Denominaties vergeleken150 artikelen

Moeten christenen zich aan de wet van het Oude Testament houden?



  • Katholieken, orthodoxen en de historische protestantse belijdenissen leren dat de offers, de voedselwetten, de besnijdenis en de rest van de eredienst van Israël eindigden met Christus, terwijl de morele geboden, en vooral de Tien Geboden, ons nog steeds de wil van God tonen.
  • Veel evangelischen zeggen dat het hele verbond van Mozes is beëindigd en dat christenen leven volgens “de wet van Christus” (Galaten 6:2), omdat zij “niet onder de wet, maar onder de genade” zijn (Romeinen 6:14).
  • In Jeruzalem stelden de apostelen in Handelingen 15 de heidense gelovigen vrij van de besnijdenis en vroegen hen slechts om een korte lijst, die Jehovah's Getuigen nog steeds toepassen op bloed en die een Vaticaanse commissie van schriftgeleerden leest als een compromis voor dat moment.
  • Thomas van Aquino zette de morele, ceremoniële en rechterlijke voorschriften uiteen, en de Dertig Artikelen, de Methodistische Artikelen van Religie, de Westminster Confessie en de Baptistische Confessie van 1689 trekken dezelfde drie lijnen.
  • Lutheranen gaan uit van het onderscheid tussen wet en evangelie, en de Concordieformule stelt dat de wet nog steeds gepredikt moet worden aan zowel gelovigen als ongelovigen.
  • Zevendedagsadventisten leren dat de ceremoniële wet aan het kruis eindigde, maar beschouwen alle Tien Geboden als bindend, dus houden zij de zaterdag als sabbat en vermijden zij onreine voedingsmiddelen omdat het lichaam een tempel van de Heilige Geest is.
  • Jehovah's Getuigen leren dat de hele wet van Mozes, inclusief de Tien Geboden, christenen niet bindt, hoewel zij zeggen dat de geboden nog steeds Gods denken tonen.
Denominaties vergelekenBekijk alle 150 artikelen in deze reeks

Nee, zeggen de meeste christenen, als de vraag de wet van Mozes als geheel betreft. Katholieken, orthodoxen en de historische protestantse belijdenissen leren dat de offers, de voedselwetten, de besnijdenis en de rest van de eredienst van Israël tot een einde kwamen met Christus. De morele geboden, en vooral de Tien Geboden, tonen ons nog steeds de wil van God, en veel van deze belijdenissen voegen eraan toe dat de burgerlijke wetten van Israël toebehoorden aan Israël als natie. Veel evangelischen verwoorden het anders: het hele verbond dat God door Mozes sloot is beëindigd, christenen zijn “niet onder de wet, maar onder de genade” (Romeinen 6:14), en zij leven volgens “de wet van Christus” (Galaten 6:2). Zevendedagsadventisten leren ook dat de ceremoniële wet aan het kruis eindigde, maar zij beschouwen alle Tien Geboden als bindend, waaronder het vierde, dus houden zij de zaterdag als sabbat, net als de Zevendedagsbaptisten. Adventisten vermijden voedsel dat de Schrift onrein noemt omdat zij het lichaam beschouwen als een tempel van de Heilige Geest. Jehovah's Getuigen leren dat de hele wet van Mozes, inclusief de Tien Geboden, christenen niet bindt, en de heiligen der laatste dagen dat deze vervuld is in Christus.

Elk van deze kerken beantwoordt dezelfde woorden van Jezus op de berg: “Denk niet dat ik gekomen ben om de wet of de profeten te vernietigen: ik ben niet gekomen om te vernietigen, maar om te vervullen” (Matteüs 5:17). Dat woord vervullen duikt steeds weer op in hun eigen verklaringen, en zij horen er niet allemaal hetzelfde in: sommigen horen dat de wet is gehouden en beëindigd, en anderen dat deze is gehouden en verdiept. Wat de wet van Mozes inhield, van de Tien Geboden tot de feesten en de offers, wordt uiteengezet in wat is de wet van Mozes, en hier laten we elke kerk vertellen wat zij nu van ons vraagt.

