Katholicisme ontrafeld45 artikelen

Wat leert de Katholieke Kerk over seks? Huwelijk, anticonceptie en kuisheid



  • De Katholieke Kerk leert dat seks alleen thuishoort in het huwelijk, waar de twee betekenissen ervan, “het welzijn van de echtgenoten zelf en de overdracht van het leven,” nooit van elkaar gescheiden mogen worden (Catechismus 2363; Humanae Vitae 12).
  • Binnen het huwelijk noemt de Kerk seks goed, en de Catechismus citeert paus Pius XII: “de echtgenoten doen niets kwaads door dit genot en deze vreugde te zoeken” (Catechismus 2362).
  • Humanae Vitae (1968) sluit directe sterilisatie en elke handeling uit die “specifiek bedoeld is om voortplanting te voorkomen”, maar een echtpaar met gegronde redenen mag geboorten spreiden door gebruik te maken van de onvruchtbare dagen (Humanae Vitae 14 en 16; Catechismus 2368).
  • Op een pagina die in augustus 2024 werd herzien, stelt de CDC het faalpercentage bij typisch gebruik van methoden op basis van vruchtbaarheidsbewustzijn op 2 tot 23 procent, tegenover 7 procent voor de pil en 13 procent voor het mannencondoom.
  • De Catechismus rekent ontucht, masturbatie en pornografie tot de zware zonden, en stelt dat onvolwassenheid, gewoonte en angst de “morele schuld kunnen verminderen of zelfs opheffen” (Catechismus 2352 tot 2354).
  • Over homoseksuele handelingen zegt de Catechismus: “Zij kunnen in geen enkel geval worden goedgekeurd”, en over homoseksuele personen: “Zij moeten met respect, mededogen en fijngevoeligheid worden aanvaard” (Catechismus 2357 en 2358). In december 2023 stond Fiducia Supplicans korte, niet-liturgische zegeningen van paren van hetzelfde geslacht toe.
  • Veel katholieken zijn het hier niet mee eens. In een onderzoek van het Pew Research Center van februari 2025 zei 84 procent van de Amerikaanse katholieken, en 72 procent van de wekelijkse kerkgangers, dat de Kerk geboortebeperking zou moeten toestaan, hoewel Pew opmerkte dat de vraag geen onderscheid maakte tussen natuurlijke methoden en anticonceptie.
Katholicisme ontrafeldBekijk alle 45 artikelen in deze reeks

De Katholieke Kerk leert dat seks alleen thuishoort in het huwelijk tussen een man en een vrouw, waar het twee betekenissen heeft die niet gescheiden mogen worden: het verenigt man en vrouw, en het blijft openstaan voor nieuw leven. Wat zij leert over anticonceptie, seks voor het huwelijk en relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht, vloeit daar allemaal uit voort.

Dit alles gaat terug naar de eerste pagina's van de Bijbel, naar een man en een vrouw die “één vlees zullen zijn” (Genesis 2:24). In hun vereniging ziet de Kerk dat ieder van hen zichzelf volledig geeft, lichaam en leven en toekomst, en niets achterhoudt, zelfs niet het kind dat daaruit zou kunnen voortkomen. Dus vraagt het veel van ons, en noemt het deze liefde ook goed.

De Kerk vraagt iedereen, getrouwd of alleenstaand, om kuis te leven, en zij staat een echtpaar toe om geboorten te spreiden om een gegronde reden door middel van natuurlijke gezinsplanning, die werkt met de onvruchtbare dagen van de vrouw in plaats van conceptie te voorkomen. Veel katholieken zijn het echter niet eens met delen daarvan. In een onderzoek van het Pew Research Center van februari 2025 zei 84 procent van de Amerikaanse katholieken dat de Kerk geboortebeperking zou moeten toestaan, hoewel Pew opmerkte dat de vraag geen onderscheid maakte tussen natuurlijke methoden en anticonceptie.

Waarom zegt de Kerk dat seks twee betekenissen heeft?

