19 Bijbelverzen over Gods roeping om te dienen

Matteüs 20:26-28

“…wie onder jullie groot wil worden, moet jullie dienaar zijn, en wie onder jullie de eerste wil zijn, moet jullie slaaf zijn – zoals de Mensenzoon niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen.”

Reflectie: De moeder van Jakobus en Johannes had Jezus gevraagd haar zonen aan zijn rechter- en linkerhand in zijn koninkrijk te laten zitten, en de andere tien discipelen waren verontwaardigd. Jezus antwoordt alle twaalf door de heersers van de heidenen, die “over hen heersen”, te contrasteren met zijn eigen volgelingen, onder wie grootheid wordt gemeten aan dienstbaarheid. Hij baseert de regel op zijn eigen missie, die het geven van zijn leven “als losprijs voor velen” omvat. Markus 10:42-45 vermeldt hetzelfde gezegde.

Johannes 13:14-15

“Als Ik dan, de Heere en de Meester, uw voeten gewassen heb, behoort ook u elkaar de voeten te wassen. Want Ik heb u een voorbeeld gegeven, opdat ook u zult doen zoals Ik voor u gedaan heb.”

Reflectie: Tijdens de avondmaaltijd voor het Pascha legde Jezus zijn bovenkleding af, wikkelde een handdoek om zijn middel en waste de voeten van zijn discipelen, ondanks het protest van Petrus. Hij trok vervolgens zelf de conclusie: als hun Heere en Meester dit deed, zouden zij het voor elkaar moeten doen. Vers 16 voegt eraan toe dat “een slaaf niet meer is dan zijn heer”.

Filippenzen 2:3-4

“Doe niets uit eigenbelang of ijdelheid. Maar laat in nederigheid de een de ander voortreffelijker achten dan zichzelf. Laat eenieder niet alleen oog hebben voor wat van hemzelf is, maar laat eenieder ook oog hebben voor wat van anderen is.”

Reflectie: Paulus schrijft aan de kerk in Filippi met het verzoek om “eensgezind” te zijn en de belangen van anderen voor die van henzelf te stellen. De verzen die volgen geven de reden: Christus Jezus “heeft Zichzelf ontledigd door de gestalte van een slaaf aan te nemen” en was gehoorzaam “tot de dood, ja, de dood aan het kruis” (Filippenzen 2:7-8). De nederigheid die van de kerk wordt gevraagd, is gemodelleerd naar die afdaling.

Johannes 12:26

“Wie mij dient, moet mij volgen; en waar ik ben, daar zal ook mijn dienaar zijn. En wie mij dient, zal door de Vader worden geëerd.”

Reflectie: Jezus zegt dit in Jeruzalem kort voor zijn dood, vlak na het beeld van een graankorrel die in de aarde moet vallen en sterven om veel vrucht voort te brengen. Hem dienen wordt gedefinieerd als hem volgen, en volgen leidt naar waar hij heengaat. De belofte die eraan verbonden is, is dat de Vader degene zal eren die dient.

Isaiah 6:8

“Daarna hoorde ik de stem van de Heere, Die zei: Wie zal Ik zenden? En wie zal er voor Ons heen gaan? Toen zei ik: Zie, hier ben ik, zend mij!”

Reflectie: Jesaja ziet de Heere op een troon in de tempel “in het jaar dat koning Uzzia stierf”, roept uit dat hij een man met onreine lippen is, en laat zijn lippen aanraken met een kool van het altaar. Pas na die reiniging hoort hij de vraag “Wie zal Ik zenden?” en stelt hij zich beschikbaar. De boodschap die hij vervolgens krijgt is een zware: het volk zal horen zonder te begrijpen (Jesaja 6:9-10).

Efeziërs 2:10

“Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.”

Reflectie: Het vers volgt direct op de verklaring dat redding “uit genade” is, “niet uit werken, opdat niemand roemt” (Efeziërs 2:8-9). Paulus beschrijft vervolgens goede werken als het resultaat van redding: gelovigen zijn Gods maaksel, geschapen in Christus voor goede werken die God van tevoren heeft voorbereid. Dienstbaarheid wordt beschreven als onderdeel van waarvoor God hen heeft gemaakt.

Galaten 5:13

“Want u bent tot vrijheid geroepen, broeders. Gebruik alleen de vrijheid niet als een aanleiding voor het vlees, maar dien elkaar door de liefde.”

