Welke christenen houden de sabbat op zaterdag?

Denominaties vergelekenBekijk alle 117 artikelen in deze reeks

Zevendedagsadventisten houden zaterdag als sabbat, evenals de Zevendedagsbaptisten, de Church of God (Seventh Day), de True Jesus Church en messiaans-joodse gemeenten. In Ethiopië, waar tijdens een concilie in 1450 twee sabbatten werden erkend, onderhouden sommige vrome orthodoxe gelovigen zowel zaterdag als zondag. De meeste andere christenen komen samen op zondag, de dag dat Christus opstond: katholieken, orthodoxen en protestanten, van lutheranen tot pinkstergelovigen. Jehovah's getuigen beschouwen geen enkele dag van de week als heilig.

Christenen aan alle kanten van deze kwestie grijpen terug op dezelfde regel in de Brief aan de Hebreeën: “Er blijft dus een sabbatsrust over voor het volk van God” (Hebreeën 4:9). Zevendedagsbaptisten en de True Jesus Church rekenen dit tot de verzen achter hun zaterdag, de Assemblies of God verwijzen naar hetzelfde hoofdstuk om te spreken over de rust die Jezus geeft aan degenen die Hem erkennen, en Jehovah's getuigen, die geen dag onderhouden, lezen het ook. We streven dus allemaal naar dezelfde rust, en wat ons verdeelt is bij welke dag die hoort nu Christus is opgestaan, en waarom.

Hier is de dag die elke kerk onderhoudt en de reden daarvoor, in hun eigen woorden waar beschikbaar, met de zaterdagkerken eerst.

Kerk	Gehouden dag	De reden, in het kort
Zevendedagsadventist	Zaterdag, vrijdag zonsondergang tot zaterdag zonsondergang	Het vierde gebod “vereist de naleving van deze zevendedagssabbat”
Zevendedagsbaptist	Zaterdag	De zevende dag is “heilige tijd, een geschenk van God aan alle mensen”
Kerk van God (Zevende Dag)	Zaterdag	De sabbat is “Gods geschenk aan de mensheid vanaf de schepping”
Ware Jezuskerk	Zaterdag	“Een heilige dag, gezegend en geheiligd door God”
Messiaans-joodse gemeenten	Vrijdagavond of zaterdag	Sjabbat is het verbondsteken van Israël; van niet-Joodse leden wordt niet vereist dat zij het onderhouden
Ethiopisch-Orthodox	Zondag; sommigen onderhouden ook de zaterdag	Twee sabbatten erkend in 1450; verslagen van vandaag verschillen, zie hieronder
Katholiek	Sunday	De viering ervan “vervangt die van de sabbat”
Oosters-Orthodox	Sunday	De dag van de opstanding; geen verplichting om de zaterdag te onderhouden
Koptisch-Orthodox	Sunday	“De dag van Zijn Opstanding”
Presbyteriaans en Gereformeerd	Sunday	“De christelijke sabbat” sinds de opstanding
Anglicaans, Methodistisch, Nazarener, UCC	Sunday	De Dag des Heren, gevierd met aanbidding en rust van onnodig werk
Luthers	Sunday	Een kerkelijke verordening gehouden in christelijke vrijheid
De meeste baptisten (Southern Baptist-belijdenis)	Sunday	“De eerste dag van de week is de Dag des Heren”
Pinkstergemeente (Assemblies of God)	Sunday	Eén dag in de zeven; geen enkele dag is geboden
Oneness Pinkstergemeente	Sunday	“niet onder het oude verbond”
Leger des Heils	Sunday	Door traditie; “niet gebonden aan enige vorm van wetticisme”
Church of Christ, Disciples of Christ	Sunday	Het Avondmaal op de eerste dag van de week
Heiligen der laatste dagen	Sunday	“Zondag is de sabbat”
Quakers, Amish	Sunday	De gebruikelijke dag van aanbidding
Niet-confessioneel	Meestal zondag	Geen gedeelde belijdenis over de dag
Jehovah’s getuigen	Geen	Geen enkele dag van de week wordt als heilig beschouwd

Onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties, plaatst willekeurig twee van de 23 kerken naast elkaar over deze vraag en 54 andere.

