Bijbelstudie: Wat zegt het Nieuwe Testament over homoseksualiteit?

Zijn er specifieke passages in het Nieuwe Testament over homoseksualiteit?

Er zijn een paar specifieke passages in het Nieuwe Testament die algemeen worden begrepen om homoseksualiteit aan te pakken, hoewel het concept van seksuele geaardheid zoals we het vandaag begrijpen niet bestond in bijbelse tijden. De meest relevante passages zijn:

Romeinen 1:26-27, waar Paulus schrijft over mannen en vrouwen die “natuurlijke relaties uitwisselen met onnatuurlijke relaties” en mannen die “beschamende handelingen verrichten met andere mannen” (Brooten, 2009)

1 Korintiërs 6:9-10, die een lijst bevat van degenen die “het koninkrijk van God niet zullen erven”, met inbegrip van de termen “malakoi” en “arsenokoitai”, die in sommige vertalingen verwijzen naar homoseksuele activiteiten. (Brown, 1988)

1 Timotheüs 1:9-10, die een soortgelijke lijst van zondaars bevat, opnieuw met inbegrip van de term "arsenokoitai." (Brooten, 2009)

Het is van cruciaal belang om te begrijpen dat deze passages in specifieke contexten voorkomen en dat de interpretatie ervan door geleerden en theologen is besproken. De passage van de Romeinen maakt bijvoorbeeld deel uit van een groter argument over afgoderij en de gevolgen van het zich afkeren van God. De Korinthiërs en Timotheüs passages zijn lijsten van verschillende gedragingen beschouwd als zondig, zonder uitgebreide uitwerking.

We moeten ook niet vergeten dat Jezus zelf homoseksualiteit nooit rechtstreeks aansprak in de evangeliën. Zijn leringen waren gericht op liefde, mededogen en zorg voor gemarginaliseerde mensen. Als volgelingen van Christus zijn we geroepen om deze complexe kwesties te benaderen met dezelfde geest van liefde en begrip die Hij heeft geïllustreerd.

Bij het overwegen van deze passages moeten we oppassen dat we ze niet isoleren van de bredere boodschap van het evangelie, die de nadruk legt op Gods liefde voor alle mensen en onze oproep om elkaar lief te hebben. We moeten ook rekening houden met de historische en culturele context waarin deze teksten zijn geschreven, en overwegen hoe ons begrip van menselijke seksualiteit in de loop van de tijd is geëvolueerd.

Als herders van de gelovigen zijn we geroepen om alle mensen te begeleiden op hun geloofsreis, ongeacht hun seksuele geaardheid. Met inachtneming van de leer van de Kerk over seksualiteit en huwelijk, moeten we er ook voor zorgen dat onze interpretatie en toepassing van de Schrift nooit een bron van discriminatie of uitsluiting wordt. Laten we in plaats daarvan streven naar het creëren van een kerk waar iedereen zich welkom, geliefd en gewaardeerd voelt als kinderen van God.

Hoe interpreteren geleerden de term “arsenokoitai” in 1 Korintiërs 6:9 en 1 Timotheüs 1:10?

De interpretatie van de term “arsenokoitai” is een onderwerp van veel wetenschappelijk debat en discussie geweest. Dit Griekse woord, dat voorkomt in 1 Korintiërs 6:9 en 1 Timotheüs 1:10, is een samenstelling van “arsen” (mannelijk) en “koite” (bed), wat letterlijk “mannelijke bedden” betekent. Maar de precieze betekenis ervan in de context van deze passages is niet helemaal duidelijk, wat leidt tot verschillende interpretaties onder geleerden.

Sommige geleerden stellen dat “arsenokoitai” specifiek verwijst naar mannelijk homoseksueel gedrag. Ze wijzen erop dat de term lijkt te zijn afgeleid van de Griekse vertaling van Leviticus 18:22 en 20:13, die mannen verbiedt om met mannen te liegen als met vrouwen. Deze verbinding met Leviticus suggereert aan deze geleerden dat Paulus verwees naar mannelijke handelingen van hetzelfde geslacht in het algemeen.

Andere geleerden, maar beweren dat de term een meer specifieke betekenis kan hebben. Sommigen suggereren dat het kan verwijzen naar mannelijke prostitutie, pederastie (seksuele relaties tussen mannen en jongens), of uitbuitende relaties van hetzelfde geslacht. Deze interpretaties zijn gebaseerd op het inzicht dat Paulus zich richtte op specifieke culturele praktijken van zijn tijd in plaats van een algemene verklaring af te leggen over alle relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht.

Weer anderen beweren dat de exacte betekenis van “arsenokoitai” onzeker is, aangezien het een term lijkt te zijn die door Paulus zelf is bedacht en die in geen enkele Griekse literatuur wordt gevonden voordat deze in deze passages van het Nieuwe Testament wordt gebruikt. Deze uniciteit maakt het moeilijk om de precieze betekenis ervan met zekerheid te bepalen.

Sommige geleerden waarschuwen tegen het toepassen van moderne concepten van seksuele geaardheid op oude teksten. Het idee van een vaste seksuele geaardheid maakte geen deel uit van het culturele begrip in Paulus' tijd, wat onze interpretatie van deze passages bemoeilijkt.(Brooten, 2009)

Als we deze wetenschappelijke debatten beschouwen, moeten we niet vergeten dat ons doel niet alleen academisch begrip is, maar pastorale zorg en spirituele begeleiding. Hoewel het belangrijk is om nauwkeurige interpretaties van de Schrift te zoeken, moeten we er ook rekening mee houden hoe deze interpretaties van invloed zijn op het leven van echte mensen in onze gemeenschappen.