Reflectie: Galaten betoogt dat christenen vrij zijn van het “juk van slavernij” (Galaten 5:1), wat in deze brief verwijst naar het onderhouden van de wet als middel om rechtvaardig te zijn voor God. Hier stelt Paulus een grens aan die vrijheid: het is geen vrijbrief om het vlees te dienen, maar de basis om elkaar in liefde te dienen. Het volgende vers zegt dat de hele wet vervuld wordt in “Heb uw naaste lief als uzelf”.

Romeinen 12:1

“Ik roep u er dan toe op, broeders en zusters, door de ontfermingen van God, om uw lichamen aan God te wijden als een levend offer, heilig en voor God welgevallig—dat is uw redelijke godsdienst.”

Reflectie: Het beroep wordt gedaan “met ontferming van God”, die Paulus in de voorgaande hoofdstukken heeft beschreven. Het offer dat Paulus vraagt, is de hele persoon, aangeboden terwijl men nog leeft. Hetzelfde hoofdstuk gaat verder met het benoemen van de vormen die dit aanneemt in een kerk, waar leden “verschillende gaven” hebben: “wie dienstwerk heeft, die moet dienen; wie onderwijst, die moet onderwijzen” (Romeinen 12:7).

2 Korintiërs 5:20

“Wij zijn dan gezanten namens Christus, alsof God Zelf door ons vermaant. In naam van Christus smeken wij: laat u met God verzoenen.”

Reflectie: Twee verzen eerder zegt Paulus dat God “ons de bediening van de verzoening heeft gegeven” en “het woord van de verzoening in ons gelegd heeft” (2 Korintiërs 5:18-19). Een ambassadeur spreekt voor iemand anders, en Paulus beschrijft hoe God zijn beroep via hem doet. De dienst die hier wordt beschreven is het overbrengen van een boodschap: “Laat u met God verzoenen.”

1 Petrus 4:10

“Laat ieder van u de gave die hij heeft ontvangen gebruiken om anderen te dienen, als trouwe rentmeesters van Gods genade in haar verschillende vormen.”

Reflectie: Petrus schrijft met het einde in zicht (“Het einde van alle dingen is nabij gekomen”, 1 Petrus 4:7) en somt op wat gelovigen in de tussentijd moeten doen: bidden, elkaar vurig liefhebben, gastvrijheid betonen. Elke gave wordt behandeld als iets dat in vertrouwen wordt gehouden, en een beheerder beheert wat van een ander is. Het volgende vers voegt eraan toe dat wie dient, dit moet doen “met de kracht die God schenkt”, zodat God geprezen wordt.

1 Petrus 5:2-3

“Hoed de kudde van God die bij u is, en houd toezicht op hen, niet uit dwang, maar vrijwillig, zoals God het wil; niet uit schandelijke winstbejag, maar uit bereidwilligheid; niet als heersers over het erfdeel van God, maar als voorbeelden voor de kudde.”

Reflectie: Petrus schrijft aan de oudsten en noemt zichzelf “een mede-oudste” (1 Petrus 5:1). Hij zet de wijze van hun dienst uiteen in drie contrasten: vrijwillig in plaats van gedwongen, bereidwillig in plaats van uit winstbejag, door een voorbeeld te zijn in plaats van te heersen over de kudde. De uitdrukking over het heersen over anderen is hetzelfde als wat Jezus zijn discipelen verbood in Matteüs 20:25.

Galaten 6:2

“Draag elkaars lasten, en vervul zo de wet van Christus.”

Reflectie: Het vers ervoor spreekt over het zachtmoedig herstellen van iemand die “betrapt is op een overtreding” en zegt tegen degenen die herstellen dat zij “op zichzelf moeten letten”. Elkaars lasten dragen wordt het vervullen van “de wet van Christus” genoemd. Een paar verzen later voegt Paulus eraan toe dat “ieder zijn eigen vracht zal dragen” (Galaten 6:5), waarbij persoonlijke verantwoordelijkheid naast de gedeelde last wordt geplaatst.

Galatians 6:9-10

“Laten we het goede doen niet opgeven, want als we niet verslappen, zullen we op de juiste tijd oogsten. Laten we dus, zolang we de kans hebben, goeddoen aan iedereen, maar vooral aan onze geloofsgenoten.”