We kunnen beginnen in Engeland in de vroege jaren 1650, toen kleine gemeenten van baptisten ervan overtuigd raakten dat de zevende dag “iets was dat geëerd en gevierd moest worden,” en eind 1671 werd de eerste kerk van hun traditie in Noord-Amerika gesticht in Newport, Rhode Island. De geloofsbelijdenis van de Seventh Day Baptists zegt: “Wij geloven dat de sabbat van de Bijbel, de zevende dag van de week, heilige tijd is, een geschenk van God aan alle mensen, ingesteld bij de schepping, bevestigd in de Tien Geboden en opnieuw bevestigd in het onderwijs en het voorbeeld van Jezus en de apostelen.”

Op 1 november 1843 stelde het kerkgenootschap een dag van vasten en gebed in opdat God zou “opstaan en pleiten voor zijn heilige sabbat.” Tegen die tijd was een van haar leden, Rachel Oaks, die later de naam Preston aannam, met haar dochter en een voorraad literatuur van haar kerk naar Washington, New Hampshire, gekomen. Een kleine groep gelovigen daar wachtte op de terugkeer van Christus, en begin 1844 begonnen een aantal van hen de zevende dag te onderhouden. De eigen encyclopedie van de Adventisten zegt dat het noemen van die gemeente als de geboorteplaats van hun kerk “niet geheel accuraat is,” aangezien deze pas enige tijd later Adventistisch werd, en toch is de plaats “geassocieerd gaan worden met de wieg van het Sabbatariër-Adventisme.” De kerk die die plaats herdenkt, telde eind 2025 24.372.139 leden.

Zevendedagsadventisten onderhouden, in navolging van het vierde gebod en het twintigste van hun fundamentele geloofspunten, de zevende dag, van zonsondergang op vrijdag tot zonsondergang op zaterdag, als een heilige dag van rust en aanbidding. Dat geloofspunt zegt dat de Schepper “rustte op de zevende dag en de sabbat instelde voor alle mensen als een gedenkteken van de Schepping,” en dat Gods wet “de viering van deze zevendedagssabbat vereist als de dag van rust, aanbidding en bediening in harmonie met het onderwijs en de praktijk van Jezus, de Heer van de sabbat.” Ze zeggen het ook met vreugde, want hetzelfde geloofspunt noemt de sabbat “een dag van heerlijke gemeenschap met God en elkaar,” en de website van de kerk noemt het “een wekelijks geschenk bedoeld om te herstellen, opnieuw te verbinden en te vernieuwen.”

De Church of God (Seventh Day) groeide voort uit gelovigen in het westen van Michigan in 1858 en organiseerde haar Algemene Conferentie in 1884, en haar geloofsbelijdenis zegt: “De zevendedagssabbat is Gods geschenk aan de mensheid vanaf de schepping, werd door Gods vinger in de Tien Geboden geschreven, onderhouden en onderwezen door Jezus, en in acht genomen door de apostolische kerk.” Een lid van die kerk leidde de stichter van de Worldwide Church of God naar de zevende dag, en in veel opzichten werd de sabbat de fundamentele leer van de kerk die hij bouwde. Toen kondigde de leider in december 1994 aan dat christenen de wekelijkse en jaarlijkse sabbatten niet hoeven te onderhouden. Veel leden konden niet accepteren dat de sabbat “er eigenlijk niet toe deed,” en in 1995 verlieten honderden voorgangers en 12.000 leden de kerk om een ander kerkgenootschap te vormen, terwijl de kerk die zij verlieten, nu Grace Communion International, het van niemand meer vraagt.

