Wat geloven Jehovah’s Getuigen?

Denominaties vergelekenBekijk alle 117 artikelen in deze reeks

Jehovah’s Getuigen geloven dat God een persoonlijke naam heeft, Jehovah, en dat wij die zouden moeten gebruiken. Zij geloven dat Jezus Gods Zoon en onze Redder is maar niet God zelf, dat Gods Koninkrijk een regering in de hemel is met Jezus als Koning sinds 1914, en dat terwijl 144.000 mensen daar met hem zullen regeren, de meesten van de geredden voor eeuwig hier op een paradijselijke aarde zullen leven. De doden, zo onderwijzen zij, weten helemaal niets totdat God hen opwekt.

De makkelijkste manier om dit alles te onthouden is een gebed dat de meesten van ons uit het hoofd kennen: “Uw naam worde geheiligd. Uw koninkrijk kome. Uw wil geschiede, gelijk in de hemel alzo ook op de aarde” (Mattheüs 6:9–10). De naam, het Koninkrijk en de aarde zijn de drie dingen waar de Getuigen steeds op terugkomen, en hoe langer we naar hen luisteren, hoe meer we dat gebed eronder horen.

De beweging gaat terug tot het einde van de negentiende eeuw en een kleine groep Bijbelonderzoekers nabij Pittsburgh, Pennsylvania, die begonnen te vergelijken wat de kerken leerden met wat zij in de Schrift lazen. Charles Taze Russell nam de leiding onder hen en was de eerste redacteur van De Wachttoren, hoewel de Getuigen er stellig in zijn dat “hij niet de stichter van een nieuwe religie was”, en de stichter die zij noemen is Jezus. Hun verslag voor 2025 telt 9.205.326 Getuigen in 119.652 gemeenten en 241 landen, en elke Getuige in dat aantal is een prediker, want “wij rekenen alleen degenen tot Jehovah’s Getuigen die elke maand actief het goede nieuws van Gods Koninkrijk prediken.” Zij noemen zichzelf christenen en zeggen dat zij “ernaar streven vast te houden aan de vorm van het christendom die Jezus onderwees en die zijn apostelen beoefenden.” Andere kerken zeggen dat zij dat niet zijn, en wij hebben beide kanten van die vraag op een eigen pagina uiteengezet.

De naam van God en hun Bijbel

Hun eigen samenvatting van wat zij geloven begint met de naam: “Wij aanbidden de ene ware en Almachtige God, de Schepper, wiens naam Jehovah is.” Een naam is er, zoals zij het zien, om gebruikt te worden. In hun Bijbel zegt God in Jesaja 42:8: “Ik ben Jehovah. Dat is mijn naam”, en zij redeneren erover zoals ieder van ons zou doen over iemand die we beter zouden willen leren kennen, namelijk dat “het hebben en gebruiken van persoonlijke namen een essentieel onderdeel is van menselijke vriendschappen.” Wij vinden de naam ook in de Statenvertaling, waar God zegt “bij mijn naam Jehovah was ik hun niet bekend” (Exodus 6:3) en de psalm bidt “dat men wete, dat Gij, Wiens Naam alleen Jehovah is, de Allerhoogste zijt over de ganse aarde” (Psalm 83:18). De Getuigen weten dat er vier Hebreeuwse letters aan ten grondslag liggen en dat niet iedereen deze op dezelfde manier schrijft, en zij zeggen dat vrijuit: “Hoewel veel geleerden de spelling ‘Jahweh’ verkiezen, is Jehovah de vorm van de naam die het meest algemeen erkend wordt.”

De naam die zij dragen komt uit dezelfde bron, uit Jesaja’s “Gij zijt Mijn getuigen, spreekt de HEERE” (Jesaja 43:10). Een getuige, zo leggen zij uit, “is iemand die opvattingen of waarheden verkondigt waarvan hij overtuigd is”, dus een van hen zijn betekent behoren tot “een groep christenen die de waarheid over Jehovah verkondigen.”

Dus voor een Getuige is de Bijbel de bron waar een geloof vandaan moet komen, alle 66 boeken ervan, Oude en Nieuwe Testament, en zij noemen het “Gods geïnspireerde boodschap aan de mensheid.” Dat betekent niet dat elke regel letterlijk moet worden genomen, en een Getuige zal ons vertellen dat “wij geen fundamentalisten zijn”, omdat sommige delen figuurlijk of symbolisch zijn. Zij hebben vele vertalingen gebruikt, en in 1950 begonnen zij hun eigen vertaling uit te brengen, de Nieuwe-Wereldvertaling, zodat een Getuige die deze leest de naam Jehovah tegenkomt op de duizenden plaatsen waar deze volgens hen in de oorspronkelijke tekst stond. De commissie die deze heeft geproduceerd, is anoniem gebleven.

uit Wat geloven Jehovah’s Getuigen?