Kerk Gebonden aan de wet van Mozes? In eigen woorden
Katholiek De Tien Geboden binden; de rest bereidde voor op Christus Zij “verplichten altijd en overal”
Oosters-orthodox (Orthodoxe Kerk in Amerika) Geen zaterdag-sabbat, voedselwetten of besnijdenis “Geen verdere verplichting” dan aan koosjer voedsel
Koptisch-orthodox (Bisdom van de zuidelijke Verenigde Staten) De voedselwetten binden niet langer “Niet langer een lijst van rein of onrein voedsel”
Presbyteriaans (Westminster Confessie) Morele wet bindt; ceremoniële en burgerlijke wetten beëindigd Ceremoniële wetten “nu afgeschaft”
Anglicaans (Dertig-negen Artikelen) Morele wet bindt; ceremoniële en burgerlijke wetten niet “Geen enkele christen is vrij” van de morele geboden
Verenigde Methodist (Geloofsartikelen) Hetzelfde, in Artikel VI Ceremonies en riten “binden christenen niet”
Hervormd Baptist (Belijdenis van 1689) Morele wet bindt; ceremoniële wet beëindigd Ceremoniële wetten “afgeschaft en weggenomen”
Southern Baptist (Baptist Faith and Message) Geen artikel over de wet van Mozes Christus “eerde de goddelijke wet door Zijn persoonlijke gehoorzaamheid”
Luthers (Boek van Eendracht) De wet leidt gelovigen nog steeds; de ceremoniën van Mozes zijn terzijde geschoven “Alle ceremoniën van Mozes kunnen worden weggelaten”
Kerk van de Nazarener De Tien Geboden vormen de christelijke ethiek “De fundamentele christelijke ethiek”
Leger des Heils De wet vervuld in Christus en in liefde “De Wet werd in feite vervuld in liefde”
Assemblies of God Morele wet blijft bestaan; ceremoniële wet beëindigd Morele wet “blijft van kracht”
Oneness Pinksterbeweging (David K. Bernard, United Pentecostal Church International) Morele wet blijft bestaan; ceremoniële wet beëindigd “Gods morele wet verandert nooit”
Churches of Christ (Harding University) De wet van het oude verbond vervuld en beëindigd “Ons bevrijdend van die Wet”
Disciples of Christ (Thomas Campbell, 1809) Het Oude Testament gelezen door de bril van het Nieuwe “Verklaard en vervolmaakt door het Nieuwe”
Mennoniet (Mennonite General Conference, 1963) Het oude verbond was tijdelijk De instellingen ervan “tijdelijk van aard”
Amish (Dordrechtse Confessie) Geen artikel over de wet; het woord van Christus beslist over eden Christus “heeft eden terzijde geschoven en verboden”
Quaker (Evangelical Friends) De offerdienst is beëindigd “Voor eeuwig vervuld en beëindigd”
United Church of Christ (Heidelbergse Catechismus) Geen uitspraak over deze specifieke vraag De ceremoniën “verbeeldden” het evangelie
Niet-confessioneel (Chicago-verklaring) Geen gedeelde belijdenis De offers waren “voorschaduwingen van Jezus”
Zevendedagsadventist Ceremoniële wet beëindigd; de Tien Geboden zijn bindend; zaterdag als sabbat; geen onreine voedingsmiddelen “Bindend voor alle mensen in elk tijdperk”
Zevendedagsbaptist Zaterdag als sabbat onderhouden “Heilige tijd, een geschenk van God aan alle mensen”
Heiligen der laatste dagen Vervuld in Christus “De wet die aan Mozes werd gegeven, heeft een einde in mij”
Jehovah’s getuigen Nee, zelfs de Tien Geboden niet “Niet bindend voor christenen”

Onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties, plaatst twee van de 23 kerken naast elkaar wat betreft de wet van Mozes en 54 andere vragen.

Wat besloten de apostelen in Handelingen 15?