De Catechismus van de Katholieke Kerk, de officiële samenvatting van de leer van de Kerk, verwoordt het in twee zinnen: “De vereniging van de echtgenoten bereikt het tweeledige doel van het huwelijk: het welzijn van de echtgenoten zelf en de overdracht van het leven. Deze twee betekenissen of waarden van het huwelijk kunnen niet worden gescheiden zonder het geestelijk leven van het echtpaar te veranderen en de goederen van het huwelijk en de toekomst van het gezin in gevaar te brengen” (Catechismus 2363).

De Catechismus wortelt beide betekenissen in Genesis (2331, 2335). “God schiep de mens naar zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen. En God zegende hen, en God zei tot hen: Wees vruchtbaar en vermenigvuldig u” (Genesis 1:27–28). Het volgende hoofdstuk geeft de vereniging: “Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zijn vrouw aanhangen; en zij zullen tot één vlees zijn” (Genesis 2:24). Toen Jezus werd gevraagd naar echtscheiding, citeerde Hij dat vers en voegde eraan toe: “Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet” (Matteüs 19:5–6).

Paus Paulus VI zette de leer uiteen in zijn encycliek uit 1968 Humanae Vitae. Het berust, schreef hij, “op de onverbrekelijke band, door God ingesteld, die de mens uit eigen beweging niet mag verbreken, tussen de verenigende betekenis en de voortplantende betekenis die beide inherent zijn aan de huwelijksdaad” (Humanae Vitae 12). De verenigende betekenis is de vereniging van het echtpaar; de voortplantende betekenis is de openheid van de daad voor een kind.

Openstaan voor het leven betekent niet dat elke handeling in staat moet zijn om een kind te verwekken. Huwelijkse gemeenschap “houdt bovendien niet op legitiem te zijn, zelfs niet wanneer het, om redenen die buiten hun wil liggen, voorzienbaar onvruchtbaar is” (Humanae Vitae 11). Een echtpaar dat de vruchtbare leeftijd voorbij is, of een echtpaar dat geen kinderen kan krijgen, doet niets verkeerd door de liefde te bedrijven. Wat de Kerk uitsluit, is een opzettelijke handeling die de mogelijkheid wegneemt. En Paulus VI schreef dat seks die aan een echtgenoot of echtgenote wordt opgedrongen, geen daad van liefde is: “een echtelijke handeling die aan de partner wordt opgedrongen zonder rekening te houden met zijn of haar toestand of persoonlijke en redelijke wensen in deze zaak, is geen ware daad van liefde” (Humanae Vitae 13).

Is seks een zonde in de katholieke leer?

Nee, niet binnen het huwelijk, waar de Kerk het goed noemt. De Catechismus, citerend uit het Tweede Vaticaans Concilie, noemt de daden van echtelijke liefde “edel en eervol”, zegt dat “seksualiteit een bron van vreugde en genot is”, en citeert paus Pius XII, sprekend in 1951: “De Schepper zelf . . . heeft bepaald dat echtgenoten in de [voortplantings]functie genot en vreugde van lichaam en geest zouden ervaren. Daarom doen de echtgenoten niets kwaads door dit genot en deze vreugde te zoeken. Zij aanvaarden wat de Schepper voor hen heeft bedoeld. Tegelijkertijd moeten echtgenoten weten hoe zij zich binnen de grenzen van een rechtvaardige matigheid kunnen houden” (Catechismus 2362).

Paulus spreekt over seks in het huwelijk als iets wat man en vrouw elkaar verschuldigd zijn: “Laat de man aan de vrouw de verschuldigde welwillendheid bewijzen: en evenzo ook de vrouw aan de man.” “Verschuldigde welwillendheid” is de manier van de King James-vertaling om te benoemen wat elke echtgenoot de ander verschuldigd is. Paulus staat hen toe het slechts voor een tijdje in te houden en alleen als beiden instemmen: “Onttrekt u niet aan elkaar, behalve met onderlinge toestemming voor een tijd, opdat u zich kunt wijden aan vasten en gebed; en kom daarna weer samen” (1 Korintiërs 7:3, 5).

Voor verloofde stellen van elke kerk, Wat God heeft samengevoegd is een huwelijksvoorbereidingscursus van vijftien lessen, waarvan één over seks, en de eerste les is gratis te lezen.

Waarom verbiedt de Kerk anticonceptie?

