Bijbelstudie: Hoe definieert de Bijbel het huwelijk?

Wat zegt de bijbel over Gods oorspronkelijke ontwerp voor het huwelijk?

Wanneer we naar de Schrift kijken om Gods oorspronkelijke ontwerp voor het huwelijk te begrijpen, moeten we ons hart en onze geest tot het allereerste begin wenden – tot het boek Genesis en de schepping van de mensheid. Daar vinden we op die eerste bladzijden de kiemen van Gods plan voor de vereniging van man en vrouw.

In Genesis 2 lezen we dat God de mens vormde uit het stof van de aarde en leven in hem blies. Maar de Heer zag dat het niet goed was voor de mens om alleen te zijn, en daarom schiep Hij de vrouw als een geschikte helper en metgezel. Toen God de vrouw aan Adam voorstelde, riep hij met vreugde uit: "Dit is eindelijk been van mijn beenderen en vlees van mijn vlees" (Genesis 2:23). En de heilige tekst zegt ons: "Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zijn vrouw vasthouden, en zij zullen tot één vlees worden" (Genesis 2:24).

Hier zien we de essentiële elementen van Gods ontwerp voor het huwelijk – de complementariteit van man en vrouw, hun gelijkheid als beelddragers van God, hun oproep tot eenheid en trouw, en de vruchtbaarheid die voortvloeit uit hun vereniging. Het huwelijk was vanaf het allereerste begin bedoeld om de liefde en gemeenschap binnen de Heilige Drie-eenheid te weerspiegelen.

Dit oorspronkelijke ontwerp werd ontsierd door zonde, zoals we weten. Maar God heeft Zijn plan niet verlaten. Gedurende de hele heilsgeschiedenis bleef Hij de schoonheid en heiligheid van het huwelijk openbaren. We zien dit in de verbondsrelatie tussen God en Israël, vaak beschreven in huwelijkstermen door de profeten. En we zien het vervolmaakt in de vereniging van Christus en Zijn Kerk.

In Zijn oneindige wijsheid en liefde heeft God het huwelijk ontworpen als een levenslange, trouwe vereniging van man en vrouw, open voor de gave van nieuw leven. Het is bedoeld als een school van liefde en deugd, waar echtgenoten elkaar helpen groeien in heiligheid. Zoals de Catechismus ons leert: "Het huwelijksverbond, waarbij een man en een vrouw onderling een partnerschap van het hele leven tot stand brengen, is van nature gericht op het welzijn van de echtgenoten en de voortplanting en opvoeding van nakomelingen" (CKK 1601).

Laten we dankbaar zijn voor dit prachtige geschenk van het huwelijk en bidden dat iedereen Gods oorspronkelijke ontwerp mag begrijpen en omarmen. Want daarin vinden we een weg naar vreugde, heiligheid en de volheid van het leven die onze liefdevolle Schepper voor ons wil.

Hoe definieert Jezus het huwelijk in het Nieuwe Testament?

Wanneer we ons tot de evangeliën wenden om te begrijpen hoe onze Heer Jezus Christus het huwelijk definieert, zien we dat Hij Gods oorspronkelijke plan bevestigt en verheft. Jezus spreekt over het huwelijk met grote eerbied, met nadruk op de duurzaamheid en het heilige karakter ervan.

In het Evangelie van Mattheüs ontmoeten we een cruciaal moment waarop de Farizeeën Jezus benaderen om Hem te testen op de kwestie van echtscheiding. Zij vragen: "Is het een man geoorloofd om om welke reden dan ook van zijn vrouw te scheiden?" (Matteüs 19:3). Het antwoord van onze Heer is krachtig en verreikend. Hij leidt hen terug naar het begin, naar Gods oorspronkelijke ontwerp:

Hebt gij niet gelezen, dat Hij, Die hen van den beginne geschapen heeft, hen mannelijk en vrouwelijk gemaakt heeft, en gezegd heeft: Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten, en zijn vrouw vasthouden, en die twee zullen tot een vlees worden? Dus ze zijn niet langer twee, maar één vlees. Wat God dan samengevoegd heeft, laat de mens zich niet scheiden." (Matteüs 19:4-6)

Met deze woorden bevestigt Jezus verschillende belangrijke aspecten van het huwelijk. Ten eerste handhaaft Hij de complementariteit van man en vrouw, geschapen naar Gods beeld. Ten tweede benadrukt hij de eenheid en onontbindbaarheid van het huwelijk — “de twee zullen één vlees worden”. Ten derde verklaart hij dat het huwelijk een goddelijke instelling is — “Wat God heeft samengevoegd”.