Laten we deze kwestie met nederigheid benaderen, erkennend dat er zelfs onder trouwe geleerden onenigheid is. We moeten voorzichtig zijn met het maken van definitieve uitspraken op basis van termen waarvan de precieze betekenis wordt besproken. Laten we ons in plaats daarvan richten op de overkoepelende boodschap van Gods liefde en de oproep om alle mensen met waardigheid en respect te behandelen.

Als herders en als kerk moet het onze eerste zorg zijn om alle mensen op hun spirituele reis te begeleiden en hen te helpen groeien in liefde voor God en de naaste. Met inachtneming van de leer van de Kerk over seksualiteit en huwelijk, moeten we er ook voor zorgen dat onze gemeenschappen plaatsen van welkom en steun zijn voor al Gods kinderen, ongeacht hun seksuele geaardheid.

Laten we, in de geest van paus Franciscus, streven naar de oprichting van een kerk die een “veldhospitaal” is, waar iedereen die gewond is genezing en hoop kan vinden. Laat onze interpretatie en toepassing van de Schrift altijd worden geleid door het gebod van Christus om elkaar lief te hebben zoals Hij ons heeft liefgehad.

Wat is de betekenis van de term “malakoi” in 1 Korintiërs 6:9 in de context van homoseksualiteit?

De term "malakoi" in 1 Korintiërs 6:9 is het onderwerp geweest van veel wetenschappelijke discussie en debat, met name met betrekking tot het mogelijke verband met homoseksualiteit. Het Griekse woord “malakoi” betekent letterlijk “zacht” of “verwijfd”, maar de precieze betekenis ervan in deze context is niet helemaal duidelijk.

In sommige vertalingen wordt “malakoi” vertaald als een verwijzing naar passieve partners in mannelijke relaties tussen personen van hetzelfde geslacht. Deze interpretatie is gebaseerd op de opvatting dat in de Grieks-Romeinse wereld “zachtheid” of “vrouwelijkheid” soms werd geassocieerd met mannen die een passieve rol op zich namen in homoseksuele relaties met andere mannen.

Maar andere geleerden beweren dat deze interpretatie te eng kan zijn. Zij wijzen erop dat “malakoi” in de oude Griekse literatuur kan verwijzen naar een breed scala aan kenmerken die volgens de toenmalige normen als “zacht” of “verwijfd” worden beschouwd. Dit kan dingen omvatten als luiheid, gebrek aan moed of algemene morele zwakte, niet noodzakelijkerwijs gerelateerd aan seksueel gedrag.

Sommige geleerden, zoals L. William Countryman, hebben betoogd dat “malakoi” in deze context helemaal niet verwijst naar homoseksualiteit, maar eerder naar een vorm van morele of spirituele zwakte. Deze interpretatie ziet de term als onderdeel van een bredere kritiek op gedrag en houdingen die Paulus onverenigbaar achtte met het christelijke leven, in plaats van een specifieke veroordeling van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht.

De koppeling van “malakoi” met “arsenokoitai” in deze passage heeft ertoe geleid dat sommige tolken deze termen beschouwen als aanvullende termen die verwijzen naar passieve en actieve partners in mannelijke relaties tussen personen van hetzelfde geslacht. Maar deze interpretatie wordt niet algemeen aanvaard onder geleerden.

Als we deze verschillende interpretaties beschouwen, moeten we ons bewust zijn van het gevaar van het teruglezen van onze moderne opvattingen over seksualiteit in oude teksten. De begrippen seksuele geaardheid en identiteit zoals we die vandaag de dag begrijpen, maakten geen deel uit van het culturele kader van Paulus' tijd. Dit maakt het een uitdaging om directe parallellen te trekken tussen het gedrag dat Paul aansprak en moderne uitdrukkingen van liefde en toewijding van hetzelfde geslacht.

In onze pastorale benadering van deze kwesties moeten we trouw aan de Schrift en traditie in evenwicht brengen met mededogen en begrip voor de geleefde ervaringen van mensen in onze gemeenschappen. Terwijl de Kerk het ideaal van het huwelijk tussen een man en een vrouw hooghoudt, zijn we ook geroepen om de waardigheid van elke persoon te erkennen, ongeacht hun seksuele geaardheid.

Laten we de woorden van paus Franciscus niet vergeten, die ons eraan herinnert dat "als iemand homoseksueel is en God zoekt en goede wil heeft, wie ben ik dan om te oordelen?" Deze houding van nederigheid en openheid moet leiden tot onze benadering van de interpretatie en toepassing van de Schrift in onze moderne context.

Als herders en als kerk moet het onze eerste zorg zijn om alle mensen te helpen groeien in hun relatie met God en om een leven van liefde en dienstbaarheid te leiden. Hoewel we duidelijk moeten zijn over de leer van de Kerk, moeten we ook ruimtes creëren waar alle mensen zich welkom en gewaardeerd voelen, waar ze hun geloof kunnen verkennen en in heiligheid kunnen groeien.

Laten we ernaar streven een Kerk op te bouwen die, in de woorden van paus Franciscus, een "thuis voor iedereen" is, waar de waardigheid van elke persoon wordt gerespecteerd en waar iedereen wordt uitgenodigd om Gods liefde en barmhartigheid te ervaren. Daarmee vervullen we het gebod van Christus om elkaar lief te hebben zoals Hij ons heeft liefgehad.

Hoe beschrijft Romeinen 1:26-27 relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht, en wat is de context ervan?