De Kerk houdt vast dat God de twee betekenissen van seks heeft verbonden, en anticonceptie trekt ze uit elkaar. Humanae Vitae sluit “directe sterilisatie, hetzij van de man of van de vrouw, hetzij permanent of tijdelijk” uit, evenals “elke handeling die, hetzij vóór, op het moment van, of na de geslachtsgemeenschap, specifiek bedoeld is om voortplanting te voorkomen—hetzij als doel of als middel” (Humanae Vitae 14). Dat omvat hormonale pillen, condooms, vasectomie en sterilisatie bij de vrouw. De Catechismus noemt een dergelijke handeling “intrinsiek slecht” (2370), wat betekent dat het op zichzelf verkeerd is, zodat een goede intentie het niet rechtmatig maakt (2399).

De reden van de Kerk heeft te maken met wat de handeling zelf zegt. Paus Johannes Paulus II schreef in 1981 dat “de aangeboren taal die de totale wederzijdse zelfgave van man en vrouw uitdrukt, door anticonceptie wordt overdekt door een objectief tegenstrijdige taal, namelijk die van het niet volledig aan de ander geven van zichzelf” (Familiaris Consortio 32, geciteerd in Catechismus 2370). Al in 1968 had Paulus VI gewaarschuwd voor wat er zou volgen als anticonceptie zich zou verspreiden: het “zou de weg wijd open kunnen zetten voor echtelijke ontrouw en een algemene verlaging van de morele normen”, een man zou “de eerbied die een vrouw toekomt kunnen vergeten”, en regeringen zouden “het gebruik ervan aan iedereen kunnen opleggen” (Humanae Vitae 17).

Geneeskunde is een andere zaak. Wanneer een medicijn of operatie nodig is om een ziekte te behandelen en onvruchtbaarheid volgt als bijwerking, maakt de Kerk geen bezwaar, want Humanae Vitae staat “het gebruik toe van die therapeutische middelen die noodzakelijk zijn om lichamelijke ziekten te genezen, zelfs als daaruit een voorzienbare belemmering voor de voortplanting zou voortvloeien—op voorwaarde dat een dergelijke belemmering niet direct wordt beoogd, om welke reden dan ook” (Humanae Vitae 15).

Staan andere kerken anticonceptie toe?

Andere kerken hebben andere antwoorden gegeven. Toen de anglicaanse bisschoppen bijeenkwamen op de Lambeth-conferentie van 1930, stemden zij met 193 tegen 67 voor het behoud van onthouding als “de primaire en voor de hand liggende methode” om een gezin te beperken, maar zij waren het erover eens dat “waar er een moreel gezonde reden is om volledige onthouding te vermijden”, andere methoden “gebruikt mogen worden, mits dit gebeurt in het licht van dezelfde christelijke principes.” In 1958 gingen zij verder en lieten de keuze aan echtparen: “de verantwoordelijkheid voor het beslissen over het aantal en de frequentie van kinderen is door God gelegd op het geweten van ouders overal”, en de planning moet worden gedaan “op manieren die voor man en vrouw in christelijk geweten wederzijds aanvaardbaar zijn” (Resolutie 115). De Heilige Synode van de Orthodoxe Kerk in Amerika leerde in 1992 dat “echtparen hun liefde in seksuele vereniging mogen uitdrukken zonder altijd de conceptie van een kind te beogen, maar alleen die middelen om conceptie binnen het huwelijk te beheersen zijn aanvaardbaar die een reeds verwekte foetus niet schaden.”

Wat is natuurlijke gezinsplanning en hoe verschilt dit van anticonceptie?

Natuurlijke gezinsplanning, of NFP, is de manier waarop de Kerk een echtpaar toestaat om geboorten te spreiden of te beperken. De Amerikaanse Conferentie van Katholieke Bisschoppen noemt het “de algemene titel voor de wetenschappelijke, natuurlijke en morele methoden van gezinsplanning die echtparen kunnen helpen om een zwangerschap te bereiken of uit te stellen.” Een vrouw leert de tekenen van de vruchtbare en onvruchtbare fasen van haar cyclus te observeren. Om een zwangerschap uit te stellen, onthouden zij en haar man zich van gemeenschap en elk genitaal contact tijdens de vruchtbare tijd, en om een kind te proberen kiezen zij diezelfde dagen.