Jezus en de Drie-eenheid

Veel van wat de Getuigen over Jezus zeggen, zou ieder van ons samen met hen kunnen zeggen. Hij “kwam vanuit de hemel naar de aarde en gaf zijn volmaakte menselijke leven als loskoopoffer”, en hij “regeert nu als Koning van Gods hemelse Koninkrijk.” Dan volgt de zin die hen scheidt van de kerken die hem aanbidden: “Wij nemen Jezus echter op zijn woord toen hij zei: ‘De Vader is groter dan ik.’ (Johannes 14:28) Wij aanbidden Jezus dus niet, omdat wij niet geloven dat hij de Almachtige God is.” Voor de Getuigen had de Zoon een begin, want “God schiep Jezus voordat hij iets anders schiep”, en de aartsengel Michaël, zo geloven zij, “is klaarblijkelijk een naam die aan Jezus werd gegeven vóór en na zijn leven op aarde.” Wat de heilige geest betreft, dit “is Gods werkzame kracht, zijn actieve kracht”, en “de heilige geest is geen persoon.”

Hier gaan zij en de historische geloofsbelijdenissen uiteen, en de Getuigen weten dat al heel lang. Het Concilie van Nicea in 325 beleed de Zoon als “waarachtig God uit waarachtig God”, verwekt en “niet geschapen”, “van één wezen” met de Vader. Al in juli 1882 vertelde hun tijdschrift, toen genaamd Zion’s Watch Tower, aan zijn lezers: “wij verwerpen als totaal onschriftuurlijk de leer dat dit drie Goden in één persoon zijn of, zoals sommigen het uitdrukken, één God in drie personen.” Beide partijen zullen het Evangelie van Johannes op hetzelfde vers openslaan. De Statenvertaling zegt “het Woord was God” (Johannes 1:1), de Nieuwe-Wereldvertaling van de Getuigen zegt “het Woord was een god”, en er hangt veel af van dat ene kleine woordje.

uit Geloven Jehovah’s getuigen in Jezus?

Gods Koninkrijk en 1914

Wanneer de Getuigen bij “Uw koninkrijk kome” komen, bedoelen zij een regering, en zij zijn voorzichtig om dat te zeggen. “Dit is een echte regering in de hemel, geen toestand in de harten van christenen”, schrijven zij, en “zij zal menselijke regeringen vervangen en Gods voornemen met de aarde verwezenlijken.” Zij verwachten dat dit binnenkort zal gebeuren, “want bijbelprofetieën geven aan dat wij in ‘de laatste dagen’ leven”, en zij geloven dat de Koning al regeert waar wij hem niet kunnen zien: “Jezus is de Koning van Gods Koninkrijk in de hemel. Hij begon te regeren in 1914.”

Die datum is hun eigen berekening, afgeleid van het vierde hoofdstuk van Daniël, waar een boom wordt omgehakt voor “zeven tijden”. Openbaring 12 stelt drie en een halve tijd gelijk aan 1260 dagen, dus zeven tijden zijn 2520 dagen, en volgens de regel “een dag voor een jaar” tellen de Getuigen 2520 jaar, beginnend in oktober 607 v.Chr., toen “volgens de bijbelse chronologie Jeruzalem door de Babyloniërs werd verwoest”, zodat “de ‘zeven tijden’, of 2520 jaar, in oktober 1914 zouden eindigen.” Historici dateren de val van Jeruzalem gewoonlijk op 586 of 587 v.Chr., en De Wachttoren van 1 oktober 2011 erkent dat de eigen datum “20 jaar afwijkt van de algemeen aanvaarde chronologie.” De reden hiervoor zijn de 70 jaar ballingschap in de Bijbel, die volgens hen eindigden in 537 v.Chr., en “als we 70 jaar terugtellen, zou de begindatum van de periode 607 v.Chr. zijn.”

Wat ze nu afwachten is Armageddon, “de laatste oorlog tussen menselijke regeringen en God,” en voor de datum daarvan citeren ze Jezus: “Over die dag en dat uur weet niemand iets” (Mattheüs 24:36). Ze spreken erover als een redding. “In plaats van de mensheid te vernietigen, redt Armageddon haar juist,” zeggen ze, en “het zal niet het einde van onze planeet zijn, aangezien de aarde de eeuwige woonplaats van de mensheid is.”

uit Wat geeft de bijbelse chronologie aan over het jaar 1914?

