17 Bijbelverzen over identiteit



  • Genesis 1:26-27 zegt dat God mensen, mannelijk en vrouwelijk, naar zijn eigen beeld schiep en dat beeld verbond met heerschappij over de aarde.
  • Johannes 1:12-13 zegt dat degenen die Christus ontvingen het recht kregen om kinderen van God te worden, geboren “niet uit bloed” maar uit God.
  • 2 Korintiërs 5:17 noemt iedereen die in Christus is een nieuwe schepping, en vers 18 zegt: “Dit alles is uit God.”
  • 1 Korintiërs 6:19-20 zegt dat het lichaam van een gelovige een tempel van de Heilige Geest is en aan God toebehoort omdat het “gekocht is met een prijs.”
  • 1 Petrus 2:9-10 geeft gelovigen titels voor Gods volk en beschrijft de verandering als: “Eens waren jullie geen volk, maar nu zijn jullie Gods volk.”

De Bijbel plaatst de identiteit van een persoon in Gods schepping en, voor degenen die in Christus geloven, in hun relatie met Hem. Genesis 1:27 zegt dat mensen naar het beeld van God zijn gemaakt, en Psalm 139:13-14 looft God voor het vormen van een persoon in de moederschoot.

Het Nieuwe Testament noemt gelovigen kinderen van God (Johannes 1:12, 1 Johannes 3:1), een nieuwe schepping (2 Korintiërs 5:17), mensen die aan God toebehoren omdat ze “gekocht zijn met een prijs” (1 Korintiërs 6:20), en “een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk” (1 Petrus 2:9). Efeziërs 2:10 zegt dat ze geschapen zijn “om goede werken te doen,” en Mattheüs 5:14-16 en 2 Korintiërs 5:20 geven hen werk te doen als het licht van de wereld en als ambassadeurs voor Christus.

Gemaakt door God

Genesis 1:27

“God schiep de mens als zijn evenbeeld, als evenbeeld van God schiep hij hem; mannelijk en vrouwelijk schiep hij de mensen.”

Reflectie: God stelt het besluit vast in vers 26: “Laat Ons mensen maken naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis,” en vers 27 voert het uit. Het beeld wordt aan de mensheid als geheel gegeven, “mannelijk en vrouwelijk,” en vers 26 verbindt het met een taak: heerschappij over de vissen, de vogels, het vee en de aarde. Vers 28 herhaalt die opdracht als een zegen.

Psalm 139:13-14

“Want U hebt mijn nieren gevormd, mij in de schoot van mijn moeder geweven. Ik loof U, omdat ik ontzagwekkend wonderbaarlijk gemaakt ben. Wonderbaarlijk zijn Uw werken, mijn ziel weet dat zeer goed.”

Reflectie: De psalmist spreekt tot God over zijn eigen wording: God vormde zijn nieren en weefde hem in de moederschoot. De lofprijzing in vers 14 is gericht op Gods werk: “Wonderbaar zijn uw werken.” Vers 16 gaat nog verder terug: Gods ogen zagen zijn “ongevormde begin,” en zijn dagen waren geschreven in Gods boek “toen er nog geen van hen was.”

Jeremia 1:5

“Voordat Ik u vormde in de moederschoot, heb Ik u gekend, en voordat u uit de baarmoeder voortkwam, heb Ik u geheiligd; Ik heb u tot een profeet voor de volken aangesteld.”

Reflectie: Dit zijn de woorden van de Heer tot Jeremia bij zijn roeping. Het vers plaatst drie daden van God naast elkaar: kennen, heiligen en aanstellen, en de laatste benoemt Jeremia’s ambt als profeet voor de volken. Jeremia antwoordt dat hij “slechts een jongeling” is en niet weet hoe hij moet spreken, en de Heer antwoordt dat hij zal gaan waar hij gezonden wordt, eraan toevoegend: “Ik ben met u om u te verlossen” (vers 8). Het vers is gericht aan één profeet over zijn ambt, en het plaatst Gods kennis van hem vóór zijn vorming in de moederschoot.

Kinderen van God

Johannes 1:12

“Maar aan allen die Hem hebben aangenomen, die in Zijn naam geloven, heeft Hij het recht gegeven om kinderen van God te worden.”

Reflectie: De proloog van Johannes plaatst dit tegenover vers 11: “Hij kwam tot het zijne, en de zijnen hebben Hem niet aangenomen.” Degenen die Hem wel aannamen, kregen het recht om kinderen van God te worden, en vers 13 zegt waar die geboorte vandaan komt: “niet uit bloed, noch uit de wil van het vlees, noch uit de wil van een man, maar uit God.” In het verslag van Johannes zijn Gods kinderen degenen die uit God geboren zijn, wat hij onderscheidt van natuurlijke afkomst.

