Waarom werd Jezus gekruisigd?

Het hart van het kruis: Waarom Jezus zijn leven voor ons gaf

Het kruis staat in het centrum van het christelijk geloof. Het is meer dan een historische gebeurtenis, meer dan een symbool op een kerktoren of een sieraad. Het is de krachtigste, hartverscheurende en uiteindelijk triomfantelijke uitdrukking van Gods liefde die de wereld ooit heeft gekend. Voor velen van ons kan de vraag waarom het moest gebeuren – waarom Jezus, de volmaakte Zoon van God, werd gekruisigd – zowel eenvoudig als onmogelijk complex aanvoelen. We weten dat Hij stierf voor onze zonden, maar wat betekent dat werkelijk?

Het kruis begrijpen is het hart van God begrijpen. Het is om Zijn volmaakte gerechtigheid en Zijn grenzeloze barmhartigheid bijeen te zien in één enkel, wereldveranderend moment. Het is om betekenis te vinden in ons eigen lijden en hoop voor onze toekomst. Deze reis naar het hart van het kruis is niet alleen een academische oefening; Het is een persoonlijke uitnodiging om aan de voet van die ruige boom te staan en misschien voor het eerst de adembenemende diepte te zien van de liefde die Hem daar vasthield. Het is een uitnodiging om de waarheid van Zijn offer niet alleen te laten veranderen wat je gelooft, maar ook hoe je leeft, elke dag opnieuw.

Deel I: Het goddelijke doel – Gods plan van liefde en verlossing

Voordat een enkele spijker werd geslagen, voordat de politieke plannen werden uitgebroed, was het kruis al geweven in het weefsel van Gods eeuwige plan. Het was geen tragedie die God verraste, maar een reddingsmissie bedacht in liefde voordat de wereld begon. Vragen waarom Jezus werd gekruisigd is eerst vragen over het goddelijke doel achter dit alles - een doel van liefde, verlossing en verzoening.

Waarom moest Jezus sterven aan een kruis?

In de kern is het verhaal van het kruis het verhaal van een relatie die is verbroken en vervolgens is hersteld. De Bijbel leert dat toen de mensheid zich voor het eerst afkeerde van God, een daad die de Bijbel zonde noemt, het een enorme kloof creëerde tussen ons en onze Schepper. We zijn gemaakt om dicht bij God te zijn, maar onze ongehoorzaamheid heeft ons ver van Hem achtergelaten.1 De apostel Paulus schreef dat “u die eens ver weg was, door het bloed van Christus nabij bent gekomen”.1 Dit ene vers onthult het doel van het kruis: om de afstand te overbruggen die de zonde heeft geschapen.

Om dit volledig te begrijpen, helpt het om twee mooie en krachtige woorden te begrijpen: Verzoening en verlossing. Verzoening is de handeling zelf, de methode die God heeft gebruikt om ons met Zichzelf te verzoenen en de dingen recht te zetten.2 Het woord suggereert letterlijk “één ding” – de staat waarin we weer in harmonie met God worden gebracht.4

Aflossing Het is het glorieuze resultaat van deze daad. Het betekent teruggekocht worden, vrijgekocht worden en bevrijd worden van de slavernij van de zonde en de straf van de dood die het met zich meebrengt.

De dood van Jezus was een plaatsvervangend offer. Dit betekent dat Hij, de volmaakt rechtvaardige die nooit had gezondigd, vrijwillig in onze plaats stond en de straf op zich nam die wij, de onrechtvaardigen, verdienden.1 Hij betaalde de prijs voor onze vrijheid en gaf “zijn leven als losprijs in de plaats van velen”.1

