,

19 Bijbelverzen over geven aan anderen



  • Leviticus 19:9-10 droeg de boeren van Israël op om de randen van hun akkers en de gevallen druiven over te laten voor de armen en de vreemdelingen.
  • Deuteronomium 15:10-11 gebiedt om te geven zonder een tegenstribbelend hart: "Want er zullen altijd armen in het land blijven."
  • In Mattheüs 6:1-4 vertelt Jezus zijn discipelen om in het geheim te geven, en zegt hij over gevers die gezien willen worden dat "zij hun loon al hebben ontvangen."
  • Lucas 14:13-14 vertelt een gastheer om gasten uit te nodigen die hem niet kunnen terugbetalen, en plaatst de vergelding bij "de opstanding van de rechtvaardigen."
  • 2 Korintiërs 9:7 laat de hoogte van een gift over aan de beslissing van elke gever, en 2 Korintiërs 8:12 meet het af aan "wat iemand heeft."

De Bijbel gebiedt om aan de armen en behoeftigen te geven, en vraagt dat dit vrij en in stilte gebeurt, zonder van de ontvanger terugbetaling te verwachten.

De wet van Israël liet de randen van elke akker over voor de armen en de vreemdelingen (Leviticus 19:9-10) en droeg het volk op om de hand te openen voor een arme broeder (Deuteronomium 15:10-11). Jezus vertelde zijn toehoorders om aan iedereen die bedelt te geven (Lucas 6:30), in het geheim te geven (Mattheüs 6:3-4) en gasten uit te nodigen die niet kunnen terugbetalen (Lucas 14:13-14). Paulus verzamelde een gift onder zijn kerken voor de arme gelovigen in Jeruzalem en vroeg elke gever om te geven "zoals hij in zijn hart heeft besloten" (2 Korintiërs 9:7).

Geven aan de armen in de Wet en de Spreuken

Leviticus 19:9-10

“Wanneer u de oogst van uw land binnenhaalt, mag u de rand van uw veld niet helemaal afmaaien en mag u de nalezing van uw oogst niet bijeenrapen. Ook uw wijngaard mag u niet kaalplukken en de afgevallen druiven van uw wijngaard mag u niet bijeenrapen. Voor de arme en voor de vreemdeling moet u ze laten liggen: Ik ben de HEERE, uw God.”

Reflectie: De oogstwet van Israël verweefde het geven met het werk van het oogsten: de randen van de akker, de aren die bleven liggen en de gevallen druiven moesten worden overgelaten voor de armen en de vreemdelingen om te verzamelen. Leviticus 23:22 herhaalt de regel voor de graanoogst. Het boek Ruth laat dit in de praktijk zien, wanneer Ruth de Moabitische "aren las op de akker achter de maaiers" en terechtkwam op het deel dat toebehoorde aan Boaz (Ruth 2:3).

Deuteronomium 15:10

"U moet hem vrijgevig geven, en uw hart mag niet tegenstribbelen wanneer u hem geeft, want daarvoor zal de HEERE, uw God, u zegenen in al uw werk en in alles wat u onderneemt."

Reflectie: Het gebod hoort bij de wet van het zevende jaar van vrijlating, wanneer een schuldeiser kwijtschold wat hij aan een mede-Israëliet had uitgeleend (Deuteronomium 15:1-2). Vers 9 waarschuwt tegen het weigeren van een lening omdat "het jaar van vrijlating nabij is," wanneer de schuld zou worden kwijtgescholden. Vers 10 geeft zijn eigen reden, dat de HEERE de gever zal zegenen in al zijn werk, en vers 11 baseert het gebod om de hand te openen op een simpel feit: "Want er zullen altijd armen in het land blijven. Daarom gebied ik u: U moet uw hand wijd openen voor uw broeder, voor de behoeftige en voor de arme in uw land."

Spreuken 19:17

"Wie zich ontfermt over de arme, leent aan de HEERE, Hij zal hem zijn weldaad vergelden."