Romeinen 1:26-27 is een van de meest geciteerde passages in discussies over homoseksualiteit in het Nieuwe Testament. In deze passage schrijft Paulus:

“Daarom gaf God hen over aan beschamende begeerten. Zelfs hun vrouwen verruilden natuurlijke seksuele relaties voor onnatuurlijke. Op dezelfde manier verlieten de mannen ook de natuurlijke relaties met vrouwen en werden ze ontstoken van lust naar elkaar. Mannen pleegden beschamende daden met andere mannen en kregen op zichzelf de gepaste straf voor hun dwaling."(Brooten, 2009)

Deze passage beschrijft relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht als gevolg van het zich afkeren van God en het aanbidden van geschapen dingen in plaats van de Schepper. Paulus karakteriseert deze relaties als “onnatuurlijk” en “beschamend”, en koppelt ze aan wat hij ziet als de bredere gevolgen van afgoderij.(Brooten, 2009)

Het is van cruciaal belang om de context van deze passage te begrijpen. Het maakt deel uit van een groter argument dat Paulus aanvoert over de universaliteit van de zonde en de noodzaak van Gods genade. Hij begint met het beschrijven van de zondigheid van heidenen (Romeinen 1:18-32), gaat vervolgens verder met te betogen dat Joden ook zondig zijn (Romeinen 2:1-3:8), voordat hij concludeert dat alle mensen, zowel Joden als heidenen, onder zonde zijn en redding nodig hebben door geloof in Christus (Romeinen 3:9-31). (Brooten, 2009)

Sommige geleerden beweren dat Paulus zich specifiek richt op uitbuitende of beledigende praktijken van hetzelfde geslacht die gebruikelijk zijn in de Grieks-Romeinse cultuur, zoals pederastie, in plaats van een algemene veroordeling van alle relaties van hetzelfde geslacht. (Brooten, 2009) Anderen beweren dat Paulus put uit Joodse kritiek op heidense seksuele praktijken om een breder punt te maken over menselijke zondigheid en de noodzaak van goddelijke genade. (Brooten, 2009)

Het is ook belangrijk op te merken dat het begrip van Paul van “natuur” en wat “natuurlijk” is, mogelijk niet in overeenstemming is met ons moderne wetenschappelijke begrip van seksuele geaardheid. In de tijd van Paul werd gedrag van hetzelfde geslacht vaak gezien als een keuze gemaakt door mensen die in staat waren tot heteroseksuele relaties, in plaats van een aangeboren oriëntatie.(Brooten, 2009)

Bij de interpretatie van deze passage moeten we oppassen dat we deze niet isoleren van de bredere context in de Romeinen en in de theologie van Paulus als geheel. De ultieme boodschap van Paulus gaat over Gods liefde en genade voor alle mensen, ongeacht hun achtergrond of daden uit het verleden.

In onze pastorale benadering moeten we trouw aan de Schrift in evenwicht brengen met mededogen voor al Gods kinderen. Met inachtneming van de leer van de Kerk over seksualiteit en huwelijk moeten we ook een gastvrije omgeving creëren waarin alle mensen, ongeacht hun seksuele geaardheid, kunnen groeien in geloof en liefde voor God en de naaste.

Laten we herinneren aan de oproep van paus Franciscus voor een kerk die een “veldhospitaal” is dat genezing en hoop biedt aan alle gewonden. Onze interpretatie en toepassing van de Schrift moet altijd worden geleid door het gebod van Christus om elkaar lief te hebben zoals Hij ons heeft liefgehad, en door de erkenning van de inherente waardigheid van elke menselijke persoon zoals geschapen naar het beeld van God.

Wat was het culturele en historische begrip van homoseksualiteit in de tijd van het Nieuwe Testament?

Het culturele en historische begrip van homoseksualiteit in de tijd van het Nieuwe Testament verschilde aanzienlijk van onze moderne concepten van seksuele geaardheid en identiteit. Het is van cruciaal belang deze context te erkennen om anachronistische interpretaties van bijbelteksten te voorkomen.

In de Grieks-Romeinse wereld van de eerste eeuw werd het gedrag van hetzelfde geslacht niet begrepen in termen van een vaste seksuele geaardheid zoals we dat vandaag de dag denken. In plaats daarvan werd het vaak gezien als een kwestie van overmatig verlangen, gebrek aan zelfbeheersing of sociale machtsdynamiek. (Brooten, 2009)

In de Romeinse samenleving waren relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht vaak gestructureerd rond leeftijd en sociale status. Pederastie, een relatie tussen een volwassen man en een jongere man, was relatief gebruikelijk en geaccepteerd in bepaalde contexten. Maar deze relaties waren vaak gebaseerd op ongelijke machtsdynamiek en zouden volgens moderne normen als uitbuitend worden beschouwd. (Brooten, 2009)

Voor volwassen mannen werd het plegen van handelingen van hetzelfde geslacht algemeen geaccepteerd zolang ze de actieve rol op zich namen. De passieve partner zijn, vooral voor een vrije volwassen man, werd vaak gezien als beschamend en geassocieerd met een verlies van mannelijkheid. Dit weerspiegelt de diepgewortelde genderhiërarchieën van de oude Romeinse samenleving. (Brooten, 2009)

Vrouwelijke relaties van hetzelfde geslacht werden minder vaak besproken in oude bronnen, maar wanneer ze werden genoemd, werden ze vaak negatief bekeken. Sommige oude schrijvers beschreven dergelijke relaties als “onnatuurlijk” of als vrouwen die zich mannelijke rollen proberen toe te eigenen.(Brooten, 2009)

In de Joodse cultuur, waaruit het vroege christendom voortkwam, waren relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht over het algemeen verboden op basis van interpretaties van de Levitische wet. Dit verbod maakte deel uit van een bredere reeks seksuele ethiek die de nadruk legde op voortplanting en het behoud van duidelijke genderrollen. (Brooten, 2009)