Een vraag die van nature in ons hart opkomt, is hoe een liefhebbende God zo'n gewelddadig en pijnlijk offer kan eisen. Dit is waar we de meest verbluffende waarheid van het kruis zien: het is de perfecte kruising waar Gods absolute rechtvaardigheid en Zijn onvoorwaardelijke liefde elkaar ontmoeten. Gods volmaakte rechtvaardigheid vereist dat de zonde, die een diepe belediging is tegen Zijn volmaakte heiligheid, serieus moet worden genomen. Ware vergeving gaat nooit over het simpelweg negeren van een fout; het is altijd kostbaar voor degene die onrecht is aangedaan.1 Tegelijkertijd is Gods volmaakte

liefde Hij verlangt ernaar ons te redden van de gevolgen van onze zonde.6 Aan het kruis laat God Zijn gerechtigheid niet terzijde staan omwille van Zijn liefde, noch laat Hij Zijn liefde in de steek om Zijn gerechtigheid te bevredigen. In een daad van ultieme liefde zendt de Vader de Zoon, die gewillig de rechtvaardige straf op zich neemt die onze zonden verdienden. Deze unieke daad ondersteunt zowel Gods volmaakte gerechtigheid als toont Zijn onmetelijke liefde voor ons.1

Het is ook van vitaal belang om te begrijpen dat dit geen daad was van een wraakzuchtige Vader die een onwillige Zoon dwong te lijden. Dit is een schadelijk misverstand dat het hart van God verkeerd voorstelt.1 De waarheid is dat de hele Drie-eenheid - Vader, Zoon en Heilige Geest - verenigd was in dit reddingsplan. Het was uit liefde dat de Vader de Zoon zond.6 Het was uit liefde dat de Zoon “zijn leven uit eigen beweging neerlegde”.1 De Bijbel vertelt ons: “God was in Christus om de wereld met zichzelf te verzoenen”.1 We kunnen het zien als een prachtige, gecoördineerde dans van goddelijke liefde: de Vader als de architect van het plan, de Zoon als degene die het volbrengt, en de Heilige Geest als degene die zijn kracht op ons hart toepast.

Hoe vervulde het kruis Gods beloften uit het Oude Testament?

De dood van Jezus aan het kruis was geen toevallige gebeurtenis of een goddelijk plan B. Het was de adembenemende vervulling van honderden profetieën die in het Oude Testament waren geweven, wat bewijst dat het hele verhaal van de Bijbel naar dit ene cruciale moment wijst.7 Vanaf het allereerste begin legde God de basis en bereidde Hij de mensheid voor op het begrijpen van het offer dat Zijn Zoon op een dag zou brengen.

Een van de krachtigste manieren waarop Hij dit deed was door middel van het offersysteem, in het bijzonder het Pascha lam. Toen God op het punt stond de Israëlieten uit de slavernij in Egypte te bevrijden, gebood Hij elke familie om een volmaakt, onbevlekt lam te offeren en zijn bloed op de deurposten van hun huizen te plaatsen. Die nacht, toen de engel des doods kwam, passeerde hij elk huis dat door het bloed was bedekt en redde hij de mensen van binnenuit van het oordeel.7 Dit was een krachtige voorbode. Het Nieuwe Testament onthult dat Jezus het ultieme Paschalam is, het volmaakte offer waarvan het bloed onze zonden bedekt en ons redt van de eeuwige dood.7 Toen Johannes de Doper Jezus zag, verklaarde hij: “Kijk, het Lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt!”.8

De profetieën over de dood van de Messias zijn opmerkelijk gedetailleerd en beschrijven niet alleen het feit van Zijn dood, maar ook de specifieke wijze en de omringende omstandigheden. Het zien van deze profetieën naast hun vervulling in de evangeliën versterkt het mooie en ingewikkelde ontwerp van Gods Woord, waaruit blijkt dat de geschiedenis echt Zijn verhaal is.

Deze profetieën onthullen een krachtig verband tussen het historische “hoe” en het theologische “waarom” van de kruisiging. Het was niet alleen dat Jezus moest sterven, maar dat Hij moest sterven. door kruisiging. In de oudtestamentische wet in Deuteronomium stond dat iedereen die “aan een boom hing” als onder Gods vloek werd beschouwd.7 Om ons te verlossen van de “vloek van de wet”, zoals de apostel Paulus uitlegt, moest Hij een vloek voor ons worden door aan de houten balken van het kruis te worden gehangen.7

