17 Bijbelverzen voor kinderen

Efeziërs 6:1

“Kinderen, wees je ouders gehoorzaam in de Heere, want dat is recht.”

Reflectie: Paulus spreekt kinderen direct aan en geeft twee redenen. Ouders gehoorzamen “in de Heere” is juist, en het houdt het gebod “Eer uw vader en uw moeder” in stand, wat hij “het eerste gebod met een belofte” noemt (6:2), de belofte van een lang leven die Exodus 20:12 eraan verbindt. Het volgende vers richt zich tot vaders: “erger uw kinderen niet; voed hen in plaats daarvan op in de onderwijzing en de vermaning van de Heere.”

Kolossenzen 3:20

“Kinderen, wees uw ouders in alles gehoorzaam, want dat is welbehaaglijk in de Heere.”

Reflectie: Kolossenzen werd geschreven om hardop te worden voorgelezen aan de gemeente (4:16), dus de kinderen van de gemeente hoorden deze regel tot hen gesproken, naast de regels voor vrouwen, mannen en vaders in de verzen 18 tot 21. Hier gehoorzamen kinderen “in alles”, en de reden die wordt gegeven is dat “dit de Heere welgevallig is.” De regel voor vaders volgt direct daarna: “verbitter uw kinderen niet, opdat zij niet moedeloos worden.”

Spreuken 1:8-9

“Luister, mijn zoon, naar de vermaning van je vader en verwerp het onderricht van je moeder niet. Ze zijn een sieraad voor je hoofd en een ketting om je hals.”

Reflectie: Na een proloog waarin staat dat het boek “kennis en bedachtzaamheid aan de jongere” geeft (1:4), spreekt Spreuken voor het eerst tot “mijn zoon”. De vader plaatst het onderwijs van de moeder naast zijn eigen instructie en vergelijkt beide met versieringen, een krans voor het hoofd en een ketting voor de hals. Het volgende vers brengt het onderwijs in de praktijk: “Mijn zoon, als zondaars u willen verleiden, stem dan niet toe.”

Spreuken 3:5-6

“Vertrouw op de Heere met heel je hart en steun op je eigen inzicht niet. Ken Hem in al je wegen, dan zal Hij je paden rechtmaken.”

Reflectie: De vader spreekt nog steeds; het hoofdstuk opent met “Mijn zoon, vergeet mijn onderwijs niet” (3:1). Twee verzen eerder vertelt hij de zoon om liefde en trouw “op de tafel van uw hart” te schrijven, en het vers na dit vers herhaalt de waarschuwing tegen het steunen op het eigen inzicht: “Wees niet wijs in uw eigen ogen; vrees de Heere en wijk af van het kwade.” Waar de NIV heeft “erken Hem in al uw wegen”, heeft de ESV “erken Hem in al uw wegen.”

Mark 10:14

“Toen Jezus dit zag, werd Hij verontwaardigd. Hij zei tegen hen: ‘Laat de kinderen bij Mij komen en verhinder hen niet, want voor zulken is het Koninkrijk van God.’”

Reflectie: Mensen brachten kleine kinderen bij Jezus zodat Hij Zijn handen op hen zou leggen, en de discipelen berispten degenen die hen brachten. Jezus was verontwaardigd, voegde eraan toe dat “wie het Koninkrijk van God niet ontvangt als een kind, die zal er zeker niet binnengaan” (10:15), en nam vervolgens de kinderen in Zijn armen en zegende hen (10:16). Het Book of Common Prayer leest dit gedeelte in zijn dienst voor de openbare doop van zuigelingen; het gedeelte zelf vermeldt een zegen en noemt de doop niet.

Deuteronomium 6:6-7

“Deze woorden, die ik u heden gebied, zullen in uw hart zijn. U zult ze uw kinderen inscherpen en erover spreken als u in uw huis zit en als u onderweg bent, als u neerligt en als u opstaat.”

Reflectie: Mozes spreekt tot Israël voordat zij de Jordaan oversteken (6:1), en “deze geboden” beginnen met “Hoor, Israël: De Heere, onze God, de Heere is één” (6:4), de woorden die Jezus citeerde toen Hem werd gevraagd naar het belangrijkste gebod (Marcus 12:29-30). “Prent ze in” vertaalt het Hebreeuwse shanan, wat slijpen of wetten betekent, wat de King James Version vertaalt als “onderwijs ze ijverig.” Het onderwijs past in de dagelijkse routines van een gezin, en de verzen 8 en 9 voegen symbolen op de handen en het voorhoofd toe en woorden geschreven op de deurposten.

Spreuken 22:6

“Oefen een jongen in overeenstemming met zijn weg, ook als hij oud geworden is, zal hij daar niet van afwijken.”

Reflectie: Het Hebreeuwse werkwoord achter “beginnen” is chanak, wat trainen of inwijden betekent, het woord dat wordt gebruikt voor het inwijden van een nieuw huis (Deuteronomium 20:5) en voor Salomo en de Israëlieten die de tempel inwijdden (1 Koningen 8:63). Het is een woord voor het begin, en hier is het begin dat van een kind. De spreuk spreekt tot degene die het kind opvoedt en kijkt vooruit naar de ouderdom van het kind.

2 Timoteüs 3:15

“en dat u van kindsbeen af de heilige geschriften kent, die u wijs kunnen maken tot redding door het geloof in Christus Jezus.”

