18 Bijbelverzen over gelijkheid

Genesis 1:27

“Zo schiep God de mens naar zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen.”

Reflectie: God heeft zojuist gezegd: “Laat Ons mensen maken naar ons beeld, naar onze gelijkenis” (Genesis 1:26), en dit vers past het beeld toe op man en vrouw op gelijke wijze. Het volgende vers geeft de zegen en de opdracht om over de aarde te heersen aan hen beiden: “God zegende hen en zei tegen hen: ‘Wees vruchtbaar en vermenigvuldig u.’”

Handelingen 17:26

“Uit één mens heeft Hij alle volken gemaakt, opdat zij de hele aarde zouden bewonen; en Hij heeft hun de vastgestelde tijden in de geschiedenis en de grenzen van hun land bepaald.”

Reflectie: Paulus spreekt op de Areopagus in Athene tot mensen die de Schriften van Israël niet kenden. Hij vertelt hen dat elke natie van één mens afstamt en dat God “aan iedereen leven en adem en al het andere geeft” (Handelingen 17:25). Twee verzen later citeert hij hun eigen dichters: “Wij zijn zijn nageslacht.”

Job 31:15

“Heeft Hij die mij in de baarmoeder maakte, hen niet gemaakt? Heeft niet dezelfde ons beiden in onze moeders gevormd?”

Reflectie: Job verdedigt zijn gedrag. Als hij “het recht van mijn dienaar of mijn dienares had ontzegd, wanneer zij een rechtszaak tegen mij hadden” (Job 31:13), vraagt hij: “wat zal ik doen wanneer God opstaat?” (Job 31:14). Vers 15 geeft zijn reden: de God die Job in de moederschoot vormde, vormde zijn dienaren ook.

Proverbs 22:2

“Rijken en armen hebben dit gemeen: De HEER is de Maker van hen allen.”

Reflectie: Het spreekwoord plaatst de rijke en de arme naast elkaar en noemt wat zij delen: dezelfde Maker.

Spreuken 14:31

“Wie de arme onderdrukt, smaadt zijn Maker, maar wie zich over de behoeftige ontfermt, eert Hem.”

Reflectie: Hier wordt de gemeenschappelijke Maker van Spreuken 22:2 een gedragsregel. Het onderdrukken van een arme wordt beschouwd als minachting voor de God die die persoon heeft gemaakt, en vriendelijkheid voor de behoeftige als eerbetoon aan Hem.

Deuteronomy 10:17-18

“Want de HEERE, uw God, is de God der goden en de Heere der heren, de grote, machtige en ontzagwekkende God, Die geen partijdigheid kent en geen steekpenningen aanneemt. Hij behartigt de rechtszaak van de wees en de weduwe, en heeft de vreemdeling lief, zodat Hij hem brood en kleding geeft.”

Reflectie: Mozes heeft zojuist uiteengezet wat de Heer van Israël vraagt (Deuteronomium 10:12), en hier beschrijft hij de God die het vraagt. De God der goden “kent geen partijdigheid en neemt geen geschenken aan”, en zijn onpartijdigheid kiest de kant van degenen met de minste status: de wees, de weduwe en de vreemdeling. Deuteronomium 10:19 verandert Gods liefde voor de vreemdeling in een gebod voor Israël: “U moet de vreemdeling liefhebben, want u bent zelf vreemdelingen geweest in het land Egypte.”

Romeinen 2:11

“Want God is geen aanziener des persoons.”

Reflectie: Paulus heeft zojuist gezegd dat ellende wacht op “ieder mens die het kwade doet” en heerlijkheid op “ieder die het goede doet”, in elk geval “eerst voor de Jood, dan voor de Griek” (Romeinen 2:9-10). Dit vers geeft de reden. Jood en Griek leggen verantwoording af aan dezelfde rechter volgens dezelfde standaard.

Handelingen 10:34-35

“Toen nam Petrus het woord en zei: ‘In waarheid begrijp ik nu dat God geen aanziener des persoons is, maar dat in elk volk ieder die Hem vreest en gerechtigheid werkt, Hem welgevallig is.’”

Reflectie: Petrus is in Caesarea, in het huis van Cornelius, een hoofdman over honderd. Hij begon met toe te geven dat zijn wet een Jood verbood een heiden te bezoeken, “Maar God heeft mij laten zien dat ik geen mens onheilig of onrein mag noemen” (Handelingen 10:28), wat het visioen van het laken hem had geleerd (Handelingen 10:15). Zijn preek begint met deze conclusie over God.

Romeinen 10:12

“Want er is geen onderscheid tussen Jood en Griek; immers, dezelfde Heer is Heer van allen en is rijk voor allen die Hem aanroepen.”

Reflectie: Het vers staat tussen twee citaten uit de Schrift die beide beginnen met een woord voor iedereen: “Ieder die in Hem gelooft, zal niet beschaamd worden” (Romeinen 10:11) en “Ieder die de naam van de Heer aanroept, zal behouden worden” (Romeinen 10:13). Het punt is toegang tot redding. Jood en Griek roepen dezelfde Heer aan en krijgen hetzelfde antwoord.

Leviticus 19:34

“De vreemdeling die bij u verblijft, moet als een ingezetene onder u worden behandeld. Heb hem lief als uzelf, want u bent vreemdelingen geweest in Egypte. Ik ben de HEERE, uw God.”

Reflectie: Het hoofdstuk heeft al “heb uw naaste lief als uzelf” geboden voor mede-Israëlieten (Leviticus 19:18). Dit vers breidt dezelfde woorden uit naar de vreemdeling, die “als een ingeborene” behandeld moet worden. De gegeven reden is Israëls eigen geschiedenis als vreemdelingen in Egypte, dezelfde reden die Deuteronomium 10:19 geeft.