De 144.000 en de aarde

De meesten van ons spreken over één hoop voor alle geredden, en de Getuigen spreken over twee: één in de hemel voor enkelen en één op aarde voor alle anderen. “Een relatief klein aantal mensen — 144.000 — zal worden opgewekt tot leven in de hemel om met Jezus in het Koninkrijk te regeren,” zeggen ze, en ze nemen het getal in het visioen van Johannes als een letterlijk aantal: “Ik hoorde het aantal van hen die verzegeld waren: en er waren honderdvierenveertigduizend verzegeld” (Openbaring 7:4). Daarna zag Johannes “een grote menigte, die niemand tellen kon” (Openbaring 7:9), en de Getuigen geloven dat de woonplaats van die menigte hier is, omdat “God de aarde heeft geschapen als de eeuwige woonplaats van de mensheid” en “God gehoorzame mensen zal zegenen met een volmaakte gezondheid en eeuwig leven in een aards paradijs.”

Welke van de twee hoopvormen een Getuige koestert, heeft niets te maken met het willen van de een of de ander, aangezien “God een beperkt aantal getrouwe christenen uitkiest” en “persoonlijk verlangen of ambitie geen invloed heeft op iemands uitverkiezing.” We zouden kunnen veronderstellen dat degenen die voor de aarde overblijven degenen zijn die buiten de boot zijn gevallen, en de Getuigen benadrukken dat dit niet zo is, door erop te wijzen dat God hen “mijn volk,” “mijn uitverkorenen” en “degenen die door Jehovah gezegend zijn” noemt.

uit Wie gaan naar de hemel?

Redding

De Getuigen verklaren de dood van Jezus door deze naast die van Adam te plaatsen: “Jezus’ offer komt precies overeen met wat Adam verloor — één volmaakt menselijk leven.” Ze houden vol dat “de Bijbel aangeeft dat Jezus niet aan een kruis stierf, maar aan een eenvoudige paal,” en daarom, zeggen ze, “gebruiken wij het kruis niet in onze aanbidding.”

Er een aandeel in hebben vraagt iets van ons, en ze leggen het uit: “Om van dat offer te profiteren, moeten mensen niet alleen geloof in Jezus oefenen, maar ook hun levenswandel veranderen en zich laten dopen.” Ze voegen eraan toe dat “iemands werken bewijzen dat zijn geloof levend is.” Iedereen die hen door een straat heeft zien gaan, zou kunnen denken dat ze hun redding proberen te verdienen, en ze antwoorden daar direct op dat “redding niet verdiend kan worden — het komt door ‘de onverdiende goedheid van God.’” Ze vertellen over een vrijgevige man die een duur geschenk belooft aan iedereen die op een bepaalde dag naar een bepaalde plaats komt. Wij zouden gaan, we zouden het onze familie en vrienden vertellen, en we zouden het nog steeds niet verdiend hebben, want “het geschenk blijft een geschenk.” Ze geloven ook dat wat gegeven is, verloren kan gaan, dat “iemand die redding heeft verkregen door geloof in Jezus Christus, dat geloof en de redding die daaruit voortvloeit kan verliezen.”

Betekent dit dat ze denken dat alleen Getuigen gered zullen worden? Hun antwoord begint met het woord zelf: “Nee. Vele miljoenen die in voorbije eeuwen leefden en die geen Jehovah’s Getuigen waren, zullen een gelegenheid voor redding krijgen,” en het gaat verder met te zeggen dat “het niet onze taak is om te oordelen wie wel of niet gered zal worden.”

uit Wat geloven Jehovah’s Getuigen?

de doop

Voor een Getuige is de doop de dag dat het hele lichaam onder water gaat om te laten zien dat het oude leven voorbij is, of zoals ze het verwoorden: “Door onder water te gaan, laat de persoon zien dat hij gestorven is voor zijn vroegere levenswijze.” Tegen die tijd heeft de persoon al berouw getoond en zijn leven in gebed aan God gegeven, wat de reden is waarom een baby niet onder hen gedoopt kan worden en waarom ze zeggen dat “kinderdoop niet in overeenstemming is met de Schrift.” Jezus vertelde zijn volgelingen om te dopen in de naam van de Vader, de Zoon en de heilige geest, en een Getuige vat dat op als dat degene die gedoopt wordt, het gezag van de Vader en de Zoon en de rol van de geest erkent.

uit Wat is de doop?