Hier zien we Gods ongelooflijke soevereiniteit aan het werk. De Joodse methode voor de doodstraf was steniging, niet kruisiging.11 De Joodse leiders, het Sanhedrin, wilden Jezus wanhopig dood, maar ze hadden niet het gezag van hun Romeinse bezetters om zelf een doodvonnis uit te voeren.10 Deze politieke realiteit dwong hen om Jezus over te dragen aan de Romeinse gouverneur, Pontius Pilatus. Door dit te doen, zorgden zij ervoor dat Jezus volgens de Romeinse methode - kruisiging - zou worden geëxecuteerd. Op deze manier gebruikte God de politieke beperkingen en zondige verlangens van de mensen om perfect te voldoen aan de oude theologische eis dat Zijn Zoon "aan een boom moet worden gehangen", waardoor Zijn verlossingsplan tot in de puntjes werd uitgevoerd.

Wat onthult de kruisiging over Gods hart?

Meer dan enige andere gebeurtenis in de geschiedenis is het kruis een venster op het hart van God. Het vertelt ons wie Hij is, wat Hij waardeert en hoe Hij over ons denkt.

Het kruis openbaart een God van Ondoorgrondelijke liefde. De apostel Paulus schrijft: “God toont hierin zijn eigen liefde voor ons: Hoewel we nog zondaars waren, stierf Christus voor ons.”1 Dit is geen sentimentele, abstracte liefde. Het is een liefde die handelt, een liefde die opoffert, en een liefde die ons vrijelijk werd gegeven, voordat we iets hadden gedaan om het te verdienen.6 Het is een liefde die niets tegenhoudt. Zoals een mooie pastorale reflectie het uitdrukt: "Mijn lichaam werd aan het kruis gestrekt als een symbool, niet van hoeveel ik heb geleden, maar van mijn allesomvattende liefde".12

Het kruis openbaart een God van volmaakte rechtvaardigheid. God negeert niet zomaar onze zonde of doet alsof het er niet toe doet. Hij neemt het met de grootste ernst, zo serieus dat het de dood van Zijn eigen Zoon vereiste om de prijs ervan te betalen. Het kruis toont ons zowel de hoogte van Zijn liefde voor ons als de diepte van Zijn haat voor de zonde die ons van Hem scheidt.

Het kruis openbaart een God die zich identificeert met de lijden en gemarginaliseerd. Kruisiging was een wrede vorm van executie die voorbehouden was aan slaven, rebellen en de laagste leden van de Romeinse samenleving.13 Door ervoor te kiezen op deze manier te sterven, identificeerde Jezus Zich volledig met de armste, de zwakste en de meest gebroken mensen. Hij ging de diepten van menselijk lijden en schaamte binnen en heiligde het met Zijn aanwezigheid. Het kruis vertelt ons dat God niet ver verwijderd is van onze pijn; Hij is er intiem mee bekend. Het laat ons zien dat het lichaam van elke persoon die lijdt heilig is in Zijn ogen.13

Dit leidt tot een radicale herdefiniëring van wat het betekent om krachtig te zijn. Onze wereld definieert macht als controle, dominantie en het vermogen om zichzelf te beschermen. Het kruis zet dit idee volledig op zijn kop. Jezus, die de macht had om legioenen engelen neer te roepen om Hem te redden, koos ervoor dat niet te doen.15 Hij had de macht om van het kruis af te komen, net zoals de spotters aan Zijn voeten Hem uitdaagden om te doen. Toch was Zijn grootste daad van macht niet in het redden van Zichzelf, maar in het weggeven van Zichzelf voor anderen. Hij zei: "Niemand neemt mijn leven van mij, maar ik leg het uit eigen beweging neer.”6 Het kruis leert ons dat ware, goddelijke macht niet het vermogen is om te bevelen en te beheersen, maar het vermogen om opofferend lief te hebben. Het is kracht die volmaakt is in zwakheid, een les die onze eigen ideeën uitdaagt over wat het betekent om sterk te zijn in ons leven en in ons geloof.

Deel II: Het menselijk verhaal – De historische realiteit van het kruis

Hoewel de kruisiging de vervulling was van een goddelijk plan, werd het uitgevoerd op het podium van de menselijke geschiedenis door echte mensen met complexe angsten, ambities en motivaties. Om het kruis te begrijpen, moeten we ook kijken naar het gruizige, politieke en al te menselijke verhaal over hoe het is ontstaan. Het aarden van de theologie in de geschiedenis helpt ons Gods soevereine hand aan het werk te zien, zelfs te midden van menselijke gebrokenheid en zonde.