Onze Heer gaat nog verder en legt uit dat Mozes echtscheiding alleen toestond vanwege de hardheid van het hart van de mensen, maar dat dit niet Gods oorspronkelijke bedoeling was. Hij zegt duidelijk: "Wie van zijn vrouw scheidt, met uitzondering van seksuele immoraliteit, en een ander trouwt, pleegt overspel" (Matteüs 19:9).

In andere passages gebruikt Jezus de beelden van het huwelijk om het Koninkrijk van God te beschrijven. Hij spreekt over Zichzelf als de bruidegom en Zijn volgelingen als de bruiloftsgasten (Marcus 2:19-20). In de gelijkenis van de tien maagden vergelijkt Hij de komst van het Koninkrijk met een bruiloftsfeest (Mattheüs 25:1-13).

Door deze leringen verheft Jezus het huwelijk tot een sacramenteel teken van Zijn eigen liefde voor de Kerk. Zoals de heilige Paulus later in Efeziërs 5 uiteen zou zetten, is het christelijk huwelijk geroepen om de offerliefde van Christus voor Zijn bruid, de Kerk, weer te geven.

Laten we deze woorden van onze Heer ter harte nemen en de grote waardigheid en verantwoordelijkheid van de echtelijke roeping erkennen. Mogen wij, met Gods genade, ernaar streven deze roeping tot trouwe, vruchtbare en levenslange liefde na te leven. Want zo worden we levende tekenen van de liefde van Christus in de wereld.

Is het huwelijk gedefinieerd als slechts tussen één man en één vrouw in de Schrift?

Deze vraag raakt aan een kwestie van groot belang en gevoeligheid in onze tijd. Als we proberen de schriftuurlijke leer over het huwelijk te begrijpen, moeten we de heilige teksten benaderen met nederigheid, eerbied en een oprecht verlangen om Gods wil te onderscheiden.

Wanneer we de Bijbel als geheel onderzoeken, vinden we een consistente getuige van het huwelijk als een verbintenis tussen één man en één vrouw. Dit begint in Genesis met de schepping van Adam en Eva en gaat door in het Oude en Nieuwe Testament. De taal die wordt gebruikt om het huwelijk te beschrijven is consequent die van een man die zijn vader en moeder verlaat en verenigd is met zijn vrouw (Genesis 2:24, Mattheüs 19:5, Efeziërs 5:31).

Het is waar dat we in het Oude Testament gevallen van polygamie tegenkomen onder de aartsvaders en koningen van Israël. Maar deze worden gepresenteerd als historische realiteiten in plaats van idealen die moeten worden nagebootst. Het scheppingsverslag en de profetische literatuur handhaven consequent het model van één man en één vrouw als Gods ontwerp. De profeet Maleachi spreekt bijvoorbeeld over het huwelijk als een verbond tussen een man en "de vrouw van uw jeugd" (Malachi 2:14-15).

In het Nieuwe Testament bevestigt Jezus dit begrip van het huwelijk. Wanneer hij wordt ondervraagd over echtscheiding, verwijst hij naar het oorspronkelijke plan van God: "Hebt gij niet gelezen, dat Hij, Die hen van den beginne geschapen heeft, hen mannelijk en vrouwelijk gemaakt heeft, en gezegd heeft: Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten, en zijn vrouw vasthouden, en die twee zullen tot een vlees worden?" (Mattheüs 19:4-5). Hier spreekt onze Heer duidelijk over het huwelijk in termen van één man en één vrouw.

De apostel Paulus verwijst in zijn brieven consequent naar het huwelijk als een verbintenis tussen man en vrouw. In Efeziërs 5 ontwikkelt hij een krachtige theologie van het huwelijk als een beeld van de relatie van Christus met de Kerk, opnieuw in de taal van man en vrouw.

Tegelijkertijd moeten we deze leer met pastorale gevoeligheid en mededogen benaderen. Velen in onze wereld ervaren tegenwoordig aantrekkingskracht van hetzelfde geslacht of worstelen met vragen over genderidentiteit. Als volgelingen van Christus zijn we geroepen om iedereen met liefde en respect te verwelkomen en de inherente waardigheid te erkennen van elke persoon die naar Gods beeld is geschapen.

Hoewel we de schriftuurlijke leer over het huwelijk bevestigen, moeten we ook de complexe realiteit van de menselijke ervaring en de noodzaak van pastorale begeleiding van al Gods kinderen erkennen. Laten we ernaar streven om gemeenschappen van liefde en acceptatie te creëren waar iedereen het barmhartige gezicht van Christus kan ontmoeten.

Laten we, als we over deze zaken nadenken, bidden voor wijsheid en onderscheidingsvermogen, waarbij we altijd proberen de waarheid van Gods woord hoog te houden en tegelijkertijd Zijn liefde en barmhartigheid aan iedereen uit te breiden.