Daarnaast is er de True Jesus Church, die in 1917 in Peking begon en stelt dat “de zevende dag van de week (zaterdag) een heilige dag is, gezegend en geheiligd door God,” onderhouden “ter herdenking van Gods schepping en verlossing, en met de hoop op eeuwige rust in het komende leven.” Messiaans-Joodse gemeenten onderhouden Sjabbat als Joden die geloven dat Jezus de Messias is. De normen voor viering van de Messianic Jewish Rabbinical Council zeggen dat “men moet deelnemen aan een wekelijkse dienst op vrijdagavond of zaterdag,” omdat “Sjabbat een teken is van Gods eeuwig verbond met het volk Israël,” en dezelfde raad “gelooft niet dat niet-Joden verplicht zijn deze praktijken te onderhouden,” hoewel het ze “toegestaan” noemt voor niet-Joodse leden die ervoor kiezen. Andere Messiaanse lichamen stellen hun eigen normen vast, dus de ene gemeente kan verschillen van de andere.

De twee dagen hebben een lange geschiedenis in Ethiopië. In 1450, op het Concilie van Debre Mitmaq, sloot keizer Zara Yaqob vrede met het kloosterhuis van Ewostatewos, en in de woorden van een recente studie naar de Ethiopische kerk: “de Twee Sabbatten werden erkend door de Kroon.” Vandaag de dag zegt Britannica dat onder Ethiopisch-orthodoxe christenen “de zaterdagsabbat (naast de zondag) door sommige vrome gelovigen wordt onderhouden.” De eigen geschiedenis van de kerk uit 1970, afgedrukt op haar website, zegt dat “zoals in de rest van de christelijke wereld de zondag wordt onderhouden als een dag van rust,” en dat “in vroegere tijden de zaterdag, de Bijbelse sabbat, ook werd onderhouden,” en dezelfde tekst vraagt nog steeds dat ochtend- en avondgebeden “in de kerk moeten worden gezegd, vooral op zaterdagen en zondagen.” Dus de zaterdag behoudt een plaats naast de zondag in die kerk, en hoeveel mensen er nog op rusten, daarover zijn de bronnen het niet eens.

Vraag een zaterdagvierder waarom, en het antwoord begint waar de Bijbel begint, op de zevende dag van de schepping: “En God zegende de zevende dag en heiligde die, omdat Hij daarop gerust heeft van al Zijn werk, dat God schiep door het te maken” (Genesis 2:3). Op de Sinaï werd de zegen een gebod: “Gedenk de sabbatdag, dat u die heiligt. Zes dagen zult u arbeiden en al uw werk doen, maar de zevende dag is de sabbat van de HEERE, uw God” (Exodus 20:8–10). Zij lezen dat als onderdeel van een wet die niet verandert, en zij wijzen erop dat God daar een dag noemde, de zevende, en niet zei: één dag in de zeven.

Vervolgens volgen zij Jezus naar Nazareth, waar “Hij, naar Zijn gewoonte, op de sabbatdag naar de synagoge ging en opstond om voor te lezen” (Lukas 4:16), en Paulus naar Antiochië in Pisidië, waar hij en zijn metgezellen “op de sabbatdag de synagoge binnengingen en gingen zitten” (Handelingen 13:14). Toen de Farizeeën Zijn discipelen uitdaagden, zei Jezus tegen hen: “De sabbat is gemaakt voor de mens, en niet de mens voor de sabbat. Daarom is de Zoon des mensen Heere, ook over de sabbat” (Markus 2:27–28), en adventisten hebben die titel in hun eigen geloofsovertuiging opgenomen, zoals we hebben gezien.

Op basis van dit alles concluderen de Zevendedagsbaptisten dat “de Bijbel ons nergens vertelt over deze verandering in de wet van de zevende naar de eerste dag van de week.” Over het boek Handelingen voegen zij eraan toe: “Er is geen sprake van een verandering van de sabbat van de zevende dag naar de eerste dag van de week.” Ellen White, wiens geschriften volgens adventisten profetisch gezag dragen, ging dieper in op de geschiedenis en schreef dat “in de eerste eeuwen de ware sabbat door alle christenen werd onderhouden,” en dat zondag aanvankelijk slechts “een feestdag ter ere van de opstanding van Christus” was, waarbij “de sabbat nog steeds heilig werd onderhouden.”