De eerste christenen moesten dit beantwoorden voordat een van onze kerken een naam had. Heidenen bekeerden zich tot God, en in Jeruzalem zeiden sommige gelovigen “van de sekte van de Farizeeën” dat “het nodig was hen te besnijden en hen te gebieden de wet van Mozes te onderhouden” (Handelingen 15:5). Petrus antwoordde hen met een vraag: “waarom verzoekt u God, om een juk op de nek van de discipelen te leggen, dat onze vaderen noch wij hebben kunnen dragen? Maar wij geloven dat wij door de genade van de Heere Jezus Christus zalig worden, op dezelfde wijze als zij” (Handelingen 15:10–11). De brief die de apostelen en oudsten stuurden, vroeg de heidense gelovigen alleen om zich te “onthouden van wat door de afgoden besmet is, en van hoererij, en van het verstikte, en van bloed” (Handelingen 15:29).

Dus de heidense gelovigen waren vrij van besnijdenis en het juk, en waar de kerken nog steeds over praten is de korte lijst die de raad aanhield. Jehovah's Getuigen beschouwen de woorden over bloed als een gebod voor elk tijdperk, en hun website zegt: “Dit betekent dat christenen geen bloed of vlees waar het bloed niet uit is gelopen, eten.” De Pauselijke Bijbelcommissie, een commissie van katholieke schriftgeleerden wier studies op zichzelf geen leer van de Kerk zijn, las de lijst in De Bijbel en Moraliteit (2008) als “een voorlopig compromis” voor één moment in het leven van de kerk. Na de tijd van de apostelen schreef zij: “de Kerk voelde zich niet verplicht om dit tot een basis te maken voor het formuleren van precieze regels voor de slager en de keuken, en nog minder in onze eigen tijd om bloedtransfusie te verbieden.”

Wat bedoelde Jezus toen hij zei dat hij gekomen was om de wet te vervullen?

In de volgende adem zei Jezus dat “geen jota of tittel van de wet zal voorbijgaan, totdat alles vervuld is,” en dat wie “een van deze minste geboden zal breken, en de mensen zo zal leren, die zal de minste genoemd worden in het Koninkrijk der hemelen” (Mattheüs 5:18–19). De Zevendedagsbaptisten vermelden die verzen onder hun geloof over de sabbat, en de Katholieke Kerk hoort er een uitnodiging in, want haar Catechismus zegt dat “de Wet niet is afgeschaft, maar de mens wordt uitgenodigd deze te herontdekken in de persoon van zijn Meester, die de volmaakte vervulling ervan is” (paragraaf 2053). Het Handboek van de Leer van het Leger des Heils zegt over Jezus dat “Hij leerde dat de Wet in feite vervuld was in liefde,” en Paulus zei hetzelfde, nadat hij de geboden over onze naaste was langsgelopen: “De liefde doet de naaste geen kwaad: daarom is de liefde de vervulling van de wet” (Romeinen 13:10).

Harding University, een school van de Churches of Christ, hoort het woord andersom, als het voltooide werk van de wet, en haar geloofsbelijdenis zegt dat “Jezus' volmaakte leven en offerdood de Wet van het Oude Verbond eens en voor altijd vervulden, ons bevrijdend van die Wet en een Nieuw Verbond instellend.” De Gids voor de Schriften van de Latter-day Saints citeert het Boek van Mormon: “De wet die aan Mozes werd gegeven, heeft een einde in mij.” Beide lezingen moeten rekening houden met Paulus, die schreef dat “Christus het einde van de wet is tot rechtvaardigheid voor een ieder die gelooft” (Romeinen 10:4) en ook vroeg: “Doen wij dan de wet teniet door het geloof? Volstrekt niet, maar wij bevestigen de wet” (Romeinen 3:31). De meeste kerken in de tabel houden die twee verzen samen door te vragen welk deel van de wet elk bedoelt.

Wat zijn de morele, ceremoniële en burgerlijke wetten?

