Dutch 
English 
Chinese 
Arabic 
Spanish 
Portuguese 
Russian 
French 
Italian 
German 
Japanese 
Keynote-sprekers op de conferentie “The Beauty of Truth: Navigating Society Today as a Catholic Woman”, gehouden op 9-10 januari 2026 in Houston (van links naar rechts): Erika Bachiochi, Mary Eberstadt, Angela Franks, Pia de Solenni en Leah Sargeant. | Bron: Foto met dank aan de University of St. Thomas
18 jan. 2026 / 10:26 uur (CNA).
De afgelopen week heeft bijna een kwart van de Amerikaanse staten de federale overheid aangeklaagd voor het definiëren van biologisch geslacht als binair, hoorde het Amerikaanse Hooggerechtshof argumenten voor en tegen het wettelijk toestaan dat mannen tegen vrouwen strijden in de sport, en noemde een Vaticaanse functionaris draagmoederschap een “nieuwe vorm van kolonialisme” die vrouwen en hun kinderen tot handelswaar maakt.
Dit zijn slechts de nieuwste juridische en culturele effecten van een “massale culturele verwarring” rond de betekenis en het doel van het menselijk lichaam, en in het bijzonder het vrouwenlichaam, aldus Leah Jacobson, programmacoördinator van het Catholic Women’s and Gender Studies Program aan de University of St. Thomas in Houston.
Op 9-10 januari sponsorde het programma een symposium getiteld “The Beauty of Truth: Navigating Society Today as a Catholic Woman”, dat een groep katholieke vrouwen samenbracht die hun gaven van intellect en geloof hebben gebruikt om te dienen als wat Jacobson een “tegengif” noemt voor de “chaos en verwarring” van het huidige culturele moment.
De sprekers presenteerden een breed scala aan onderwerpen die te maken hebben met de schoonheid, de waarheid en de noodzaak van de leer van de Kerk over menselijke seksualiteit op vele gebieden.
‘Elke daad is een daad van menselijke aftrekking’
In een van de eerste toespraken betoogde schrijfster Mary Eberstadt dat de vraag “Wie ben ik?” moeilijker te beantwoorden werd door het wijdverbreide gebruik van de anticonceptiepil, wat heeft geleid tot enorme toenames in abortus, echtscheiding, vaderloosheid, eenoudergezinnen en kinderloosheid. Deze effecten leidden tot een vermindering van het aantal mensen in iemands leven, wat, zo betoogde zij, resulteerde in wijdverbreide verwarring over genderidentiteit en de betekenis en het doel van het lichaam.
Hoewel ze erkende dat niet iedereen in gelijke mate is getroffen, “delen leden van onze soort een collectieve omgeving.”
“Net zoals giftig afval iedereen treft,” zei ze, “komt de vermindering van het aantal menselijke verbindingen neer op een enorme verstoring van het menselijk ecosysteem,” wat leidt tot een crisis van de menselijke identiteit.
“Het aantal mensen dat we de onze kunnen noemen” werd kleiner, zei ze. “Elk van deze daden is een daad van menselijke aftrekking,” zei Eberstadt. “Ik probeer geen punt te maken over moraliteit, maar over rekenkunde.”
Eberstadt schreef de afname in religiositeit ook toe aan deze afname in het aantal menselijke verbindingen dat moderne mensen ervaren.
“De seksuele revolutie trok het aantal rolmodellen af,” zei ze. “Veel kinderen hebben geen broers of zussen, geen neven of nichten, geen tantes of ooms, geen vader, en toch is dat hoe mensen sociaal leren.”
“Zonder kinderen gaan volwassenen minder snel naar de kerk,” zei ze. “Zonder geboorte verliezen we de kennis van het transcendente. Zonder een aardse vader is het moeilijk om het paradigma van een aardse vader te begrijpen.”
‘Een liefdestekort’
“Leven zonder God bevrijdt mensen niet,” vervolgde ze. “Het verscheurt sommige individuen, waardoor mensen ellendig en eenzaam worden.”
Toen de seksuele revolutie seks “recreatief en niet voortplantend maakte, produceerde het vooral een liefdestekort,” zei Eberstadt.
Tegelijkertijd produceerde secularisatie “getroebleerde, losgekoppelde zielen die door de samenleving dwalen zonder zwaartekracht, waardoor het vermogen om ‘Wie ben ik?’ te beantwoorden verbrijzelt.”
“De Kerk is het antwoord op het liefdestekort omdat de leer van de Kerk over wie we zijn en waar we hier voor zijn, waar is,” zei ze.
Ze besloot met een laatste noot over hoop, zeggende: “het is gemakkelijk om je belegerd te voelen, maar we mogen de gezichten van de slachtoffers van de seksuele revolutie nooit uit het oog verliezen,” zei ze, “die oerschreeuwen slaken voor een wereld die meer geordend is dan veel mensen van vandaag nu kennen; meer geordend naar barmhartigheid, naar gemeenschap en verlossing.”
De leer van de Kerk was ‘werkelijk prachtig’ maar ‘heel, heel moeilijk om te leven’
Erika Bachiochi, een rechtsgeleerde en fellow bij het Ethics and Public Policy Center die lesgeeft aan het afstudeerprogramma, deelde haar ervaring als moeder van zeven die probeerde te leven volgens de “moeilijke” leer van de Kerk.
Toen haar kinderen in “moordend tempo” begonnen te komen en elke zwangerschap “een beetje een beproeving” was, zei Bachiochi dat moeder zijn “heel moeilijk” voor haar was, deels door wonden uit haar jeugd (onder andere problemen was haar eigen moeder drie keer getrouwd en gescheiden), en deels door een gebrek aan gemeenschap.
In navolging van Eberstadts “rekenkundige” probleem, beschreef Bachiochi dat ze heel weinig voorbeelden van katholiek gezinsleven had en een heel klein ondersteuningssysteem.
Bachiochi zei echter dat ze gelooft dat God ons geneest van onze wonden door onze “specifieke roepingen”.
Over het moederschap zei ze: “Ik denk dat God me echt heeft genezen door trouw te zijn aan leringen die ik behoorlijk moeilijk vond, maar werkelijk prachtig. Ik was er intellectueel van overtuigd en vond ze spiritueel prachtig, maar vond ze heel, heel moeilijk om te leven.”
“Het moederschap heeft me diepgaand genezen,” zei ze, en moedigde jonge moeders aan om te geloven dat, hoewel het nu misschien moeilijk is, er een “geweldige toekomst” op hen wacht.
“Het is echt een ongelooflijk geschenk dat de Kerk me heeft gegeven… het geschenk van gehoorzaamheid,” zei ze.
Ze zei ook dat ze door Gods genade een “uitstekende echtgenoot” kreeg en heeft ontdekt dat “net zoals de Kerk belooft, dat leunen op het moederschap, op de kleine dingen, de dagelijkse behoeften, de constante verzoeken om mijn aandacht, werkelijk een leerschool van deugd is geweest.”
Het Catholic Women’s and Gender Studies Program is een nieuw onderdeel van het Nesti Center for Faith and Culture aan de University of St. Thomas, een erkend katholiek cultureel centrum van het Dicasterie voor Cultuur en Onderwijs van het Vaticaan.