De bisschoppen groeperen de methoden op basis van de tekenen die een vrouw leert lezen:

method Wat zij observeert Onderwezen door, bijvoorbeeld
Methoden op basis van baarmoederslijm (ovulatie) Veranderingen in baarmoederslijm Billings Ovulatiemethode; Creighton Model FertilityCare
sympto-thermale methoden Ontwaaktemperatuur en slijm, gecontroleerd Couple to Couple League; diocesane programma's
Sympto-hormonale methode Dezelfde tekenen plus een ovulatietest voor thuis of een vruchtbaarheidsmonitor Marquette-model

Zelfs wanneer het doel van een echtpaar hetzelfde is, houdt de Kerk vast dat NFP een ander soort ding is dan anticonceptie. Paulus VI beantwoordde dat bezwaar direct: “In werkelijkheid zijn deze twee gevallen totaal verschillend. In het eerste geval maken de echtgenoten terecht gebruik van een vermogen dat hun door de natuur is gegeven” (Humanae Vitae 16). Een echtpaar dat NFP gebruikt om een zwangerschap te vermijden, onthoudt zich op de vruchtbare dagen, en wanneer zij de liefde bedrijven, veranderen zij niets aan de handeling. Een echtpaar dat anticonceptie gebruikt, heeft gemeenschap en handelt om het onvruchtbaar te maken. De Catechismus zegt dat de natuurlijke methoden “het lichaam van de echtgenoten respecteren, tederheid tussen hen aanmoedigen en de vorming van een authentieke vrijheid bevorderen” (2370).

En een echtpaar heeft een echte reden nodig om de geboorten van hun kinderen te spreiden. “Om gegronde redenen kunnen echtgenoten wensen de geboorten van hun kinderen te spreiden. Het is hun plicht om ervoor te zorgen dat hun verlangen niet gemotiveerd is door egoïsme, maar in overeenstemming is met de vrijgevigheid die past bij verantwoord ouderschap” (Catechismus 2368).

Hoe effectief is natuurlijke gezinsplanning?

Het hangt af van de methode en hoe nauwgezet een echtpaar zich eraan houdt. De Centers for Disease Control and Prevention, op een pagina die voor het laatst werd herzien in augustus 2024 en gebaseerd op de editie van 2023 van Anticonceptietechnologie, geeft een faalpercentage bij typisch gebruik van 2 tot 23 procent voor methoden op basis van vruchtbaarheidsbewustzijn, en merkt op dat “faalpercentages variëren tussen deze methoden.” De groep van de CDC is breder dan NFP, omdat deze echtparen omvat die een barrièremethode gebruiken op de vruchtbare dagen, terwijl bij NFP, zeggen de bisschoppen, “geen kunstmatige methoden worden gebruikt tijdens de vruchtbare tijd.” Op dezelfde pagina is het faalpercentage bij typisch gebruik van de pil 7 procent en dat van het mannencondoom 13 procent. Typisch gebruik betekent een methode zoals mensen deze daadwerkelijk gebruiken, inclusief fouten. Het NFP-bureau van de bisschoppen zegt dat echtparen die de richtlijnen van hun methode “correct en altijd volgen, effectiviteitspercentages van 97-99% bereiken,” en dat echtparen die minder consistent zijn 80 tot 90 procent bereiken.

Waarom is seks voor het huwelijk een zonde voor katholieken?

In de ogen van de Kerk drukt seks een totale, levenslange zelfgave uit, en alleen het huwelijk maakt die gave. Zoals Johannes Paulus II schreef: “De totale fysieke zelfgave zou een leugen zijn als het niet het teken en de vrucht was van een totale persoonlijke zelfgave” (Familiaris Consortio 11). Iemand die “de mogelijkheid behoudt om in de toekomst anders te beslissen,” vervolgde hij, “zou zich niet volledig geven.”