Romeinen 8:16-17

“De Geest zelf getuigt met onze geest dat wij kinderen van God zijn, en als wij kinderen zijn, dan zijn wij ook erfgenamen: erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus, mits wij met Hem lijden, opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden.”

Reflectie: Paulus heeft zojuist geschreven dat gelovigen de “Geest van aanneming tot kinderen hebben ontvangen, door Wie wij roepen: Abba, Vader!” in plaats van “de geest van slavernij om opnieuw in vrees te leven” (vers 15). Vers 16 voegt eraan toe dat de Geest zelf de relatie bevestigt naast de eigen geest van de gelovige. Van kinderen gaat Paulus over naar erfgenamen, met een voorwaarde eraan verbonden: de erfenis wordt gedeeld met Christus “mits wij met Hem lijden.”

1 Johannes 3:1

“Zie, hoe groot is de liefde die de Vader ons gegeven heeft, dat wij kinderen van God genoemd worden. Daarom kent de wereld ons niet, omdat zij Hem niet kent.”

Reflectie: Johannes laat de titel niet slechts als een naam staan: “en dat zijn wij.” De wereld kent de gelovigen niet omdat “zij Hem niet gekend heeft,” en de dichtstbijzijnde persoon die in het vers wordt genoemd, is de Vader. Vers 1 scheidt wat vaststaat van wat nog moet komen: “wij zijn nu kinderen van God, en wat wij zullen zijn, is nog niet geopenbaard.”

Galatians 3:26-28

“Want u bent allen kinderen van God door het geloof in Christus Jezus. Want zovelen als u in Christus gedoopt bent, hebt u met Christus bekleed. Daarbij is het niet van belang dat men Jood is of Griek; daarbij is het niet van belang dat men slaaf is of vrije; daarbij is het niet van belang dat men man is of vrouw; want u bent allen één in Christus Jezus.”

Reflectie: Paulus zegt dat het kindschap komt “door het geloof” en dat degenen die in Christus gedoopt zijn, “met Christus bekleed zijn.” Vervolgens noemt hij drie scheidslijnen van zijn wereld, Jood en Griek, slaaf en vrije, man en vrouw, en zegt dat zij allen “één zijn in Christus Jezus.” Vers 29 voegt eraan toe dat degenen die bij Christus horen, “het nageslacht van Abraham zijn, en naar de belofte erfgenamen.”

Efeziërs 1:4-5

“Zoals Hij ons in Hem uitverkoren heeft vóór de grondlegging van de wereld, opdat wij heilig en onberispelijk voor Hem zouden zijn. In liefde heeft Hij ons voorbestemd om als Zijn kinderen aangenomen te worden door Jezus Christus, naar het welbehagen van Zijn wil.”

Reflectie: De openingszegen van Paulus somt op wat God “in Christus” heeft gedaan, beginnend met een uitverkiezing die plaatsvond “vóór de grondlegging van de wereld.” Vers 4 stelt waarvoor de uitverkiezing diende, namelijk dat “wij heilig en onberispelijk voor Hem zouden zijn.” Vers 5 spreekt over het voorbestemmen “om als Zijn kinderen aangenomen te worden door Jezus Christus” en herleidt dit tot “het welbehagen van Zijn wil.”

Een nieuwe schepping in Christus

2 Korintiërs 5:17

“Daarom, als iemand in Christus is, dan is hij een nieuwe schepping: het oude is voorbijgegaan, zie, alles is nieuw geworden.”

Reflectie: Het “daarom” grijpt terug op de verzen 14-15: één is voor allen gestorven, “opdat zij die leven, niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem Die voor hen gestorven en opgewekt is.” Vers 16 trekt de eerste conclusie: “wij kennen vanaf nu niemand naar het vlees,” en vers 17 de tweede: wie in Christus is, is een nieuwe schepping. Vers 18 schrijft de verandering toe aan God: “En dit alles is uit God.”

Galaten 2:20

“Ik ben met Christus gekruisigd; en niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, die mij liefgehad heeft en Zichzelf voor mij heeft overgegeven.”

Reflectie: Paulus voert aan dat rechtvaardiging niet door de wet komt (vers 21), en in vers 19 zegt hij: “door de wet ben ik voor de wet gestorven, opdat ik voor God zou leven.” Hier noemt hij die dood een kruisiging met Christus, en zegt dat het leven dat hij nog in het lichaam leeft, geleefd wordt “door het geloof in de Zoon van God.” Het vers blijft in de eerste persoon en eindigt bij Christus “Die mij liefgehad heeft en Zichzelf voor mij heeft overgegeven.”