Thomas van Aquino, die in 1274 stierf, zette de verdeling uiteen in zijn Summa Theologiae: “We moeten daarom drie soorten voorschriften in de Oude Wet onderscheiden; namelijk 'morele' voorschriften, die gedicteerd worden door de natuurwet; 'ceremoniële' voorschriften, die bepalingen zijn van de goddelijke eredienst; en 'gerechtelijke' voorschriften, die bepalingen zijn van de rechtvaardigheid die onder mensen moet worden gehandhaafd.” De ceremoniën en de gerechtelijke wetten eindigden beide met Christus, leerde hij, hoewel niet op dezelfde manier. De ceremoniën hadden naar Christus gewezen, dus toen hij eenmaal kwam, waren ze “niet alleen 'dood', maar ook dodelijk” voor iedereen die ze onderhield. De burgerlijke wetten van Israël “zijn inderdaad dood, omdat ze geen bindende kracht hebben: maar ze zijn niet dodelijk,” en een koning die een van hen tot wet van zijn eigen land maakte “zou niet zondigen,” zolang hij niet beweerde dat Mozes het vereiste.

De 39 Artikelen van de Church of England, overeengekomen in 1562, trekken dezelfde drie lijnen in Artikel VII: “de Wet die door God via Mozes is gegeven, wat betreft Ceremoniën en Riten, bindt christenen niet, noch behoren de Civiele voorschriften daarvan noodzakelijkerwijs in enig gemenebest te worden aanvaard; toch is geen enkele christen vrij van de gehoorzaamheid aan de Geboden die Moreel worden genoemd.” De Methodistische Artikelen van Religie, die de United Methodist Church in haar Book of Discipline drukt, zeggen bijna hetzelfde in Artikel VI, dat de wet van Mozes “wat betreft ceremoniën en riten christenen niet bindt.”

De Westminster Confessie van het Geloof, aangehangen door de Orthodox Presbyterian Church en vele andere presbyteriaanse kerken, geeft elk soort wet een eigen paragraaf. Over de ceremoniële wetten van Israël zegt het: “Al deze ceremoniële wetten zijn nu afgeschaft onder het nieuwe testament.” De gerechtelijke wetten van Israël “vervielen samen met de Staat van dat volk; ze verplichten nu niemand anders meer, voor zover de algemene billijkheid daarvan dit niet vereist.” Maar “De morele wet bindt voor eeuwig iedereen, zowel gerechtvaardigde personen als anderen.” De volgende paragraaf zegt hoe het hen bindt: gelovigen staan “niet onder de wet, als een verbond der werken, om daardoor gerechtvaardigd of veroordeeld te worden,” toch is de wet nog steeds nuttig voor hen “als een regel van leven die hen informeert over de wil van God en hun plicht.” Reformed Baptists houden vast aan de Tweede Londense Baptistische Confessie van 1689, die het Westminster-hoofdstuk bijna regel voor regel volgt en zegt dat de ceremoniële wetten werden “afgeschaft en weggenomen” door “Jezus Christus de ware Messias en enige wetgever.”

De Assemblies of God trekt dezelfde lijn in haar beleidsstuk Homoseksualiteit, Huwelijk en Seksuele Identiteit uit 2014, waarin wordt uitgelegd waarom zij vasthoudt aan het feit dat de verboden op homoseksuele praktijken in Leviticus 18:22 en 20:13 nog steeds van toepassing zijn: “hoewel de ceremoniële bepalingen van de wet van het Oude Testament niet langer van kracht waren na de verzoenende dood van Christus, blijft de interpretatie en herformulering van de morele wet in het Nieuwe Testament van kracht.” David K. Bernard, algemeen opziener van de United Pentecostal Church International, maakt hetzelfde onderscheid in een artikel over de sabbat voor de Apostolic Information Service: “Terwijl Gods morele wet nooit verandert, zijn christenen niet onderworpen aan de ceremoniële wet van het Oude Testament.”

Hoe beantwoorden lutheranen deze vraag?