2 Chronicles 19:7

“Laat nu de vrees voor de HEERE op u zijn. Oordeel zorgvuldig, want bij de HEERE, onze God, is geen onrecht, geen partijdigheid en geen aanneming van steekpenningen.”

Reflectie: Koning Josafat stelt rechters aan in de versterkte steden van Juda en zegt tegen hen: “u spreekt recht voor de Heer en niet voor mensen” (2 Kronieken 19:6). Omdat God geen “onrecht, partijdigheid of omkoping” kent, mogen de rechters die voor Hem handelen dat ook niet.

Jakobus 2:1, 4

“Mijn broeders en zusters, u die gelooft in onze verheerlijkte Heer Jezus Christus, mag geen aanzien des persoons hebben... hebt u dan niet onder elkaar onderscheid gemaakt en bent u geen rechters met boze gedachten geworden?”

Reflectie: Jakobus schetst een scène in een kerkbijeenkomst: een man met een gouden ring en mooie kleren krijgt een goede plaats, en een arme man in vuile kleren krijgt te horen dat hij moet staan of op de grond moet zitten. Jakobus 2:1 verbiedt partijdigheid, en Jakobus 2:4 noemt de behandeling in die scène discriminatie. Jakobus 2:5 voegt eraan toe dat God “de armen in de wereld heeft uitverkoren om rijk te zijn in het geloof”, en Jakobus 2:8-9 noemt partijdigheid een overtreding van de koninklijke wet: “Heb uw naaste lief als uzelf.”

2 Korintiërs 8:13-14

“Niet dat anderen verlichting zouden krijgen terwijl u in verdrukking bent, maar dat er gelijkheid zou zijn. Op dit moment zal uw overvloed voorzien in wat zij nodig hebben, zodat op hun beurt hun overvloed kan voorzien in wat u nodig hebt. Het doel is gelijkheid.”

Reflectie: Paulus dringt er bij de Korintiërs op aan om een inzameling voor “de heiligen” te voltooien die ze het jaar daarvoor waren begonnen (2 Korintiërs 8:4, 10-11). Hij wil niet dat de ene kerk verlichting krijgt terwijl de andere in verdrukking is; ieder moet voorzien in wat de ander nodig heeft naarmate de omstandigheden veranderen. Hij ondersteunt dit met het manna in de woestijn (Exodus 16:18): “Wie veel verzameld had, had niet te veel, en wie weinig verzameld had, had niet te weinig.”

Galaten 3:28

“Er is geen Jood of Griek meer, er is geen slaaf of vrije, er is geen man en vrouw, want u bent allen één in Christus Jezus.”

Reflectie: De verzen eromheen beschrijven wie bij Christus hoort: “u allen die in Christus gedoopt bent, hebt u met Christus bekleed” (Galaten 3:27), en “Als u van Christus bent, dan bent u het nageslacht van Abraham en naar de belofte erfgenamen” (Galaten 3:29). De drie paren beslaan natie, sociale status en geslacht, en de context is wie telt als een kind van God en een erfgenaam van de belofte.

Kolossenzen 3:11

“Hier is geen Griek of Jood, besnedene of onbesnedene, barbaar, Scyth, slaaf of vrije, maar Christus is alles en in allen.”

Reflectie: De lijst volgt op een beschrijving van de nieuwe mens, “die vernieuwd wordt tot volledige kennis naar het evenbeeld van zijn Schepper” (Kolossenzen 3:10), taal die teruggaat tot Genesis 1:27. Het voegt namen toe die Galaten niet heeft, barbaar en Scyth, voor volkeren buiten de Griekse cultuur. In de vernieuwde mens is “Christus alles en in allen.”

1 Korintiërs 12:13

“Want wij zijn allen door één Geest tot één lichaam gedoopt, hetzij Joden, hetzij Grieken, hetzij slaven, hetzij vrijen; en wij zijn allen met één Geest gedrenkt.”

Reflectie: Paulus heeft de kerk zojuist vergeleken met een lichaam met vele delen (1 Korintiërs 12:12). Later in het hoofdstuk zegt hij dat de delen die zwakker lijken onmisbaar zijn, en dat God grotere eer gaf aan de delen die die misten, “opdat er geen verdeeldheid in het lichaam zou zijn, maar dat de delen gelijk voor elkaar zouden zorgen” (1 Korintiërs 12:25).

Ephesians 2:14-15

“Want Hij is onze vrede, Die beiden één gemaakt heeft en de tussenmuur, die scheiding maakte, afgebroken heeft door in Zijn vlees de vijandschap te niet te doen, namelijk de wet van de geboden, die uit inzettingen bestond, opdat Hij die twee in Zichzelf tot één nieuwe mens zou scheppen en zo vrede zou maken.”

Reflectie: De brief is gericht aan “u die heidenen bent naar het vlees”, ooit “uitgesloten van het burgerrecht van Israël” (Efeziërs 2:11-12). De twee groepen zijn Joden en heidenen, en de muur wordt neergehaald “door in Zijn vlees de wet van de geboden, die uit inzettingen bestond, teniet te doen.” Efeziërs 2:16 voegt eraan toe dat beiden met God verzoend zijn “in één lichaam” door het kruis.

Openbaring 7:9

“Hierna zag ik, en zie, een grote menigte, die niemand tellen kon, uit alle naties, stammen, volken en talen, staande voor de troon en voor het Lam.”

Reflectie: Het visioen is van een menigte die te groot is om te tellen, afkomstig uit elke natie, stam, volk en taal, staand voor de troon. Zij roepen met luide stem: “De zaligheid is van onze God, Die op de troon zit, en van het Lam” (Openbaring 7:10).