De zondagskerken beginnen ergens anders, bij het graf, wanneer: “En tegen het aanbreken van de eerste dag van de week, toen het sabbat was, kwamen Maria Magdalena en de andere Maria naar het graf kijken” (Mattheüs 28:1). Zij merken op hoe de eerste dag daarna steeds terugkeert. In Troas: “En op de eerste dag van de week, toen de discipelen bijeengekomen waren om brood te breken, sprak Paulus hen toe” (Handelingen 20:7), Paulus vroeg de Korinthiërs om “op de eerste dag van de week” geld opzij te leggen (1 Korinthiërs 16:2), en Johannes op Patmos “was in de Geest op de dag des Heeren” (Openbaring 1:10). En zij lezen de woorden van Paulus over dagen: “Laat niemand u dan veroordelen inzake eten of drinken, of op het punt van een feestdag, of van de nieuwe maan, of van de sabbatten. Deze zijn een schaduw van de toekomstige dingen, maar het lichaam is van Christus” (Kolossenzen 2:16–17).

Zaterdagvierders lezen die verzen op een andere manier, en het Biblical Research Institute van de adventkerk wijst erop dat de bijeenkomst in Troas tot na middernacht duurde, dus op welke dag het viel “hangt af van het systeem dat Lukas gebruikte om de dag te berekenen,” en volgens één berekening “vond de dienst plaats op wat wij vandaag zaterdagavond zouden noemen.” Over Kolossenzen zegt het dat de mensen die oordeelden valse leraren waren die “voorschriften” oplegden, en dat “men op basis van Kolossenzen 2:16 niet kan theoretiseren dat Paulus de afschaffing van het sabbatsgebod promootte of onderwees.” Over Johannes op Patmos suggereert het dat “de dag des Heeren” een “andere manier is om naar de zevendedagssabbat te verwijzen,” terwijl het toegeeft dat er “onvoldoende gegevens” in Openbaring zijn om zeker te zijn, en Zevendedagsbaptisten zeggen dat “het de zevendedagssabbat is die de dag des Heeren is volgens Exodus 20:10.”

De zondagskerken hebben hun eigen antwoord op de synagogebezoeken, en een orthodox bisdom schrijft over Jezus dat “Hij als Jood op de sabbat naar de synagoge ging om onder de Joden te zijn en tot hen te prediken waar zij bijeenkomen,” en over Paulus dat hij “op de sabbat ging om te redeneren en te overtuigen, niet om met hen te aanbidden.” Het Koptisch-Orthodoxe Bisdom van het Zuiden van de Verenigde Staten zegt: “Wij vieren de Eucharistie op de eerste dag van de week, wat zondag is, de Dag van de Heer, de dag van Zijn opstanding.”

Een van de vroegste volledige beelden die we hebben van een christelijke zondag komt van Justinus de Martelaar, die rond het jaar 165 als martelaar in Rome stierf, en hij schreef het aan de keizer om uit te leggen wat christenen doen. “En op de dag die zondag wordt genoemd,” schreef hij, “komen allen die in steden of op het platteland wonen op één plaats samen, en de gedenkschriften van de apostelen of de geschriften van de profeten worden gelezen, zolang de tijd het toelaat.” Brood en wijn worden gebracht en dank wordt gebracht, een deel gaat naar degenen die niet konden komen, en wat wordt ingezameld gaat naar “de wezen en weduwen” en naar “allen die in nood zijn.” Daarna vertelt hij de keizer waarom die dag: “Maar zondag is de dag waarop wij allen onze gemeenschappelijke vergadering houden, omdat het de eerste dag is waarop God, na een verandering in de duisternis en de materie te hebben teweeggebracht, de wereld schiep; en Jezus Christus, onze Heiland, is op dezelfde dag uit de dood opgestaan.” Een vroeg kerkelijk handboek, de Didache, verwoordt het in één adem: “kom op elke dag des Heeren samen, breek het brood en breng dankzegging.”

