Hoe vaak wordt Abraham genoemd in de Bijbel? 311 keer

Abraham wordt 311 keer genoemd in de Bijbel, inclusief de jaren dat hij Abram werd genoemd. In de King James Version komt “Abraham” 250 keer voor in 230 verzen en “Abram” 61 keer in 50. God gaf hem de nieuwe naam in Genesis 17:5, en na dat vers is hij overal Abraham, behalve in twee verzen die terugblikken op de verandering.

Achter de naam staat een belofte die God aan het begin deed. Toen Hij een kinderloze man uit Haran riep, beloofde Hij hem: “Ik zal u tot een groot volk maken, en Ik zal u zegenen, en uw naam groot maken; en gij zult een zegen zijn” (Genesis 12:2). We kunnen zien hoe die naam door de Schrift reist. Hij loopt van de geslachtsregisters van Genesis tot de brieven van Paulus en Petrus, en hij wordt uitgesproken door Mozes in gebed (“Gedenk aan Abraham, Izaäk en Israël, Uw dienaren,” Exodus 32:13), door de profeten, door Stefanus voor de raad, en door Jezus zelf.

Hoe vaak wordt Abraham genoemd in het Oude en Nieuwe Testament?

Hij wordt genoemd in 27 boeken, 16 van het Oude Testament en 11 van het Nieuwe. Genesis bevat de meeste, 193 in totaal (134 “Abraham” en 59 “Abram”), aangezien zijn hele leven daar wordt verteld, van zijn geboorte in hoofdstuk 11 tot zijn begrafenis in hoofdstuk 25. Na Genesis zijn de boeken die het meest over hem spreken Lucas (15), Johannes (11, elk in hoofdstuk 8), Hebreeën (10), en daarna Exodus, Romeinen en Galaten met elk 9.

Dit zijn hele woorden in de King James Version, zonder de Apocriefen, en “Abraham’s” wordt meegeteld met “Abraham” (het komt 19 keer voor). Als u een andere vertaling doorzoekt, krijgt u een ander totaal, en een lijst die “Abram” weglaat, geeft u 250.

Waar wordt Abraham voor het eerst genoemd in de Bijbel?

In Genesis 11:26, in één regel familiegeschiedenis: “En Terach leefde zeventig jaar, en verwekte Abram, Nachor en Haran.” Een paar verzen later komt een zin die boven de rest van zijn verhaal hangt: “Maar Sarai was onvruchtbaar; zij had geen kind” (Genesis 11:30). Dan spreekt God tot hem: “Ga uit uw land, en uit uw maagschap, en uit uws vaders huis, naar een land dat Ik u wijzen zal” (Genesis 12:1), en de Bijbel vertelt ons simpelweg dat “Abram vertrok, zoals de HEERE tot hem gesproken had” (Genesis 12:4).

Het Nieuwe Testament begint ook met hem. Het eerste vers is “Het boek van de geslachtsrekening van Jezus Christus, de zoon van David, de zoon van Abraham” (Mattheüs 1:1). De laatste keer dat zijn naam verschijnt in de volgorde van de Bijbelboeken is in de eerste brief van Petrus, waar hij Sara voorhoudt aan de vrouwen in de kerken: “Gelijk Sara Abraham gehoorzaamde, en hem heer noemde; welker dochters gij geworden zijt, als gij weldoet” (1 Petrus 3:6).

Waarom veranderde God de naam van Abram in Abraham?

God gaf de reden zelf. Toen Abram negenennegentig was, verscheen God aan hem en zei: “Uw naam zal niet meer Abram genoemd worden, maar uw naam zal Abraham zijn; want tot een vader van vele volken heb Ik u gesteld” (Genesis 17:5). Abram betekent “verheven vader” of “hoge vader”, en Strong’s concordantie geeft Abraham als “vader van een menigte”. In hetzelfde gesprek werd Sarai Sara (Genesis 17:15).

Kijk naar de tijdsvorm. God zegt “heb Ik u gesteld”, en Hij zegt het tegen een oude man wiens vrouw nog kinderloos was en wiens enige zoon, Ismaël, bij Hagar was geboren (Genesis 16:15). De naam werd gegeven voordat iemand kon zien dat deze uitkwam. De twee namen vertellen een kleine geschiedenis van geloof: 59 keer in Genesis is hij Abram, de naam waarmee hij werd geboren, en vanaf Genesis 17:5 draagt hij de naam van de belofte. Slechts twee latere verzen gebruiken de oude naam, en beide zijn er om de verandering te vertellen: “Abram; dezelve is Abraham” (1 Kronieken 1:27), en het grote gebed van Nehemia 9: “Gij zijt de HEERE, de God, Die Abram verkoren hebt, en hem uit Ur der Chaldeeën uitgevoerd, en hem de naam Abraham gegeven hebt” (Nehemia 9:7).