Reflectie: Paulus heeft zojuist het beeld van zaaien en oogsten gebruikt: wie zaait om de Geest te behagen, zal het eeuwige leven oogsten. De oogst komt “op de juiste tijd”, dus de instructie is om het niet eerder op te geven. Goed doen is verschuldigd aan iedereen, met een bijzondere aanspraak van “de huisgenoten van het geloof”.

Matteüs 25:40

“En de Koning zal antwoorden en tegen hen zeggen: Voorwaar, ik zeg u: voor zover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan.”

Reflectie: Jezus beschrijft de Zoon des mensen die de volken oordeelt en hen scheidt als schapen van bokken. Degenen aan zijn rechterhand voedden de hongerigen, verwelkomden de vreemdeling, kleedden de naakten en bezochten de zieken en gevangenen, zonder te weten dat ze het voor hem deden. De Koning antwoordt dat wat ze ook deden voor “een van deze minsten van mijn broeders”, ze dat voor hem deden.

Jakobus 1:27

“Religie die God, onze Vader, aanvaardt als zuiver en onberispelijk is dit: omzien naar wezen en weduwen in hun nood en jezelf onbesmet houden door de wereld.”

Reflectie: Jakobus heeft zojuist gewaarschuwd tegen het luisteren naar het woord zonder het te doen, waarbij hij zo'n hoorder vergelijkt met iemand die in een spiegel kijkt en zijn eigen gezicht vergeet. Zijn definitie van de godsdienst die God aanvaardt, heeft twee delen: zorg voor wezen en weduwen “in hun verdrukking”, en jezelf onbesmet bewaren van de wereld.

1 Johannes 3:17-18

“Wie echter de middelen voor het levensonderhoud heeft en zijn broeder of zuster gebrek ziet lijden, maar zijn hart voor hen sluit, hoe kan de liefde van God dan in hem blijven? Lieve kinderen, we moeten niet liefhebben met woorden of met onze tong, maar met daden en in waarheid.”

Reflectie: Het vers ervoor stelt de norm: “Jezus Christus heeft zijn leven voor ons afgelegd. En wij behoren ons leven voor de broeders af te leggen” (1 Johannes 3:16). Johannes past dit vervolgens toe op iets kleiners en gewoners: het delen van materiële bezittingen met een broeder of zuster in nood. Liefde die in woorden blijft, wordt afgezet tegen liefde die getoond wordt “met daden en in waarheid”.

Hebreeën 6:10

“God is niet onrechtvaardig; hij zal jullie werk en de liefde die je hem hebt getoond niet vergeten, omdat je zijn volk hebt geholpen en blijft helpen.”

Reflectie: Dit vers komt direct na een waarschuwing over degenen die zijn “afgevallen” (Hebreeën 6:4-8). De schrijver vertelt de lezers dat hij “overtuigd is van betere dingen in uw geval”, en het bewijs waar hij naar wijst is hun hulp aan Gods volk, zowel in het verleden als in het heden. Er wordt gezegd dat God dat werk gedenkt, en het volgende vers vraagt hen om dezelfde ijver te behouden “tot het einde toe”.

Kolossenzen 3:23-24

“Wat u ook doet, doe het van harte, als voor de Heere en niet voor mensen, in de wetenschap dat u van de Heere de vergelding van de erfenis zult ontvangen. Want u dient de Heere Christus.”

Reflectie: Deze woorden zijn gericht aan slaven in de kerk van Kolosse (Kolossenzen 3:22). Paulus vertelt hen om met heel hun hart te werken, als voor de Heer in plaats van voor hun aardse meesters, en sluit af met de zin “U dient de Heere Christus.”

1 Korintiërs 15:58

“Daarom, mijn geliefde broeders en zusters, wees standvastig, onwankelbaar, altijd overvloedig in het werk van de Heere, in de wetenschap dat uw inspanning niet tevergeefs is in de Heere.”

Reflectie: Het “daarom” blikt terug op het hele hoofdstuk over de opstanding van de doden, dat eindigt met de dood die “verslonden is in de overwinning” (1 Korintiërs 15:54). Omdat de doden zullen opstaan, zal werk dat voor de Heer is gedaan niet verloren gaan. De instructie van Paulus is om standvastig te blijven en jezelf volledig aan dat werk te wijden.