Hoe het is om een kapelaan onderweg te zijn met het lichaam van Christus

Washington, D.C. Nieuwsredactie, 12 juni 2025 / 06:00 uur (CNA).

Terwijl de lokale bevolking zich bij delen van de Nationale Eucharistische Bedevaart 2025 voegt terwijl deze door het land trekt, hebben acht jonge katholieken de afgelopen drie weken gewijd aan het afleggen van de gehele route met de Eucharistie als “Eeuwige Pelgrims” — en zij worden vergezeld door zeven aalmoezeniers die om de beurt als hun spirituele gidsen dienen.

Maria Benes, directeur pelgrims voor het Nationaal Eucharistisch Congres, vertelde aan CNA dat er vijf priesters en twee religieuze broeders zijn die elkaar afwisselen tijdens de bedevaart. Drie begonnen met de pelgrims en vier worden verwacht de tocht op 22 juni in Los Angeles te beëindigen. 

De priester-aalmoezeniers zijn de Kapucijner Franciscanen pater Christopher Iwancio en pater Michael Herlihey, en de Franciscanen van de Vernieuwing, de paters Malachy Joseph Napier, Justin Jesúsmarie Alarcón en Lawrence Joshua Johnson. De religieuze broeders zijn broeder Jan Cyril Vanek en broeder Damiano Mary Pio, beiden van de Franciscanen van de Vernieuwing.

“Zoals velen van hen mij hebben verteld, is de aard van de bedevaart erg Franciscaans, met de flexibiliteit en het aanpassingsvermogen van het avontuur met Jezus,” zei Benes.

De aalmoezeniers werden gekozen op basis van een aantal criteria. Sommigen meldden zich direct aan omdat ze zich “geroepen voelden” en aan anderen werd gevraagd of ze wilden deelnemen op basis van het oordeel van de organisatoren dat ze “goed zouden passen.” Van daaruit organiseerden het bedevaartpersoneel, de aalmoezeniers en hun oversten het schema.

De aalmoezeniers zijn “allemaal op verschillende plaatsen gestationeerd”, maar zijn gereisd om deel uit te maken van de ervaring, zei Benes. “Sterker nog, enkelen zijn gestationeerd in andere landen.”

Terwijl ze reizen, nemen de aalmoezeniers een aantal taken op zich. “Het eerste deel is de pastorale zorg voor het team,” zei Benes, eraan toevoegend dat sommigen hielpen bij het leiden van een retraite in februari ter voorbereiding en een “dag van bezinning” voordat de bedevaart in Indianapolis begon.

Onderweg horen de aalmoezeniers biechten, houden ze homilieën, geven ze reflecties en evangeliseren ze. Ze helpen ook met muziek tijdens veel van de processies en leiden de aanbidding in zowel het Engels als het Spaans. 

“Dan is er het dagelijkse gebed met het team, spirituele beschermingsgebeden voor het team en eventuele pastorale zorgen die naar voren komen. Het tweede deel van hun rol is om te helpen de Eucharistie naar het publiek te brengen,” zei Benes. 

CNA sprak met de twee Franciscaner Kapucijner priesters — Iwancio en Herlihey — over hun ervaringen tot nu toe en hun tijd met de pelgrims.  

Iwancio hielp de pelgrims tijdens de retraite voorafgaand aan hun vertrek. Om hun zenuwen te kalmeren, vertelde hij hen dat “zelfs de discipelen dezelfde nervositeit hadden.” 

“Ze hadden onzekerheid. Zelfs toen Jezus naar de hemel opsteeg, was er nog steeds een beetje onzekerheid bij de discipelen. Er is iets dat doorbroken moet worden in die ontmoetingservaring, maar er is ook de praktische kant, omdat je zowel het spirituele als het praktische in balans moet houden,” vertelde Iwancio aan CNA.

Iwancio, die in Los Angeles is gestationeerd, zei dat de retraite een tijd was van “spiritueel voorbereid raken”, het doornemen van “logistiek” en het voorbereiden op “situaties die ze nog nooit hebben gezien.”

Logistieke zaken bestonden uit “het voorbereiden van het busje en het herorganiseren van de aanhanger.” De pelgrims maken vier tot vijf stops per dag en reizen met een busje dat volgens Iwancio “ook een soort draagbare kapel is.”

“Er is een tabernakel aan het busje bevestigd en het dient als een compartiment waar het Allerheiligste kan worden bewaard, dat kan worden geopend en de monstrans past erbovenop. Er zijn gebedskaartjes voor onderweg.” De groep organiseerde “de planken met alle liturgische voorwerpen.” 

“De aanhanger is bijna als een sacristie,” zei Iwancio. 

Iwancio hielp de pelgrims ook met de spirituele begeleiding die ze nodig hadden voordat ze vertrokken door hen aan te moedigen om te biechten en tijd voor zichzelf te nemen wanneer ze een pauze nodig hebben tijdens de reis. “Ze moeten voor zichzelf zorgen,” zei hij.

Iwancio zei dat het belangrijk is om “aanwezig te zijn bij Jezus” en de operationele zaken in balans te houden. “Het is een soort balans tussen die Martha- en Maria-benadering voor de ervaring,” zei hij. 

