24 Bijbelverzen over huilen



  • God zegt tegen de stervende Hizkia: “Ik heb uw gebed gehoord en uw tranen gezien,” en voegt vijftien jaar aan zijn leven toe (2 Koningen 20:5-6).
  • Johannes 11:35 gebruikt dakruo, tranen vergieten, voor Jezus op weg naar het graf van Lazarus; Lukas 19:41 vermeldt dat Hij weende over Jeruzalem, en Hebreeën 5:7 beschrijft Zijn gebeden “met luid geroep en tranen.”
  • Romeinen 12:15 gebruikt klaio, wenen, wat de English Standard Version vertaalt als “weent met de wenenden.”
  • Psalm 30:6 en Psalm 126:5-6 plaatsen wenen vóór vreugde, en Lukas 6:21 zegent degenen die “nu wenen, want u zult lachen.”
  • Jesaja 25:8 en Openbaring 21:4 beloven beide dat God alle tranen zal afwissen, in dezelfde zin als het einde van de dood.

De Bijbel behandelt huilen als iets dat God ziet en beantwoordt. God zegt tegen Hizkia: “Ik heb uw tranen gezien” (2 Koningen 20:5), Jezus weent om Lazarus (Johannes 11:35) en over Jeruzalem (Lukas 19:41), en Openbaring 21:4 belooft dat God “alle tranen van hun ogen zal afwissen.”

Mensen in de Bijbel wenen om ziekte (2 Koningen 20), kinderloosheid (1 Samuël 1), vijanden (Psalm 6 en Psalm 56), onderdrukking (Prediker 4), de verwoesting van Jeruzalem (Jeremia 9, Klaagliederen 2, Nehemia 1), de dood van een vriend (Johannes 11), een afscheid (Handelingen 20) en een gemeente in nood (2 Korintiërs 2). Psalm 30:6 en Psalm 126:5-6 plaatsen wenen vóór vreugde, en Romeinen 12:15 roept christenen op om te wenen met de wenenden.

Tranen die God ziet en bewaart

Psalm 56:9

“Tel mijn omzwervingen, vang mijn tranen op in uw kruik; staan zij niet in uw boek?”

Reflectie: De psalmist wordt opgejaagd: zijn vijanden “loeren” en “bespieden mijn voetstappen, in de hoop mijn leven te nemen” (vers 6). Hij vraagt God om een schriftelijke bijhouding van zijn tranen, en eindigt met een vraag: staan ze niet al in Gods boek? De English Standard Version vertaalt de middelste regel als “doe mijn tranen in uw kruik.” Vers 9 gaat van het verzoek over naar vertrouwen: “Hierdoor zal ik weten dat God voor mij is.”

2 Koningen 20:5

“Zo zegt de HEERE, de God van uw vader David: ‘Ik heb uw gebed gehoord en uw tranen gezien; Ik zal u genezen.’”

Reflectie: Hizkia was ziek “tot stervens toe,” en de profeet Jesaja had hem verteld dat hij niet zou herstellen (vers 1). Hij wendde zijn gezicht naar de muur, bad, “en weende bitterlijk” (vers 3). Voordat Jesaja de middelste voorhof had verlaten, stuurde God hem terug met dit antwoord, dat de tranen noemt naast het gebed en vijftien jaar aan het leven van de koning toevoegt (vers 6).

1 Samuel 1:10

“Zij was diep bedroefd en bad tot de HEERE, terwijl zij bitterlijk weende.”

Reflectie: De Heer had de baarmoeder van Hanna gesloten, en jaar na jaar provoceerde haar rivale haar totdat zij “weende en niet at” (vers 7). In het huis van de Heer in Silo bad zij onder tranen en deed de gelofte dat een zoon, indien gegeven, aan de Heer zou toebehoren “al de dagen van zijn leven.” Eli de priester dacht dat ze dronken was, en zij vertelde hem dat ze “haar ziel had uitgestort voor de Heer.” Verzen 19-20 vermelden dat “de HEERE aan haar dacht,” en zij noemde haar zoon Samuël.

Psalm 6:6-7

“Ik ben uitgeput van mijn zuchten. Heel de nacht door laat ik mijn bed overstromen van tranen, ik drenk mijn rustbank met mijn tranen. Mijn oog is dof geworden van verdriet; het is verzwakt door al mijn tegenstanders.”

