Adam en Eva36 artikelen

Wat gebeurde er met Adam en Eva nadat ze Eden verlieten?



  • God maakte voor Adam en Eva “vellen gewaden” en stuurde hen uit Eden “om de aardbodem te bewerken, waaruit hij genomen was” (Genesis 3:21–23).
  • Cherubs en een vlammend zwaard bewaakten de weg terug naar de boom des levens (Genesis 3:24).
  • Buiten Eden kregen ze Kaïn en Abel, en ze verloren Abel toen Kaïn hem doodde; Kaïn werd naar het land Nod gestuurd (Genesis 4).
  • Seth werd geboren toen Adam 130 jaar oud was, en Adam kreeg nog andere zonen en dochters voordat hij stierf op 930-jarige leeftijd (Genesis 5:3–5).
  • Genesis zegt nergens of ze berouw toonden, en toen God hen ondervroeg, gaf Adam de schuld aan de vrouw en Eva aan de slang. Het Boek der Wijsheid, in katholieke en orthodoxe bijbels, zegt over Adam alleen dat de Wijsheid “hem uit zijn zonde heeft verlost.”
  • Het Leven van Adam en Eva, een boek buiten de Bijbel, voegt hun boetedoening in de Jordaan en de Tigris toe, een tweede misleiding van Eva en de laatste ziekte van Adam.
Adam en EvaBekijk alle 36 artikelen in deze reeks

God kleedde Adam en Eva in “vellen van dieren” en stuurde hen Eden uit om de grond te bewerken. Buiten de tuin kregen ze Kaïn en Abel, verloren ze Abel toen Kaïn hem doodde, en kregen ze Seth toen Adam 130 jaar oud was. Adam stierf op 930-jarige leeftijd (Genesis 3:21–5:5). Genesis vertelt die jaren in een paar regels, en de oude navertellingen buiten de Bijbel vullen meer in.

Door het hele verhaal heen keren we steeds terug naar de grond. Adam werd eruit genomen, hij werd weggestuurd “om de aardbodem te bewerken, waaruit hij genomen was” (Genesis 3:23), en hem werd verteld dat hij brood zou eten “totdat gij tot de aardbodem wederkeert” (Genesis 3:19). Tussen die woorden en de dag dat ze uitkwamen, lagen negenhonderdendertig jaar. Genesis wijdt er slechts enkele verzen aan, maar het waren geen lege jaren, en God liet Adam en Eva daarin niet alleen.

Het verhaal van Adam en Eva, van schepping tot dood

Het begint ermee dat God de mens maakt “naar zijn evenbeeld”, “man en vrouw”, en hen vertelt: “Weest vruchtbaar en vermenigvuldigt u, en vervult de aarde, en onderwerpt haar: en heerst over” elk levend wezen (Genesis 1:27–28). Genesis 2 vertelt het opnieuw van dichterbij. “De HEERE God vormde de mens uit het stof van de aardbodem, en blies in zijn neusgaten de levensadem; en de mens werd tot een levende ziel” (Genesis 2:7). God plaatste hem in de tuin van Eden “om die te bewerken en te bewaren” (Genesis 2:15), gaf hem elke boom behalve één, en waarschuwde hem: “van de boom der kennis des goeds en des kwaads, daarvan zult gij niet eten; want ten dage dat gij daarvan eet, zult gij voorzeker sterven” (Genesis 2:17). Adam gaf namen aan de dieren toen God ze naar hem toe bracht, “maar voor Adam werd geen hulp gevonden die bij hem paste” (Genesis 2:20). Dus maakte God de vrouw uit zijn rib, en Adam zei: “Dit is nu been van mijn gebeente, en vlees van mijn vlees” (Genesis 2:23).

Dus voordat Eva werd gemaakt, was Adam al bezig de tuin te onderhouden en de dieren namen te geven, en het ene gebod gold voor hen beiden. Toen kwam de slang, en Genesis 3 vertelt hoe hij de vrouw verleidde, hoe zij en haar man aten, en hoe ze zich voor God verborgen tussen de bomen. Toen God hen riep, gaf Adam de schuld aan de vrouw en de vrouw aan de slang (Genesis 3:9–13). God sprak straffen uit over de slang, de vrouw en de man, en toen, net nadat hij had gehoord dat hij zou sterven, noemde Adam zijn vrouw Eva, “omdat zij de moeder van alle levenden was” (Genesis 3:20). Daarna verlieten ze de tuin, en daarbuiten voedden ze kinderen op, doodde Kaïn Abel, en stierf Adam op 930-jarige leeftijd.

Waarom werden Adam en Eva uit Eden gestuurd?