Katholieken hebben die woorden van Justinus dichtbij gehouden en citeren ze op dit punt in hun leer. De Catechismus van de Katholieke Kerk noemt zondag “de eerste van alle dagen, de eerste van alle feesten, de dag des Heeren,” en zegt dat zondag “uitdrukkelijk wordt onderscheiden van de sabbat die er chronologisch elke week op volgt; voor christenen vervangt de ceremoniële viering ervan die van de sabbat.” De Orthodoxe Kerk in Amerika zegt dat “de zaterdagsabbat passend is voor het Oude Testament,” en ze vervolgt: “Wij zijn niet meer verplicht om de zaterdagsabbat te volgen dan dat we verplicht zijn om de dieetvoorschriften van het Oude Testament te volgen.”

Je zou verwachten dat iedereen die op zondag samenkomt er hetzelfde onder verstaat, maar dat is niet zo. De Amish aanbidden, net als de meeste christenen, op zondag, de dag van de opstanding, en quakers komen over het algemeen samen voor aanbidding op zondag, wat sommigen van hen de Eerste Dag noemen. Verder lopen de wegen van de kerken uiteen, want sommigen leren dat het sabbatsgebod nu op de eerste dag valt. De Westminster Shorter Catechism, gebruikt door presbyteriaanse en gereformeerde kerken, leert dat “God vanaf het begin van de wereld tot de opstanding van Christus de zevende dag van de week aanstelde als de wekelijkse sabbat; en sindsdien de eerste dag van de week, om tot het einde van de wereld voort te duren, wat de christelijke sabbat is.” Voor leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is zondag de sabbat, een heilige dag om te rusten van het gebruikelijke werk en om God te aanbidden.

Anderen noemen het de dag des Heeren en bewaren daarin de oude rust, en wanneer zij die rust beschrijven, blijft het woord “onnodig” terugkeren. De Geloofsbelijdenis van de Verenigde Methodistische Kerk zegt: “Wij geloven dat de dag des Heeren goddelijk is ingesteld voor privé- en openbare aanbidding, voor rust van onnodig werk, en gewijd moet worden aan geestelijke verbetering, christelijke gemeenschap en dienstbaarheid.” Canon B 6 van de Kerk van Engeland zegt dat “de dag des Heeren, gewoonlijk zondag genoemd, altijd gevierd moet worden als een wekelijkse herinnering aan de opstanding van onze Heer,” onderhouden “door het bijwonen van de goddelijke dienst, door daden van naastenliefde en door onthouding van alle onnodige arbeid en zaken.” Het handboek van de Kerk van de Nazarener vraagt haar leden om “het ontheiligen van de dag des Heeren door deelname aan onnodige wereldse activiteiten” te vermijden.

Rust en aanbidding gaan weer samen in de Evangelische Catechismus van 1929, die de United Church of Christ als onderdeel van haar erfgoed bewaart en die leert dat “God vereist dat wij de dag des Heeren heiligen door te rusten van wereldse arbeid, door ijverig naar de kerk te gaan en door de dag te gebruiken voor het welzijn van onszelf en anderen.” Niet-confessionele kerken delen geen geloofsbelijdenis over de dag, en het dichtst bij een gemeenschappelijke verklaring komt een resolutie uit 1970 van de National Association of Evangelicals, die zei dat “onze natie historisch gezien de dag des Heeren heeft gevierd als een dag van aanbidding en rust” en christenen aanspoorde om “het Woord van God opnieuw te onderzoeken” over hoe de leer ervan van toepassing is.