Reflectie: De psalm opent met een smeekbede om niet bestraft te worden in Gods toorn en vraagt: “Hoe lang, HEERE, hoe lang?” (vers 3). De verzen 6-7 beschrijven nachten van wenen en ogen die versleten zijn door verdriet en door vijanden. De volgende regels zeggen wat God met die tranen deed: “de HEERE heeft mijn geween gehoord. De HEERE heeft mijn smeking gehoord” (verzen 8-9).

Psalm 42:3

“Mijn tranen zijn mij tot voedsel, dag en nacht, terwijl men de hele dag tegen mij zegt: ‘Waar is uw God?’”

Reflectie: Tranen nemen “dag en nacht” de plaats in van voedsel terwijl anderen de psalmist vragen waar zijn God is. De psalm opent met een dorst naar God en de vraag “Wanneer zal ik komen en voor Gods aangezicht verschijnen?”, en vers 4 herinnert zich het gaan naar het huis van God “met gejuich en lofzang, in een feestvierende menigte.” Vers 5 spreekt tot zijn eigen ziel: “Hoop op God, want ik zal Hem nog loven.”

Job 16:20

“Mijn pleitbezorger is mijn vriend terwijl mijn ogen tranen uitstorten tot God;”

Reflectie: In het vers daarvoor zegt Job: “Ook nu, zie, mijn Getuige is in de hemel, mijn Voorspraak is in de hoogste hemelen.” Vertalingen verschillen over de eerste regel van vers 20: de NIV heeft “Mijn bemiddelaar is mijn vriend,” de English Standard Version “Mijn vrienden bespotten mij.” In beide worden Jobs tranen uitgestort voor God, en vers 21 in de NIV vervolgt: “namens een mens pleit hij bij God zoals men pleit voor een vriend.”

Wenen over een stad en haar inwoners

Jeremiah 9:1

“O, dat mijn hoofd een waterbron was en mijn ogen een fontein van tranen! Ik zou dag en nacht wenen om de verslagenen van mijn volk.”

Reflectie: De spreker wenst meer tranen dan een lichaam kan bevatten: een hoofd vol water en ogen als een fontein, wenend “dag en nacht om de verslagenen van mijn volk.” De regels vlak daarvoor geven de reden: “Omdat mijn volk verpletterd is, ben ik verpletterd” (Jeremia 8:21), gevolgd door “Is er geen balsem in Gilead?” Vers 2 slaat een andere weg in en wenst een verblijfplaats in de woestijn, ver weg van een volk dat “allemaal overspeligen” zijn.

Lamentations 2:18-19

“Hun hart roept het uit tot de Heere. Muur van de dochter van Sion, laat tranen als een beek naar beneden stromen, dag en nacht; gun uzelf geen rust, laat uw oogappel niet stilstaan. Sta op, roep in de nacht, bij het begin van de nachtwaken; stort uw hart uit als water voor het aangezicht van de Heere. Hef uw handen naar Hem op voor het leven van uw jonge kinderen, die bezwijken van de honger op elke straathoek.”

Reflectie: Het gedicht zegt tegen de muren van de dochter van Sion, Jeruzalem, om zonder rust te wenen en “uw hart uit te storten als water voor het aangezicht van de Heere.” Het wenen is bedoeld voor de nachtwaken en is gericht tot de Heer, namens kinderen die bezwijken van de honger. Vers 17 heeft al gezegd wie de verwoesting heeft gebracht: “De HEERE heeft gedaan wat Hij zich had voorgenomen.”

Nehemiah 1:4

“Toen ik deze woorden hoorde, ging ik zitten en huilde. Ik rouwde enkele dagen, vastte en bad voor het aangezicht van de God van de hemel.”

Reflectie: Nehemia was in de burcht van Susan toen zijn broer Hanani uit Juda kwam met het nieuws dat de overlevenden van de ballingschap “in grote ellende en smaad” verkeerden en dat de muur van Jeruzalem was afgebroken en de poorten verbrand (verzen 1-3). Hij ging zitten en weende, en bracht daarna enkele dagen door met rouwen, vasten en bidden “voor het aangezicht van de God van de hemel.”

Jeremiah 31:16

“Zo zegt de HEERE: ‘Houd uw stem in van geween en uw ogen van tranen, want er is loon voor uw werk,’ spreekt de HEERE. ‘Zij zullen terugkeren uit het land van de vijand.’”

Reflectie: Het bevel om te stoppen met huilen beantwoordt het vers ervoor: “Rachel huilt om haar kinderen en weigert getroost te worden, omdat zij er niet meer zijn.” De reden die God geeft is een terugkeer: “Zij zullen terugkeren uit het land van de vijand,” en vers 17 voegt eraan toe: “Uw kinderen zullen terugkeren naar hun eigen land.” Matteüs 2:17-18 citeert vers 15 als “vervuld.”