Het concept van een vaste homoseksuele oriëntatie of identiteit bestond niet in de oude wereld. Gedrag van hetzelfde geslacht werd over het algemeen gezien als een keuze of een handeling, niet als een inherent aspect van de identiteit van een persoon.(Brooten, 2009)

Vroegchristelijke houdingen ten opzichte van gedrag van hetzelfde geslacht werden beïnvloed door zowel Joodse seksuele ethiek als reacties op bepaalde Grieks-Romeinse praktijken. De geschriften van Paulus weerspiegelen bijvoorbeeld een bezorgdheid over het handhaven van duidelijke genderrollen en het vermijden van wat hij zag als de seksuele excessen van de heidense cultuur. (Brown, 1988)

Als we deze historische context beschouwen, moeten we voorzichtig zijn met het trekken van directe parallellen tussen oude praktijken en moderne uitdrukkingen van liefde en toewijding van hetzelfde geslacht. De sociale, culturele en wetenschappelijke opvattingen over menselijke seksualiteit zijn aanzienlijk geëvolueerd sinds bijbelse tijden.

In onze pastorale benadering moeten we trouw aan de Schrift en traditie in evenwicht brengen met een goed begrip van hoe onze kennis van menselijke seksualiteit zich heeft ontwikkeld. Met inachtneming van de leer van de Kerk over seksualiteit en huwelijk, moeten we ook de waardigheid van elke persoon erkennen en gemeenschappen creëren waar iedereen zich welkom en gewaardeerd voelt.

Laten we ons laten leiden door de oproep van paus Franciscus voor een kerk die mensen begeleidt op hun reis en hen ontmoet waar ze zijn met mededogen en begrip. Ons doel moet zijn om alle mensen te helpen, ongeacht hun seksuele geaardheid, om te groeien in hun relatie met God en om een leven van liefde en dienstbaarheid te leiden.

Laten we bij het navigeren door deze complexe kwesties altijd rekening houden met het gebod van Christus om elkaar lief te hebben zoals Hij ons heeft liefgehad. Moge onze interpretatie en toepassing van de Schrift geleid worden door deze liefde, de inherente waardigheid erkennend van elke persoon zoals geschapen naar het beeld van God.

Hoe interpreteren verschillende christelijke denominaties nieuwtestamentische leringen over homoseksualiteit?

Dit is een vraag die raakt aan diepe kwesties van geloof, menselijke waardigheid en hoe wij als Kerk de Schrift interpreteren in het licht van ons evoluerende begrip. We moeten het met nederigheid benaderen, erkennend dat zelfs binnen denominaties er een verscheidenheid aan opvattingen kan zijn.

De katholieke kerk, die ik herder, heeft traditioneel geïnterpreteerd nieuwtestamentische passages zoals Romeinen 1:26-27 en 1 Korintiërs 6:9-10 als het verbieden van homoseksuele handelingen (Akin, 2010). Maar we benadrukken ook dat mensen met homoseksuele neigingen “met respect, mededogen en gevoeligheid moeten worden geaccepteerd” en dat “elk teken van onrechtvaardige discriminatie in hun ogen moet worden vermeden” (Akin, 2010).

Veel belangrijke protestantse denominaties, zoals de Episcopal Church, United Church of Christ en Evangelical Lutheran Church in Amerika, hebben in de afgelopen decennia meer bevestigende standpunten aangenomen. Ze interpreteren deze passages vaak in het licht van hun culturele context en benadrukken bredere nieuwtestamentische thema's van liefde en inclusie (Morris, 2007). Sommigen beweren dat wat Paulus veroordeelde uitbuitende of afgodische seksuele praktijken waren, niet liefdevolle, toegewijde relaties van hetzelfde geslacht.

Meer conservatieve evangelische en fundamentalistische protestantse kerken beweren over het algemeen dat het Nieuwe Testament duidelijk alle homoseksueel gedrag verbiedt (Ingersoll, 2003). Ze zien dit vaak als een belangrijke kwestie van bijbels gezag en maken zich zorgen dat het herinterpreteren van deze teksten tot een gladde helling zou kunnen leiden.

Oosters-orthodoxe kerken verbieden ook traditioneel seksuele relaties van hetzelfde geslacht op basis van hun interpretatie van de Schrift en de kerktraditie. Maar er zijn de afgelopen jaren enkele oproepen geweest om deze kwesties opnieuw te onderzoeken.

Zelfs binnen denominaties kan er een groot debat en diversiteit van opvattingen over dit onderwerp zijn (Fea et al., 2010). Als herders van de gelovigen moeten we deze complexe kwesties met grote pastorale gevoeligheid navigeren, waarbij we altijd de waardigheid van eenieder die naar Gods beeld is gemaakt, moeten handhaven.

Hoewel we het misschien oneens zijn over interpretaties, zijn we geroepen om elkaar te benaderen met liefde, nederigheid en een erkenning van onze eigen beperkingen bij het volledig begrijpen van Gods mysteries. Laten we blijven bidden voor wijsheid en leiding terwijl we worstelen met deze uitdagende vragen.

Zijn er voorbeelden van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht in het Nieuwe Testament?

Dit is een vraag die een zorgvuldig onderzoek van de bijbelse tekst en de historische context vereist. We moeten het aanpakken met zowel wetenschappelijke striktheid als pastorale gevoeligheid, waarbij we de krachtige impact ervan op het leven en de geloofsreizen van veel mensen erkennen.

Het Nieuwe Testament bevat geen duidelijke, ondubbelzinnige voorbeelden van romantische of seksuele relaties van hetzelfde geslacht die in een positief licht worden geportretteerd. Maar sommige geleerden en tolken hebben gesuggereerd dat bepaalde relaties die in het Nieuwe Testament worden beschreven mogelijk kunnen worden begrepen als partnerschappen van hetzelfde geslacht, hoewel deze interpretaties worden besproken.

