Jehovah's Getuigen begrijpen44 artikelen

Wat geloven Jehovah’s Getuigen dat er gebeurt als je sterft?



  • Jehovah’s Getuigen geloven dat we ophouden te bestaan als we sterven en dat de doden niets voelen, alsof ze in een diepe slaap zijn.
  • Ze onderwijzen dat een mens geen onsterfelijke ziel heeft, maar een ziel is, waardoor er niets van ons voortleeft tussen de dood en de opstanding.
  • Ze verwerpen de hel als een plaats van pijniging en interpreteren de “hel” in de Bijbel als het algemene graf van de mensheid.
  • Ze geloven dat 144.000 personen worden opgewekt om met Christus in de hemel te regeren, en dat miljarden anderen tot leven zullen worden gewekt op een paradijsaarde.
  • De katholieke, orthodoxe en gereformeerde leer stelt dat de ziel voortleeft na de dood, terwijl zevendedagsadventisten de overtuiging van de Getuigen delen dat de doden slapen.
  • Een begrafenis van de Getuigen is sober en gericht op de hoop op de opstanding, en crematie is een persoonlijke of familiale keuze.
Jehovah's getuigen begrijpenBekijk alle 44 artikelen in deze reeks

Jehovah’s Getuigen geloven dat we ophouden te bestaan als we sterven. Er leeft geen ziel voort en de doden voelen niets, alsof ze in een diepe slaap zijn. Hun hoop is de opstanding: 144.000 personen worden opgewekt om met Christus in de hemel te regeren, en miljarden anderen zullen, zo onderwijzen zij, weer tot leven worden gebracht op een paradijsaarde.

Hun eigen Bijbellesmateriaal verwijst lezers naar één specifiek hoofdstuk: de dood van Lazarus. Jezus zei tegen zijn discipelen: “Onze vriend Lazarus is in slaap gevallen, maar ik ga erheen om hem uit de slaap te wekken,” en toen zij hem verkeerd begrepen, zei hij duidelijk: “Lazarus is gestorven” (Johannes 11:11–14). “De Bijbel vergelijkt de dood vaak met slaap,” zegt jw.org, en Getuigen nemen dat beeld letterlijk: de doden weten niets totdat ze worden opgewekt. De meeste andere christenen geloven dat terwijl het lichaam slaapt, de ziel voortleeft en de gelovigen bij de Heer zijn. Maar elke christen die bij dat graf staat, hoort dezelfde stem die de dode bij zijn naam roept.

Wat geloven Jehovah’s Getuigen dat er gebeurt als je sterft?

Ze geloven dat de hele persoon ophoudt te bestaan. “Als we sterven, houden we op te bestaan. De doden kunnen niets denken, doen of voelen,” zegt hun website, jw.org, en ze baseren dit antwoord op de woorden van de Prediker: “de doden weten helemaal niets” (Prediker 9:5). De psalm zegt hetzelfde over een mens die sterft: “Zijn geest gaat uit, hij keert terug naar zijn aarde; op die dag vergaan zijn gedachten” (Psalm 146:4).

Voor Getuigen begint dit bij Adam. God zei tegen hem: “stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren” (Genesis 3:19). Voordat God hem uit het stof vormde, bestond Adam niet, en toen hij stierf, zo lezen zij het, keerde hij terug naar de toestand van niet-bestaan. Voor Getuigen opent de dood geen deur naar een andere ruimte. Het beëindigt het leven, en alleen God kan weer leven schenken.

Zij putten hier werkelijk troost uit. Hun studiecursus Geniet van het leven! zegt dat wanneer iemand sterft, “hij geen pijn voelt. Hij voelt zich niet eenzaam, ongeacht hoeveel hij van zijn vrienden en familie hield.” Hieruit volgt dat niemand lijdt, dat de doden de levenden geen kwaad kunnen doen en dat er “geen noodzaak is om voor hen te bidden.” Dezelfde les waarschuwt tegen het proberen te spreken met de doden, omdat Getuigen geloven dat degenen die denken dat ze dat doen “in feite communiceren met demonen die zich voordoen als mensen die zijn gestorven.”

Geloven Jehovah’s Getuigen in de ziel?

Ja, maar niet in een onsterfelijke ziel. “De Bijbel leert niet dat een mens een onsterfelijke ziel heeft die na de dood voortleeft,” zegt hun les. Voor Getuigen is de ziel de persoon zelf. Genesis zegt dat God in Adam “de levensadem” blies; “alzo werd de mens tot een levende ziel” (Genesis 2:7), en jw.org trekt de les duidelijk: “Adam kreeg geen ziel — hij werd een levende ziel, of persoon.” Dus “de ziel kan sterven,” en zij citeren Ezechiël: “De ziel die zondigt, die zal sterven.”