Reflectie: De spreuk behandelt een gift aan de armen als een lening aan de HEERE, en noemt de HEERE als degene die het vergeldt. Er staat niet bij wanneer of in welke vorm de vergelding komt.

Spreuken 22:9

“Wie een milde blik heeft, zal gezegend worden, want hij deelt zijn brood met de arme.”

Reflectie: "Een mild oog" is het beeld van de spreuk voor een vrijgevig persoon, het tegenovergestelde van Deuteronomium 15:9, dat waarschuwt om "uw oog niet tegenstribbelend te laten kijken naar uw arme broeder." De tweede helft van het vers zegt waaruit de vrijgevigheid bestaat: het delen van brood met de armen.

Spreuken 11:24-25

“De een deelt uit en krijgt nog meer, de ander houdt vast wat hem toekomt en komt slechts tot armoede. Wie zegen brengt, zal zelf verrijkt worden, wie laaft, zal zelf gelaafd worden.”

Reflectie: De eerste spreuk zet twee mensen naast elkaar: de een geeft vrijgevig en wordt rijker, de ander houdt in wat hij zou moeten geven en "lijdt slechts gebrek." Vers 25 gebruikt een landbouwbeeld: wie bevochtigt, wordt zelf bevochtigd. De volgende spreuk past hetzelfde contrast toe op graan: mensen vervloeken de man die het achterhoudt en zegenen degene die het verkoopt (11:26).

Wat Jezus leerde over geven aan anderen

Luke 6:30

"Geef aan ieder die u wat vraagt, en eis van wie het uwe wegneemt, het niet terug."

Reflectie: Jezus zegt dit in de preek die Lucas plaatst op "een vlakke plaats" (Lucas 6:17), direct na de geboden om vijanden lief te hebben en de andere wang toe te keren. Het geven reikt verder dan vrienden naar iedereen die vraagt en zelfs naar de persoon die neemt. Vers 35 voegt toe om uit te lenen "zonder iets terug te verwachten," en geeft de reden: de Allerhoogste "is goedertieren voor de ondankbaren en slechten."

Lukas 6:38

“Geef, en u zal gegeven worden. Een goede, volgedrukte, geschudde en overlopende maat zal men in uw schoot geven. Want met de maat waarmee u meet, zal er bij u ook weer gemeten worden.”

Reflectie: De uitspraak over de maat sluit een lijst af die begint met oordelen: "Oordeel niet... veroordeel niet... vergeef... geef." De maat wordt afgebeeld als ingedrukt, geschud en overlopend in de schoot. De regel dat "met de maat waarmee u meet, u gemeten zal worden" geldt voor alle vier, oordelen en vergeven evenals geven.

Matteüs 6:3-4

“Maar als u aalmoezen geeft, laat uw linkerhand dan niet weten wat uw rechterhand doet, zodat uw aalmoezen in het verborgene zijn. En uw Vader, Die in het verborgene ziet, zal het u in het openbaar vergelden.”

Reflectie: In de Bergrede waarschuwt Jezus tegen het beoefenen van gerechtigheid "om gezien te worden" door anderen (Mattheüs 6:1). Hij beschrijft huichelaars die een bazuin laten schallen in de synagogen en op de straten "opdat zij door de mensen geprezen zouden worden," en zegt over hen: "zij hebben hun loon al ontvangen." Zo stil geven dat de linkerhand niet weet wat de rechterhand doet, laat het loon bij de Vader "die in het verborgene ziet."

Lucas 14:13-14

“Maar wanneer u een maaltijd geeft, nodig dan armen, verminkten, kreupelen en blinden uit, en u zult zalig zijn, omdat zij niets hebben om u te vergelden. Het zal u namelijk vergolden worden in de opstanding van de rechtvaardigen.”

Reflectie: Jezus is een dinergast in het huis van een overste van de Farizeeën (Lucas 14:1) wanneer hij zijn gastheer vertelt wie hij moet uitnodigen. Vrienden, familieleden en rijke buren zouden "u ook weer uitnodigen en u zou vergolden worden"; de armen, de verminkten, de kreupelen en de blinden kunnen dat niet, en Jezus plaatst de vergelding bij "de opstanding van de rechtvaardigen."