Wie was verantwoordelijk voor de kruisiging van Jezus?

De evangeliën presenteren een cast van personages, die elk een rol spelen in de gebeurtenissen die Jezus naar Golgotha leidden. Hoewel Gods plan de uiteindelijke oorzaak was, lag de directe verantwoordelijkheid bij specifieke historische actoren.

De Joods leiderschap, onder leiding van de hogepriester Jozef Kajafas en de raad die bekend staat als het Sanhedrin, werden voornamelijk gedreven door angst. Ze zagen Jezus als een krachtige bedreiging voor hun religieuze autoriteit en de gevestigde sociale orde.16 Zijn leringen daagden hun interpretaties van de wet uit en Zijn populariteit bij het gewone volk ondermijnde hun invloed. Meer dan dat, vreesden ze dat de beweging die rond Jezus groeide door hun Romeinse bezetters zou worden gezien als een politieke opstand. Een dergelijke opstand zou zeker door Rome worden verpletterd, wat zou leiden tot de vernietiging van hun tempel en hun natie.17 Kajafas verwoordde deze pragmatische angst toen hij betoogde dat het “beter voor u was dat één man sterft voor het volk dan dat de hele natie omkomt”.18 Voor hen was het offeren van Jezus een berekende politieke zet om hun macht en nationale stabiliteit te behouden.

De Romeinse regering, vertegenwoordigd door de gouverneur Pontius Pilatus, werd gemotiveerd door een andere reeks punten van zorg: het handhaven van de Romeinse vrede en het beschermen van zijn eigen politieke carrière. Pilatus had een onrustige geschiedenis met zijn Joodse onderdanen en verkeerde al in een precaire positie met de Romeinse keizer Tiberius.11 De beschuldiging die de Joodse leiders hem brachten, was geen religieuze, die hij zou hebben afgewezen, maar een politieke:

opruiing. Zij beschuldigden Jezus ervan dat hij beweerde de "Koning van de Joden" te zijn, een titel die het uiteindelijke gezag van Caesar rechtstreeks in twijfel trok.19

Kruisiging was de standaard, brute straf van Rome voor opstandelingen. Het was een publieke en pijnlijke vorm van door de staat gesponsorde terreur, bedoeld om het slachtoffer te vernederen en iemand anders ervan te weerhouden de Romeinse macht aan te vechten.16 Hoewel de evangeliën Pilatus afschilderen als persoonlijk niet overtuigd van de schuld van Jezus, was hij uiteindelijk een pragmaticus. Geconfronteerd met een groeiende menigte en de dreiging dat hij aan Rome zou worden gemeld als “geen vriend van Caesar”, koos hij voor politieke zelfbehoud boven gerechtigheid en droeg hij Jezus over om te worden gekruisigd11.

De acties van het Sanhedrin onthullen een slimme politieke strategie. Hun eigen proces tegen Jezus was gericht op de religieuze beschuldiging van godslastering, voor Jezus’ bewering de Zoon van God te zijn.17 Zij wisten dat deze beschuldiging niets zou betekenen voor een Romeinse gouverneur die zich alleen om het Romeinse recht bekommerde.11 Om de doodstraf te krijgen die zij wilden, hebben zij hun religieuze klacht op slimme wijze omgevormd tot een politieke klacht. Zij beschuldigden Jezus ervan “onze natie te ondermijnen”, mensen te vertellen geen belastingen aan Caesar te betalen en zichzelf tot koning te verklaren.20 Deze meesterlijke verschuiving in beschuldiging dwong Pilatus de hand te leggen en Jezus niet als een Joodse ketter, maar als een gevaarlijke revolutionair voor te stellen. Opnieuw zien we dat de soevereine hand van God de zondige, politieke manoeuvres van mensen gebruikt om Zijn volmaakte, geprofeteerde plan tot stand te brengen.

Wat is de leer van de katholieke kerk over wie de schuld krijgt van het kruis?