2 Corinthians 2:4

“Want ik schreef u vanuit grote benauwdheid en hartverscheurende angst en met vele tranen, niet om u te bedroeven, maar om u de diepte van mijn liefde voor u te laten kennen.”

Reflectie: Paulus had besloten om niet “nog een pijnlijk bezoek” aan Korinthe te brengen (vers 1), en hij schreef aan de gemeente “opdat ik bij mijn komst niet bedroefd zou zijn” (vers 3). Hij schreef in angst en met vele tranen, en een doel dat hij noemt is “om u de diepte van mijn liefde voor u te laten kennen.” Vers 9 geeft een ander doel: “om te zien of u de test zou doorstaan en in alles gehoorzaam zou zijn.”

Jezus in tranen, en tranen aan zijn voeten

Johannes 11:35

“Jezus weende.”

Reflectie: Jezus huilt nadat Maria aan zijn voeten valt en zegt: “Heer, als u hier was geweest, zou mijn broer niet gestorven zijn,” en nadat hij haar en de rouwenden bij haar ziet huilen (verzen 32-33). Johannes gebruikt een ander werkwoord voor Jezus, dakruo, tranen vergieten, in tegenstelling tot het klaio dat voor Maria en de rouwenden wordt gebruikt. De omstanders interpreteren zijn tranen op twee manieren: “Zie hoe hij van hem hield!” en “Had hij die de ogen van de blinde opende, niet kunnen voorkomen dat deze man stierf?”

Lucas 19:41

“Toen hij Jeruzalem zag liggen, begon hij over de stad te huilen.”

Reflectie: Jezus huilt terwijl hij Jeruzalem nadert, en wat hij zegt is een weeklacht over de stad: “Had u, zelfs u, op deze dag maar geweten wat u vrede zou brengen.” Hij beschrijft vervolgens hoe vijanden de stad omsingelen en “geen steen op de andere” laten, “omdat u de tijd van Gods komst naar u niet hebt herkend” (vers 44).

Hebrews 5:7

“In de dagen dat hij op aarde leefde, heeft hij met luid geroep en onder tranen gebeden en gesmeekt tot degene die hem uit de dood kon redden, en hij werd verhoord vanwege zijn ontzag voor God.”

Reflectie: Hebreeën plaatst deze “vurige kreten en tranen” in “de dagen van Jezus’ leven op aarde,” aangeboden aan degene die hem van de dood kon redden. Het vers zegt dat hij werd verhoord vanwege zijn eerbiedige onderwerping, en het volgende vers voegt eraan toe dat “hij gehoorzaamheid leerde uit wat hij leed.” Het vers noemt de gelegenheid niet.

Luke 7:38

“Terwijl ze achter hem bij zijn voeten stond en huilde, begon ze zijn voeten nat te maken met haar tranen. Daarna droogde ze ze af met haar haar, kuste ze en zalfde ze met de olie.”

Reflectie: De vrouw kwam het huis van een Farizeeër binnen waar Jezus at, en Lukas beschrijft haar als iemand “die een zondig leven leidde” (vers 37). Jezus zet haar tranen later af tegen de verwaarlozing door zijn gastheer: “U gaf mij geen water voor mijn voeten, maar zij heeft mijn voeten natgemaakt met haar tranen en ze afgedroogd met haar haar” (vers 44). Hij eindigt door haar te zeggen: “Uw zonden zijn vergeven” (vers 48).

Huilen met andere mensen

Prediker 4:1

“Opnieuw keek ik naar alle onderdrukking die onder de zon plaatsvindt: ik zag de tranen van de onderdrukten— en zij hebben geen trooster; macht was aan de kant van hun onderdrukkers— en zij hebben geen trooster.”

Reflectie: In dit vers huilt niemand met degenen die huilen. De schrijver overziet “alle onderdrukking die onder de zon plaatsvond” en ziet de tranen van de onderdrukten, en hij merkt tweemaal op dat zij geen trooster hebben, de tweede keer nadat hij heeft waargenomen dat “macht aan de kant van hun onderdrukkers was.” Wat hij zag, leidt hem in de verzen 2-3 ertoe de doden gelukkiger te noemen dan de levenden, en degene die nooit geboren is beter af dan beiden.

Romeinen 12:15

“Verheug u met hen die zich verheugen; treur met hen die treuren.”