Wie spreekt er over Abraham in het Nieuwe Testament?

Vierenzeventig vermeldingen zijn verspreid over Mattheüs, Marcus, Lucas, Johannes, Handelingen, Romeinen, 2 Korintiërs, Galaten, Hebreeën, Jakobus en 1 Petrus. Elke vermelding is “Abraham”; de naam Abram komt nooit voor in het Nieuwe Testament.

Jezus spreekt zijn naam vaak uit. Hij antwoordt de Sadduceeën met de woorden die God tot Mozes sprak bij de braamstruik: “Ik ben de God van Abraham, en de God van Izaäk, en de God van Jakob? God is niet een God van doden, maar van levenden” (Mattheüs 22:32). In zijn gelijkenis sterft de bedelaar Lazarus “en werd van de engelen gedragen in de schoot van Abraham” (Lucas 16:22). En in Johannes 8, waar elke vermelding in dat Evangelie valt, zegt hij: “Uw vader Abraham heeft zich verheugd, opdat hij mijn dag zien zou; en hij heeft ze gezien, en is verblijd geweest,” en daarna: “Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: Eer Abraham was, ben Ik” (Johannes 8:56, 58).

De apostelen keren steeds weer naar hem terug. Stefanus begint zijn verdediging met “De God der heerlijkheid is verschenen aan onze vader Abraham, toen hij in Mesopotamië was” (Handelingen 7:2). Jakobus herinnert zich dat “hij een vriend van God genaamd werd” (Jakobus 2:23), en Hebreeën dat “hij uitging, niet wetende waar hij komen zou” (Hebreeën 11:8). Paulus noemt hem “de vader van ons allen” (Romeinen 4:16) en geeft elke gelovige een aandeel in zijn naam: “Indien gij nu van Christus zijt, zo zijt gij dan Abrahams zaad, en naar de belofte erfgenamen” (Galaten 3:29). Waarom God hem in de eerste plaats uitkoos is een vraag op zich, die wordt behandeld in waarom God Abraham koos.

Wordt Abraham vaker genoemd dan wie dan ook in de Bijbel?

Nee. Op dezelfde manier geteld in de King James Version, wordt David 1.064 keer genoemd en Mozes 847 keer. Abrahams 311 plaatsen hem ruim voor zijn zoon Izaäk, die 132 keer wordt genoemd. De uitdrukking “de God van Abraham” komt 17 keer voor, van Gods woorden aan Izaäk in Genesis 26:24 tot de toespraak van Stefanus in Handelingen 7:32. Hebreeën, sprekend over Abraham en de aartsvaders na hem, zegt het duidelijk: “God schaamt Zich niet voor hen, om hun God genaamd te worden” (Hebreeën 11:16).

Hoe oud was Abraham en wanneer leefde hij?

Genesis geeft zijn leeftijden onderweg aan. Hij was 75 toen hij Haran verliet (Genesis 12:4), 99 toen God hem een nieuwe naam gaf (Genesis 17:1), en 100 toen Izaäk werd geboren (Genesis 21:5). Hij stierf op 175-jarige leeftijd: “Toen gaf Abraham de geest, en stierf in een goeden ouderdom, oud en zat van dagen; en hij werd tot zijn volk vergaderd” (Genesis 25:8).

De Bijbel geeft geen kalenderjaar voor hem. Encyclopaedia Britannica plaatst hem in het vroege tweede millennium v.Chr. en dateert de reis van de familie vanuit Ur op ongeveer 2000 v.Chr., terwijl ze opmerkt dat er geen biografie van hem “in de gewone zin” kan worden geschreven, aangezien het bewijs Genesis is gelezen naast de archeologie van die periode. Het vermeldt ook de oudere kritische visie dat de verhalen “slechts een projectie waren van de situatie en zorgen van een veel latere periode”, de 9e tot 5e eeuw v.Chr.

Dus de naam verspreidde zich over de Bijbel zoals God zei dat het zou gebeuren, en het heeft ons bereikt. Paulus, citerend uit de belofte van Genesis 17, noemt Abraham degene “die de vader is van ons allen, (Gelijk geschreven is: Ik heb u tot een vader van vele volken gesteld,)” (Romeinen 4:16–17).

Gerelateerde artikelen

• Waarom koos God Abraham?
• Feiten en statistieken over Abraham
• Wat is het Abrahamitisch Verbond?
• Feiten en statistieken over Sara
• Steeg Abraham op naar de hemel?