Dutch 
English 
Chinese 
Arabic 
Spanish 
Portuguese 
Russian 
French 
Italian 
German 
Japanese Ja. De King James Bijbel noemt “diamant” vier keer, hoewel de steen op het borstschild die hij een diamant noemt, waarschijnlijk iets anders was. Twee keer benoemt het woord die steen, één keer een juweel van de koning van Tyrus, en één keer de graveerpunt in Jeremia 17:1, wat heel goed een diamant kan zijn geweest. Moderne Bijbels vertalen deze woorden op verschillende manieren.
Het vers om vast te houden is dat van Jeremia, en het heeft niets met sieraden te maken. “De zonde van Juda is geschreven met een ijzeren stift, met een diamanten punt: zij is gegrift op de tafel van hun hart, en op de hoorns van uw altaren” (Jeremia 17:1). Hier is de diamant een gereedschap om letters in iets hards te snijden, en wat het schrijft is bedoeld om te blijven. Het goede nieuws van de profeten is dat God zijn eigen stift heeft, en hij is van plan om op hetzelfde hart te schrijven.
Welke Bijbelverzen noemen diamanten?
In de King James Version komt “diamant” in vier verzen voor, en het meervoud “diamanten” komt nooit voor. Twee zijn het borstschild, in Gods instructies en opnieuw wanneer het wordt gemaakt: “de tweede rij zal een smaragd, een saffier en een diamant zijn” (Exodus 28:18; 39:11). Eén is de klaagzang van Ezechiël over de koning van Tyrus, wiens bedekking in Eden onder andere “de sardius, topaas en de diamant” bevatte (Ezechiël 28:13). De vierde is Jeremia’s “punt van een diamant” (Jeremia 17:1).
Nog twee verzen gebruiken hetzelfde Hebreeuwse woord als Jeremia, en de King James Version noemt het “adamant,” de oude Engelse naam voor de hardste steen. God zegt tegen Ezechiël: “Als een diamant, harder dan vuursteen, heb Ik uw voorhoofd gemaakt” (Ezechiël 3:9), en Zacharia zegt dat het volk “hun hart als een diamanten steen maakte, opdat zij de wet niet zouden horen” (Zacharia 7:12). Deze tellingen zijn hele woorden in de King James Version. Andere Bijbels zeggen op andere plaatsen “diamant” of helemaal niet.
Was de diamant op het borstschild van de hogepriester een echte diamant?
Waarschijnlijk niet. Het Hebreeuwse woord in Exodus en Ezechiël 28 is yahalom, dat het Brown-Driver-Briggs lexicon verbindt met een werkwoord dat slaan of hameren betekent, “vanwege de hardheid ervan.” Het lexicon suggereert jaspis, wat de manier is waarop het de oude Griekse en Latijnse vertalingen leest, of onyx; de International Standard Bible Encyclopedia vindt de woordvolgorde van de Septuaginta te onzeker om te bepalen. In Brentons Engelse vertaling van de Griekse Septuaginta luidt de tweede rij “een karbonkel, een saffier en een jaspis.”
Er is ook een praktische reden. Elke steen op het borstschild droeg de naam van een stam, gesneden “zoals de gravures van een zegelring” (Exodus 28:21). De International Standard Bible Encyclopedia zegt het botweg: de vertaling “diamant” is “zeker onjuist, want de steen had een naam erin gegraveerd en de methode om een diamant te graveren werd pas 2000 of 3000 jaar nadat het borstschild was gemaakt uitgevonden.”
Dus moderne Bijbels zijn het oneens. De English Standard Version en de New American Standard Bible behouden “een diamant” in Exodus 28:18. De New International Version heeft op die plaats “smaragd,” en de New Revised Standard Version Updated Edition heeft “een maansteen.” De NIV voegt een voetnoot toe die waar is voor de hele lijst: “De precieze identificatie van sommige van deze edelstenen is onzeker.” Als u heeft gelezen dat de smaragd en de diamant van plaats wisselen tussen Bijbels, dan is dit de reden; de smaragd in de Bijbel heeft hetzelfde raadsel aan de andere kant.
Wat is de “punt van een diamant” in Jeremia 17:1?
Het is de snijpunt van het gereedschap van een graveur. Jeremia’s woord is shamir, wat ook doorn kan betekenen. De International Standard Bible Encyclopedia zegt dat het “duidelijk verwijst naar een harde steen” en amaril kan zijn, een korrelige vorm van korund “die goed bekend was bij de ouden en door hen werd gebruikt voor het polijsten en graveren van edelstenen.” De English Standard Version behoudt “met een punt van diamant”; de New International Version zegt “gegraveerd met een vuurstenen punt.”
Wat de steen ook is, het beeld is duidelijk, en een Romeinse schrijver uit de eeuw van de apostelen laat ons het gereedschap zien. Plinius de Oudere, schrijvend rond 77 na Christus, zegt dat wanneer de steen die hij noemde adamas in kleine fragmenten breekt, “deze deeltjes zeer gewild zijn bij graveurs, die ze in ijzer omsluiten en daardoor in staat zijn om met het grootste gemak de hardste bekende substanties te snijden.” Een ijzeren stift met een diamanten punt. Jeremia’s toehoorders wisten dat wat zo’n stift in steen snijdt, er niet afwast.