Kolossenzen 1:13-14

“Hij heeft ons verlost uit de macht van de duisternis en overgebracht naar het koninkrijk van de Zoon van zijn liefde, in wie wij de verlossing hebben, de vergeving van de zonden.”

Reflectie: Paulus bidt dat de Kolossenzen zullen wandelen “op een wijze die de Heere waardig is,” en het laatste punt in dat gebed is “onder dankzegging aan de Vader, Die ons bekwaam heeft gemaakt om deel te hebben aan de erfenis van de heiligen in het licht” (vers 12). Vers 13 beschrijft de verandering als een overplaatsing vanuit “de macht van de duisternis” naar “het Koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde.” Beide werkwoorden staan in de verleden tijd, en vers 14 noemt wat gelovigen in de Zoon hebben: de verlossing en de vergeving van de zonden.

Efeziërs 2:10

“Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.”

Reflectie: De verzen 8-9 hebben zojuist gezegd dat redding “niet uit werken is, opdat niemand roemt.” Vers 10 geeft werken vervolgens een plaats na de redding: gelovigen zijn Gods maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen. God heeft die werken van tevoren bereid, en het deel van de gelovige is om “daarin te wandelen.”

Behorend tot God en tot zijn volk

1 Korintiërs 6:19-20

“Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest, Die in u is en Die u van God hebt ontvangen? U bent niet van uzelf, want u bent gekocht met een prijs. Verheerlijk daarom God in uw lichaam.”

Reflectie: Paulus schrijft dit in een betoog tegen seksuele immoraliteit in Korinthe: het lichaam van een gelovige is een van de “leden van Christus” en mag niet verbonden worden met een hoer (verzen 15-18). Het lichaam is een tempel waar de Heilige Geest woont, en het behoort God toe omdat het gekocht is. De conclusie gaat ook over het lichaam: “Verheerlijk God dan in uw lichaam.”

Romeinen 8:9

“U bent echter niet in het vlees, maar in de Geest, wanneer althans de Geest van God in u woont. Maar als iemand de Geest van Christus niet heeft, die is van Hem niet.”

Reflectie: Paulus maakt de Geest tot het kenmerk van het toebehoren aan Christus, en het “indien” stelt de test: of de Geest van God in een persoon woont. Het vers stelt het op beide manieren, als een beschrijving van de Romeinen en als een regel voor iedereen. Vers 14 maakt een verwante bewering over het geleid worden door de Geest: “allen die door de Geest van God geleid worden, die zijn kinderen van God.”

1 Petrus 2:9

“Maar u bent een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk, een volk dat God Zichzelf tot eigendom heeft gemaakt, opdat u de deugden zou verkondigen van Hem Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht.”

Reflectie: Petrus geeft gelovigen een reeks titels voor Gods volk, een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk, een volk dat God Zichzelf tot eigendom heeft gemaakt, en verbindt daar een taak aan: de deugden te verkondigen van Hem die hen uit de duisternis heeft geroepen. Vers 5 heeft hen al “levende stenen” genoemd die worden opgebouwd tot een geestelijk huis. Vers 10 stelt de verandering vast als voorheen en nu: “U die voorheen geen volk was, maar nu Gods volk bent.”

Waar de identiteit voor dient

2 Korintiërs 5:20

“Wij zijn dan gezanten namens Christus, alsof God door ons smeekt. Namens Christus smeken wij: laat u met God verzoenen.”

Reflectie: De titel van ambassadeur volgt uit de verzen 18-19, waar God “ons de bediening van de verzoening heeft gegeven” en “het woord van de verzoening” aan ons heeft toevertrouwd. Een ambassadeur spreekt namens een ander, en Paulus zegt dat God “door ons vermaant.” Het vers eindigt door dat beroep rechtstreeks op de Korinthiërs te richten: “laat u met God verzoenen.”

Matteüs 5:14-16

“Jullie zijn het licht van de wereld. Een stad die op een berg ligt, kan niet verborgen blijven. Ook steekt men geen lamp aan om die onder een korenmaat te zetten, maar op een standaard, en hij geeft licht aan allen die in het huis zijn. Laat zo jullie licht schijnen voor de mensen, zodat zij jullie goede werken zien en jullie Vader, die in de hemelen is, verheerlijken.”

Reflectie: Jezus zegt dit in de Bergrede, direct na “Jullie zijn het zout van de aarde” (vers 13). Beide uitspraken beginnen met “Jullie zijn,” een verklaring die tot zijn toehoorders wordt gericht vóór elk gebod. Het gebod dat volgt betreft het gezien worden, en het benoemt wie de eer ontvangt: mensen zien de goede werken “en verheerlijken jullie Vader die in de hemel is.”




Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...