De Catechismus noemt de zonde bij haar naam: “Hoererij is de vleselijke vereniging tussen een ongehuwde man en een ongehuwde vrouw. Het is ernstig in strijd met de waardigheid van personen en van de menselijke seksualiteit die van nature gericht is op het welzijn van echtgenoten en de voortplanting en opvoeding van kinderen” (2353). Een echtpaar dat samenleeft als man en vrouw zonder te trouwen, wat de Catechismus een “vrije vereniging” noemt, valt onder dezelfde regel: “de seksuele handeling moet uitsluitend binnen het huwelijk plaatsvinden. Buiten het huwelijk vormt het altijd een zware zonde en sluit het iemand uit van sacramentele communie” (2390), dat wil zeggen, van het ontvangen van de Communie.

Zelfs verloofde stellen “moeten de uitingen van genegenheid die bij echtelijke liefde horen, reserveren voor het huwelijk,” en zij “zullen elkaar helpen groeien in kuisheid” (Catechismus 2350). Paulus zegt het in twee woorden, “Vlied de hoererij,” en geeft dan de reden: “uw lichaam is de tempel van de Heilige Geest die in u is” (1 Korintiërs 6:18–19).

Wat is kuisheid en is dit alleen voor alleenstaanden?

De Catechismus vraagt kuisheid van zowel getrouwde als alleenstaande mensen. Het definieert kuisheid als “de succesvolle integratie van seksualiteit binnen de persoon en dus de innerlijke eenheid van de mens in zijn lichamelijk en geestelijk wezen” (2337), en het zegt: “Alle gedoopten zijn geroepen tot kuisheid” (2348). Elke levensstaat houdt het op zijn eigen manier vast. “Gehuwden zijn geroepen om echtelijke kuisheid te leven; anderen beoefenen kuisheid in onthouding” (2349), wat betekent zich onthouden van seks. Sommigen geven het huwelijk zelf op: zij “belijden maagdelijkheid of toegewijd celibaat dat hen in staat stelt zich met een onverdeeld hart aan God alleen te geven.”

De Kerk spreekt over kuisheid als een soort vrijheid: “Kuisheid omvat een leertijd in zelfbeheersing die een training is in menselijke vrijheid. Het alternatief is duidelijk: of de mens beheerst zijn hartstochten en vindt vrede, of hij laat zich erdoor domineren en wordt ongelukkig” (2339). De Catechismus verwacht niet dat dit snel komt: “Zelfbeheersing is een lang en veeleisend werk. Men kan het nooit als eens en voor altijd verworven beschouwen” (2342).

Wanneer de Catechismus de zonden tegen de kuisheid opsomt, begint het met lust: “Lust is ongeordend verlangen naar of buitensporig genot van seksueel genot. Seksueel genot is moreel ongeordend wanneer het om zichzelf wordt gezocht, geïsoleerd van zijn voortplantings- en eenheidsdoeleinden” (2351). Jezus plaatste die zonde in het hart: “eenieder die naar een vrouw kijkt om haar te begeren, heeft in zijn hart al overspel met haar gepleegd” (Matteüs 5:28).

Is masturbatie een doodzonde voor katholieken?

De Kerk rekent dit tot de zware materie, maar of een specifieke daad een doodzonde is, hangt af van hoe vrij en bewust deze werd begaan. De Catechismus noemt masturbatie “een intrinsiek en zwaar ongeordende handeling” omdat het genot wordt gezocht buiten de vereniging waarin “de totale betekenis van wederzijdse zelfgave en menselijke voortplanting in de context van ware liefde wordt bereikt” (2352). Een doodzonde vereist alle drie de voorwaarden die de Catechismus noemt: het “is een zonde waarvan het object zware materie is en die bovendien met volle kennis en opzettelijke toestemming wordt begaan” (1857). Over masturbatie voegt de Catechismus toe dat “om een billijk oordeel te vormen over de morele verantwoordelijkheid van de betrokkenen en om pastorale actie te sturen, men rekening moet houden met affectieve onvolwassenheid, de kracht van aangeleerde gewoonten, angsttoestanden of andere psychologische of sociale factoren die de morele schuld verminderen of zelfs verzachten” (2352). De argumenten uit de Schrift zijn verzameld in is masturbatie een zonde?

Is het kijken naar pornografie een zonde voor katholieken?