God geeft zelf de reden: “Zie, de mens is geworden als een van ons, om goed en kwaad te kennen: en nu, opdat hij zijn hand niet uitstrekke, en ook van de boom des levens neme, en ete, en in eeuwigheid leve: Daarom zond de HEERE God hem uit de tuin van Eden, om de aardbodem te bewerken, waaruit hij genomen was” (Genesis 3:22–23). Ze hadden vijgenbladeren tot schorten voor zichzelf genaaid (Genesis 3:7), maar God stuurde hen daar niet mee weg. Voordat ze gingen, maakte Hij voor hen “vellen van dieren, en kleedde hen” (Genesis 3:21), dus dezelfde God die hen oordeelde, kleedde hen ook voor de weg. Achter hen plaatste Hij “cherubs, en een vlammend zwaard dat zich naar alle kanten keerde, om de weg naar de boom des levens te bewaken” (Genesis 3:24).

Er wordt ons niet verteld hoe lang ze in de tuin hadden gewoond, of waar ze heen gingen toen ze vertrokken. Genesis zegt alleen dat de cherubs “ten oosten van de tuin” stonden, en later dat Kaïn zich vestigde “ten oosten van Eden” (Genesis 4:16), dus elke keer als het verhaal zich verplaatst, beweegt het zich naar het oosten, verder weg van de tuin.

Hoe was hun leven buiten de tuin?

Het was het leven waar God over had gesproken toen Hij hen straften. Tegen Eva had Hij gezegd: “in smart zult gij kinderen baren” (Genesis 3:16); tegen Adam: “In het zweet uws aanschijns zult gij brood eten, totdat gij tot de aardbodem wederkeert” (Genesis 3:19). In Genesis 4 zien we beide uitkomen, terwijl Eva zonen baart en Adams eerstgeborene een “bewerker van de aardbodem” wordt, net als zijn vader (Genesis 4:2). Toen Kaïn werd geboren, zei Eva: “Ik heb een man van de HEERE verkregen” (Genesis 4:1). Dat zijn de eerste woorden die Genesis haar na Eden geeft, en ze besteedt ze aan dankbaarheid.

Hier is hun lange leven in de volgorde waarin Genesis het vertelt, met de leeftijd van Adam waar die wordt vermeld.

Wat er gebeurde Genesis Leeftijd van Adam
Uit Eden gestuurd 3:23–24 Niet vermeld
Kaïn geboren, daarna Abel 4:1–2 Niet vermeld
Kaïn doodt Abel 4:8 Niet vermeld
Kaïn gaat naar het land Nod 4:16 Niet vermeld
Seth geboren 4:25; 5:3 130
Andere zonen en dochters 5:4 Na 130
Seths zoon Enos geboren 4:26; 5:6 235
Adam sterft 5:5 930

De eerste dood in de Bijbel is niet die van Adam, maar die van zijn zoon. Beide zonen brachten offers, God aanvaardde die van Abel en niet die van Kaïn, en “Kaïn stond op tegen zijn broeder Abel, en doodde hem” (Genesis 4:8). Toen God vroeg waar Abel was, antwoordde Kaïn: “Ben ik mijns broeders hoeder?” (Genesis 4:9), en hij werd weggestuurd om te zwerven, met een merkteken zodat niemand hem zou doden. Genesis geeft ons geen woord van Adam of Eva toen het gebeurde, en laat hun verdriet onuitgesproken. We horen Eva pas weer als er een andere zoon wordt geboren: “God, zei zij, heeft mij een ander zaad gegeven in plaats van Abel, die Kaïn doodde” (Genesis 4:25).

De geslachtslijn van Seth is degene die Genesis volgt. Adam “verwekte een zoon naar zijn gelijkenis, naar zijn beeld; en noemde zijn naam Seth” (Genesis 5:3), en hij leefde nog achthonderd jaar en “verwekte zonen en dochters” (Genesis 5:4). De namen, generaties en leeftijden worden getraceerd in De stamboom van Adam en Eva. Toen Seths zoon Enos werd geboren, “toen begon men de naam van de HEERE aan te roepen” (Genesis 4:26), en Adam leefde nog om het te zien. Zijn eigen verhaal eindigt in Genesis 5:5: “En al de dagen die Adam leefde waren negenhonderdendertig jaar: en hij stierf.” De mens die uit de grond was genomen, keerde er weer naar terug, zoals God had gezegd. Genesis vermeldt nooit de dood van Eva. De oude boeken vertellen wel hoe ze beiden stierven, en dat kun je lezen in hoe Adam en Eva stierven.

Hebben Adam en Eva berouw getoond?

