Kan een katholiek een homohuwelijk bijwonen?

[ad_1]

null / Krediet: Reshetnikov_art/Shutterstock

Puebla, Mexico, 11 februari 2025 / 07:00 uur (CNA).

Uitgenodigd worden voor de bruiloft van een familielid of vriend is vaak een reden tot vreugde, maar voor veel katholieken kan uitgenodigd worden voor een huwelijk van hetzelfde geslacht een diep intern conflict veroorzaken. Hoe kan men trouw aan het gezin of vriendschap verzoenen met de leer van de Kerk? Is het mogelijk om liefde en respect te tonen zonder het geloof in gevaar te brengen?

Dit dilemma, dat steeds vaker voorkomt in onze samenleving, stelt het geweten op de proef en roept complexe vragen op over de praktische toepassing van de katholieke leer in delicate persoonlijke situaties.

De katholieke kerk is duidelijk zijn standpunt over huwelijk en homoseksualiteit, maar het toepassen van deze leringen op persoonlijke situaties kan een uitdaging zijn. Enerzijds bevestigt de Kerk dat het huwelijk een exclusieve verbintenis is tussen één man en één vrouw.

Aan de andere kant roept het volgelingen van Christus op Homoseksuelen met respect en mededogen behandelen, het opwerpen van moeilijke vragen voor degenen die worden geconfronteerd met de uitnodiging voor een huwelijksceremonie van hetzelfde geslacht.

Dus, uit "liefdadigheid", kan een katholiek een homoseksueel "huwelijk" bijwonen?

Voor pater Hugo Valdemar, die een paar jaar geleden penitentiair kanunnik was – een priester met de macht om de ernstigste zonden te vergeven, met uitzondering van de zonden die voorbehouden zijn aan de Heilige Stoel – “is het antwoord nee als men een oprecht geweten heeft.”

“Boven bloed of emotionele banden is de waarheid, en nog meer de geopenbaarde waarheid waarin God heeft bepaald dat het huwelijk slechts tussen één man en één vrouw kan plaatsvinden”, legde hij uit aan ACI Prensa, de Spaanstalige nieuwspartner van CNA. 

Vader Mario Arroyo, doctor in de filosofie aan de Pauselijke Universiteit van het Heilig Kruis en auteur van “La Iglesia y Los Homosexuales: Un Falso Conflicto” (“De kerk en homoseksuelen: een vals conflict”), verklaarde dat deze situatie “geen dogma van geloof is; dat wil zeggen, het is een kwestie van voorzichtigheid, van de toepassing van een moreel criterium dat niet noodzakelijkerwijs hoeft te worden gevolgd.”

“Deze zaak, die van het bijwonen van het homohuwelijk van een geliefde, kan worden ingedeeld in wat bekend staat als samenwerking met het kwaad. In dit geval zou het een kwestie van materiële samenwerking in het kwaad zijn", legde hij uit.

“In principe moeten we proberen samenwerking met het kwaad te vermijden, omdat we omgekeerd verplicht zijn om samen te werken met het goede in de samenleving. In die context is de eerste houding er een van terughoudendheid, d.w.z. proberen deelname te vermijden zolang dit geen onherstelbare schade toebrengt aan het gezinsleven of de vriendschap", voegde hij eraan toe.

"Het lijkt mij dat het criterium dat kan worden gebruikt in het geval van huwelijken van hetzelfde geslacht analoog is aan dat van tweede burgerlijke huwelijken of huwelijken die alleen burgerlijk en niet religieus zijn", zei hij.

“Als deelname kan worden vermeden, is het beter om de redenen aan het volk, in dit geval aan de verdragsluitende partijen, uit te leggen waarom het indruist tegen het geweten en de overtuigingen van een persoon”, zei hij, maar waarschuwde dat “als die houding grote schade zal toebrengen, een totale breuk, een volledige verbreking van het gezinsleven, uitzonderingen kunnen worden overwogen.”

In een dergelijk geval zou deze samenwerking met het kwaad “materieel, nooit formeel” moeten zijn. Dat wil zeggen, nooit vreugde of geluk uitdrukken over het feit dat twee mensen van hetzelfde geslacht trouwen, maar gewoon een ceremonie bijwonen, rekening houdend met het feit dat de grote schade van het afsnijden van alle communicatie niet kan worden vermeden.”