Dat is het, en de Catechismus noemt pornografie “een zware overtreding.” Het “bestaat uit het verwijderen van echte of gesimuleerde seksuele handelingen uit de intimiteit van de partners, om ze opzettelijk aan derden te tonen,” en “het brengt ernstige schade toe aan de waardigheid van de deelnemers (acteurs, verkopers, het publiek), aangezien ieder een object van laag genot en ongeoorloofde winst voor anderen wordt” (2354). Het vraagt regeringen ook om “de productie en distributie van pornografisch materiaal te voorkomen.”

Hier, zoals bij elke zonde, kan schuld worden verminderd, want “de impulsen van gevoelens en hartstochten kunnen ook het vrijwillige en vrije karakter van de overtreding verminderen, evenals externe druk of pathologische stoornissen” (Catechismus 1860). Katholieken biechten het zoals elke andere zonde. Voor de christelijke man die wil stoppen, Houd de deur in de gaten is een cursus van twaalf lessen met vijf minuten dagelijkse oefening gedurende negentig dagen, en de eerste les is gratis te lezen.

Wat leert de Katholieke Kerk over homoseksualiteit?

De Catechismus spreekt eerst over de handelingen: “Gebaseerd op de Heilige Schrift, die homoseksuele handelingen presenteert als daden van ernstige verdorvenheid, heeft de traditie altijd verklaard dat ‘homoseksuele handelingen intrinsiek ongeordend zijn.’ Zij zijn in strijd met de natuurwet. Zij sluiten de seksuele handeling af voor de gave van het leven. Zij komen niet voort uit een oprechte affectieve en seksuele complementariteit. Zij kunnen in geen enkel geval worden goedgekeurd” (2357).

Daarna spreekt het over de neiging en over de mensen die deze hebben: “Deze neiging, die objectief ongeordend is, vormt voor de meesten van hen een beproeving. Zij moeten met respect, mededogen en fijngevoeligheid worden aanvaard. Elk teken van onrechtvaardige discriminatie jegens hen moet worden vermeden” (2358). “Objectief ongeordend” beschrijft de neiging, niet de schuld van de persoon. De Congregatie voor de Geloofsleer van het Vaticaan schreef in 1986 dat “hoewel de specifieke neiging van de homoseksuele persoon geen zonde is, het een min of meer sterke neiging is die gericht is op een intrinsiek moreel kwaad,” en in dezelfde brief zei dat “gewelddadige kwaadaardigheid in woord of daad” tegen homoseksuele personen “veroordeling verdient van de herders van de Kerk waar het ook voorkomt.”

Zij krijgen dezelfde roeping als elke ongehuwde katholiek: “Homoseksuele personen zijn geroepen tot kuisheid. Door de deugden van zelfbeheersing die hen innerlijke vrijheid leren, soms door de steun van belangeloze vriendschap, door gebed en sacramentele genade, kunnen en moeten zij geleidelijk en vastberaden de christelijke volmaaktheid benaderen” (2359). Belangeloze vriendschap betekent hier vriendschap die niets voor zichzelf zoekt.

Courage International, dat zichzelf een “internationaal apostolaat van de Katholieke Kerk noemt, dat personen met homoseksuele gevoelens bedient,” biedt “geestelijke steun aan mannen en vrouwen die homoseksuele gevoelens ervaren en die een leven van innerlijke kuisheid in vereniging met Christus willen ontwikkelen.” De lijst met afdelingen in oktober 2026 toonde 99 afdelingen in de Verenigde Staten en meer in landen waaronder de Filipijnen, Brazilië en Mexico. Een zustergroep, EnCourage, is voor ouders en families.

Kan een priester een homoseksueel paar zegenen?

Een priester mag een korte, spontane zegen geven, maar geen ritueel dat op een huwelijk lijkt. In december 2023 vaardigde het Vaticaanse Dicasterie voor de Geloofsleer, met goedkeuring van paus Franciscus, de verklaring uit Fiducia Supplicans, die “de mogelijkheid biedt om paren in onregelmatige situaties en paren van hetzelfde geslacht te zegenen zonder hun status officieel te valideren of de eeuwenoude leer van de Kerk over het huwelijk op enigerlei wijze te veranderen.” Een dergelijke zegen “mag nooit worden gegeven in samenhang met de ceremonies van een burgerlijk huwelijk, en zelfs niet in verband daarmee. Het kan ook niet worden uitgevoerd met kleding, gebaren of woorden die eigen zijn aan een bruiloft” (Fiducia Supplicans 39).