Lutheranen gaan uit van het verschil tussen wet en evangelie, dat de Formula Concordiae, een van de lutherse belijdenisgeschriften in het Concordiënboek, behandelt in haar vijfde artikel, “Wet en Evangelie.” De wet vertelt ons wat God wil, en het evangelie geeft wat de wet niet kan; zoals de Formula het uitdrukt: “de Wet zegt inderdaad dat het Gods wil en gebod is dat wij in een nieuw leven zouden wandelen, maar zij geeft niet de kracht en het vermogen om te beginnen en het te doen.” Het zesde artikel telt vervolgens drie gebruiken van de wet, waarvan de derde is dat degenen die opnieuw geboren zijn “om deze reden een vaste regel zouden hebben waarnaar zij hun hele leven moeten regelen en richten.” Gelovigen “zijn bevrijd en vrijgesteld van de vloek en dwang van de Wet,” zegt het, toch “moet de prediking van de Wet met ijver worden aangedrongen, niet alleen op de ongelovigen en onboetvaardigen, maar ook op ware gelovigen.”

Over de ceremoniën van Mozes zegt de Augsburgse Confessie van 1530 dat “de Schrift de sabbatdag heeft afgeschaft; want zij leert dat, sinds het Evangelie is geopenbaard, alle ceremoniën van Mozes kunnen worden weggelaten.” Maarten Luther schreef in zijn Grote Catechismus dat het sabbatsgebod, “volgens zijn grove zin, ons christenen niet aangaat; want het is een volkomen uiterlijke zaak, zoals andere verordeningen van het Oude Testament.” Hij leerde nog steeds dat christenen een dag apart moesten zetten voor rust en voor het horen van Gods Woord, en aangezien “van oudsher de zondag [de Dag des Heren] hiervoor is aangesteld, zouden ook wij hetzelfde moeten voortzetten.”

Moeten christenen zich aan de Tien Geboden houden?

De meeste van deze kerken houden vol dat de Tien Geboden christenen nog steeds binden, en elk zegt dat op zijn eigen manier. De Katholieke Catechismus zegt dat ze “fundamenteel onveranderlijk zijn en altijd en overal verplichten. Niemand kan ervan ontslaan” (paragraaf 2072). De Church of the Nazarene houdt in haar Handboek vast “dat de Tien Geboden, zoals bevestigd in de leringen van Jezus Christus, gedemonstreerd in het Grote Gebod en de Bergrede, de fundamentele christelijke ethiek vormen.” Zevendedagsadventisten zeggen in het negentiende van hun Fundamentele Geloofspunten dat “De grote principes van Gods wet belichaamd zijn in de Tien Geboden en geïllustreerd in het leven van Christus” en “bindend zijn voor alle mensen in elk tijdperk,” en ze voegen er direct aan toe dat “Redding volledig uit genade is en niet uit werken, en de vrucht ervan gehoorzaamheid aan de Geboden is.” De geboden zelf, stuk voor stuk, staan in De Tien Geboden op volgorde.

Jehovah's Getuigen antwoorden andersom, vanuit wat Mozes zei over het verbond bij Horeb: “De Heere heeft dit verbond niet met onze vaderen gesloten, maar met ons” (Deuteronomium 5:3). “Moeten christenen de Tien Geboden onderhouden? Nee,” zegt hun site, omdat “God zijn Wet, inclusief de Tien Geboden, specifiek aan de oude natie Israël gaf,” en “De Mozaïsche Wet is niet bindend voor christenen.” De Mozaïsche Wet, zegt dezelfde pagina, “werd vervangen door 'de wet van de Christus',” en de Tien Geboden zijn nog steeds relevant, omdat ze “Gods denken onthullen.” Christenen, zegt het, “krijgen het gebod om God en hun medemensen lief te hebben,” de twee geboden die Jezus op de eerste plaats zette (Mattheüs 22:37–39).

Zijn er christenen die zich nog steeds aan de sabbat en de voedselwetten houden?