Door de eeuwen heen is de vraag wie verantwoordelijk was voor de dood van Jezus op tragische wijze misbruikt om haat en geweld te rechtvaardigen, met name tegen het Joodse volk. In haar officiële leer biedt de katholieke kerk een krachtig en pastoraal wijs antwoord dat deze historische zonde corrigeert en elke gelovige uitdaagt om naar binnen te kijken.

De Catechismus van de Katholieke Kerk leert met absolute duidelijkheid dat de schuld voor de dood van Jezus niet kan worden toegewezen aan alle Joodse mensen van die tijd, en niet aan het Joodse volk van vandaag.22 Het erkent de complexe historische rollen van de betrokken personen – Judas, het Sanhedrin, Pilatus – maar stelt dat hun persoonlijke mate van zonde alleen aan God bekend is.23

In plaats van één groep de schuld te geven, doet de Kerk een verrassende en diep persoonlijke verklaring: De uiteindelijke verantwoordelijkheid ligt bij alle zondaars. De Catechismus stelt dat "zondaars de auteurs en bedienaars waren van al het lijden dat de goddelijke Verlosser onderging".23 Het gaat nog verder en leert dat christenen, die belijden Christus te kennen en lief te hebben, een bijzonder zware verantwoordelijkheid dragen. Wanneer we terugvallen in de zonde, kruisigen we de Zoon van God opnieuw in onze harten en houd hem vast aan minachting."6 Franciscus van Assisi wordt geciteerd, zeggende: "Noch hebben demonen hem gekruisigd; Gij zijt het, die Hem gekruisigd hebt, en Hem nog gekruisigd hebt, als gij lust hebt aan uw ondeugden en zonden.

Deze leer is een werk van pastoraal genie. Het confronteert en ontmantelt direct het kwaad van het antisemitisme dat zoveel van de kerkgeschiedenis heeft bevlekt. Maar meer dan dat, het voorkomt dat iemand van ons comfortabel een vinger wijst naar een historische groep. Het is gemakkelijk om de daden van Pilatus of Kajafas te veroordelen vanaf een afstand van 2000 jaar. Het is veel uitdagender, en veel meer spiritueel transformerend, om in onze eigen harten te kijken. De leer van de Kerk verandert de vraag van “Wie heeft Jezus toen vermoord?” in “Wat was het in mij – mijn trots, mijn angst, mijn egoïsme, mijn hebzucht – dat Hem aan het kruis nagelde?” Het maakt het verhaal van het Passie onmiddellijk, persoonlijk en diep veroordelend, en roept ieder van ons op tot een plaats van eerlijke zelfreflectie en oprecht berouw.

Wat gebeurde er eigenlijk tijdens een Romeinse kruisiging?

Om de diepgang van Jezus' liefde en de kosten van onze redding ten volle te kunnen waarderen, moeten we bereid zijn om eerlijk te kijken naar de fysieke realiteit van wat Hij heeft doorstaan. Dit was niet de schone, ontsmette gebeurtenis die vaak in de kunst wordt afgebeeld. Het was een uitvoeringsmethode die was ontworpen voor maximale pijn, vernedering en terreur.

De beproeving begon lang voor het kruis zelf. Jezus werd onderworpen aan een Romein. geseling, of geseling. De zweep, genaamd een flagrum, was gemaakt van meerdere leren strings ingebed met scherpe stukken schapenbot en zware metalen ballen.25 Dit instrument was niet alleen ontworpen om te zwepen, maar ook om te scheuren. Bij elke wimper zouden de metalen ballen diepe kneuzingen veroorzaken en de scherpe botten zouden in het vlees graven, huid en spieren wegrukken en soms het bot eronder blootstellen.25 Dit proces alleen al leidde vaak tot enorm bloedverlies en een staat van shock die bekend staat als hypovolemische shock, waardoor het slachtoffer ernstig verzwakt werd voordat ze zelfs de plaats van executie bereikten.25

Na de geseling bespotten de soldaten Jezus, drukten een kroon van scherpe doornen op Zijn hoofd en drapeerden een paars gewaad over Zijn versnipperde rug.25 De kruisiging was een publiek spektakel, vaak uitgevoerd langs drukke wegen om te dienen als een gruwelijke waarschuwing voor anderen.14 Het slachtoffer werd volledig naakt uitgekleed en voegde krachtige vernedering toe aan de fysieke pijn.