Wat leert de Bijbel over de rol van man en vrouw in het huwelijk?

Als we kijken naar de Bijbelse leer over de rollen van man en vrouw in het huwelijk, moeten we dit onderwerp benaderen met zowel trouw aan de Schrift als gevoeligheid voor onze hedendaagse context. Het Woord van God biedt ons tijdloze principes, maar we moeten ook aandacht hebben voor hoe deze principes worden beleefd in de verschillende omstandigheden van onze huidige wereld.

In het scheppingsverslag van Genesis zien we dat man en vrouw geschapen zijn als gelijke dragers van Gods beeld, geroepen tot gedeelde heerschappij over de schepping (Genesis 1:27-28). Deze fundamentele gelijkheid en partnerschap vormt de basis voor het begrijpen van echtelijke rollen. Tegelijkertijd spreekt de Schrift over een complementariteit tussen man en vrouw, die elk unieke gaven aan de vereniging brengen.

Het Nieuwe Testament geeft verdere aanwijzingen over echtelijke rollen, met name in de geschriften van de heilige Paulus. In Efeziërs 5 presenteert hij een visie op het christelijk huwelijk die zowel uitdagend als mooi is:

"Vrouwen, onderwerp u aan uw eigen echtgenoten, evenals aan de Heer. Want de man is het hoofd van de vrouw, zoals Christus het hoofd van de kerk is, zijn lichaam, en zelf zijn Verlosser is. Zoals de kerk zich onderwerpt aan Christus, zo moeten ook de vrouwen zich in alles onderwerpen aan hun mannen. Mannen, heb uw vrouwen lief, zoals Christus de kerk heeft liefgehad en zich voor haar heeft overgegeven" (Efeziërs 5:22-25).

Deze verzen zijn soms verkeerd geïnterpreteerd om overheersing of ongelijkheid binnen het huwelijk te rechtvaardigen. Maar wanneer we lezen in de context van de zelfopofferende liefde van Christus, zien we een oproep tot wederzijdse onderwerping en zelfschenkende liefde. Het hoofdschap van de echtgenoot is gemodelleerd naar het dienende leiderschap van Christus, door Zijn leven te geven voor Zijn bruid, de Kerk.

Paulus vervolgt: “Op dezelfde manier moeten echtgenoten hun vrouwen liefhebben als hun eigen lichaam. Wie zijn vrouw liefheeft, heeft zichzelf lief" (Efeziërs 5:28). Dit benadrukt de krachtige eenheid van man en vrouw, en de zorg en verzorging die hun relatie zou moeten karakteriseren.

In 1 Petrus 3 vinden we soortgelijke leringen, waarbij vrouwen worden opgeroepen om hun echtgenoten te respecteren en mannen worden aangespoord om hun vrouwen te eren als “erfgenamen met u van de genadige gave van het leven” (1 Petrus 3:7). Dit onderstreept de geestelijke gelijkheid van man en vrouw voor God.

Terwijl we deze leringen vandaag toepassen, moeten we erkennen dat de specifieke uitdrukkingen van echtelijke rollen kunnen variëren tussen culturen en individuele paren. De basisprincipes, maar blijf constant: Wederzijdse liefde en respect, gedeelde toewijding aan Christus, en een bereidheid om voor elkaar te dienen en op te offeren.

Laten we bidden voor alle gehuwde paren, dat ze mogen groeien in liefde en heiligheid, elkaar ondersteunend op de weg naar verlossing. Mogen hun verenigingen levende getuigen zijn van de liefde van Christus voor Zijn Kerk en licht en hoop brengen in onze wereld.

Hoe wordt het huwelijk gebruikt als metafoor voor Gods relatie met Zijn volk?

Het gebruik van het huwelijk als metafoor voor Gods relatie met Zijn volk is een van de mooiste en krachtigste thema’s in de Heilige Schrift. Deze beeldspraak spreekt tot de intieme, verbondsliefde die onze Schepper heeft voor de mensheid, een liefde die gemeenschap zoekt en een antwoord van trouw en toewijding oproept.

We komen deze metafoor voor het eerst tegen in het Oude Testament, vooral in de geschriften van de profeten. Zo geeft de profeet Hosea op dramatische wijze blijk van Gods trouwe liefde voor het ontrouwe Israël door met een prostituee te trouwen. God spreekt door Hosea en zegt: "Ik zal u voor altijd bij Mij ondertrouwen. Ik zal u Mij ondertrouwen in gerechtigheid en gerechtigheid, in trouwe liefde en in barmhartigheid" (Hosea 2:19). Hier zien we God afgebeeld als de trouwe echtgenoot, voortdurend op zoek om terug te winnen Zijn eigenzinnige bruid, Israël.