Genesis vertelt het ons niet. Toen God hen in de tuin ondervroeg, bekende geen van beiden ronduit. Adam antwoordde: “De vrouw die Gij mij gegeven hebt om bij mij te zijn, zij gaf mij van de boom, en ik heb gegeten,” en Eva antwoordde: “De slang heeft mij misleid, en ik heb gegeten” (Genesis 3:12–13). Na Eden vermeldt Genesis geen gebed van berouw van een van hen, en geen woord van vergeving. Wat het wel vermeldt, is dat God voor hen zorgde na de zonde, in de kleding die Hij maakte en in de kinderen van wie Eva zei dat ze door God waren gegeven, eerst Kaïn en daarna Seth. Dat alles kwam vóór enig berouw waarover ons wordt verteld.

Het Boek der Wijsheid, dat in katholieke en orthodoxe bijbels staat en in protestantse bijbels niet, spreekt alleen over Adam. De Wijsheid, zo staat er, “bewaarde hem, die als eerste door God, de vader van de wereld, werd gevormd, toen hij alleen werd geschapen, en zij bracht hem uit zijn zonde, en gaf hem de macht om over alle dingen te heersen” (Wijsheid 10:1–2, Douay-Rheims). Het Leven van Adam en Eva, een navertelling buiten de Bijbel, geeft hen beiden een lange boetedoening terwijl ze in twee rivieren staan. Of God hen uiteindelijk redde, en waarom orthodoxe christenen hen als heiligen vereren, wordt behandeld in gingen Adam en Eva naar de hemel.

Wat is het Leven van Adam en Eva?

Het is een oude navertelling van hun leven na Eden, een niet-canonieke tekst buiten de Bijbel. Het is tot ons gekomen in verschillende versies die in details verschillen: een Griekse, vaak de Openbaring van Mozes genoemd, een Latijnse, Vita Adae et Evae, en Slavische, Armeense en Georgische versies. Niemand weet zeker waar het begon. Veel geleerden dateren een verloren gegaan Joods origineel in de eerste eeuw voor of na Christus, en de Encyclopaedia Britannica zegt dat het “waarschijnlijk ergens tussen 20 v.Chr. en 70 n.Chr. werd geschreven.” Marinus de Jonge betoogde dat het Griekse Leven van christelijke oorsprong was, en dat elk exemplaar dat we nog hebben door christenen is gemaakt.

Het boek vult de stilte tussen Genesis 3 en Genesis 5. De Latijnse versie, zoals R. H. Charles die in 1913 publiceerde, voegt deze scènes toe:

  • Honger. Buiten de tuin vinden ze alleen “voedsel voor dieren,” en Adam zegt: “Laten wij boete doen met een groot berouw.”
  • Boetedoening in de rivieren. Adam zegt tegen Eva dat ze zevenendertig dagen lang “tot aan haar nek” in de rivier de Tigris moet staan, terwijl hij zelf veertig dagen in de Jordaan doorbrengt.
  • Een tweede misleiding. Na achttien dagen “veranderde Satan zichzelf in de glans van engelen” en vertelt Eva dat haar boetedoening is aanvaard. Ze verlaat het water, en Adam roept: “O Eva, Eva, waar is de arbeid van uw boetedoening?”
  • Satans reden. Gevraagd waarom hij hen achtervolgt, zegt de duivel dat hij uit de hemel werd geworpen omdat hij weigerde Adam, Gods nieuwe beeld, te aanbidden, en dat hij Eva uit afgunst heeft misleid.
  • De geboorte van Kaïn. Eva gaat alleen naar het westen en bevalt in pijn; Adam bidt voor haar, en de aartsengel Michaël brengt zaden en laat Adam zien “hoe hij de grond moet bewerken en bebouwen.”
  • Een groot gezin. Na Seth “verwekte Adam dertig zonen en dertig dochters.”
  • Adams laatste ziekte. Op 930-jarige leeftijd wordt hij ziek, en Eva en Seth gaan naar de poorten van het Paradijs om te vragen om “de olie van barmhartigheid.” De aartsengel Michaël vertelt hen dat dit wordt geweigerd tot de laatste dagen, wanneer, zo belooft de tekst, Christus de gelovigen ermee zal zalven.

De Griekse versie voegt eraan toe dat Adam na het verlaten van het Paradijs “naar de zonsopgang trok en daar achttien jaar en twee maanden verbleef” voordat Kaïn en Abel werden geboren. De twee versies spreken elkaar op sommige punten tegen, en geen van beide is Schrift, maar ze laten ons zien dat vroege lezers zich afvroegen over de lange jaren waar Genesis in een paar verzen aan voorbijgaat, en heel graag wilden weten dat Adam en Eva spijt hadden. Wat Genesis ons geeft is duidelijker: een man en een vrouw die naar het oosten trekken, in kleding die God voor hen maakte, om de grond te bewerken waar ze vandaan kwamen.


Meer uit deze reeksAdam en EvaBekijk alle 36 artikelen



Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...