De Gedachtenisviering, Kerstmis en verjaardagen

Eén keer per jaar, na zonsondergang op de datum die zij rekenen als 14 nisan, komen de Getuigen samen voor de Avondmaaltijd van de Heer, die zij ook de Gedachtenisviering noemen, en deze staat op zichzelf in hun jaar, omdat “de enige herdenking die christenen verplicht zijn te onderhouden, niet een geboorte betreft, maar een dood — die van Jezus.” Ze komen samen, zeggen ze, “om Jezus te gedenken en onze dankbaarheid te tonen voor zijn offer ten behoeve van ons,” en ze willen niet dat het voor iets anders wordt aangezien, want “de viering is geen sacrament of een religieuze handeling die verdienste verleent zoals genade of vergeving van zonden.” Het brood en de wijn zijn “emblemen, of symbolen, van Christus’ vlees en bloed.”

Als we een jaar mee zouden gaan, zouden we de twee hoopvormen naast elkaar in één ruimte zien zitten, omdat “slechts een klein deel van ons van het brood en de wijn neemt.” De weinigen die eten en drinken zijn degenen die geloven dat God hen naar de hemel heeft geroepen, en aangezien “de overgrote meerderheid van ons hoopt deel uit te maken van ‘een grote menigte’ die eeuwig leven op aarde zal verkrijgen,” raakt het merendeel van de mensen daar geen van beide aan, hoewel ze “wel meedoen met het uiten van dank voor het offer dat Jezus ten behoeve van ons heeft gebracht.” In 2025 trok de Gedachtenisviering 20.635.015 mensen, iets meer dan twee keer het aantal Getuigen dat dat jaar werd geteld.

Die ene dag is ook de reden waarom een gezin van Getuigen geen Kerstmis viert, aangezien, zoals ze zeggen, “Jezus gebood dat we zijn dood moesten herdenken, niet zijn geboorte,” en ze geloven dat het feest is voortgekomen uit heidense gebruiken. Ze vieren ook geen verjaardagen, omdat ze geloven dat dergelijke vieringen God mishaaggen, hoewel ze toegeven dat de Bijbel ze niet ronduit verbiedt. Een kind van Getuigen krijgt nog steeds geschenken en heeft vrolijke bijeenkomsten gedurende het jaar, alleen niet op die dagen, en een Getuige die naast ons woont, zal de onze met rust laten: “Wij bemoeien ons niet met de kerstvieringen van anderen.”

uit Waarom vieren Jehovah’s Getuigen het Avondmaal van de Heer anders dan andere religies?

Wie leidt en wie predikt

Een Getuige gaat naar wat ze een Koninkrijkszaal noemen, en zal daar geen betaalde voorganger vinden of om geld gevraagd worden, omdat de ouderlingen die voor elke gemeente zorgen “geen geestelijke klasse vormen en onbezoldigd zijn,” en “er bij onze vergaderingen nooit collectes worden gehouden.” De Getuigen overal kijken naar een Besturend Lichaam van langdurige Getuigen op hun wereldhoofdkantoor in Warwick, New York, een kleine groep die “richting geeft aan Jehovah’s Getuigen wereldwijd.” Ze voegen er zorgvuldig aan toe dat de leden ervan “niet de leiders van onze organisatie zijn,” omdat “Jehovah God Jezus Christus als het Hoofd van de gemeente heeft aangesteld.” De Wachttoren van 15 juli 2013 identificeert dat lichaam met de “getrouwe en beleidvolle slaaf” waar Jezus over sprak, “een kleine groep gezalfde broeders die direct betrokken zijn bij het voorbereiden en uitdelen van geestelijk voedsel tijdens Christus’ aanwezigheid.” Hun leer is door de jaren heen verschoven, en dat zeggen ze ook: “we hebben onze overtuigingen aangepast naarmate ons begrip van de Schrift duidelijker werd.”

Het prediken valt aan ieder van hen toe, aangezien “alle Jehovah’s Getuigen predikers of bedienaren zijn — inclusief enkele miljoenen vrouwen.” Vrouwen “nemen geen leidende rol binnen de gemeente op zich,” en toch “hebben ze een volledig aandeel in de openbare bediening.” Dus wanneer een Getuige aan onze deur komt, is dat omdat de eerste christenen hun boodschap “in het openbaar en van huis tot huis” verspreidden (Handelingen 5:42; 20:20), en omdat, zoals ze zeggen, “de van-huis-tot-huisbediening een goede manier is om mensen te bereiken.”

uit Jehovah’s getuigen versus katholieken: waarin verschillen de twee geloven?