Een relatie die soms wordt aangehaald, is die tussen Jezus en de “geliefde discipel” in het evangelie van Johannes (PetrÃ¡Ä ⁇ ek, 2022). Hoewel traditioneel begrepen als een hechte vriendschap, hebben sommigen gespeculeerd dat het een romantische dimensie had kunnen hebben. Maar er is geen duidelijk tekstueel bewijs hiervoor, en de meeste geleerden verwerpen deze interpretatie.

Een andere relatie die soms wordt besproken, is die tussen Ruth en Naomi in het boek Ruth (waarnaar, hoewel een deel van de Hebreeuwse Bijbel, wordt verwezen in de nieuwtestamentische genealogie van Jezus). Hun loyaliteitsverbond wordt door sommigen gezien als romantische boventonen, hoewel dit opnieuw niet de traditionele interpretatie is ((III) & Witherington, 1990).

De relatie tussen David en Jonathan in het Oude Testament (waarnaar ook in het Nieuwe Testament wordt verwezen) wordt soms aangehaald als een mogelijk voorbeeld van liefde voor hetzelfde geslacht. Hoewel hun band in emotioneel intense termen wordt beschreven, beschouwen de meeste geleerden het als een hechte vriendschap in plaats van een romantische of homoseksuele relatie ((III) & Witherington, 1990).

In de nieuwtestamentische brieven vinden we verwijzingen naar gedrag van hetzelfde geslacht, maar deze zijn over het algemeen in de context van verbod in plaats van positieve voorbeelden (Akin, 2010). het concept van seksuele geaardheid zoals we het vandaag begrijpen bestond niet in de oude wereld, dus we moeten voorzichtig zijn met het projecteren van onze moderne categorieën op bijbelse teksten.

Sommige geleerden hebben gesuggereerd dat de Romeinse centurio die Jezus vroeg om zijn dienaar te genezen (Mattheüs 8:5-13, Lukas 7:1-10) mogelijk een relatie van hetzelfde geslacht had met de dienaar, gezien de culturele context van die tijd. Maar deze interpretatie is speculatief en niet algemeen geaccepteerd(((III) & Witherington, 1990).

Bij het overwegen van deze teksten moeten we niet vergeten dat het primaire doel van de Schrift is om Gods liefde en verlossingsplan te onthullen, niet om een uitgebreide gids voor menselijke seksualiteit te bieden. Als paus Franciscus moedig ik ons aan om deze vragen nederig te benaderen, in het besef dat ons begrip van Gods wil altijd beperkt is en evolueert.

Laten we diep blijven nadenken over de Schrift, geleid door de Heilige Geest, terwijl we altijd de waardigheid van elke persoon handhaven, ongeacht seksuele geaardheid. Onze ultieme roeping is om elkaar lief te hebben zoals Christus ons heeft liefgehad.

Hoe verhouden de leringen van het Nieuwe Testament over seksualiteit zich tot die in het Oude Testament?

Terwijl we deze vraag onderzoeken, moeten we deze benaderen met eerbied voor de hele Schrift en begrip van Gods progressieve openbaring door de hele heilsgeschiedenis heen. De leringen over seksualiteit in het Nieuwe Testament zetten de leringen in het Oude Testament voort en transformeren ze, als weerspiegeling van het nieuwe verbond dat door Jezus Christus tot stand is gebracht.

In het Oude Testament vinden we een sterke nadruk op voortplanting en de voortzetting van de familielijn (Jung, 1976). Het gebod om "vruchtbaar te zijn en zich te vermenigvuldigen" (Genesis 1:28) staat centraal en er zijn tal van wetten die seksueel gedrag reguleren, met name in Leviticus en Deuteronomium. Deze wetten richten zich vaak op het handhaven van rituele zuiverheid en het waarborgen van duidelijke familieafstammingen.

Hoewel het Nieuwe Testament deze leringen niet ontkent, verschuift het de focus op verschillende belangrijke manieren:

1. Celibaat en eenzaamheid worden bevestigd als geldige keuzes voor het christelijk leven, met name door Paulus in 1 Korintiërs 7 (Ellison, 2023). Dit is een belangrijke afwijking van de nadruk van het Oude Testament op voortplanting.
2. Jezus verheft de standaard van seksuele zuiverheid tot niet alleen daden, maar ook gedachten en intenties (Mattheüs 5:27-28) (Ellison, 2023). Hij spreekt ook strenger tegen echtscheiding dan de oudtestamentische wet (Matteüs 19:3-9).
3. Het Nieuwe Testament legt meer nadruk op de spirituele symboliek van het huwelijk, waarbij Paulus het beschrijft als een weerspiegeling van de relatie van Christus met de Kerk (Efeziërs 5:21-33)(KÃ1⁄4ng, 2001).
4. Terwijl het Oude Testament polygamie toestond, veronderstelt het Nieuwe Testament consequent monogamie als de norm voor het huwelijk (Sawyer, 1996).
5. De rituele zuiverheidswetten met betrekking tot seksualiteit die in Leviticus worden gevonden, worden over het algemeen niet toegepast op heidense christenen in het Nieuwe Testament (Handelingen 15:19-20), hoewel seksuele immoraliteit verboden blijft.