Hoeveel katholieken zijn het eens met de leer van de Kerk over seks?

Wanneer zij worden ondervraagd, zijn veel Amerikaanse katholieken het oneens met delen ervan, hoewel deze cijfers ons vertellen wat mensen denken, niet wat ze doen. In februari 2025 vroeg het Pew Research Center aan 1.787 Amerikaanse katholieke volwassenen wat de Kerk zou moeten toestaan. Pew merkte op dat de vraag over “geboortebeperking” geen onderscheid maakte tussen natuurlijke methoden, die de Kerk accepteert, en anticonceptie, die zij niet accepteert. Ongeveer drie op de tien Amerikaanse katholieken zeggen dat ze elke week naar de mis gaan, en Pew vond grote verschillen tussen hun antwoorden en die van katholieken die minder vaak gaan. Een Pew-onderzoek uit 2019 onder 3.998 Amerikaanse volwassenen, gepubliceerd in 2020, vroeg of praktijken acceptabel waren “ongeacht of je het zelf zou doen.”

Vinden Wie werd gevraagd Bron
84% zegt dat de Kerk geboortebeperking moet toestaan Amerikaanse katholieken Pew, februari 2025
72% zegt dat de Kerk geboortebeperking moet toestaan Wekelijkse kerkgangers Pew, februari 2025
90% zegt dat de Kerk geboortebeperking moet toestaan Katholieken die minder vaak gaan Pew, februari 2025
60% zegt dat priesters paren van hetzelfde geslacht zouden moeten mogen zegenen Amerikaanse katholieken Pew, februari 2025
50% zegt dat de Kerk de huwelijken van homo- en lesbische paren moet erkennen (54% in 2024) Amerikaanse katholieken Pew, februari 2025
66% zegt dat de Kerk ze niet moet erkennen Wekelijkse kerkgangers Pew, februari 2025
64% zegt dat seks tussen ongehuwde volwassenen in een vaste relatie soms of altijd acceptabel is; 62% zegt hetzelfde over losse seks Amerikaanse katholieken Pew, oktober 2019

Hoeveel katholieke vrouwen gebruiken anticonceptie?

In de federale enquêtegegevens die het Guttmacher Institute per religie analyseerde, deed het merendeel dat. De analyse van de National Survey of Family Growth (enquêtegegevens 2006–08, gepubliceerd in 2011) wees uit dat onder katholieke vrouwen met een risico op een onbedoelde zwangerschap, wat betekent seksueel actief, in staat om zwanger te worden en dat niet willen, 87 procent een andere methode gebruikte dan natuurlijke gezinsplanning en 2 procent vertrouwde op NFP. De vaak geciteerde 98 procent komt uit dezelfde analyse, maar telt katholieke vrouwen in de leeftijd van 15 tot 44 jaar die ooit seks hebben gehad en op enig moment een andere methode dan natuurlijke gezinsplanning hebben gebruikt. Het is niet het aandeel dat nu anticonceptie gebruikt.

Waar kunnen katholieken hulp krijgen?

De volledige leer van de Kerk over seks staat in het gedeelte van de Catechismus over het zesde gebod, “Gij zult geen echtbreuk plegen,” paragrafen 2331 tot 2400. Een pastoor kan in privégesprekken over al deze vragen worden geraadpleegd, en seksuele zonden worden in het sacrament van boete en verzoening beleden zoals elke andere zonde. Katholieken met homoseksuele gevoelens, en hun families, kunnen een Courage- of EnCourage-afdeling vinden op couragerc.org. Een echtpaar dat natuurlijke gezinsplanning wil leren, kan hun bisdom vragen om een gecertificeerde docent. Wat de vraag ook is, het antwoord van de Kerk gaat terug naar de man en de vrouw waarover Jezus sprak, door God gemaakt en door Hem verbonden: “Wat God dan heeft samengevoegd, laat de mens dat niet scheiden” (Matteüs 19:6).


Meer uit deze reeksKatholicisme ontrafeldBekijk alle 45 artikelen



Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...