Op dit punt wijken zij af van de meeste kerken. Tussen de dood en de opstanding, zo geloven Getuigen, wacht er niets van ons in de hemel, in de hel of waar dan ook. Wat overblijft is Gods herinnering aan ons, en zijn belofte.

Geloven Jehovah’s Getuigen in de hel?

Niet als een plaats van kwelling. Getuigen leren dat de woorden die de King James Version vertaalt als “hel”, Hebreeuws Sjeool en Griekse Hades, “in feite verwijzen naar ‘het Graf’, dat wil zeggen, het algemene graf van de mensheid.” De straf voor zonde, zeggen zij, is de dood en niets ergers: “Het loon dat de zonde betaalt is de dood,” vertaalt hun Bijbel Romeinen 6:23, en het idee van eeuwige kwelling “is weerzinwekkend voor God” omdat “God liefde is.” In een onderzoek van het Pew Research Center uit 2014 onder Amerikanen zei slechts 7% van Jehovah’s Getuigen dat zij in de hel geloven, tegenover 70% van de Amerikaanse christenen in het algemeen.

Dat betekent niet dat iedereen wordt opgewekt. Getuigen leren dat mensen “die zo goddeloos worden dat ze niet meer te verbeteren zijn, niet zullen worden opgewekt,” en dat degenen die Gods wegen weigeren nadat ze zijn opgewekt, “voor eeuwig vernietigd” zullen worden. Zij citeren Openbaring 20:14–15 voor dat einde, waar “een ieder die niet gevonden werd geschreven in het boek des levens, in de poel des vuurs geworpen werd,” en zij lezen het vuur als vernietiging, niet als kwelling.

Geloven Jehovah’s Getuigen in de hemel?

Ja, voor een klein aantal. Getuigen leren dat “een relatief klein aantal mensen — 144.000 — tot leven in de hemel zal worden opgewekt om met Jezus in het Koninkrijk te regeren.” Het getal komt uit het visioen van Johannes: “en zie, het Lam stond op de berg Sion, en met Hem honderd vierenveertigduizend” (Openbaring 14:1). Zij geloven dat deze hemelse opstanding plaatsvindt tijdens Christus’ “aanwezigheid”, die zij dateren vanaf 1914, en dat degenen die naar de hemel worden opgewekt een geestelijk lichaam ontvangen.

Eén keer per jaar, tijdens de Gedachtenisviering van Christus’ dood, eten alleen degenen die geloven dat God hen voor de hemel heeft uitgekozen het brood en drinken zij de wijn. Alle anderen komen “als respectvolle toeschouwers, niet als deelnemers.” In 2025 namen 24.576 mensen deel, van de 20.635.015 aanwezigen. De grote meerderheid van de Getuigen hoopt op leven op aarde. Er is meer hierover in wat Jehovah’s Getuigen geloven over de hemel.

Wat gebeurt er met alle anderen na de dood?

Zij wachten in het graf op de opstanding. “Er zal een opstanding zijn,” belooft de les van de Getuigen, terwijl zij Paulus citeren, en Paulus’ woorden reiken ver: “er zal een opstanding zijn van de doden, zowel van de rechtvaardigen als van de onrechtvaardigen” (Handelingen 24:15). Getuigen lezen “onrechtvaardigen” als inclusief mensen die nooit de kans hebben gehad om Gods wegen te leren kennen. Zij zullen tot leven worden gewekt op een aarde die in een paradijs is veranderd, tijdens de duizendjarige regering van Christus, met gezonde lichamen en hun eigen herinneringen en persoonlijkheid. De psalm die zij citeren is eenvoudig: “De rechtvaardigen zullen de aarde beërven en er eeuwig op wonen” (Psalm 37:29).

Jezus’ eigen woorden dragen de hoop uit: “de ure komt, waarin allen die in de graven zijn, zijn stem zullen horen en zullen uitgaan” (Johannes 5:28–29). Hun studieboek verwoordt het in een eenvoudig beeld: Jezus kan de doden opwekken “net zo gemakkelijk als een vader zijn kind uit de slaap kan wekken.” De aardse hoop wordt uiteengezet in wat het paradijs betekent voor Jehovah’s Getuigen.

Hoe verschilt dit van wat andere christenen geloven?

De meeste kerken leren dat de ziel voortleeft tussen de dood en de opstanding. De Catechismus van de Katholieke Kerk zegt dat ieder mens “op het moment van zijn dood zijn eeuwige vergelding ontvangt in zijn onsterfelijke ziel,” en direct naar de hemel gaat, naar de hemel na een loutering, of naar de hel. De Westminster Confessie, de klassieke presbyteriaanse geloofsbelijdenis, zegt dat “de lichamen van mensen na de dood terugkeren tot stof en vergaan: maar hun zielen, die noch sterven noch slapen, omdat zij een onsterfelijk bestaan hebben, onmiddellijk terugkeren naar God die hen gaf.” De orthodoxe catechismus van de heilige Filaret noemt de adem die God aan Adam gaf “De ziel, een geestelijke en onsterfelijke substantie.”