De profeet Jesaja gebruikt ook deze beeldspraak en zegt: "Want uw Maker is uw echtgenoot, de Heer der heerscharen is zijn naam" (Jesaja 54:5). En in Jeremia herinnert God aan de vroege toewijding van Israël door te zeggen: "Ik herinner mij de toewijding van uw jeugd, uw liefde als bruid" (Jeremia 2:2). Deze passages onthullen de tedere, hartstochtelijke aard van Gods liefde voor Zijn volk, een liefde die volhardt ondanks menselijke ontrouw.

In het Nieuwe Testament vindt deze echtelijke beeldspraak haar volle uitdrukking in de relatie tussen Christus en de Kerk. Jezus verwijst naar Zichzelf als de bruidegom (Marcus 2:19-20), en in de gelijkenis van de tien maagden vergelijkt Hij het Koninkrijk der hemelen met een bruiloftsfeest (Mattheüs 25:1-13).

Paulus ontwikkelt dit thema het meest volledig in Efeziërs 5, waar hij spreekt over het mysterie van het huwelijk als een weerspiegeling van de vereniging van Christus en de Kerk. Hij schrijft: "Dit mysterie is krachtig en ik zeg dat het verwijst naar Christus en de kerk" (Efeziërs 5:32). Hier wordt het aardse huwelijk gezien als een levend teken van de offerliefde van Christus voor Zijn bruid, de Kerk.

Het boek Openbaring brengt deze beeldspraak tot zijn eschatologische vervulling door de uiteindelijke vereniging van Christus en Zijn Kerk af te beelden als het "huwelijksmaal van het Lam" (Openbaring 19:9). Het Nieuwe Jeruzalem wordt beschreven als "de bruid, de vrouw van het Lam" (Openbaring 21:9), versierd voor haar man.

Deze rijke bijbelse metafoor leert ons krachtige waarheden over Gods liefde en onze relatie met Hem. Er wordt gesproken over Gods initiatief om ons te zoeken, Zijn trouw ondanks onze tekortkomingen en Zijn verlangen naar intieme gemeenschap met ons. Het roept ons op om te reageren met liefde, trouw en oprechte toewijding.

Voor gehuwde paren nodigt deze beeldtaal hen uit om hun vereniging te zien als een levend teken van de liefde van Christus voor de Kerk. Voor alle gelovigen herinnert het ons aan de diepten van Gods liefde en de glorieuze bestemming waartoe we geroepen zijn – de eeuwige vereniging met onze goddelijke bruidegom.

Wat zegt de Bijbel over echtscheiding en hertrouwen?

De bijbelse leer over echtscheiding en hertrouwen weerspiegelt zowel Gods hoge kijk op het huwelijk als Zijn barmhartigheid jegens menselijke zwakheid. Onze Heer Jezus Christus sprak hier duidelijk over en bevestigde opnieuw Gods oorspronkelijke ontwerp voor het huwelijk als een levenslange verbintenis. Op de vraag over echtscheiding antwoordde Jezus door te wijzen op Genesis: "Daarom, wat God heeft samengevoegd, laat niemand zich scheiden" (Marcus 10:9).(Dodaro, 2014)

Jezus leerde dat echtscheiding door Mozes was toegestaan vanwege de hardheid van de harten van de mensen, maar dat dit niet Gods oorspronkelijke bedoeling was (Matteüs 19:8). Hij verklaarde dat wie scheidt en hertrouwt overspel pleegt, met een mogelijke uitzondering voor gevallen van seksuele immoraliteit (Mattheüs 5:32, 19:9).

De apostel Paulus herhaalde de leer van Christus en instrueerde dat gehuwde gelovigen niet moeten scheiden, maar als ze dat doen, moeten ze ongehuwd blijven of verzoend worden (1 Korintiërs 7:10-11).(Dodaro, 2014) Paulus richtte zich ook op situaties waarin een gelovige getrouwd is met een ongelovige, waarbij hij hen adviseerde om indien mogelijk getrouwd te blijven, maar scheiding toestond als de ongelovige echtgenoot vertrekt (1 Korintiërs 7:12-15).

Maar we moeten deze leringen met pastorale gevoeligheid benaderen. Hoewel de Kerk het ideaal van een levenslang huwelijk hooghoudt, erkent zij dat er situaties van ernstige moeilijkheden zijn waarin samenleven praktisch onmogelijk wordt. In dergelijke gevallen kunnen scheiding en zelfs burgerlijke echtscheiding als laatste redmiddel worden getolereerd. (Dodaro, 2014)

Wat betreft hertrouwen na echtscheiding, heeft de kerk van oudsher geoordeeld dat dit niet mogelijk is als het eerste huwelijk geldig was. Maar er wordt voortdurend nagedacht over hoe we mensen in complexe situaties pastoraal kunnen begeleiden, waarbij we trouw aan de leer van Christus altijd afwegen tegen de barmhartigheid en het mededogen die Hij toonde aan degenen die worstelen met zonde en gebrokenheid.

We mogen niet vergeten dat Gods wet uit liefde wordt gegeven om de waardigheid van het huwelijk en het gezinsleven te beschermen. Tegelijkertijd zijn we geroepen om met liefde degenen te vergezellen die de pijn van echtscheiding hebben ervaren, hen te helpen deel te blijven uitmaken van de kerkelijke gemeenschap en te groeien in geloof en liefde voor God.

Laten wij bidden voor alle echtparen, opdat zij in Christus de kracht vinden om hun roeping getrouw na te leven. En laten we met mededogen uitreiken naar hen die door echtscheiding gewond zijn geraakt, en hen de onfeilbare liefde en barmhartigheid van de Vader tonen.

Wat zijn de Bijbelse kwalificaties voor het huwelijk?

De Schrift stelt het huwelijk voor als een heilige vereniging die door God Zelf is ingesteld. Vanaf het allereerste begin, in het boek Genesis, zien we dat God de mens mannelijk en vrouwelijk schiep en het huwelijk als het fundament van de menselijke samenleving vestigde (Genesis 1:27-28, 2:24). (Winters, 2016)

De bijbelse kwalificaties voor het huwelijk vloeien dus voort uit deze goddelijke oorsprong en bedoeling. het huwelijk moet tussen één man en één vrouw zijn. Deze complementariteit van de geslachten is van fundamenteel belang voor Gods ontwerp, weerspiegelt het beeld van God en maakt de voortplanting van kinderen mogelijk (Hoffman, 2018; Stanley et al., 2013)

Ten tweede moet het huwelijk een verbondsrelatie zijn, niet slechts een contract. Het gaat om een totale zelfgave van elke echtgenoot aan de andere, een weerspiegeling van Gods verbondsliefde voor Zijn volk. Dit verbond moet exclusief en levenslang zijn, zoals Jezus bevestigde toen Hij zei: "Wat God heeft samengevoegd, laat niemand scheiden" (Marcus 10:9).(Keller & Keller, 2011)

De Bijbel leert ons ook dat gelovigen met andere gelovigen moeten trouwen. De apostel Paulus onderwijst dat we niet "ongelijk verbonden moeten zijn met ongelovigen" (2 Korintiërs 6:14), en dat een weduwe vrij is om te hertrouwen, maar "alleen in de Heer" (1 Korintiërs 7:39). Dit is niet louter een vooroordeel, maar een erkenning dat gedeeld geloof cruciaal is voor de diepste eenheid in het huwelijk. (Keller & Keller, 2011)

De Schrift stelt bepaalde karaktereigenschappen voor als essentieel voor een goddelijk huwelijk. Mannen zijn geroepen om hun vrouwen opofferend lief te hebben, zoals Christus de Kerk liefhad (Efeziërs 5:25). Vrouwen zijn geroepen om hun echtgenoten te respecteren (Efeziërs 5:33). Beiden moeten zich aan elkaar onderwerpen uit eerbied voor Christus (Efeziërs 5:21). (Hoffman, 2018)

De Bijbel spreekt ook over het belang van seksuele zuiverheid voor en binnen het huwelijk. Voorhuwelijkse seksuele relaties worden consequent afgeschilderd als zondig, terwijl de seksuele vereniging binnen het huwelijk wordt bevestigd als goed en heilig (Hebreeën 13:4, 1 Korintiërs 7:2-5). (Keller & Keller, 2011)

Deze kwalificaties zijn geen willekeurige regels, maar weerspiegelen Gods wijsheid en liefde. Ze worden gegeven voor onze bloei, om de waardigheid en schoonheid van het huwelijk te beschermen zoals God het bedoeld heeft.

Tegelijkertijd moeten we deze leringen met nederigheid en mededogen benaderen. Niemand van ons voldoet perfect aan Gods ideaal. We zijn allemaal zondaars die Gods genade nodig hebben. De Kerk is geroepen om deze Bijbelse normen hoog te houden en tegelijkertijd een plaats van genezing en herstel te zijn voor hen die tekortschieten.

Laten we bidden voor al degenen die zich voorbereiden op het huwelijk, dat zij mogen groeien in het begrip van Gods ontwerp en in de deugden die nodig zijn voor een sterke en duurzame vereniging. En moge ieder van ons, gehuwd of alleenstaand, ernaar streven Gods trouwe liefde in al onze relaties tot uitdrukking te brengen.

Hoe beschrijft de Bijbel het huwelijk als een verbond?

De Bijbel presenteert het huwelijk niet alleen als een menselijk contract, maar als een heilig verbond dat door God Zelf is opgericht. Deze verbondsaard van het huwelijk is door de hele Schrift heen geweven, van Genesis tot Openbaring, en weerspiegelt het karakter van God en Zijn relatie met Zijn volk. De Bijbelse kijk op ware liefde is er een die onbaatzuchtig, opofferend en blijvend is, zoals blijkt uit de liefde tussen Christus en Zijn Kerk. Dit begrip van het huwelijk als een verbond weerspiegelt de bijbelse leer dat liefde niet alleen een gevoel is, maar een toewijding om elkaar te eren en te koesteren. Dit perspectief op het huwelijk daagt ons uit om Gods leiding en kracht te zoeken bij het naleven van dit verbond in onze eigen relaties. Vanuit een bijbels perspectief strekt het huwelijksverbond zich ook uit tot hoe echtgenoten omgaan met hun financiën. De Bijbel leert dat financieel rentmeesterschap een belangrijk aspect is van een gezond huwelijk en dat paren geroepen zijn om hun middelen verstandig en in overeenstemming met Gods beginselen te beheren. Dit Bijbels perspectief op financiën en huwelijk benadrukt de noodzaak van transparantie, communicatie en eenheid in financiële besluitvorming binnen het huwelijksverbond. Het zoeken naar Gods wijsheid en leiding in financiële zaken kan de band tussen echtgenoten versterken en harmonie in hun relatie bevorderen.

In het scheppingsverslag zien we dat God Eva naar Adam brengt en het eerste huwelijk sticht. Adams antwoord, “Dit is nu bot van mijn botten en vlees van mijn vlees” (Genesis 2:23), drukt een krachtige eenheid en inzet uit die verder gaat dan een louter juridische constructie. De tekst vervolgt: “Daarom verlaat een man zijn vader en moeder en is hij verenigd met zijn vrouw, en zij worden één vlees” (Genesis 2:24). Dit “verlaten” en “verenigen” spreekt van een verbondsband die zelfs voorrang heeft op familiebanden. (Burke-Sivers, 2015)

In het Oude Testament wordt Gods verbondsrelatie met Israël vaak in huwelijkse termen beschreven. De profeten, met name Hosea, gebruiken de metafoor van het huwelijk om Gods trouwe liefde voor Zijn volk te illustreren, ondanks hun ontrouw. Deze analogie verdiept ons begrip van zowel goddelijke als menselijke verbonden als relaties van standvastige liefde en trouw. (McBrien, 1994)

In het Nieuwe Testament bevestigt Jezus het verbondskarakter van het huwelijk door Genesis 2:24 aan te halen en toe te voegen: “Dus het zijn niet langer twee, maar één vlees. Daarom, wat God samengevoegd heeft, laat niemand zich scheiden" (Mattheüs 19:6). Hier benadrukt Jezus zowel de eenheid die door het huwelijksverbond is geschapen als de duurzaamheid ervan zoals die door God is vastgesteld. (Keller & Keller, 2011)

De apostel Paulus ontwikkelt dit thema verder in Efeziërs 5, waar hij de relatie tussen man en vrouw vergelijkt met die tussen Christus en de Kerk. Hij citeert Genesis 2:24 en zegt vervolgens: "Dit is een krachtig mysterie, maar ik heb het over Christus en de kerk" (Efeziërs 5:32). Dit onthult dat het huwelijk niet alleen een verbond is tussen man en vrouw, maar ook een levend symbool van het verbond tussen Christus en Zijn volk. (Keller & Keller, 2011)

Het verbondskarakter van het huwelijk komt ook tot uiting in de taal die wordt gebruikt om huwelijkse ontrouw te beschrijven. Overspel is niet alleen het verbreken van een contract, maar ook het verbreken van het geloof met de echtgenoot en met God (Maleachi 2:14). Dit onderstreept de spirituele dimensie van het huwelijksverbond. (Keller & Keller, 2011)

Het begrijpen van het huwelijk als een verbond heeft krachtige implicaties. Het betekent dat het huwelijk niet alleen gebaseerd is op gevoelens of wederzijds voordeel, maar op een plechtige verbintenis die voor God is aangegaan. Het gaat om een volledige zelfgave aan de ander, die de zelfschenkende liefde van God weerspiegelt. Deze verbondsband is bedoeld om exclusief, permanent en gekenmerkt door trouw en opofferende liefde te zijn.

Tegelijkertijd moeten we niet vergeten dat deze hoge kijk op het huwelijk als een verbond niet bedoeld is om degenen te veroordelen die de pijn van echtscheiding of huwelijkse moeilijkheden hebben ervaren. Integendeel, het zou ons moeten inspireren om Gods genade te zoeken om onze huwelijksgeloften na te leven en mededogen te betonen aan degenen die worstelen in hun huwelijken.

Laten we bidden voor alle gehuwde paren, dat zij dagelijks hun verbondsliefde mogen vernieuwen, kracht puttend uit Gods onfeilbare liefde. En moge de Kerk altijd een plaats zijn waar de schoonheid van het huwelijksverbond wordt gevierd en ondersteund.

Wat zegt de Schrift over seks binnen het huwelijk?

De Schrift spreekt van seksuele intimiteit binnen het huwelijk als een prachtig geschenk van God, om gekoesterd en genoten te worden. Vanaf het allereerste begin zien we in het scheppingsverslag dat God mensen als seksuele schepselen schiep en hun vereniging zegende (Genesis 1:27-28). Deze goddelijke zegen over echtelijke seksualiteit is een thema dat door de hele Bijbel loopt. (Winters, 2016)

In tegenstelling tot sommige misvattingen, beschouwt de Bijbel seks niet als vies of beschamend wanneer het binnen het huwelijksverbond wordt uitgedrukt. In feite viert het Hooglied de vreugden van huwelijksliefde en fysieke intimiteit in poëtische taal. Dit boek bevestigt de goedheid van seksueel verlangen en plezier in de context van toegewijde liefde. (Keller & Keller, 2011)

De apostel Paulus spreekt in zijn brief aan de Korinthiërs openhartig over het belang van seksuele relaties binnen het huwelijk. Hij instrueert mannen en vrouwen om elkaar niet te beroven, erkennend dat seksuele intimiteit een wederzijdse gave en verantwoordelijkheid is (1 Korintiërs 7:3-5). Deze leer bevestigt de gelijkheid van man en vrouw in de seksuele relatie, een radicaal concept in de oude wereld. (Keller & Keller, 2011)

De Bijbel leert ook dat seks binnen het huwelijk meerdere doelen dient. Het is een middel om de eenheid van één vlees tussen man en vrouw tot uitdrukking te brengen en te verdiepen (Genesis 2:24). Het is voor de voortplanting, zoals te zien is in Gods gebod om "vruchtbaar te zijn en zich te vermenigvuldigen" (Genesis 1:28). En het is voor wederzijds plezier en comfort, zoals gevierd in het Hooglied en bevestigd in Spreuken 5:18-19. (Keller & Keller, 2011)

Huwelijkse seksualiteit wordt in de Schrift voorgesteld als een bescherming tegen verleiding. Paulus adviseert dat "vanwege de verleiding tot seksuele immoraliteit, elke man zijn eigen vrouw moet hebben en elke vrouw haar eigen man" (1 Korintiërs 7:2). Dit erkent de realiteit van seksueel verlangen en zorgt voor de juiste expressie binnen het huwelijk. (Keller & Keller, 2011)

Hoewel de Bijbel de goedheid van seks binnen het huwelijk bevestigt, roept het ook op tot zelfbeheersing en wederzijds respect. Seksuele intimiteit is een uitdrukking van liefde en eenheid, niet egoïsme of overheersing. Het bijbelse ideaal is een seksuele relatie die wordt gekenmerkt door tederheid, aandacht en een verlangen naar het welzijn van de ander.(Keller & Keller, 2011)

Tegelijkertijd moeten we dit onderwerp met pastorale gevoeligheid benaderen. Veel mensen worstelen met problemen met betrekking tot seksualiteit, of het nu gaat om pijn in het verleden, fysieke beperkingen of andere factoren. De Kerk is geroepen om compassievolle steun en begeleiding te bieden, altijd wijzend op Gods genade en genezende kracht.

Laten we ook niet vergeten dat hoewel seksuele intimiteit een belangrijk aspect van het huwelijk is, het niet het geheel is. Een echt christelijk huwelijk is gebouwd op het fundament van gedeeld geloof, wederzijdse liefde en respect, en een verbintenis om samen te groeien in Christus.

Mogen alle getrouwde stellen in hun seksuele relatie een bron van vreugde, intimiteit en verdieping van de liefde vinden. En mogen zij zich altijd herinneren dat hun vereniging een weerspiegeling is van de liefde van Christus voor de Kerk, een liefde die trouw, zelfschenkend en eeuwig is (Ellison, 2024; Keller & Keller, 2011)

Wat zijn enkele voorbeelden van huwelijken in de Bijbel die Gods ontwerp illustreren?

