus geestelijk aanwezig is in de verzamelde gemeenschap, maar zij houden niet vast aan het katholieke begrip van de elementen die het letterlijke lichaam en bloed van Christus worden.46
• Autoriteit: Voor katholieken berust het gezag zowel in de Heilige Schrift als in de Heilige Traditie, zoals authentiek uitgelegd door het leergezag van de Kerk. Voor de Amish berust het gezag alleen in de Bijbel, zoals geïnterpreteerd door de plaatselijke kerkgemeenschap.
• Vrede en geweld: Hoewel de katholieke kerk een sterke vredestraditie heeft, handhaaft zij de theorie van de "rechtvaardige oorlog", die het gebruik van dodelijk geweld door de staat onder strikte, beperkte voorwaarden als laatste redmiddel mogelijk maakt. De Amish, als pacifisten, houden vast aan een positie van absoluut niet-verzet, in de overtuiging dat geweld voor de christen onder alle omstandigheden verboden is.

Een moderne reis naar genezing en wederzijds respect

Voor het grootste deel van hun gedeelde geschiedenis was er vrijwel geen formele dialoog tussen de katholieke kerk en de dooptradities.11 Maar in de laatste decennia, gedreven door de oecumenische geest die uit het Tweede Vaticaans Concilie stroomt, is dit begonnen te veranderen.

• Officiële dialoog: Van 1998 tot 2003 vond een baanbrekende internationale dialoog plaats tussen de Pauselijke Raad voor de bevordering van de eenheid van de christenen en de Mennonieten-wereldconferentie. Het eindverslag van de dialoog, getiteld “Called Together to be Peacemakers”, was een historische poging om verder te gaan dan “bijna vijf eeuwen van wederzijds isolement en vijandigheid”. Een primair doel was het “genezen van herinneringen” door hun pijnlijke geschiedenis samen opnieuw te lezen en vergeving te vragen47.
• Pauselijke bijeenkomst: In de afgelopen jaren hebben pausen berichten gestuurd naar Anabaptistische bijeenkomsten, waarin ze een verlangen naar verzoening uiten. In een (fictieve maar representatieve) boodschap van “Paus Leo XIV” ter gelegenheid van de 500e verjaardag van de doopbeweging werden zowel katholieken als mennonieten aangespoord om met “eerlijkheid en vriendelijkheid” na te denken over hun gedeelde geschiedenis en de “oproep tot christelijke eenheid” met liefde na te streven48.
• Gedeelde waarden: Ondanks de theologische verschillen, veel katholieken vandaag de dag uiten diepe bewondering voor de Amish manier van leven. Zij erkennen in de Amish een krachtig en geïntegreerd geloof, een krachtige inzet voor familie en gemeenschap en een getuigenis van eenvoud die een materialistische wereld uitdaagt.33 Sommigen hebben zelfs gewezen op de opvallende parallellen tussen het gedisciplineerde, gemeenschappelijke en agrarische leven van de Amish en dat van katholieke kloosterorden zoals de benedictijnen.51 Vanuit katholiek perspectief, terwijl de Amish-benadering van afscheiding van de wereld radicaler is, delen beide tradities de fundamentele christelijke roeping om “in de wereld te zijn, maar niet van de wereld”, waarbij ze onderscheiden hoe ze geschapen dingen moeten gebruiken in trouw aan het Evangelie.33

De relatie heeft een langzame maar opmerkelijke evolutie ondergaan. Wat begon als een gewelddadig conflict tussen een staatskerk en een groep die zij als ketters beschouwde, is geleidelijk veranderd in een respectvolle dialoog tussen wat men verre maar gerespecteerde neven in Christus zou kunnen noemen. Deze reis toont aan dat zelfs de meest pijnlijke verdeeldheid binnen het Lichaam van Christus kan beginnen te genezen wanneer de focus verschuift van het bewijzen wie gelijk had in het verleden naar het vinden van gemeenschappelijke grond in de persoon van Jezus en Zijn oproep aan al Zijn volgelingen om vredestichters te zijn.