“Het is een leuke, geweldige groep jonge mensen en ze hebben een grote verscheidenheid aan vaardigheden omdat ieder een andere gave meebrengt naar de ervaring … Het is een mooie mix van gaven en talenten,” zei Iwancio.

Iwancio zal zich tegen het einde van de bedevaart bij de groep voegen. “Ik kijk echt uit naar dit idee van … hoop brengen tijdens het jubeljaar. Het wordt een echt geweldige ervaring,” zei hij.

Pater Michael Herlihey, de roepingsdirecteur van de Kapucijner Franciscanen in de provincie St. Augustine, vertelde aan CNA dat “het belangrijk was” voor hem “om tijd door te brengen met Jezus in de Eucharistie als priester in zijn eerste jaar.”

“Ik werd gewoon geïnspireerd door … [de] acht jongvolwassenen. Ze waren bereid om hun leven, hun banen, hun families, vrienden en steden voor een periode van vijf weken achter zich te laten om, als je wilt, eucharistische evangelisten te zijn,” zei Herlihey.

Herlihey leidde ook de eerste retraite voor de pelgrims en bracht vervolgens de eerste 10 dagen van de bedevaart met hen door. Hij reflecteerde op de anderhalve week reizen en zei dat “de intentionaliteit waarmee de pelgrims een familie vormen … erg krachtig was. Sterker nog, ik denk dat het een van de sterkste onderdelen was.”

Tijdens zijn tijd op de bedevaart was Herlihey getuige van de Eucharistie die reisde in een boot, een helikopter en een busje. “Het is best gaaf om te denken aan een helikopter als een tijdelijk tabernakel” of een boot “als een tijdelijk vaartuig dat Jezus draagt.”

Herlihey deelde enkele van zijn favoriete en meest gedenkwaardige momenten. 

“Ik mocht letterlijk de Mississippi oversteken in een vissersboot met Jezus en de menigte op de oever zien wachten op zijn aankomst. Ik kneep mezelf en dacht: ‘Dit zal nog decennia in mijn homilie zitten,’” grapte hij.

“Ik begrijp nu dat Jezus in de boot stapte, weg van de menigte, de stilte van het water op om te bidden.”

Herlihey deelde ook enkele uitdagingen waar de pelgrims tijdens de reis mee te maken hebben gehad. Ze zijn anti-katholieke demonstranten tegengekomen die in kleine aantallen begonnen, maar nu in groepen van ongeveer 50 mensen reizen.

Voordat de bedevaart begon, hield Herlihey een mis voor de pelgrims. Hij reflecteerde dat “bij het bidden over de homilie, de Heilige Geest vroeg … ‘om het kruis te omarmen.’” Herlihey zei: “Om eerlijk te zijn, ik wilde niet dat dat de homilie zou zijn.” Hij zei dat hij een “spannende toespraak” wilde houden, maar “de Heilige Geest gaf geen krimp” — hij zei dat hij de Heilige Geest voelde zeggen: “Je gaat praten over het omarmen van het kruis en het belang daarvan.”

Na de mis was Herlihey aangenaam verrast toen meerdere pelgrims deelden dat “het omarmen van het kruis en het omarmen van de dood” onderwerpen waren waar ze over hadden gebeden. 

“Nu, achteraf gezien is het altijd makkelijk praten,” zei Herlihey. “Hier zijn we … weken later, en ze ervaren kruisen. Ze dragen hun kruis te midden van een wit martelaarschap op dit moment met alle tegendemonstranten. Het is net … ‘Heilige Geest, u wist wat u deed.’”

Een ander moeilijk onderdeel dat Herlihey zei dat hem “pijn deed”, was dat ze “niet naar meer plaatsen konden gaan” met de Eucharistie. “Ik zou graag naar elk van de huizen van de parochianen, hun werkplekken, hun scholen, overal naartoe gaan. En toen kreeg ik een gedachte,” zei Herlihey.

“We ontvangen Jezus in ons lichaam tijdens de mis, en dus worden we allemaal tabernakels. En die tabernakels dragen Jezus zoals de helikopter dat doet, zoals de boot dat doet, zoals het busje dat doet, zoals de monstrans dat doet. Ons lichaam.”

Herlihey zei dat de Heer zegt: “Ik wil mijn lichaam en bloed aan mensen geven omdat ik wil dat mijn lichaam en bloed naar elk kantoor, elke school en elk huishouden reizen. Ik ga dat doen door van mensen mijn tabernakels te maken.”

Eén ding waarvan Herlihey zei dat hij hoopt dat mensen het weten, is dat de priesters en pelgrims “niet één sacrament brengen”, ze “brengen er twee.” Herlihey deelde dat hij drie uur lang biecht hoorde in de processielijn terwijl hij door Iowa liep. 

De aalmoezeniers zullen de sacramenten naar mensen in Texas, New Mexico en Californië blijven brengen terwijl de bedevaart de komende twee weken ten einde loopt. 

https://www.catholicnewsagency.com/news/264679/what-it-s-like-to-be-a-chaplain-on-the-road-with-the-body-of-christ