Bloed

Hun standpunt over bloed begint bij Gods gebod aan Noach in Genesis 9:4 en het woord van de apostelen, “dat gij u onthoudt van hetgeen aan afgoden geofferd is, en van bloed” (Handelingen 15:29), omdat ze vasthouden aan het feit dat “Jehovah de heiligheid van het leven verbindt met bloed.” Zoals het er vandaag de dag staat, verwoorden ze het als volgt: “Jehovah’s Getuigen accepteren geen transfusies van volbloed, noch doneren wij bloed dat als een volbloedtransfusie aan een ander persoon zou worden gebruikt. We eten ook geen bloed of vlees waar het bloed niet uit is gelopen. Of men echter componenten of fracties accepteert die zijn afgeleid van het bloed van een ander persoon, is een beslissing die elke christen zelf moet nemen.” Niets hiervan is een weigering van medische zorg, en op een andere pagina vertellen ze ons: “Wij zoeken de best mogelijke medische zorg voor onszelf en onze gezinnen.”

Het woord “componenten” in die laatste zin is nieuw, dus alles wat vóór september 2026 over hen is geschreven, zal waarschijnlijk anders beweren. Ze pasten de regel vroeger ook toe op “de vier hoofdcomponenten van bloed — rode bloedcellen, witte bloedcellen, plasma en bloedplaatjes.” Een update van het Besturend Lichaam op 20 maart 2026 liet het gebruik van iemands eigen bloed over aan elke christen, en een andere op 18 september 2026 deed hetzelfde voor die vier componenten wanneer ze van een ander persoon afkomstig zijn. Getuigen die die componenten voor zichzelf of hun gezinnen vóór die datum weigerden, hielden zich aan de regel zoals die toen gold. “De gemeente zal zich niet met die beslissing bemoeien, en individuele christenen moeten anderen niet oordelen,” schrijven ze, eraan toevoegend dat “het Besturend Lichaam dit nog steeds als een zeer ernstige zaak beschouwt.” We hebben een aparte pagina over waarom de Getuigen transfusies weigeren.

uit Hoe tonen Jehovah’s Getuigen respect voor het leven?

Oorlog, politiek en de vlag

Een Getuige zal niet naar de oorlog gaan, en de eerste reden die ze geven is gehoorzaamheid aan God, met de belofte van Jesaja dat “zij hun zwaarden tot ploegscharen zullen omsmeden” (Jesaja 2:4). In het dagelijks leven betekent dat dat een Getuige niet stemt op partijen of kandidaten, zich niet kandidaat stelt voor een ambt, niet lobbyt of deelneemt aan enige inspanning om een regering te veranderen, en ook de vlag niet groet, omdat “het groeten van de vlag neerkomt op een daad van aanbidding, of afgoderij.” Een Getuige respecteert de regering van het land en gehoorzaamt de wetten ervan, zolang die wetten niet oproepen tot ongehoorzaamheid aan God. Die neutraliteit heeft hen in het verleden wat gekost, en ze citeren een rapport uit 2001 van de Nationale Academie van Wetenschappen van Oekraïne, waarin staat dat het “een fundamentele reden was voor hun beschuldiging door de totalitaire nazi- en communistische regimes uit het verleden.”

uit Waarom blijven Jehovah’s Getuigen politiek neutraal?

Uit de gemeente verwijderd worden

Iemand die “een ernstige zonde begaat en weigert te veranderen” wordt uit de gemeente verwijderd, nadat de ouderlingen eerst hebben geprobeerd hen te helpen. De Getuigen noemden dit vroeger uitsluiting, en ze schrijven dat “we nu simpelweg de bewoordingen van de Bijbel gebruiken.” Iemand die alleen is vertraagd of gestopt, is een ander geval, en de Getuigen zeggen dat ze contact opnemen met zo iemand om “hem te verzekeren van onze liefde en te proberen zijn geestelijke interesse weer aan te wakkeren.”

