17 Bijbelverzen over gebrokenheid

Psalm 6:6-7

“Ik ben moegestreden door mijn zuchten; elke nacht laat ik mijn bed overstromen van tranen; ik drenk mijn rustbank met mijn geween. Mijn oog is verteerd door verdriet; het is zwak geworden door al mijn tegenstanders.”

Reflectie: Davids gebed opent met een smeekbede om niet in toorn gestraft te worden en een onbeantwoorde vraag: “Maar U, HEERE – hoelang nog?” (vers 3). Bij de verzen 6 en 7 huilt hij de hele nacht door, zijn oog zwak van verdriet en van zijn vijanden. De psalm keert in de volgende twee verzen zonder dat er een verandering in zijn omstandigheden wordt beschreven: “de HEERE heeft het geluid van mijn geween gehoord.”

Psalm 38:8

“Ik ben krachteloos en verbrijzeld; ik brul van het kermen van mijn hart.”

Reflectie: Hier koppelt de psalmist zijn ineenstorting aan zijn eigen zonde: “er is geen heelheid in mijn beenderen vanwege mijn zonde” (vers 3), en later: “ik belijd mijn ongerechtigheid; ik ben bezorgd over mijn zonde” (vers 18). Vrienden en familie houden afstand (vers 11). De psalm eindigt nog steeds met de vraag: “Haast U om mij te helpen, o Heere, mijn heil!”

Psalm 31:12

“Ik ben vergeten als een dode, uit het hart; ik ben geworden als een gebroken voorwerp.”

Reflectie: De spreker in Psalm 31 rouwt in lichaam en ziel (vers 9); hij is een smaad voor zijn naasten, en degenen die hem op straat zien, vluchten (vers 11). De kreet van vers 13, “verschrikking rondom”, is dezelfde uitdrukking die Jeremia hoort in Jeremia 20:10, en het volgende vers keert om: “Maar ik vertrouw op U, HEERE; ik zeg: ‘U bent mijn God.’”

Lamentations 3:17-18

“Mijn ziel is beroofd van vrede; ik ben vergeten wat geluk is. Dus zeg ik: ‘Mijn uithoudingsvermogen is vergaan; evenzo mijn hoop op de HEERE.’”

Reflectie: De spreker van Klaagliederen 3 stelt zichzelf voor als “de man die ellende heeft gezien door de roede van Zijn verbolgenheid”, en zegt over God: “Hij heeft mijn beenderen gebroken” (vers 4). Bij vers 18 zegt hij dat zijn hoop op de HEERE is vergaan. Drie verzen later roept hij iets anders in herinnering: “De goedertierenheid van de HEERE is dat wij niet omgekomen zijn, want Zijn barmhartigheden houden niet op; zij zijn elke morgen nieuw” (verzen 22-23).

Job 3:20-21

“Waarom wordt het licht gegeven aan wie in ellende verkeert, en het leven aan wie bitter van ziel is, die naar de dood verlangen, maar hij komt niet, en die ernaar graven, meer dan naar verborgen schatten?”

Reflectie: Job spreekt deze woorden nadat hij zijn kinderen, zijn vee en zijn gezondheid heeft verloren in hoofdstukken 1 en 2, en zijn toespraak opent met het vervloeken van de dag van zijn geboorte (Job 3:1). Hij vraagt waarom het leven wordt gegeven aan mensen die alleen maar willen sterven. Twee verzen later beschrijft hij zichzelf als een man “die God heeft omheind”, het beeld dat Satan gebruikte in Job 1:10 voor Gods bescherming: “Hebt U niet een omheining om hem heen gezet?”

Jeremia 20:14, 18

“Laat de dag waarop ik geboren ben, vergaan, en de nacht die zei: Er is een mannelijk kind ontvangen! Waarom kwam ik niet uit de baarmoeder om moeite en verdriet te zien, en mijn dagen in schaamte door te brengen?”

Reflectie: Jeremia is zojuist geslagen en in de blokken geslagen door de priester Pashhur (Jeremia 20:1-2). Hij zegt dat Gods woord in zijn botten brandt wanneer hij probeert te zwijgen (vers 9). Jeremia 20 verandert in lofprijzing bij 20:13 en eindigt vervolgens met de vloek en de onbeantwoorde vraag daarvan.

Psalm 34:19

“De HEERE is nabij de gebrokenen van hart en Hij verlost de verbrijzelden van geest.”

Reflectie: De verzen eromheen beschrijven een God wiens oren openstaan voor de roep van de rechtvaardigen (vers 15) en die “hen hoort en uit al hun benauwdheden verlost” (vers 17). Het volgende vers ontkent de benauwdheid niet: “Vele zijn de tegenslagen van de rechtvaardige, maar de HEERE verlost hem uit ze allemaal.”

Psalm 147:3

“Hij geneest de gebrokenen van hart en verbindt hun wonden.”

Reflectie: Psalm 147 is een lofzang. Het vers ervoor zegt dat de HEERE “Jeruzalem opbouwt; Hij verzamelt de verdrevenen van Israël,” en het vers erna zegt: “Hij bepaalt het aantal van de sterren; Hij roept ze alle bij hun naam.”

Jesaja 61:1, 3

“De Geest van de Heere HEERE is op Mij, omdat de HEERE Mij gezalfd heeft om een blijde boodschap te brengen aan de zachtmoedigen; Hij heeft Mij gezonden om de gebrokenen van hart te verbinden, om voor de gevangenen een jaar van welbehagen uit te roepen en de opening van de gevangenis voor wie gebonden zijn; om de treurenden in Sion te troosten—om hun een hoofdsieraad te geven in plaats van as, vreugdeolie in plaats van rouw, een lofgewaad in plaats van een benauwde geest; opdat zij genoemd worden eiken van gerechtigheid, het plantsel van de HEERE, opdat Hij verheerlijkt wordt.”