“In die zin waarschuwde hij dat “er verschillen zijn tussen het bijwonen als eenvoudige toeschouwer en het hebben van een actieve rol”, dus “het verdient de voorkeur om een actieve rol als peetvader of als getuige te vermijden.”

Valdemar is in dit opzicht meer bot. “Geen van beide dingen is [iets] geoorloofd, maar het is nog erger om als getuige deel te nemen aan een schijnhuwelijk, zoals een huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht.”

Het gevaar van schandaal

Valdemar, die meer dan 15 jaar directeur communicatie was voor het aartsbisdom Mexico onder kardinaal Norberto Rivera, het probleem met het bijwonen van een ceremonie als deze is dat het schandaal veroorzaakt.

"Deelname aan een dergelijke handeling kan niet neutraal zijn", zei hij. "Het is een validatie en rechtvaardiging van een daad die op zichzelf intrinsiek immoreel en in strijd met de wet van God is", voegde hij eraan toe.

Arroyo is het eens met dit risico, en daarom “moet deelname aan deze ceremonies in het algemeen worden vermeden”.

"Als het onmogelijk is om dit te doen omdat de breuk die zou optreden onherstelbaar zou zijn, de breuk van de familiegemeenschap of de vriendschapsgemeenschap, kan men deelnemen aan de ceremonie, maar wetende dat de prijs is dat sommige mensen geschokt kunnen zijn", zei hij.

In het geval van de keuze om niet aan de ceremonie deel te nemen, adviseerde Arroyo “om met liefdadigheid uit te leggen aan geïnteresseerden en op de een of andere manier een gebaar van nabijheid te tonen met de persoon die een van uw familieleden is en die bij de ceremonie betrokken is”.

“Je kunt ze een rozenkrans geven, je kunt ze een bijbel geven, je kunt ze uitnodigen voor het avondeten. Dat wil zeggen, een of andere vorm van deelname aan interpersoonlijke gemeenschap die niet de legitimatie van seksuele samenwoning tussen twee mensen van hetzelfde geslacht omvat.”

Valdemar zei dat hij het eens is met deze aanpak: “Er zijn vele momenten in de dagelijkse of incidentele tijd samen om nabijheid en genegenheid te tonen. De geliefde moet duidelijk worden gemaakt dat, ook al kunt u een evenement zoals een burgerlijk huwelijk niet bijwonen, dit niet betekent dat u de persoon afwijst en dat hij of zij op uw nabijheid en steun kan rekenen.”

Wat te doen bij het dilemma?

Wanneer Arroyo wordt geconfronteerd met het dilemma van het al dan niet bijwonen van een dergelijke ceremonie, adviseert Arroyo “de zaak tot gebed te brengen, tot uw persoonlijk gebed, om de dingen rustig, sereen en passief af te wegen, de voor- en nadelen van deze deelname”.

“De nadelen zijn heel duidelijk: Het kan schandalig zijn en de indruk wekken dat je twee mensen van hetzelfde geslacht zegent of ermee instemt om te trouwen", zei hij.

"Aan de andere kant moet worden beoordeeld of deze verbreking van de relatie, of deze afwezigheid tijdens de ceremonie niet door de betrokkenen zou worden begrepen en zou worden geïnterpreteerd als een volledige verbreking van de relaties, waardoor deze mensen in de nabije toekomst of later niet dichter bij de gemeenschap met God zouden kunnen komen", voegde hij eraan toe.

Valdemar moedigde katholieken die zich in deze situatie bevinden aan om zich niet alleen te laten leiden door hun gevoelens of door sociale en gezinsdruk, [omdat] christelijke beginselen belangrijker zijn. Op de lange termijn kan het behoud van deze beginselen het meest helpen.”

Dit verhaal werd voor het eerst gepubliceerd door ACI Prensa, de Spaanstalige nieuwspartner van CNA. Het is vertaald en aangepast door CNA.

[ad_2]

Bronlink