St. Bernward

[ad_1]

St. Bernward

Feestdag: 20 nov.

Sint-Bernward diende als de dertiende bisschop van Hildesheim, Duitsland, tijdens het midden van de tiende eeuw. Zijn grootvader was Athelbero, paltsgraaf van Saksen. Nadat hij zijn ouders had verloren, werd Bernward naar zijn oom Volkmar gestuurd, die bisschop van Utrecht was. Zijn oom riep de hulp in van Thangmar, de vrome en hoogopgeleide directeur van de kathedraalschool in Heidelberg, om te helpen bij de opvoeding van Bernward.

Onder leiding van Thangmar maakte Bernward snelle vorderingen in zowel christelijke vroomheid als in de wetenschappen. Hij werd zeer bekwaam in wiskunde, schilderkunst, architectuur en in het bijzonder in het vervaardigen van kerkelijke vaten en ornamenten van zilver en goud.

Sint-Bernward voltooide zijn studie in Mainz, waar hij vervolgens tot priester werd gewijd. In plaats van in het bisdom van zijn oom, bisschop Volkmar, te worden geplaatst, koos hij ervoor om in de buurt van zijn grootvader, Athelbero, te blijven om hem in zijn ouderdom te troosten. Na de dood van zijn grootvader in 987 werd hij kapelaan aan het keizerlijk hof, en de keizerin-regentes Theophano benoemde hem al snel tot leermeester van haar zoon Otto III, die op dat moment pas zes jaar oud was. Bernward bleef aan het keizerlijk hof tot 993, toen hij werd gekozen tot bisschop van Hildesheim.

Als man van buitengewone vroomheid was hij diep toegewijd aan gebed en de beoefening van versterving, en zijn kennis en beoefening van de kunsten werden genereus ingezet in dienst van de Kerk.

Kort voor zijn dood in 1022 werd hij bekleed met het benedictijner habijt. Hij werd in 1193 heilig verklaard door paus Celestinus III.

[ad_2]

Bronlink