Met betrekking tot homoseksualiteit in het bijzonder, bevatten zowel het Oude als het Nieuwe Testament passages die traditioneel zijn geïnterpreteerd als een verbod op homoseksuele activiteit ((III) & Witherington, 1990). Maar het Nieuwe Testament plaatst deze verboden in de context van bredere leringen over Gods ontwerp voor menselijke seksualiteit en de symboliek van het huwelijk. Deze leringen benadrukken de betekenis van liefde, trouw en wederzijds respect binnen relaties. Deze context is cruciaal voor het begrijpen van de complexiteit rond Homoseksualiteit en Bijbelse interpretatie, aangezien hedendaagse discussies erop gericht zijn traditionele opvattingen te verzoenen met moderne opvattingen over seksualiteit. Daarom pleiten veel geleerden voor een heronderzoek van deze teksten om een meer inclusieve interpretatie te bevorderen. Bovendien benadrukt een grondige verkenning van bijbelse teksten het belang van liefde en mededogen boven veroordeling. Naarmate de discussies zich ontwikkelen, is het van essentieel belang deze interpretaties naast elkaar te leggen. Bijbelteksten over haat, waarin wordt gepleit voor begrip en acceptatie in plaats van uitsluiting. Door deze holistische visie te omarmen, kunnen gemeenschappen beter door hun overtuigingen navigeren en tegelijkertijd respect voor verschillende seksuele geaardheden bevorderen.

De leer van het Nieuwe Testament over seksualiteit is nauw verweven met zijn eschatologische visie. Paulus moedigt bijvoorbeeld een zekere mate van onthechting aan van wereldse zorgen, waaronder het huwelijk, in het licht van de verwachte op handen zijnde terugkeer van Jezus Christus (1 Korintiërs 7:29-31)((III) & Witherington, 1990).

Als we over deze leringen nadenken, moeten we niet vergeten dat de Schrift altijd moet worden geïnterpreteerd in het licht van de historische en culturele context en de bredere boodschap van Gods liefde en barmhartigheid. Ons begrip van deze complexe kwesties blijft zich ontwikkelen naarmate we biddend Gods wijsheid zoeken.

Laten we deze leringen met nederigheid benaderen en erkennen dat ze diepe en persoonlijke aspecten van het menselijk leven raken. Mogen we er altijd naar streven de waardigheid van eenieder te handhaven, terwijl we ernaar streven in overeenstemming met Gods wil te leven.

Hoe zijn de historische christelijke opvattingen over homoseksualiteit geëvolueerd op basis van nieuwtestamentische interpretaties?

Als we deze vraag beschouwen, moeten we deze benaderen met een diep gevoel van nederigheid en erkenning van het complexe samenspel tussen schriftuurlijke interpretatie, culturele context en ons evoluerende begrip van menselijke seksualiteit. De opvattingen van de Kerk over homoseksualiteit hebben in de loop van de tijd grote veranderingen ondergaan en streven er altijd naar trouw te blijven aan het evangelie en tegelijkertijd in te spelen op nieuwe kennis en maatschappelijke verschuivingen.

In de vroege Kerk leidden interpretaties van nieuwtestamentische passages zoals Romeinen 1:26-27 en 1 Korintiërs 6:9-10 over het algemeen tot een verbod op homoseksuele handelingen ((III) & Witherington, 1990). Kerkvaders zoals John Chrysostomus en Augustinus schreven tegen relaties tussen personen van hetzelfde geslacht en zagen deze vaak als schendingen van de natuurwet en de door God geschapen orde (Byrne, 1988). Maar het concept van seksuele geaardheid zoals we het vandaag de dag begrijpen, bestond niet in de oude wereld.

Gedurende een groot deel van de christelijke geschiedenis werden handelingen van hetzelfde geslacht veroordeeld, samen met andere vormen van niet-procreatieve seksuele activiteit. De focus lag vaak op handelingen in plaats van identiteiten of oriëntaties (Byrne, 1988). Sancties voor dergelijke handelingen kunnen streng zijn en zowel religieuze opvattingen als bredere maatschappelijke normen weerspiegelen.

De middeleeuwse periode kende de ontwikkeling van boetedoeningen – handboeken voor biechtvaders – waarin vaak handelingen van hetzelfde geslacht tot de te belijden en te boeten zonden behoorden (Byrne, 1988). Maar de nadruk die op deze kwestie werd gelegd, varieerde in de loop van de tijd en tussen verschillende regio's.

De protestantse Reformatie handhaafde over het algemeen het verbod op homoseksueel gedrag, waarbij hervormers zoals Martin Luther en John Calvijn relevante nieuwtestamentische passages interpreteerden in overeenstemming met traditionele opvattingen (Byrne, 1988). Maar de nadruk van de Reformatie op individuele interpretatie van de Schrift zou uiteindelijk bijdragen tot meer uiteenlopende standpunten.

In de 20e eeuw leidden verschillende factoren tot veranderende opvattingen in sommige christelijke kringen:

1. Vooruitgang in de psychologie en biologie leidde tot nieuwe inzichten in seksuele geaardheid als een inherent kenmerk in plaats van een keuze (Ingersoll, 2003).
2. De seksuele revolutie van de jaren zestig en zeventig leidde tot een bredere heroverweging van de traditionele seksuele ethiek.
3. Bijbelgeleerden begonnen nieuwtestamentische teksten opnieuw te onderzoeken in het licht van nieuwe historische en culturele inzichten, wat sommigen ertoe bracht traditionele interpretaties in twijfel te trekken (Ingersoll, 2003).
4. De burgerrechtenbeweging inspireerde veel christenen om kwesties van discriminatie en inclusie te heroverwegen.

Als gevolg daarvan begonnen sommige denominaties meer bevestigende standpunten in te nemen ten aanzien van lhbtq+-personen en -relaties, terwijl andere traditionele verbodsbepalingen handhaafden (Cooper, 2013; Wojciechowski, 2022). Dit heeft geleid tot grote debatten en zelfs schisma's binnen sommige christelijke tradities.