Reflectie: De spreker is gezalfd door de Geest van de Heere HEERE en gezonden naar de armen, de gebrokenen van hart, de gevangenen en “de treurenden in Sion.” Elke gave vervangt een teken van verdriet: een hoofdsieraad voor as, vreugdeolie voor rouw, een lofgewaad voor een benauwde geest. In Lukas 4:18-21 leest Jezus het begin van dit gedeelte in de synagoge in Nazareth en zegt: “Heden is deze Schrifttekst in uw oren in vervulling gegaan.”

Psalm 51:17

“De offers van God zijn een gebroken geest; een gebroken en verslagen hart zult U, o God, niet verachten.”

Reflectie: Het opschrift van Psalm 51 plaatst deze na de confrontatie van de profeet Nathan met David over Bathseba. Vers 16 zegt dat God geen behagen schept in brandoffers; vers 17 noemt het offer dat Hij wel aanvaardt. Eerder vraagt David: “laat de beenderen die U verbrijzeld hebt, zich verblijden” (vers 8).

Jesaja 57:15

“Want zo zegt de Hoge en Verhevene, Die in eeuwigheid woont, Wiens Naam Heilig is: ‘Ik woon in de hoge en heilige plaats, en bij hem die verbrijzeld en nederig van geest is, om de geest van de nederigen levend te maken en om het hart van de verbrijzelden levend te maken.’”

Reflectie: God beschrijft Zichzelf als wonend op twee plaatsen tegelijk: “de hoge en heilige plaats” en bij de verbrijzelden en nederigen, wiens geest en hart Hij levend maakt. Jesaja 66:2 zegt hetzelfde over de persoon naar wie God omziet: “hij die arm is en verbrijzeld van geest, en die beeft voor Mijn woord.”

2 Korintiërs 4:8-9

“Wij worden in alles verdrukt, maar niet in het nauw gebracht; wij zijn in twijfel, maar niet in wanhoop; wij worden vervolgd, maar niet verlaten; wij worden neergeworpen, maar niet te gronde gericht.”

Reflectie: Paulus schrijft deze regels over zichzelf en zijn medearbeiders. Het vers ervoor geeft het beeld: “wij hebben deze schat in aarden vaten, opdat de overtreffende kracht van God zou zijn en niet uit onszelf.” Elk paar noemt echte schade en een grens daaraan, en vers 16 voegt eraan toe: “Hoewel onze uiterlijke mens te gronde gaat, wordt de innerlijke mens van dag tot dag vernieuwd.”

2 Korintiërs 12:9-10

“Maar hij zei tegen mij: ‘Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.’ Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen. Daarom heb ik een welbehagen in zwakheden, in smaad, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus' wil. Want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig.”

Reflectie: Paulus had drie keer gepleit om zijn “doorn in het vlees” weg te nemen (verzen 7-8); de brief zegt niet wat de doorn was. Het antwoord dat hij ontving was een uitspraak over Gods genade, en Paulus concludeert: “Want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig.”

2 Korintiërs 1:3-4

“…de Vader der barmhartigheden en de God van alle vertroosting, Die ons vertroost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen vertroosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wijzelf door God vertroost worden.”

Reflectie: Paulus opent de brief door God te zegenen voordat hij beschrijft wat hij heeft meegemaakt. Een paar verzen later vertelt hij de Korinthiërs dat hij en zijn metgezellen in Azië “bovenmate bezwaard waren, boven onze kracht, zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten” (vers 8). De troost die hij ontving, is bedoeld om doorgegeven te worden aan anderen in “elke verdrukking.”

Psalm 30:6

“Want Zijn toorn duurt een ogenblik, Zijn welbehagen een leven lang. 's Avonds vernacht het geween, maar 's morgens is er gejuich.”

Reflectie: Psalm 30 heeft als opschrift “Een psalm, een lied bij de inwijding van het huis,” en het blikt terug op een herstel: “HEERE, mijn God, ik riep tot U om hulp, en U hebt mij genezen” (vers 2). David geeft toe dat hij ooit had gezegd: “Ik zal voor eeuwig niet wankelen” (vers 6), en daarna verborg God Zijn aangezicht. Tegen het einde zegt de psalm dat de rouw is veranderd in een reidans (vers 11).

1 Petrus 5:10

“De God van alle genade, Die u in Christus geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid, zal u, na een korte tijd van lijden, zelf toerusten, bevestigen, versterken en funderen.”

Reflectie: Petrus sluit zijn brief aan verspreide gelovigen af door hen eraan te herinneren dat “dezelfde lijden worden volbracht aan uw broederschap in de wereld” (vers 9). De belofte heeft vier werkwoorden: toerusten, bevestigen, versterken en funderen, en God Zelf is het onderwerp van alle vier. De brief zegt niet hoe lang “een korte tijd” is.

Openbaring 21:4

“Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal er niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan.”

Reflectie: Johannes hoort een luide stem vanaf de troon in zijn visioen van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Tranen, dood, rouw, geschreeuw en pijn worden één voor één genoemd en er wordt gezegd dat ze voorbij zijn. In het volgende vers zegt Degene die op de troon zit: “Zie, Ik maak alle dingen nieuw.”