Zij wijzen op verzen zoals Paulus’ verlangen “om heen te gaan en met Christus te zijn; want dat is verreweg het beste” (Filippenzen 1:23), en zijn wens “om uit het lichaam te verblijven en bij de Heer te zijn” (2 Korinthiërs 5:8). Ze wijzen vooral op Jezus’ woorden tot de stervende misdadiger: “Voorwaar, ik zeg u: Heden zult gij met mij in het paradijs zijn” (Lukas 23:43). De Nieuwe-Wereldvertaling van de Getuigen verplaatst de komma: “Voorwaar, ik zeg u vandaag: Gij zult met mij in het Paradijs zijn.” Jezus zelf, zo redeneren zij, lag die dag in het graf, dus de misdadiger kon niet met hem in de hemel zijn geweest. Hij zal, zo geloven zij, worden opgewekt tot “het aardse Paradijs, waarover Jezus zal regeren.”

De Getuigen zijn niet de enigen die leren dat de doden slapen. Zevendedagsadventisten geloven ook dat de dood “een onbewuste toestand voor alle mensen” is totdat Christus terugkeert, hoewel ze verschillen van de Getuigen over de hemel, over de 144.000 en over wie Jezus is; hoe de twee kerken zich verhouden zet het uiteen. En wat al deze kerken gemeen hebben, is groter dan wat hen verdeelt. Ze wachten allemaal op de opstanding van de doden. Ze horen allemaal dat Christus bij Bethanië zegt: “Ik ben de opstanding en het leven” (Johannes 11:25).

Hoe ziet een begrafenis van Jehovah’s Getuigen eruit?

Het is sober en bedoeld om troost te bieden. De familie kan het houden waar zij maar willen: in een Koninkrijkszaal, een uitvaartcentrum, een privéwoning, een crematorium of bij het graf. Een toespraak legt uit wat de Bijbel zegt over de dood en de hoop op de opstanding, en er kan worden teruggeblikt op de goede eigenschappen van de overledene. Er kan een lied op basis van de Schrift worden gezongen en de dienst wordt afgesloten met een gebed. Er zijn geen kosten en er is geen collecte, en iedereen mag een begrafenis in een Koninkrijkszaal bijwonen.

Getuigen rouwen openlijk. Hun eigen richtlijnen wijzen op Jezus bij het graf van Lazarus, waar “Jezus weende” (Johannes 11:35), en noemen een begrafenis “een tijd om empathie te tonen.” Wat zij vermijden, zijn gebruiken die gebaseerd zijn op het geloof dat de doden bij bewustzijn zijn: wake houden, uitbundige vieringen en herdenkingen, offers voor de doden, en spreken tot de doden of hen om dingen vragen. Ze vermijden ook wat zij “opzichtige vertoon” noemen, zoals zeer dure doodskisten. Elke Getuige beslist naar eigen geweten of hij een begrafenis van een andere kerk bijwoont, hoewel Getuigen niet deelnemen aan religieuze riten waarvan zij geloven dat de Bijbel ze niet ondersteunt.

Staan Jehovah’s Getuigen crematie toe?

Ja. “De Bijbel geeft geen specifieke aanwijzingen over wat er met de lichamen van de doden moet gebeuren,” zegt hun tijdschrift Ontwaakt!, en “Crematie wordt niet veroordeeld door Jehovah.” Hoe een lichaam ter ruste wordt gelegd “is echt een persoonlijke of familiale aangelegenheid.” Twee waarschuwingen zijn van toepassing: een Getuige moet geen gebruik kiezen dat wijst op een geloof in de onsterfelijkheid van de ziel, noch een gebruik dat de buren onnodig zou beledigen.

Wat kun je zeggen tegen een Jehovah’s Getuige die rouwt?

De woorden die elke vriend zou zeggen. Condoleances, een kaart, een maaltijd en tijd zijn allemaal welkom. “Weent met de wenenden,” schrijft Paulus (Romeinen 12:15), en hun eigen uitvaartrichtlijnen citeren dat vers. Het helpt om één ding te weten. Een Getuige gelooft dat de doden zich van niets bewust zijn, dus woorden over een geliefde die op de familie neerziet, hoe goedbedoeld ook, zullen niet troosten. Spreek over de persoon die je kende, en als je over hoop wilt spreken, is de opstanding een hoop die jullie delen.

Toen Jezus naar Bethanië kwam, legde hij de dood niet uit aan de twee zussen. Hij weende met hen mee en sprak daarna tot hun broer. “Lazarus, kom naar buiten,” riep hij, “En hij die dood was, kwam naar buiten” (Johannes 11:43–44). Wat we ook geloven over de tijd daartussen, die stem is degene waarop we wachten.


Meer uit deze reeksJehovah's getuigen begrijpenBekijk alle 44 artikelen



Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...