In de afgelopen jaren is er meer pastorale nadruk gelegd op het verwelkomen van LGBTQ+-personen in kerkgemeenschappen, zelfs in tradities die de traditionele seksuele ethiek handhaven (MacDonald, 2009). Er is ook steeds meer erkenning voor de schade die wordt berokkend door houdingen en praktijken uit het verleden.

Terwijl we met deze kwesties blijven worstelen, laten we dat doen met liefde, mededogen en nederigheid. We moeten er altijd naar streven de waardigheid van elke persoon te handhaven, in het besef dat we allemaal naar Gods beeld zijn geschapen. Moge de Heilige Geest ons leiden als we ernaar streven om de Schrift getrouw te interpreteren en te reageren op de tekenen van onze tijd.

Welke argumenten gebruiken voorstanders van het bevestigen van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht op basis van het Nieuwe Testament?

Deze vraag raakt aan een diep gevoelige en complexe kwestie binnen onze geloofsgemeenschappen. Als we de argumenten onderzoeken van degenen die pleiten voor het bevestigen van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht op basis van nieuwtestamentische leringen, laten we dat dan doen met een open hart en een open geest, waarbij we altijd proberen Gods wil te onderscheiden en elkaar lief te hebben zoals Christus ons heeft liefgehad.

Voorstanders van het bevestigen van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht baseren hun argumenten vaak op verschillende belangrijke principes die zijn afgeleid van het Nieuwe Testament:

1. De centrale plaats van de liefde: Zij wijzen op de nadruk die Jezus legt op liefde als het grootste gebod (Mattheüs 22:36-40) en betogen dat toegewijde, liefdevolle relaties tussen personen van hetzelfde geslacht dit ideaal kunnen vervullen (Byrne, 1988; (III) & Witherington, 1990). Ze suggereren dat de kwaliteit van een relatie, in plaats van het geslacht van de partners, de primaire overweging zou moeten zijn.
2. Inclusie en acceptatie: Voorstanders benadrukken het dienstbetoon van Jezus aan gemarginaliseerde groepen en zijn kritiek op religieuze leiders die anderen uitsloten (bv. Lukas 7:36-50). Zij betogen dat het bevestigen van relaties tussen personen van hetzelfde geslacht in overeenstemming is met de boodschap van Christus van radicale inclusie (Byrne, 1988).
3. Herinterpretatie van kernteksten: Sommige geleerden stellen alternatieve interpretaties voor van passages die traditioneel worden gebruikt om homoseksualiteit te veroordelen. Ze beweren bijvoorbeeld dat Romeinen 1:26-27 verwijst naar uitbuitende of afgodische seksuele praktijken in plaats van toegewijde relaties van hetzelfde geslacht (Byrne, 1988).
4. De rol van de culturele context: Voorstanders beweren dat nieuwtestamentische auteurs zich richtten op specifieke culturele praktijken van hun tijd, niet spraken met moderne opvattingen over seksuele geaardheid en toegewijde partnerschappen van hetzelfde geslacht (Ingersoll, 2003).
5. Vruchten van de Geest: Ze verwijzen naar Galaten 5:22-23, waarin de vruchten van de Geest worden opgesomd, en beweren dat deze kwaliteiten duidelijk kunnen zijn in relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht, net als in heteroseksuele relaties (Ingersoll, 2003).
6. Doopseleenheid: Op basis van Galaten 3:28 (“Er is geen Jood of Griek, slaaf of vrij, man of vrouw, want jullie zijn allemaal één in Christus Jezus”) beweren sommigen dat dit beginsel van eenheid in Christus de verschillen in seksuele geaardheid overstijgt (Wojciechowski, 2022).
7. Precedent voor het herinterpreteren van de Schrift: Voorstanders wijzen er vaak op hoe de vroege Kerk, geleid door de Heilige Geest, de Oudtestamentische wetten met betrekking tot dieetbeperkingen en besnijdenis herinterpreteerde (Handelingen 10-11, 15). Ze suggereren dat een soortgelijk proces van onderscheidingsvermogen geschikt kan zijn met betrekking tot relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht (Cooper, 2013).
8. Focus op rechtvaardigheid en mededogen: Ze benadrukken nieuwtestamentische thema's van rechtvaardigheid en mededogen, met het argument dat het bevestigen van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht in overeenstemming is met deze christelijke kernwaarden (MacDonald, 2009).

Deze argumenten worden niet universeel geaccepteerd binnen het christendom, en er zijn doordachte gelovigen aan verschillende kanten van deze kwestie. Als paus Franciscus moedig ik voortdurende dialoog, gebed en onderscheiding over deze zaken aan. We moeten altijd proberen de waardigheid van elke persoon te handhaven, erkennend dat we allemaal geliefde kinderen van God zijn.

Wat zeggen de kerkvaders over homoseksualiteit in de context van het Nieuwe Testament?

In hun interpretatie van het Nieuwe Testament beschouwden de kerkvaders homoseksuele handelingen in het algemeen als strijdig met Gods plan voor menselijke seksualiteit en relaties. Maar we moeten dit onderwerp met grote zorg benaderen en de culturele context van hun tijd en het evoluerende begrip van menselijke seksualiteit in onze moderne tijd erkennen.

Verschillende vroege kerkvaders, zoals Johannes Chrysostomus, Clemens van Alexandrië en Augustinus, becommentarieerden passages als Romeinen 1:26-27 en interpreteerden ze als veroordelingen van geslachtsgemeenschap van hetzelfde geslacht. Zo beschreef Chrysostomus in zijn preken over Romeinen dergelijke handelingen als “onnatuurlijk” en een afwijking van Gods beoogde orde (Chryssostomus, 2004). Clemens van Alexandrië beschouwde homoseksuele activiteit op dezelfde manier als in strijd met de natuur, waarbij hij zich baseerde op zowel christelijke bronnen als de Griekse filosofie om dit standpunt te ondersteunen (Brooten, 2009).