Op de executieplaats werden grote ijzeren nagels door de polsen (vaak verward met de handpalmen) en door de voeten gedreven, waardoor het slachtoffer aan het houten kruis werd bevestigd. Eenmaal rechtop gehesen, zou het gewicht van het lichaam dat tegen de nagels trekt ondraaglijke pijn hebben veroorzaakt en waarschijnlijk de schouders hebben ontwricht.25 Deze positie maakte ademen ongelooflijk moeilijk. De borst van het slachtoffer zou vernauwd zijn, waardoor het gemakkelijk is om in te ademen, maar bijna onmogelijk om uit te ademen. Om een enkele ademhaling te krijgen, zou de persoon zijn hele lichaamsgewicht op de nagel moeten duwen door zijn voeten te doorboren, zijn rauwe, bloedende rug tegen het ruw gehouwen hout van het kruis te schrapen.25 De dood kwam langzaam en pijnlijk, meestal door een combinatie van bloedverlies, shock en uiteindelijk verstikking omdat het slachtoffer te uitgeput werd om door te gaan met opduwen om te ademen.25

Afgezien van deze onvoorstelbare fysieke kwelling, doorstond Jezus de emotionele angst om verraden te worden door een van Zijn naaste verloochend door een ander, en verlaten te worden door bijna alle anderen. En ten slotte droeg Hij een geestelijke kwelling die we nooit volledig kunnen begrijpen, waarbij Hij het volle gewicht van alle menselijke zonde op Zich nam en in verwoesting uitriep: "Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten?"2

Het begrijpen van deze wrede realiteit gaat niet over een morbide fascinatie voor gore. Het gaat om het begrijpen van de waarheid van het Evangelie. In de verfijnde Romeinse wereld was kruisiging de ultieme obsceniteit, een lot dat zo beschamend was dat het werd gebruikt als een verachtelijke vloek.28 Het idee om een gekruisigde man te aanbidden werd gezien als volslagen dwaasheid en waanzin.28 Deze schaamte wordt een krachtig argument voor de waarheid van het verhaal. Niemand die probeert een nieuwe religie te beginnen en volgelingen aan te trekken, zou ooit zo'n vernederend en walgelijk einde voor hun held uitvinden. Het is de slechtste marketingstrategie die je je kunt voorstellen. Het feit dat de eerste christenen deze schandelijke dood niet probeerden te verbergen, maar in plaats daarvan “Christus gekruisigd” tot het absolute middelpunt van hun boodschap maakten, is een krachtig getuigenis dat zij geen verhaal verzonnen. Ze verkondigden een schokkende, wereldveranderende waarheid waar ze met hun eigen ogen getuige van waren geweest - een waarheid waarvoor ze bereid waren te sterven.29

Deel III: De blijvende overwinning – Het kruis en de opstanding

Het verhaal van onze redding eindigt niet met een lichaam dat van een kruis wordt weggenomen. Het lijden van Goede Vrijdag is onvolledig zonder de triomf van Paaszondag. De kruisiging en de opstanding zijn geen twee afzonderlijke verhalen. Ze zijn twee kanten van dezelfde glorieuze munt van verlossing. De opstanding is wat het kruis zijn betekenis geeft en een brute executie verandert in de grootste overwinning die de wereld ooit heeft gekend.

Waarom is de opstanding essentieel om het kruis te begrijpen?

Zonder de opstanding is het kruis slechts een tragedie. Het is het verhaal van een goede man, een grote leraar, die op onrechtvaardige en brute wijze werd gedood door de machten van de wereld. We kunnen medelijden met hem hebben, maar we zouden geen hoop op hem hebben. De opstanding verandert alles. Het is wat het kruis zijn spaarkracht geeft.