Wanneer iemand wordt verwijderd, kondigen de ouderlingen “simpelweg aan de gemeente aan dat de persoon niet langer een van Jehovah’s Getuigen is.” Daarna houden de Getuigen vast aan het vers dat christenen vertelt om “niet langer om te gaan” met zo iemand, “zelfs niet met zo’n man te eten” (1 Korinthiërs 5:11), en dus “gaan we niet om met iemand die is verwijderd.” Ze voegen eraan toe: “We behandelen hem met respect.” De persoon mag nog steeds naar hun vergaderingen komen en daar begroet worden, tenzij ze, in wat hun pagina extreme gevallen noemt, “actief proberen de gemeente te ondermijnen” of verkeerd gedrag bevorderen, en dan zullen de Getuigen “geen groet brengen” (2 Johannes 9-11). Iedereen die terugkeert en een oprecht verlangen toont om volgens de morele code van de Bijbel te leven, is weer welkom in de gemeente.

Iemand die thuis woont met een echtgenoot en jonge kinderen die nog steeds Getuigen zijn, blijft als een van het gezin leven, aangezien, zoals ze het verwoorden, de religieuze banden veranderen “maar bloedbanden blijven bestaan,” en in dat huis “normale familiegevoelens en omgang voortduren.” Deze pagina van hen spreekt alleen over dat gedeelde huis, en er staat niet in hoe een Getuige moet omgaan met een volwassen kind of een ander familielid dat elders woont.

Onder degenen die de pagina citeert die werden verwijderd en later terugkwamen, is Sandi, in de Verenigde Staten, die zegt: “Wat voor buitenstaanders hard kan lijken, is zowel noodzakelijk als echt een liefdevolle daad.” Iedereen die op deze manier een ouder, een kind of een vriend heeft verloren, weet er meer van dan welke pagina ook kan zeggen, en we hebben een aparte pagina over wat er gebeurt als iemand vertrekt.

uit Hoe gaan Jehovah’s Getuigen om met degenen die voorheen tot hun religie behoorden?

Dood en hel

Voor een Getuige is een persoon die sterft weg, en niets van hen gaat ergens heen om iets te weten of te voelen. Zij nemen Prediker zoals het er staat, dat “de doden weten niets” (Prediker 9:5), en de ziel is voor hen het hele schepsel, zonder iets vanbinnen dat het lichaam overleeft. Dus een Getuige denkt niet dat de doden ergens vandaan toekijken, en gelooft niet dat iemand brandt, omdat de woorden die onze Bijbels vertalen als hel voor hen simpelweg het graf betekenen. Zij rekenen dit tot de dingen die hen onderscheiden van andere kerken: “Wij geloven niet dat de ziel onsterfelijk is, dat er enige basis in de Schrift is om te zeggen dat God mensen martelt in een eeuwige hel.”

uit Wat geloven Jehovah’s Getuigen dat er gebeurt als je sterft?

De opstanding

Als de doden simpelweg weg zijn, dan hangt alles af van de vraag of God hen herinnert, en de Getuigen geloven dat hij dat doet, dat “hij in zijn grenzeloze geheugen een gedetailleerd verslag bijhoudt van elke persoon die hij zal opwekken.” “God zal miljarden uit de dood terugbrengen door middel van een opstanding,” zeggen zij, en zij houden vast aan de woorden van Paulus over “een opstanding van de doden, zowel van de rechtvaardigen als de onrechtvaardigen” (Handelingen 24:15). Iedereen die wordt opgewekt, wordt “in het leven hersteld als de persoon die hij voorheen was,” en de opstanding op aarde “zal plaatsvinden tijdens de duizendjarige regering van Jezus Christus, wanneer de aarde in een paradijs zal worden veranderd.” Alleen “degenen die weigeren Gods wegen te leren nadat zij tot leven zijn gewekt, zullen voor eeuwig worden vernietigd zonder hoop op een opstanding.” Wanneer zij die dag beschrijven, gaan zij naar Job, die tot God zegt: “U zult verlangen naar het werk van uw handen” (Job 14:15).

Dat is de hoop die een Getuige ons pad op draagt, de doden opgewekt en staand op deze zelfde grond, en het gaat terug naar de woorden waarmee we begonnen: “Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel” (Mattheüs 6:10).

uit Wat is de opstanding?

• Jehovah’s getuigen versus katholieken: waarin verschillen de twee geloven?
• Zijn Jehovah’s getuigen protestants? Nee. Dit is hoe hun geloof verschilt
• Jehovah’s getuigen versus zevendedagsadventisten: Niet hetzelfde
• Zijn Jehova's getuigen en mormonen hetzelfde? Hoe de twee religies verschillen

Bekijk elk antwoord voor Jehovah’s Getuigen en vergelijk met een andere kerk

Meer uit deze reeksDenominaties vergelekenBekijk alle 117 artikelen