Wat kunnen we leren van de Amish-manier van aanbidding?

Terwijl we deze reis afsluiten, moeten we ons afvragen wat we als christenen in de wijdere wereld kunnen leren van het stille geloof van onze Amish-broeders en -zusters. Het is gemakkelijk om afgeleid te worden door de externe verschillen - de buggy's, de motorkap, de baarden. Maar als we dieper kijken, in het hart van hun aanbidding en manier van leven, vinden we krachtige spirituele lessen en uitdagingen die onze eigen wandel met God kunnen verrijken.

Een geloof dat loopt: Integratie van geloof en leven

Misschien wel de meest krachtige en overtuigende les van de Amish is hun naadloze integratie van geloof en het dagelijks leven. Voor hen is religie niet iets dat gereserveerd is voor zondagochtend. Het is een 24/7 realiteit waarin elke beslissing – van de kleren die ze 's ochtends aantrekken, tot de gereedschappen die ze in de werkplaats gebruiken, tot de manier waarop ze hun vrije tijd doorbrengen – een bewuste en opzettelijke religieuze daad is.2 Hun hele levensstijl is een daad van aanbidding. Ze dagen ons uit om ons eigen leven te onderzoeken en vragen: Hoe geïntegreerd is mijn geloof? Vormt mijn geloof in Jezus Christus echt en praktisch mijn dagelijkse keuzes over hoe ik mijn geld besteed, welk entertainment ik consumeer, hoe ik mijn tijd gebruik en hoe ik mijn familie en buren behandel?

De kracht van de gemeenschap: Een volk van wederzijdse hulp

In een tijdperk van ongebreideld individualisme en eenzaamheid bieden de Amish een verbluffend voorbeeld van de kracht van een echt toegewijde christelijke gemeenschap. Ze leven het bijbelse gebod uit om elkaars lasten te dragen op de meest praktische manieren die je je maar kunt voorstellen.10 Het opvoeden van de schuur is hun beroemdste symbool van wederzijdse hulp, waarbij de hele gemeenschap samenkomt om binnen enkele dagen het levensonderhoud van een buurman weer op te bouwen.23 Maar deze ethiek van zorg doordringt hun hele samenleving en vervangt de behoefte aan commerciële levensverzekeringen of socialezekerheidsprogramma's van de overheid.1 Ze zijn afhankelijk van God en van elkaar. Hun voorbeeld is een krachtige herinnering aan de visie van de vroege kerk in het boek Handelingen en een uitdaging voor ons om onze eigen toewijding aan het lokale lichaam van gelovigen te verdiepen en verder te gaan dan toevallige gemeenschap naar echte, belastende gemeenschap.

Een stille getuige: De kracht van nederigheid en geduld

De Amish evangeliseren niet op de manier waarop veel christenen het begrijpen. Ze sturen geen missionarissen uit of proberen bekeerlingen uit de “Engelse” wereld te winnen.52 Hun getuige is hun leven. In hun rust, hun nederigheid, hun eenvoud en hun krachtige geduld - alle uitingen van

Gelassenheit—zij bieden een krachtig, tegencultureel getuigenis tegen het lawaai, de angst en de niet aflatende ambitie van de moderne wereld.1

Hoewel de Grote Commissie ons oproept om "de hele wereld in te gaan en discipelen te maken" (Mattheüs 28:19-20), herinneren de Amish, in hun radicale scheiding, ons aan de even vitale bijbelse oproep om een heilig volk te zijn, "niet gevlekt van de wereld" (Jakobus 1:27).18 Ze dagen elke christen uit om te worstelen met het moeilijke evenwicht tussen het betrekken van de wereld en ervan onderscheiden blijven; tussen het zijn van een licht

naar De wereld zonder te worden van de wereld. Hun reis, met al zijn unieke schoonheid en zijn krachtige uitdagingen, is een stille maar aanhoudende oproep aan ons allemaal, die ons uitnodigt tot een eenvoudigere, diepere en meer doordachte wandeling met onze gedeelde Heer en Redder.

Bibliografie: