Was Jezus zondeloos? Ja, het Nieuwe Testament zegt dat Hij geen zonde heeft begaan



  • Het Nieuwe Testament zegt dat Jezus “in elk opzicht” op dezelfde manier als wij werd verzocht, maar toch “zonder zonde” was (Hebreeën 4:15; 2 Korintiërs 5:21; 1 Petrus 2:22; 1 Johannes 3:5).
  • In de woestijn verzocht de duivel hem, en hij beantwoordde elke verzoeking met een vers uit Deuteronomium (Matteüs 4:1–11; Lucas 4:1–13).
  • Zijn doop, zijn woede in de tempel en zijn roep vanaf het kruis worden soms als bezwaren aangevoerd, maar de evangeliën laten nergens zien dat hij een zonde belijdt.
  • Het Nieuwe Testament koppelt zijn zondeloosheid aan zijn dood: hij is het lam “zonder smet of vlek” (1 Petrus 1:19), een hogepriester die geen eigen zonden heeft om voor te offeren (Hebreeën 7:27).
  • Het Concilie van Chalcedon (451) beleed Christus als “in alles aan ons gelijk, behalve de zonde”, en de Katholieke Kerk citeert die definitie (CCC 467), terwijl de Orthodoxe Kerk het concilie aanvaardt.
  • De protestantse belijdenisgeschriften, waaronder de Dertig Artikelen, de Westminster Confessie en de Baptist Faith and Message, onderwijzen hetzelfde.

Ja. Het Nieuwe Testament zegt dat Jezus op dezelfde manier als wij werd verzocht en nooit zondigde: hij “heeft geen zonde gekend” (2 Korintiërs 5:21), en “in hem is geen zonde” (1 Johannes 3:5). Katholieke, orthodoxe en protestantse kerken belijden dit allemaal, in de woorden van het Concilie van Chalcedon (451): “in alles aan ons gelijk, behalve de zonde.”

Dat is goed nieuws voor mensen die niet zondeloos zijn. De brief die zegt dat hij nooit zondigde, zegt ook dat hij “medelijden kan hebben met onze zwakheden”, omdat hij “in elk opzicht” op dezelfde manier als wij werd verzocht (Hebreeën 4:15). Wanneer wij vallen, brengen we dat naar degene die de aantrekkingskracht van elke verzoeking heeft gevoeld en er nooit aan toegaf. Hij is het lam “zonder smet of vlek” (1 Petrus 1:19), en hij staat aan onze kant.

Waar zegt de Bijbel dat Jezus zonder zonde was?

De brief aan de Hebreeën verwoordt dit het meest volledig. Over Jezus als de hogepriester van Zijn volk schrijft de auteur: “Want wij hebben geen hogepriester die niet kan meevoelen met onze zwakheden, maar een die in alles op dezelfde wijze als wij is verzocht, maar zonder zonde” (Hebreeën 4:15). Drie hoofdstukken later noemt de brief Hem “heilig, onschuldig, onbesmet, afgezonderd van de zondaars en boven de hemelen verheven” (Hebreeën 7:26).

Paulus zegt het in een zin over het kruis: “Want Hem die geen zonde gekend heeft, heeft Hij voor ons tot zonde gemaakt, opdat wij zouden worden gerechtigheid van God in Hem” (2 Korintiërs 5:21). De eerste brief van Petrus gebruikt de woorden van Jesaja 53:9 over de lijdende knecht, die “geen geweld gedaan heeft en geen bedrog in zijn mond geweest is”, en past deze toe op Jezus: “Die geen zonde gedaan heeft en in wiens mond geen bedrog gevonden is” (1 Petrus 2:22). De eerste brief van Johannes zegt: “En u weet dat Hij geopenbaard is om onze zonden weg te nemen; en in Hem is geen zonde” (1 Johannes 3:5).

De evangeliën maken dezelfde claim in hun verslaglegging. In het Evangelie naar Johannes vraagt Jezus aan Zijn tegenstanders: “Wie van u overtuigt Mij van zonde?” (Johannes 8:46), en Hij zegt over de Vader: “Ik doe altijd wat Hem welgevallig is” (Johannes 8:29). Tijdens Zijn proces zegt Pilatus drie keer: “Ik vind geen schuld in Hem” (Johannes 18:38; 19:4, 6; vergelijk Lucas 23:4). Pilatus deed uitspraak over een strafrechtelijke aanklacht en niet over het gehele leven van Jezus.

Als Jezus verzocht werd, hoe was Hij dan zondeloos?

Het Nieuwe Testament behandelt verzocht worden en zondigen als twee verschillende zaken, en Hebreeën 4:15 plaatst beide in één zin: verzocht “in alles”, maar “zonder zonde”. Matteüs en Lucas beschrijven hoe Jezus veertig dagen in de woestijn vastte en werd verzocht door de duivel (Matteüs 4:1–11; Lucas 4:1–13). Hij beantwoordt elke verzoeking met een vers uit Deuteronomium: “De mens zal bij brood alleen niet leven” (Deuteronomium 8:3), “U zult de Heere, uw God, niet verzoeken” (Deuteronomium 6:16), en “De Heere, uw God, zult u vrezen en Hem zult u dienen” (Deuteronomium 6:13).

De evangeliën tonen ook de strijd van gehoorzaamheid. In Gethsemane bidt Hij: “Vader, als U wilt, neem deze drinkbeker van Mij weg. Maar laat niet Mijn wil, maar de Uwe geschieden” (Lucas 22:42). Hebreeën zegt dat Hij “met luid geroep en onder tranen gebeden en smekingen” heeft geofferd, en dat Hij, “hoewel Hij de Zoon was, gehoorzaamheid heeft geleerd uit wat Hij heeft geleden” (Hebreeën 5:7–8).

Passages die het tegendeel lijken te beweren

Critici van deze leer wijzen op vijf zaken in de evangeliën. De eerste is Zijn doop. Johannes de Doper doopte “met water tot bekering” (Matteüs 3:11), dus het kan lijken alsof Jezus kwam om zich te bekeren. Matteüs noteert het bezwaar van Johannes zelf: “Ik heb nodig door U gedoopt te worden, en komt U naar mij?” en het antwoord van Jezus: “Laat het nu gebeuren, want zo past het ons alle gerechtigheid te vervullen” (Matteüs 3:14–15). De evangeliën laten nergens zien dat Hij een zonde belijdt.

De tweede is Zijn vraag aan een man die Hem “Goede Meester” noemde: “Waarom noemt u Mij goed? Niemand is goed dan Eén, namelijk God” (Marcus 10:17–18). Sommigen lezen dit als het afwijzen van goedheid door Jezus. Oudere commentatoren lezen het als een vraag die bedoeld was om de man na te laten denken over tot wie hij zich richtte. De Byzantijnse commentator Theophylact, geciteerd in Thomas van Aquino’s Catena Aurea, zegt dat Jezus bedoelde “de geest van de jongeman te verheffen, zodat hij zou weten dat Hij God is.”

De derde is Zijn woede. Jezus keerde de tafels van de geldwisselaars in de tempel om (Marcus 11:15–17), en in een synagoge “keek Hij hen met toorn aan, bedroefd over de verharding van hun hart” (Marcus 3:5). Zijn discipelen verbonden de tempelscène met Psalm 69:10: “De ijver voor Uw huis heeft Mij verteerd” (Johannes 2:17). De Schrift rekent niet elke vorm van woede als zonde; Paulus schrijft, citerend uit Psalm 4:5: “Word toornig, maar zondig niet” (Efeziërs 4:26).

De vierde is het gezelschap dat Hij hield en de manier waarop Hij de sabbat onderhield. Zijn critici maakten bezwaar dat Hij at met tollenaars en zondaars, en Hij antwoordde: “Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars tot bekering” (Marcus 2:17). Toen zij Zijn discipelen beschuldigden van het overtreden van de sabbat, wees Hij op David, die de toonbroden at toen hij honger had, en zei: “De sabbat is gemaakt voor de mens, niet de mens voor de sabbat” (Marcus 2:25–27).

De vijfde is Zijn roep aan het kruis: “Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?” (Matteüs 27:46). De woorden zijn de eerste regel van Psalm 22, een klaagzang gericht aan God die eindigt in lofprijzing: “In het midden van de gemeente zal ik U loven” (Psalm 22:23).

Waarom is het belangrijk dat Jezus zondeloos was?

In het Nieuwe Testament is Zijn zondeloosheid verbonden met Zijn dood. Het paaslam moest “zonder gebrek” zijn (Exodus 12:5), en 1 Petrus zegt dat gelovigen zijn vrijgekocht “met het kostbaar bloed van Christus, als van een Lam lam zonder smet of vlek” (1 Petrus 1:19). Hebreeën contrasteert Hem met de priesters van het oude verbond: “Hij heeft niet dagelijks hogepriesters nodig, zoals de andere hogepriesters, om eerst voor zijn eigen zonden offers te brengen en daarna voor die van het volk, want dat heeft Hij eens en voor altijd gedaan toen Hij Zichzelf offerde” (Hebreeën 7:27). In 2 Korintiërs 5:21 wordt Degene die “geen zonde gekend heeft” voor ons tot zonde gemaakt.

Paulus stelt Jezus ook tegenover Adam: “Want zoals door de ongehoorzaamheid van de ene mens de velen zondaars geworden zijn, zo zullen ook door de gehoorzaamheid van de Ene de velen rechtvaardigen worden” (Romeinen 5:19). Irenaeus van Lyon werkte dit in de tweede eeuw uit. In Tegen de ketterijen schreef hij dat “door de gehoorzaamheid van één mens, die oorspronkelijk uit een maagd werd geboren, velen gerechtvaardigd zouden worden en redding zouden ontvangen,” en dat God “de oude vorming van de mens in Zichzelf recapituleerde, opdat Hij de zonde zou doden, de dood van zijn kracht zou beroven en de mens levend zou maken” (boek 3, hoofdstuk 18).

Zijn katholieke, orthodoxe en protestantse kerken het hierover eens?

Ja. De grote christelijke tradities verschillen niet van mening over dit punt. Het Concilie van Chalcedon in 451 beleed Christus als “volkomen in godheid en volkomen in mensheid”, “van hetzelfde wezen als wij wat betreft Zijn mensheid”, en “in alles aan ons gelijk, behalve de zonde”, een echo van Hebreeën 4:15. De Katholieke Kerk citeert die definitie in haar Catechismus (KKK 467). De Oosters-Orthodoxe Kerk aanvaardt Chalcedon als het Vierde Oecumenische Concilie.

De protestantse kerken zeggen hetzelfde in hun eigen woorden. Anglicanen wijdden een apart artikel aan dit punt in de Dertig Artikelen, “Over Christus alleen zonder zonde”: Christus “werd in alles aan ons gelijk, behalve de zonde, waarvan hij duidelijk vrij was, zowel in zijn vlees als in zijn geest” (Artikel XV). Presbyterianen belijden in de Westminster Confessie, hun standaard, dat de Zoon “de menselijke natuur aannam, met alle essentiële eigenschappen en algemene zwakheden daarvan, maar zonder zonde” (8.2). Lutheranen spreken in de Kleine Catechismus van Luther over Christus’ “onschuldig lijden en sterven”, en de Southern Baptists zeggen in de Baptistisch geloof en boodschap (2000) dat hij zich “volledig identificeerde met de mensheid, maar zonder zonde.”

Zo belijden christenen in Oost en West één Heer, die op dezelfde manier als wij werd verzocht en toch zonder zonde was, en juist daarom kunnen we dicht bij hem komen. “Laten wij dan met vrijmoedigheid naderen tot de troon van de genade, opdat wij barmhartigheid verkrijgen en genade vinden om geholpen te worden op het juiste tijdstip” (Hebreeën 4:16, HSV).





Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...