De opstanding is het publiek van God de Vader betuiging van Zijn Zoon. Het is Gods definitieve verklaring aan de hele wereld dat de beweringen van Jezus om de Zoon van God te zijn waar waren en dat Zijn offer voor onze zonden een perfecte en aanvaardbare betaling was.31 Als Jezus in het graf was gebleven, zou dit hebben gesignaleerd dat Zijn werk onvoltooid was en Zijn dood een definitieve nederlaag was. Maar door Hem uit de dood op te wekken, bevestigde de Vader dat de schuld van de zonde volledig was betaald.33

De opstanding is het ultieme overwinning over onze grootste vijanden: zonde, dood en de duivel.34 Door op te staan uit het graf, bewees Jezus dat Hij macht heeft over de dood zelf. Hij wordt beschreven als de "eerstgeborene uit de dood", wat betekent dat Zijn opstanding de garantie is, de belofte, dat allen die in Hem geloven ook op een dag zullen worden opgewekt tot een nieuw en eeuwig leven.32 De dood heeft zijn angel verloren; Het graf heeft zijn overwinning verloren.

Ten slotte is de opstanding het onwankelbare stichting van ons geloof. De apostel Paulus maakte dit glashelder toen hij schreef dat als Christus niet is opgewekt, “onze prediking nutteloos is en dat geldt ook voor uw geloof” en “u bent nog steeds in uw zonden”.31 Het hele christelijke geloof staat of valt met de historische realiteit dat Jezus Christus lichamelijk uit de dood is opgestaan.30 Het is het bewijs dat Zijn beloften waar zijn en dat onze hoop op redding veilig is.

Er is een mooie manier om de relatie tussen deze twee gebeurtenissen te zien. Aan het kruis, toen Hij Zijn laatste adem uitblies, verklaarde Jezus: "Het is volbracht".7 Dit was Zijn triomfantelijke roep dat het verzoeningswerk, de betaling voor de zonde van de wereld, voltooid was. Maar hoe konden wij, als eindige mensen, zeker weten dat deze betaling genoeg was? Hoe konden we weten dat het door een heilige God werd aanvaard? We kunnen niet in het spirituele rijk kijken. De opstanding is het zichtbare, historische en onmiskenbare antwoord van God de Vader. Het is het donderende “Amen!” van de Vader aan het “Het is volbracht” van de Zoon. De opstanding is het goddelijke ontvangstbewijs, het bewijs dat de transactie is voltooid, de schuld is kwijtgescholden en onze redding voor eeuwig veilig is.33

Deel IV: De persoonlijke uitnodiging – Leven in de kracht van het kruis

Het kruis is veel meer dan een historische gebeurtenis die moet worden bestudeerd of een theologische leer die moet worden geloofd. Het is een persoonlijke uitnodiging. Het is een oproep om dezelfde transformerende kracht te ervaren die van een tragedie een triomf in ons eigen leven heeft gemaakt. Het verhaal van het kruis is niet compleet totdat het ons verhaal wordt, totdat de kracht ervan onze dagelijkse wandeling begint vorm te geven, onze diepste wonden geneest en ons een boodschap van hoop geeft om met de wereld te delen.

Wat betekent het voor mij om "mijn kruis op te nemen"?

Toen Jezus zijn volgelingen opriep om “dagelijks hun kruis op te nemen en mij te volgen”, gaf hij een van de meest radicale en tegenculturele uitnodigingen uit die ooit zijn uitgesproken.37 Voor ons vandaag verwijst de uitdrukking “mijn kruis te dragen” vaak naar een klein ongemak of een moeilijke situatie die we moeten doorstaan.8 Maar voor een persoon die in het Romeinse Rijk van de 1e eeuw leefde, betekende een kruis slechts één ding: een langzame, pijnlijke en vernederende dood.8

De oproep van Jezus om ons kruis op te nemen is een oproep tot een dagelijkse dood voor ons oude, zondige zelf. Het is de “dagelijkse uitvoering” van onze trots, onze zelfzuchtige ambitie, onze vraag naar onze eigen weg en onze liefde voor het comfort en de lofprijzingen van deze wereld.37 Het omarmt de grote paradox in het hart van het christelijke leven: "Wie zijn leven wil redden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van mij, zal het vinden."8

Het is nuttig om te begrijpen dat het kruis zowel een vervanging in het verleden en een huidige uitvoering. Velen van ons voelen zich op hun gemak bij het eerste deel. Terecht vieren we dat Jezus stierf aan het kruis. voor Wij nemen onze plaats in en betalen onze schulden. Dit is de glorieuze waarheid van substitutie. Maar een comfortabel, “feel-good” christendom kan daar soms stoppen en het kruis beschouwen als een gebeurtenis uit het verleden die ons nu vrijmaakt om een leven van gemak en plezier te leiden37.