Dan zijn er de kerken die de zondag in christelijke vrijheid onderhouden, en voor hen bindt geen enkel gebod de kerk aan die dag. De korte verklaring van de Lutherse Kerk–Missouri Synode zegt: “Het onderhouden van de zondag en andere kerkelijke feesten is een verordening van de Kerk, gemaakt uit hoofde van christelijke vrijheid.” Gereformeerde kerken hebben zich zowel aan deze kant als aan de kant van Westminster uitgesproken. De Tweede Helvetische Belijdenis, een protestantse belijdenis van de gereformeerde kerken uit 1566, zegt dat de dag des Heeren, “sinds de tijd van de apostelen, opzij was gezet” voor de bijeenkomsten van de kerk “en voor een heilige rust,” en ze voegt eraan toe: “wij vieren de dag des Heeren en niet de sabbat als een vrije viering.”

Veel pinkstergemeenten en het Leger des Heils houden vast aan diezelfde vrijheid terwijl ze de oude rust bewaren. De Assemblies of God leren: “Hoewel ons niet geboden wordt om zondag als de specifieke dag van rust en aanbidding te onderhouden, is het principe van de sabbat dat één dag in de zeven opzij gezet moet worden voor fysieke en geestelijke vernieuwing.” De positionele verklaring van het Leger des Heils voor het Verenigd Koninkrijk en Ierland zegt dat “zondag traditioneel de speciale dag van de week is geworden die soldaten van het Leger des Heils opzij hebben gehouden als een tijd om te rusten, te aanbidden en gezamenlijk te bidden, terwijl we bevestigen dat we niet gebonden zijn door enige vorm van legalisme met betrekking tot wanneer of hoe de sabbat onderhouden moet worden.” Sommigen bereiken dezelfde plek via de twee verbonden. Het traktaat van de Oneness Pentecostal Should Christians Keep the Sabbath? zegt dat “vroege gelovigen de dag van Christus’ opstanding kozen om te benadrukken dat zij niet onder het oude verbond stonden, dat de sabbat symboliseerde, maar onder het nieuwe verbond, dat Zijn opstanding instelde.”

Voor anderen is zondag bovenal de dag van de opgestane Heer en van Zijn Tafel. De meeste baptisten aanbidden op zondag ter ere van de opstanding, en de Baptist Faith and Message, de belijdenis van de Southern Baptist Convention, zegt: “De eerste dag van de week is de dag des Heeren,” en dat “het de opstanding van Christus uit de dood herdenkt.” Anderen komen samen voor de Tafel zelf, die de dag bepaalt. De Disciples of Christ zeggen in hun verklaring uit 1991 A Word to the Church on the Lord’s Supper dat “de kerk vandaag, net als in apostolische tijden, geroepen is om op de eerste dag van de week aan de Tafel des Heeren samen te komen,” en Churches of Christ eten elke zondag het Avondmaal om Christus te gedenken en Zijn dood te verkondigen.

Jehova's getuigen onderhouden geen sabbat en houden geen dag van de week heilig. Zij komen twee keer per week samen in hun Koninkrijkszaal, en zij lezen de rust die in Hebreeën 4 beloofd is als Gods eigen rust, waar een persoon door geloof binnengaat; onze pagina over Jehova's getuigen en werk in het weekend vertelt u hoe dat in hun week uitpakt.

U zult horen zeggen dat ze dat wel deden, dus laten we de data op een rij zetten. Niemand aan beide kanten betwist welke dag de zevende is; “Wij geloven dat zaterdag de zevende dag is,” schrijft het Koptische bisdom, en “Geen enkele orthodoxe of katholieke kerk beweert anders.” De zondagse bijeenkomsten die Justinus beschreef waren al de gewoonte van zijn tijd, en Constantijns burgerlijke wet die werk op zondag verbood, kwam op 7 maart 321, meer dan anderhalve eeuw na de dood van Justinus. Het beval “alle rechters en stadsbewoners en alle beroepen in de handel te rusten op de eerbiedwaardige dag van de zon,” en liet “degenen die op het platteland wonen” doorgaan met het bewerken van hun velden. Het tijdschrift voor adventistische predikanten Ministry, dat de wet citeert, leest het als “een van een reeks stappen waardoor mensen ertoe werden gebracht zondag te vieren als een rustdag op de manier waarop de sabbat door het volk van God werd onderhouden.”