Reflectie: Paulus herinnert Timoteüs eraan dat hij de Schriften als klein kind heeft geleerd en de mensen kent van wie hij ze heeft geleerd (3:14). Eerder in de brief zegt Paulus dat het geloof van Timoteüs “eerst in uw grootmoeder Loïs en in uw moeder Eunice” woonde (1:5). Het volgende vers zegt waar die Schriften voor zijn: “Heel de Schrift is door God ingegeven en is nuttig om daarmee te onderwijzen, te weerleggen, te verbeteren en op te voeden in de rechtvaardigheid.”

Psalm 119:105

“Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.”

Reflectie: Psalm 119 is een lange meditatie over Gods woord, en al vroeg stelt het de vraag over de jongere: “Hoe houdt een jongere zijn pad zuiver? Door dat te bewaren overeenkomstig Uw woord” (119:9). Vers 105 keert terug naar het pad, met het woord als de lamp om bij te wandelen. Een paar verzen daarvoor zegt de psalmist dat het woord hem meer inzicht heeft gegeven dan al zijn leraren (119:99).

Johannes 3:16

“Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.”

Reflectie: Het vers sluit het verslag van Jezus' nachtelijke gesprek met Nikodemus, een Farizeeër en lid van de Joodse raad (3:1-2). Vlak daarvoor vergelijkt Hij de Zoon des mensen met de slang die Mozes in de woestijn verhoogde (3:14), en het vers daarna zegt dat God Zijn Zoon zond “niet om de wereld te veroordelen, maar om de wereld door Hem te redden.” De NIV sluit de woorden van Jezus aan het einde van vers 15 en leest vers 16 als het commentaar van de evangelieschrijver, terwijl de ESV de toespraak van Jezus laat doorlopen tot in vers 16.

1 Johannes 4:19

“Wij hebben lief, omdat Hij ons eerst liefhad.”

Reflectie: De brief noemt zijn lezers “lieve kinderen” (2:1), hoewel hij ook schrijft aan vaders en jonge mannen (2:13-14). Vers 19 vat samen wat in vers 10 al werd gezegd: “Hierin is de liefde: niet dat wij God hebben liefgehad, maar dat Hij ons heeft liefgehad en zijn Zoon heeft gezonden.” Het volgende vers verbindt die liefde met andere mensen: wie beweert God lief te hebben maar een broeder of zuster haat, “is een leugenaar.”

Psalm 136:1

“Dank de HEER, want hij is goed. Zijn liefde duurt eeuwig.”

Reflectie: Elk vers van Psalm 136 eindigt met dezelfde regel: “Zijn liefde duurt eeuwig”, dus de psalm kan in twee stemmen worden gelezen, waarbij de een de eerste helft van elk vers geeft en de ander antwoordt. Tussen de oproep om te danken aan het begin en aan het einde, doorloopt de psalm de schepping, de uittocht uit Egypte en de gave van voedsel “aan elk schepsel” (136:25).

1 Tessalonicenzen 5:18

“Dank God in alles, want dat is wat God van u verlangt in Christus Jezus.”

Reflectie: Het vers sluit een reeks van drie korte opdrachten af: “Verheug u altijd, bid onophoudelijk, dank in alle omstandigheden” (5:16-18). Vlak daarvoor vertelt Paulus de kerk in Thessalonica om geduldig te zijn met iedereen en kwaad niet met kwaad te vergelden (5:14-15). De reden die hij geeft voor dankbaarheid in elke omstandigheid is dat “dit Gods wil voor u is in Christus Jezus.”

Psalm 56:4

“Als ik bevreesd ben, vertrouw ik op U.”

Reflectie: Het opschrift van de psalm plaatst deze in de tijd dat de Filistijnen David in Gath hadden gegrepen, en 1 Samuël 21:12 zegt dat hij daar “zeer bevreesd was voor Achis, de koning van Gath.” Het vers begint met de angst zelf, en het volgende vers voert het vertrouwen verder: “op God vertrouw ik en ik ben niet bang.” Vers 11 herhaalt die regel.

Jozua 1:9

“Heb Ik het u niet geboden? Wees sterk en moedig, wees niet bevreesd en wees niet ontsteld, want de HEERE, uw God, is met u, overal waar u heen gaat.”

Reflectie: God spreekt tot Jozua na de dood van Mozes, terwijl het volk zich voorbereidt om de Jordaan over te steken (1:1-2). De opdracht om sterk en moedig te zijn komt drie keer voor in de toespraak (1:6, 7, 9), en deze rust op een belofte die vlak daarvoor is gedaan: “Zoals Ik met Mozes was, zo zal Ik met u zijn; Ik zal u niet verlaten en u niet in de steek laten” (1:5).

Efeziërs 4:32

“Wees vriendelijk voor elkaar en barmhartig, en vergeef elkaar, zoals ook God in Christus u vergeven heeft.”

Reflectie: Het vers sluit een lijst af van wat men moet wegdoen: “alle bitterheid, woede en toorn, geschreeuw en laster, samen met elke vorm van kwaadaardigheid” (4:31). Vriendelijkheid en vergeving nemen hun plaats in, en de maatstaf voor de vergeving is die van God zelf. Drie verzen eerder vraagt Paulus om woorden die anderen opbouwen (4:29).

Galaten 5:22-23

“Maar de vrucht van de Geest is liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, zelfbeheersing. Tegen zulke dingen is de wet niet.”

Reflectie: Paulus zet deze lijst af tegen “de werken van het vlees”, waaronder haat, tweedracht, jaloezie en woede-uitbarstingen (5:19-21). De negen eigenschappen, van liefde tot zelfbeheersing, worden één vrucht van de Geest genoemd. Vers 25 trekt de conclusie: “Als wij door de Geest leven, laten wij dan ook in het spoor van de Geest blijven.”