Het is belangrijk op te merken dat het begrip van de Vaders werd gevormd door de culturele en wetenschappelijke kennis van hun tijd. Ze hadden niet het voordeel van moderne psychologische en biologische inzichten in seksuele geaardheid. Hun voornaamste zorg was vaak wat zij beschouwden als een verwerping van Gods geschapen orde en een potentiële bedreiging voor voortplanting en gezinsstructuren.

Tegelijkertijd moeten we niet vergeten dat de kerkvaders consequent de nadruk hebben gelegd op Gods liefde voor alle mensen en de oproep om iedereen met waardigheid en respect te behandelen. Zij erkenden de complexiteit van de menselijke natuur en de universele behoefte aan Gods genade en barmhartigheid.

Als we vandaag nadenken over hun leringen, zijn we geroepen om hun inzichten in de Schrift in spanning te houden met ons groeiende begrip van menselijke seksualiteit. We moeten deze kwestie met nederigheid, mededogen en toewijding aan de waardigheid van ieder mens naar Gods beeld benaderen. De Kerk blijft worstelen met de beste manier om LHBTQ+-personen te dienen en op te nemen, terwijl ze trouw blijft aan de Schrift en de traditie.

In de geest van paus Franciscus worden we eraan herinnerd dat de Kerk een plaats van ontvangst en begeleiding moet zijn voor iedereen, ongeacht seksuele geaardheid. Hoewel we vasthouden aan de leer van de Kerk over huwelijk en seksualiteit, zijn we geroepen om onze LHBTQ+-broeders en -zusters met liefde en respect tegemoet te treden en hun inherente waardigheid en waarde als kinderen van God te erkennen.

Hoe beïnvloeden verschillende Bijbelvertalingen de interpretatie van passages met betrekking tot homoseksualiteit?

De vertaling van Bijbelse passages met betrekking tot homoseksualiteit heeft een grote invloed op hun interpretatie en toepassing in het hedendaagse christelijke denken. Dit is een gevoelige en complexe kwestie die zorgvuldige overweging en een geest van nederigheid vereist.

Een belangrijk voorbeeld is de vertaling van termen als “arsenokoitai” en “malakoi” in 1 Korintiërs 6:9-10. Deze Griekse woorden zijn op verschillende manieren vertaald als “homoseksuelen”, “mannen die homoseksualiteit beoefenen”, “seksuele perversen” of letterlijker als “mannen die bij mannen liggen”. De keuze van de vertaling kan aanzienlijk van invloed zijn op de wijze waarop lezers de implicaties van de tekst voor relaties tussen personen van hetzelfde geslacht begrijpen (Brooten, 2009).

Evenzo verschillen de vertalingen in Romeinen 1:26-27 in de manier waarop zij uitdrukkingen als “para physin” (vaak vertaald als “tegen de natuur” of “onnatuurlijk”) weergeven. Sommige geleerden beweren dat dit zou kunnen verwijzen naar acties die ongebruikelijk of onconventioneel zijn in plaats van inherent immoreel, hoewel deze interpretatie wordt besproken (Brooten, 2009).

De evolutie van vertalingen in de loop van de tijd weerspiegelt veranderende culturele inzichten en taalkundige inzichten. Zo werden in de King James Version (KJV) in 1 Korintiërs 6:9 termen als “verwijt” en “misbruik van zichzelf met de mensheid” gebruikt, terwijl in recentere vertalingen explicieter wordt gesproken over gedrag van hetzelfde geslacht (Frederiks & Nagy, 2021).

Deze vertaalkeuzes zijn niet louter academisch; Ze hebben implicaties in de echte wereld voor hoe christenen bijbelse leringen over seksualiteit begrijpen en toepassen. Ze kunnen het kerkelijk beleid, persoonlijke overtuigingen en maatschappelijke attitudes ten opzichte van LGBTQ+-personen beïnvloeden.

Het is van cruciaal belang om deze vertaalkwesties met zowel wetenschappelijke nauwkeurigheid als pastorale gevoeligheid aan te pakken. We moeten ons ervan bewust zijn dat geen enkele vertaling volledig neutraal is; elk weerspiegelt tot op zekere hoogte de culturele en theologische perspectieven van zijn vertalers.

Zoals paus Franciscus heeft benadrukt, zijn we geroepen om de Schrift te benaderen met zowel trouw als creativiteit, altijd op zoek naar de levende boodschap ervan voor onze tijd. Met inachtneming van de traditionele leer van de Kerk moeten we ook openstaan voor nieuwe inzichten die voortkomen uit een diepere studie van de oorspronkelijke talen en contexten van de bijbelse teksten.

In de pastorale praktijk betekent dit voorzichtig zijn met het maken van definitieve uitspraken op basis van enkele verzen of vertalingen. In plaats daarvan moeten we een holistische lezing van de Schrift aanmoedigen die de nadruk legt op Gods liefde, de waardigheid van elke persoon en de oproep tot mededogen en inclusie.

Terwijl we met deze complexe vertaalkwesties worstelen, mogen we de fundamentele christelijke boodschap van Gods onvoorwaardelijke liefde voor alle mensen nooit uit het oog verliezen. Ons doel moet zijn om geloofsgemeenschappen te creëren waar iedereen zich welkom en gewaardeerd voelt, zelfs als we blijven zoeken naar begrip voor deze uitdagende vragen.