Wat de Katholieke Kerk betreft, haar Catechismus voert de zondag terug tot de apostelen, zeggende dat “deze praktijk van de christelijke vergadering dateert uit het begin van het apostolische tijdperk.” De orthodoxen, die geen verantwoording schuldig zijn aan Rome, zeggen hetzelfde over hun eigen zondag, dat “deze praktijk door de apostelen zelf werd ingesteld.” Zaterdagvierders antwoorden dat de Bijbel geen dergelijke verandering vermeldt, en dat zondag de plaats van de sabbat slechts langzaam innam, door de reeks stappen die het adventistische tijdschrift beschreef.

Zaterdag bleef lang na die dag in maart in het leven van de kerk. Een synode in Laodicea in Klein-Azië, gehouden rond 363, bepaalde dat “christenen niet mogen judaïseren door op de sabbat te rusten, maar op die dag moeten werken, en in plaats daarvan de dag des Heeren moeten eren,” en niemand verbiedt wat niemand doet, dus sommige christenen rustten nog steeds op zaterdag. Communie op zaterdag ging bijna overal door, behalve in Rome en Alexandrië. Socrates, een kerkhistoricus geboren in Constantinopel tegen het einde van de vierde eeuw, schreef dat “bijna alle kerken over de hele wereld de heilige mysteries op de sabbat van elke week vieren, maar de christenen van Alexandrië en in Rome zijn hier vanwege een of andere oude traditie mee gestopt,” en zijn mede-historicus Sozomen voegt eraan toe dat die kerken op de sabbat bijeenkwamen “evenals op de eerste dag van de week.”

We lezen allemaal dezelfde verslagen en komen tot verschillende antwoorden. Zondagskerken zien de eerste dag vanaf de apostelen onderhouden en zaterdag vervagen als een wekelijkse gewoonte, en zaterdagkerken zien een sabbat die langzaam opzij wordt geschoven. Als u de zaak die elke kant maakt, vers voor vers, wilt volgen, hebben we een pagina over of de sabbat zaterdag of zondag is, en een andere over wat de sabbatdag is.

Dezelfde Justinus die de keizer over de zondag vertelde, werd ooit door een Jood genaamd Trypho gevraagd of iemand die in Christus geloofde en toch de wet van Mozes wilde onderhouden, gered kon worden. Hij zei dat zo iemand gered zou worden, zolang hij heidense gelovigen niet onder druk zette om hetzelfde te doen. Hij dacht dat die gelovigen de wet onderhielden “uit zwakzinnigheid,” en dat zei hij ook. Maar als zij “ervoor kiezen om met de christenen en de gelovigen te leven,” vervolgde hij, zonder anderen aan te sporen “om de sabbat te onderhouden, of andere dergelijke ceremoniën in acht te nemen, dan vind ik dat we ons bij hen moeten voegen en met hen in alle dingen moeten omgaan als verwanten en broeders.” Hij wist dat er christenen in zijn tijd waren die niets met dergelijke mensen te maken wilden hebben en hen geen gastvrijheid zouden verlenen, en over die christenen zei hij: “Ik ben het niet met hen eens.”

We onderhouden nog steeds verschillende dagen, en we zitten nog steeds met dezelfde brief, waar de belofte niet is veranderd: “Er blijft dus een sabbatsrust over voor het volk van God. Want wie Zijn rust binnengegaan is, die is zelf ook tot rust gekomen van zijn werken, zoals God van de Zijne” (Hebreeën 4:9–10).

---

• Vergelijk christelijke denominaties: wat 23 kerken leren over 55 vragen
• Zevendedagsadventisten versus katholieken: Sabbat, dood en gezag
• Zevendedagsadventisten versus Baptisten: De sabbat en de ziel
• Jehovah’s getuigen versus zevendedagsadventisten: Niet hetzelfde
• Is Jezus onze sabbatsrust?
• Wanneer stond Jezus op uit de dood? Dag en tijd

Meer uit deze reeksDenominaties vergelekenBekijk alle 117 artikelen