Zevendedagsadventisten onderhouden de zevende dag omdat ze die in de Tien Geboden vinden, en leren dat “Het vierde gebod van Gods onveranderlijke wet de naleving van deze zevende-dag-sabbat vereist,” onderhouden van “zonsondergang tot zonsondergang.” De ceremoniële wet is voor hen een andere zaak. Seventh-day Adventists Believe, de uiteenzetting van hun Fundamentele Geloofspunten gepubliceerd door de Ministerial Association van hun Generale Conferentie, zegt dat “Bij de dood van Christus de jurisdictie en de functie van de ceremoniële wet ten einde kwamen,” en het leest de “sabbatdagen” van Kolossenzen 2:16 als Israëls jaarlijkse “ceremoniële sabbatten.” De Seventh Day Baptist General Conference onderhoudt de zevende dag als “heilige tijd, een geschenk van God aan alle mensen, ingesteld bij de schepping, bevestigd in de Tien Geboden.” Hun verhaal, en dat van de andere zaterdagkerken, wordt verteld in welke christenen de sabbat op zaterdag houden.

De meeste andere kerken houden de zondag aan en zij geven daarvoor verschillende redenen. De Westminster Confessie beschouwt het sabbatsgebod als moreel en blijvend, en leert dat de dag vanaf de opstanding van Christus “werd veranderd in de eerste dag van de week, die in de Schrift de dag des Heren wordt genoemd, en tot het einde van de wereld moet worden voortgezet als de christelijke sabbat.” De Katholieke Catechismus stelt dat voor christenen de “ceremoniële viering van de zondag die van de sabbat vervangt” (paragraaf 2175), en dat “de zondagse eredienst het morele gebod van het Oude Verbond vervult” (paragraaf 2176). De Orthodoxe Kerk in Amerika zegt: “Wij zijn niet langer verplicht de sabbat op zaterdag te volgen dan dat wij de dieetvoorschriften van het Oude Testament moeten volgen – waarop de huidige koosjere wetten zijn gebaseerd – of de besnijdenis moeten praktiseren als teken van ons verbond met God.” David Bernard zet de wekelijkse sabbat opzij met de feesten die Paulus noemt aan de Kolossenzen: “Laat dan niemand u veroordelen inzake eten of drinken, of op het punt van een feestdag, of van een nieuwe maan, of van de sabbatten: die een schaduw zijn van de toekomstige dingen, maar het lichaam is van Christus” (Kolossenzen 2:16–17), en hij schrijft dat “de sabbat niet inherent moreel is.”

De meeste kerken lezen Markus 7 als het einde van de voedselwetten, want Jezus zei tegen zijn discipelen dat “niets dat van buitenaf de mens binnengaat, hem kan verontreinigen; want het gaat niet in zijn hart, maar in de buik” (Markus 7:18–19). Het Koptisch-Orthodoxe Bisdom van het Zuiden van de Verenigde Staten leidt uit dergelijke verzen af dat “het Nieuwe Testament ons ertoe aanzet om onreinheid op een geestelijke en niet op een letterlijke manier te zien. Het is niet langer een lijst van rein of onrein voedsel,” hoewel het eraan toevoegt dat het eten van wat we weten dat het lichaam schaadt, een zonde is. Zevendedagsadventisten geven een andere reden voor hun eigen tafel: “omdat onze lichamen de tempels van de Heilige Geest zijn,” moeten zij “het meest gezonde dieet aannemen dat mogelijk is en zich onthouden van het onreine voedsel dat in de Schrift wordt geïdentificeerd.” Wat Leviticus en het Nieuwe Testament zeggen over het bekendste van dat voedsel staat in mogen christenen varkensvlees eten.

Welke kerken spreken over een oud en een nieuw verbond?