En dat is het gewicht van het vers. De zonde van Juda is niet op het oppervlak gekalkt. Het is “gegrift op de tafel van hun hart.” Wij kennen dat gevoel. Sommige van onze eigen misstappen lijken te diep ingesneden om te kunnen verwijderen.
Wat symboliseren diamanten in de Bijbel?
Hardheid. Elke keer dat de Bijbel naar deze steen grijpt als beeld, is dat omdat niets harder is, en het gebruikt die hardheid op twee manieren.
Gekeerd tegen God is het het harde hart. In Zacharia “weigerden zij te luisteren, en zij boden een weerspannige schouder, en maakten hun oren doof,” en “maakten hun hart als een diamant” (Zacharia 7:11–12). Gegeven door God is het moed. Toen Ezechiël werd gestuurd naar mensen die niet wilden luisteren, zei God: “Zie, Ik heb uw aangezicht hard gemaakt tegen hun aangezicht,” en “als een diamant, harder dan een vuursteen, heb Ik uw voorhoofd gemaakt: vrees hen niet” (Ezechiël 3:8–9). Dezelfde steen staat voor een hart dat gesloten is voor God en een gezicht dat vastberaden is voor Hem. De Bijbel maakt van de diamant nooit een symbool van zuiverheid of eeuwige liefde. Die betekenissen komen uit de moderne juwelenindustrie.
Kan God een hart vervangen dat zo hard is als diamant?
Dit is de belofte die de profeten tegenover Jeremia 17:1 stellen. Dezelfde profeet die de zonde met een diamant in het hart zag snijden, hoorde God zeggen wat Hij daar in plaats daarvan zou schrijven: “Ik zal Mijn wet in hun binnenste leggen en die in hun hart schrijven; Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn” (Jeremia 31:33). Ezechiël hoorde dezelfde belofte in duidelijkere woorden: “Ik zal u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in uw binnenste geven; Ik zal het hart van steen uit uw vlees wegnemen en u een hart van vlees geven” (Ezechiël 36:26).
Broeders en zusters, een hart dat niet kan worden overgegrift, kan nog steeds worden vervangen. God neemt de steen weg en geeft vlees in de plaats daarvan. Paulus zag die belofte vervuld in de gelovigen in Korinthe, en hij noemde hen een brief van Christus.
Zegt de Bijbel dat diamanten onder druk worden gevormd?
Nee. Het beeld van geloof dat als een diamant wordt gevormd onder hitte en druk is een modern preekbeeld, ontleend aan wat de geologie later heeft geleerd. Het kan een nuttig beeld zijn, maar het staat niet in de Schrift. Wanneer de Bijbel beschrijft hoe beproevingen ons vormen, gebruikt het een ander ambacht: het vuur van de louteraar. Petrus schrijft over “de beproeving van uw geloof, die kostbaarder is dan goud, dat vergaat, hoewel het door vuur beproefd wordt” (1 Petrus 1:7), en Maleachi zegt dat de Heer “zal zitten als een louteraar en reiniger van zilver” (Maleachi 3:3). Een louteraar zit dicht bij het vuur en houdt het metaal in de gaten. Dat is het beeld van de Bijbel van wat God met ons doet in moeilijke dagen. De betekenis van goud in de Bijbel volgt het beeld van de louteraar verder.
Waren diamanten waardevol in Bijbelse tijden?
De Bijbel zegt het nooit. Het juweel dat het als maatstaf voor waarde gebruikt, is het juweel dat de King James Version robijnen noemt, het Hebreeuwse peninim, waarvan de International Standard Bible Encyclopedia denkt dat het rood koraal kan zijn geweest: wijsheid “is kostbaarder dan robijnen” (Spreuken 3:15), en “de prijs van wijsheid is meer dan van robijnen” (Job 28:18). Tegen de eerste eeuw waardeerden de Romeinen echter de harde steen die zij adamas boven alles noemden. Plinius noemt het “de substantie die de grootste waarde bezit, niet alleen onder de edelstenen, maar van alle menselijke bezittingen,” en voegt eraan toe dat het lange tijd “alleen bekend was bij koningen, en bij zeer weinigen van hen.” Zijn vertalers merken op dat het “twijfelachtig” is of hij überhaupt de diamant bedoelt. Voor het borstschild van de hogepriester zou een grote gegraveerde diamant eeuwen eerder buiten het bereik van elke vakman zijn geweest, wat nog een reden is om te denken dat yahalom een andere steen was.
Dus de diamant van de Bijbel is het hardste punt dat een vakman kon vasthouden, en het laat ons zien hoe diep de zonde gaat. Dan pakt God zijn eigen pen op. “U bent openlijk verklaard een brief van Christus te zijn, door onze dienst opgesteld, niet met inkt geschreven, maar met de Geest van de levende God; niet op stenen tafelen, maar op de vlezige tafelen van het hart” (2 Korintiërs 3:3).
Een reactie plaatsen