De Bijbel geeft ons verschillende voorbeelden van huwelijken die, hoewel niet perfect, verschillende aspecten van Gods ontwerp voor deze heilige vereniging illustreren. Deze verhalen, met hun vreugden en uitdagingen, bieden ons inzichten en inspiratie voor onze eigen huwelijksreizen.

We hebben het voorbeeld van Adam en Eva, het eerste echtpaar. Hun vereniging, opgericht door God Zelf, bepaalt het patroon voor alle huwelijken om te volgen. In hun relatie zien we de fundamentele complementariteit tussen man en vrouw en de diepe eenheid die tot uitdrukking komt in de woorden van Adam: "Dit is nu het bot van mijn beenderen en het vlees van mijn vlees" (Genesis 2:23). Hoewel ze geconfronteerd werden met beproevingen en zonde hun relatie binnengingen, bleven ze verenigd, wat de duurzaamheid van de huwelijksband illustreert. (Ellison, 2024)

Abraham en Sara geven een voorbeeld van een huwelijk gekenmerkt door geloof en doorzettingsvermogen. Ondanks hun onvruchtbaarheid en de uitdagingen van het nomadische leven bleven zij zich inzetten voor elkaar en voor Gods beloften. Hun verhaal herinnert ons eraan dat het huwelijk een reis van geloof is, waarbij paren worden geroepen om samen op God te vertrouwen door de onzekerheden van het leven.

Het verhaal van Ruth en Boaz illustreert hoe God schoonheid uit moeilijke omstandigheden kan halen. Ruth, een weduwe en buitenlander, vond liefde en veiligheid bij Boaz, een man met een nobel karakter. Hun huwelijk, dat culturele scheidslijnen overbrugde, voorspelt het inclusieve karakter van Gods koninkrijk en herinnert ons aan de verlossende kracht van verbondsliefde.

In het Nieuwe Testament zien we een glimp van het huwelijk van Priscilla en Aquila. Dit echtpaar werkte samen in hun tentenmakerij en in de bediening en werkte samen om het evangelie te bevorderen. Hun voorbeeld laat zien hoe het huwelijk een krachtig platform kan zijn voor gedeelde missie en dienst aan God.

Maria en Jozef, hoewel hun huwelijk uniek was vanwege de maagdelijke geboorte van Jezus, illustreren vertrouwen in Gods plan en wederzijdse steun in het licht van buitengewone omstandigheden. Hun trouw in het opvoeden van Jezus biedt een voorbeeld van ouderlijke toewijding binnen het huwelijk.

De Bijbel geeft ook voorbeelden van huwelijken die niet voldeden aan Gods ideaal, zoals de meerdere vrouwen van David of de honderden vrouwen en bijvrouwen van Salomo. Deze dienen als waarschuwende verhalen, die de gevolgen illustreren van het afwijken van Gods ontwerp voor het huwelijk.

Zelfs in de onvolmaakte huwelijken die in de Schrift worden afgebeeld, zien we vaak Gods genade aan het werk, die verlossing en groei brengt. Het huwelijk van de profeet Hosea met Gomer, hoewel gekenmerkt door ontrouw, wordt een krachtige illustratie van Gods trouwe liefde voor zijn volk.

Deze bijbelse voorbeelden herinneren ons eraan dat het huwelijk, zoals het door God is ontworpen, bedoeld is als een relatie van exclusieve toewijding, wederzijdse ondersteuning, gedeeld geloof en gezamenlijk doel. Ze laten ons zien dat het huwelijk een context kan zijn voor persoonlijke groei, een getuigenis van Gods trouw en een middel om anderen te zegenen.

Tegelijkertijd herinneren deze verhalen ons eraan dat geen huwelijk zonder uitdagingen is. Zelfs paren die God willen volgen, worden geconfronteerd met beproevingen en verleidingen. Dit moet ons aanmoedigen om niet op onze eigen kracht te vertrouwen, maar op Gods genade en de steun van de geloofsgemeenschap.

Laten we leren van deze bijbelse voorbeelden, geïnspireerd door hun geloof en doorzettingsvermogen. En laten we niet vergeten dat elk huwelijk, met zijn unieke verhaal, het potentieel heeft om Gods liefde te weerspiegelen en een getuige te zijn van Zijn genade in de wereld.

Mogen alle echtparen in de Schrift zowel aanmoediging als begeleiding vinden voor hun eigen huwelijksreizen. En mogen zij, net als de trouwe paren van weleer, een erfenis van liefde en geloof nalaten aan toekomstige generaties.