Sommige kerken spreken minder over de onderdelen van de wet dan over twee verbonden, waarbij het oude het nieuwe voorbereidt, zoals de brief aan de Hebreeën zegt: “Als Hij zegt: Een nieuw verbond, heeft Hij het eerste voor verouderd verklaard” (Hebreeën 8:13). De Mennonite Confession of Faith die de Mennonite General Conference in 1963 aannam, leert “dat het Oude Verbond voorbereidend was, dat de instellingen ervan een tijdelijk karakter hadden en dat het Nieuwe Verbond in Christus de vervulling van het Oude is.” Mennonite Church USA houdt nu vast aan de Confession of Faith in a Mennonite Perspective uit 1995, die zegt dat omdat Jezus het vleesgeworden Woord is, “de Schrift als geheel haar centrum en vervulling in Hem heeft.” De Evangelical Friends of the Mid-America Yearly Meeting drukken de Richmond Declaration van de Quakers uit 1887 af in hun Faith and Practice, en daarin staat dat “De Heer Jezus de typologische en offerdienst onder de wet voor altijd heeft vervuld en beëindigd door Zichzelf voor ons aan het kruis te offeren, eens en voor altijd.” Thomas Campbell vroeg in zijn Declaration and Address uit 1809, een van de oprichtingsdocumenten van de Disciples of Christ, aan zijn lezers om “het Oude Testament te nemen zoals uitgelegd en vervolmaakt door het Nieuwe, en het Nieuwe zoals geïllustreerd en bekrachtigd door het Oude.” De Guide to the Scriptures van de Latter-day Saints zegt dat “een groot deel van de ceremoniële wet werd vervuld bij de dood en opstanding van Jezus Christus, wat een einde maakte aan offers door het vergieten van bloed.”

Veel evangelicals zeggen dat het hele verbond van Mozes is beëindigd, niet alleen de ceremoniën ervan. Jason S. DeRouchie, schrijvend voor 9Marks, verwoordt het als volgt: “Het tijdperk van het mozaïsche wetsverbond is in Christus ten einde gekomen,” en “christenen zijn gebonden aan de wet van Christus.” Hij ontleent die uitdrukking aan Paulus: “Draag elkaars lasten, en vervul zo de wet van Christus” (Galaten 6:2), en hij stelt dat de wet van Mozes christenen nog steeds onderwijst wanneer deze door Christus heen wordt gelezen.

Vier van de tradities in de tabel hebben geen artikel over de wet van Mozes als zodanig, dus geven we hier de woorden die het dichtst in de buurt komen, en elk wijst naar Christus. De United Church of Christ drukt de Heidelbergse Catechismus van 1563 af onder haar geloofsgetuigenissen, en de catechismus zegt dat God “het afbeeldde door de offers en andere ceremoniën van de wet; uiteindelijk vervulde hij het door zijn eigen dierbare Zoon,” waarbij “het” het evangelie is. Niet-confessionele kerken delen geen belijdenis, en de dichtstbijzijnde evangelische tekst, de Chicago Statement on Biblical Hermeneutics uit 1982, zegt dat Israëls “goddelijk ingestelde rituele en offergaven, en de patronen van verlossend handelen in de geschiedenis van het Oude Testament, allemaal een typologische betekenis hadden als voorafschaduwingen van Jezus.” De Baptist Faith and Message van de Southern Baptist Convention zegt over Christus dat “Hij de goddelijke wet eerde door Zijn persoonlijke gehoorzaamheid.” De Amish houden vast aan de Dordrechtse Confessie van 1632, en het dichtstbijzijnde is het artikel over eden, waar Jezus’ “Zweer in het geheel niet” (Mattheüs 5:34) de zaak beslecht, want “de Heer Christus heeft hetzelfde voor Zijn discipelen opzij gezet en verboden.”

Dus de kerken verschillen van mening over de sabbat, de voedselwetten en de onderdelen van de wet, en ze komen steeds weer terug bij de belofte die God via Jeremia gaf: “Ik zal Mijn wet in hun binnenste geven en in hun hart schrijven; en Ik zal hun tot een God zijn, en zij zullen Mij tot een volk zijn” (Jeremia 31:33). De Catechismus zegt dat “de Tien Geboden door God in het menselijk hart zijn gegrift.” Wat onze kerk ons ook heeft geleerd te onderhouden, we kunnen allemaal de psalm bidden: “Hoe lief heb ik Uw wet! De hele dag is hij mijn overdenking” (Psalm 119:97).


Meer uit deze reeksDenominaties vergelekenBekijk alle 150 artikelen



Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...