Reflectie: Paulus’ instructie staat tussen korte bevelen in Romeinen 12: zegen wie u vervolgen, leef in harmonie, ga om met mensen van lage stand (verzen 14 en 16). Het Griekse werkwoord achter “rouwen” is klaio, huilen, en de English Standard Version vertaalt de regel als “huil met degenen die huilen.”

Acts 20:37

“Ze huilden allemaal, omhelsden hem en kusten hem.”

Reflectie: Paulus had vanuit Milete de oudsten van de gemeente in Efeze laten roepen (vers 17). Na zijn afscheidstoespraak knielde hij neer en bad met hen allen, en zij huilden terwijl ze hem omhelsden. Vers 38 geeft de reden: “Wat hen het meest bedroefde, was zijn uitspraak dat zij zijn gezicht nooit meer zouden zien.”

Een tijd om te wenen en een tijd om te lachen

Prediker 3:1, 4

“Alles heeft zijn tijd, en elk ding onder de hemel zijn tijd... een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen.”

Reflectie: Prediker somt gepaarde seizoenen op, en huilen staat naast lachen zoals rouwen naast dansen staat. De lijst begint met “een tijd om geboren te worden en een tijd om te sterven” en rekent huilen tot de activiteiten “onder de hemel” die elk hun eigen tijd hebben.

Psalm 30:6

“Want Zijn toorn duurt slechts een ogenblik, maar Zijn welbehagen duurt een leven lang; 's avonds vernacht het geween, maar 's morgens is er gejuich.”

Reflectie: De psalm dankt voor redding: “u hebt mij uit de diepte getild” en “u hebt mij genezen” (verzen 1-2). Vers 5 koppelt een nacht van huilen aan een morgen van verheugen, op dezelfde manier als het Gods toorn die “slechts een moment” duurt, koppelt aan zijn gunst die “een leven lang” duurt. Vers 4 roept Gods trouwe volk op om te zingen.

Psalm 126:5-6

“Wie met tranen zaaien, zullen met gejuich oogsten. Wie al wenend voortgaat, terwijl hij het zaad draagt dat gezaaid moet worden, zal met gejuich thuiskomen, terwijl hij zijn schoven draagt.”

Reflectie: De psalm herinnert zich een tijd waarin “de Heer het lot van Sion herstelde” en “wij waren als degenen die droomden” (vers 1), en vraagt er dan opnieuw om: “Herstel ons lot, Heer, als beken in de Negev” (vers 4). De verzen 5-6 gebruiken het landbouwjaar: de zaaier gaat huilend naar buiten, met zaad, en komt terug met schoven en liederen van vreugde.

Luke 6:21

“Gezegend zijn jullie die nu honger hebben, want jullie zullen verzadigd worden. Gezegend zijn jullie die nu huilen, want jullie zullen lachen.”

Reflectie: Jezus spreekt tot zijn discipelen (vers 20) en zegent degenen die “nu huilen.” Het werkwoord is klaio, zoals in Romeinen 12:15, en Lukas koppelt de zegen aan een ommekeer in vers 25: “Wee jullie die nu lachen, want jullie zullen treuren en huilen.” Matteüs’ versie van de uitspraak luidt: “Gezegend zijn degenen die treuren, want zij zullen getroost worden” (Matteüs 5:4).

De belofte dat er een einde komt aan tranen

Jesaja 25:8

“Hij zal de dood voor eeuwig verslinden. De Heere HEERE zal de tranen van alle gezichten afwissen, en Hij zal de smaad van Zijn volk van heel de aarde wegnemen. De HEERE heeft gesproken.”

Reflectie: De belofte volgt op een feestmaal dat de Heer bereidt “voor alle volken” op “deze berg,” waar hij “de sluier die alle volken omhult” vernietigt (verzen 6-7). Het afvegen van tranen komt in dezelfde zin voor als het verslinden van de dood. Vers 9 geeft het antwoord van het volk: “Dit is zeker onze God; wij vertrouwden op hem, en hij heeft ons gered.”

Openbaring 21:4

“Hij zal elke traan uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen gejammer en geen pijn meer, want de oude orde van zaken is voorbijgegaan.”

Reflectie: Een luide stem vanaf de troon kondigt aan dat Gods woonplaats nu onder de mensen is (vers 3). Het afvegen van tranen herhaalt de belofte van Jesaja 25:8, die het ook naast het einde van de dood plaatst. Huilen wordt genoemd bij de dood, rouw en pijn als onderdeel van “de oude orde,” en degene die op de troon zit zegt: “Ik maak alles nieuw!” (vers 5).




Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...