Luke 12:33-34

"Verkoop uw bezittingen en geef aalmoezen. Maak voor uzelf beurzen die niet oud worden, een schat in de hemelen die niet opraakt, waar geen dief bij komt en geen mot die verteert. Want waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn."

Reflectie: Het gebod volgt op een verzoek om een erfenis te regelen en de gelijkenis van de rijke man die grotere schuren bouwde en te horen kreeg: "Deze nacht zal men uw ziel van u opeisen" (Lucas 12:13-21). Jezus vertelt zijn "kleine kudde" dat het de Vader behaagt hen het koninkrijk te geven, en vertelt hen vervolgens hun bezittingen te verkopen en aan de behoeftigen te geven. De laatste zin verbindt het hart van een persoon aan de plek waar zijn schat wordt bewaard.

Matteüs 25:35-40

“Want Ik had honger en u hebt Mij te eten gegeven, Ik had dorst en u hebt Mij te drinken gegeven, Ik was een vreemdeling en u hebt Mij gastvrij onthaald, Ik was naakt en u hebt Mij gekleed, Ik was ziek en u hebt Mij bezocht, Ik was in de gevangenis en u bent bij Mij gekomen.’ Dan zullen de rechtvaardigen Hem antwoorden: ‘Heere, wanneer hebben wij U hongerig gezien en te eten gegeven, of dorstig en te drinken gegeven? En wanneer hebben wij U als vreemdeling gezien en gastvrij onthaald, of naakt en gekleed? En wanneer hebben wij U ziek gezien of in de gevangenis en zijn wij bij U gekomen?’ En de Koning zal hun antwoorden: ‘Voorwaar, Ik zeg u: voor zover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan.’”

Reflectie: In het tafereel waarin de Zoon des mensen de volken oordeelt, rekent de Koning eten, drinken, gastvrijheid, kleding en bezoeken aan zieken en gevangenen als aan Hem gedaan. De rechtvaardigen vragen wanneer zij Hem ooit in nood zagen, en Hij antwoordt dat wat zij "voor een van deze geringste broeders van Mij" deden, zij voor Hem deden. Lezers verschillen van mening over wie "Mijn broeders" zijn: ieder mens in nood, of Jezus' volgelingen, die Hij in Mattheüs 12:49-50 Zijn broeders noemt.

Handelingen 20:35

“In alles heb ik u laten zien dat men door zo hard te werken de zwakken moet ondersteunen en de woorden van de Heere Jezus moet gedenken, die Hij zelf zei: ‘Het is zaliger om te geven dan om te ontvangen.’”

Reflectie: Paulus spreekt tot de oudsten van de kerk in Efeze, die hij had opgeroepen om hem in Milete te ontmoeten (Handelingen 20:17). Hij wijst naar zijn eigen handen, die "in mijn behoeften en in die van hen die bij mij waren, voorzien hebben" (20:34), als het voorbeeld van hard werken om de zwakken te helpen. Hij citeert vervolgens een uitspraak van Jezus: "Het is zaliger te geven dan te ontvangen."

Geven in de eerste kerken

Handelingen 2:44-45

“En allen die geloofden, waren bijeen en hadden alles gemeenschappelijk. Zij verkochten hun bezittingen en eigendommen en verdeelden die onder allen, naar dat ieder nodig had.”

Reflectie: Lucas beschrijft de kerk in Jeruzalem na Pinksteren: gelovigen verkochten hun bezittingen en goederen en verdeelden de opbrengst "zoals ieder nodig had." Handelingen 4:32-35 beschrijft dezelfde praktijk opnieuw en voegt eraan toe dat "er niemand onder hen was die gebrek leed." Het delen was vrijwillig. Petrus vertelt Ananias dat de akker van hem was om te houden en het geld van hem om te gebruiken: "Bleef het, toen het onverkocht was, niet van u? En toen het verkocht was, was het niet in uw macht?" (Handelingen 5:4).

2 Korintiërs 9:7

“Laat ieder doen zoals hij in zijn hart voorgenomen heeft, niet met tegenzin of uit dwang, want God heeft een blijmoedige gever lief.”

Reflectie: Paulus schrijft over een gift die de Korintiërs hadden toegezegd voor "de heiligen," de arme gelovigen in Jeruzalem (Romeinen 15:26). Hij wil dat het klaarstaat "als een vrijwillige gave, niet als een afpersing" (9:5), en laat de hoogte over aan de beslissing van elke gever. Het hoofdstuk ervoor meet een gift af aan wat de gever heeft: het "is welgevallig naar wat iemand heeft, niet naar wat hij niet heeft" (8:12).

2 Korintiërs 9:8

“En God is bij machte alle genade overvloedig te laten zijn in u, opdat u, altijd in alles van alle gemakken voorzien, overvloedig bent in elk goed werk.”

Reflectie: De belofte volgt op het oogstbeeld van vers 6: “wie overvloedig zaait, zal ook overvloedig oogsten.” Wat God geeft is voor “elk goed werk,” en vers 11 stelt het doel: “U zult in alles verrijkt worden om in alles vrijgevig te zijn.”

Filippenzen 4:19

“En mijn God zal in al uw behoeften voorzien, naar Zijn rijkdom, in heerlijkheid, door Christus Jezus.”

Reflectie: Paulus schrijft dit aan een kerk die hem meer dan eens hulp had gestuurd, in Thessalonica en later door Epafroditus (Filippenzen 4:16-18). Hij noemt hun gift “een welriekende gave, een offer dat God aanvaardt en welgevallig is.” De belofte dat God in elke behoefte zal voorzien, wordt gedaan aan mensen die net hadden gegeven om in de zijne te voorzien.

1 Timothy 6:18-19

“Zij moeten het goede doen, rijk zijn in goede werken, vrijgevig zijn en bereid om te delen, en zo voor zichzelf een schat verzamelen als een goed fundament voor de toekomst, zodat zij het werkelijke leven kunnen grijpen.”

Reflectie: Paulus vertelt Timoteüs wat hij “de rijken in deze tegenwoordige tijd” moet opdragen (6:17): niet hoogmoedig te zijn of hun hoop op rijkdom te stellen. Het goede doen, vrijgevigheid en bereidheid om te delen zijn de manieren waarop zij een schat voor de toekomst verzamelen. In hetzelfde hoofdstuk wordt gewaarschuwd dat “de liefde voor geld een wortel van allerlei kwaad is” (6:10).

Hebreeën 13:16

“Vergeet niet goed te doen en te delen wat u hebt, want dergelijke offers zijn God welgevallig.”

Reflectie: Hebreeën noemt delen een offer. Het vers daarvoor spreekt van “een lofoffer aan God,” en vers 16 plaatst het doen van goede werken en delen daarnaast als “dergelijke offers” die God welgevallig zijn. Eerder in het hoofdstuk vraagt de schrijver om gastvrijheid voor vreemdelingen en om het gedenken van degenen die in de gevangenis zitten (13:2-3).

1 Johannes 3:17-18

“Maar wie de goederen van de wereld heeft en zijn broeder gebrek ziet lijden, maar zijn hart voor hem sluit, hoe kan de liefde van God in hem blijven? Lieve kinderen, laten wij niet liefhebben met het woord of met de tong, maar met de daad en in waarheid.”

Reflectie: Johannes heeft zojuist liefde gedefinieerd door het feit dat Christus zijn leven gaf, en voegt eraan toe dat “wij ons leven voor de broeders moeten geven” (3:16). Vers 17 past dezelfde liefde toe op bezittingen en vraagt hoe Gods liefde kan blijven in iemand die de goederen van de wereld heeft, een broeder in nood ziet en zijn hart voor hem sluit. Vers 18 vraagt om liefde die getoond wordt “met daden en in waarheid.”




Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...