Het Nieuwe Testament, maar is gevuld met het tweede deel van de waarheid: De roep om te sterven met Gemaakt door Christus. Paulus schrijft: “Ons oude zelf werd met hem gekruisigd.”37 Het kruis is niet alleen een plaats waar Christus stierf

voor 2000 jaar geleden; Het is de plek waar ik sterf voor mezelf elke dag. Zijn dood redt ons van de eeuwige straf van de zonde, maar het redt ons niet van het dagelijkse proces om onze zondige natuur ter dood te brengen. Zijn offer is wat ons de kracht geeft om het te doen. Dit is een oproep weg van een leven van troost en naar een leven van authentiek, opofferend discipelschap.

Hoe kan het kruis hoop en genezing brengen in mijn persoonlijke pijn?

Een van de diepste vragen waar we voor staan is: "Waar is God in mijn lijden?" Het kruis geeft ons geen gemakkelijk antwoord, maar het geeft ons een krachtig antwoord. Het belooft geen leven vrij van pijn, maar het belooft dat God met ons is in onze pijn en dat Hij het kan verlossen voor een glorieus doel. Het kruis is geen teken van Gods afwezigheid in ons lijden; Het is het ultieme bewijs van Zijn aanwezigheid.

Deze waarheid wordt het krachtigst gezien in het leven van degenen die door de donkerste valleien hebben gelopen en daar de hoop van het kruis hebben gevonden. Eén persoon, te midden van een levensveranderende crisis, werd herinnerd aan de eenvoudige, fundamentele waarheid van het kruis: God “had mij lief voordat ik Hem liefhad en gaf zijn meest gewaardeerde bezit op om een plaats in de eeuwigheid voor mij veilig te stellen”.38 Dit basisgeloof werd het anker dat hen door de storm stabiel hield.

Een andere krachtige getuigenis komt van de vrouw van een voorganger die de onvoorstelbare pijn van het verraad van haar man, een plotselinge scheiding en een volledige mentale ineenstorting heeft doorstaan. Twee decennia lang voelde ze zich verlaten en gestraft door God. Haar genezing kwam eindelijk toen ze een krachtig besef had: Haar lijden was het antwoord van God op een gebed dat ze lang geleden had gebeden, een gebed dat door Hem moest worden gebruikt voor Zijn glorie. Ze begreep dat God haar had toegestaan om op haar eigen “reis naar het kruis” te gaan, een volledige “dood aan zichzelf” die haar oude identiteit wegnam, zodat Hij haar een “nieuwe identiteit” kon geven die volledig in Hem was geworteld.39

Het kruis herkadert de betekenis van lijden volledig. Het toont ons een God die niet ver van onze gebroken wereld is gebleven, maar erin is binnengegaan in de persoon van Jezus, de “mens van verdriet”.40 Omdat Hij leed, begrijpt Hij onze pijn. Omdat Hij leed, kan Hij onze pijn verlossen. De belofte van het kruis is niet dat we zullen worden gespaard van lijden, maar dat ons lijden, wanneer het aan Hem wordt overgegeven, een instrument in Zijn handen kan worden. Net zoals Zijn ultieme lijden aan het kruis leidde tot de glorie van de opstanding, kunnen onze eigen "kruisen" juist de plaatsen worden waar God nieuw leven, dieper geloof en een groter doel in ons en door ons voortbrengt. Dit is de hoop die ons door elk proces kan ondersteunen.

Hoe kan ik het kruis uitleggen aan mijn kinderen en vrienden?

Het delen van de levensveranderende boodschap van het kruis is een van de grootste privileges die we als gelovigen hebben. Maar het kan ook ontmoedigend aanvoelen. Hoe verklaren we zo'n krachtig mysterie aan een klein kind? Hoe praten we erover met een vriend die ons geloof niet deelt? De sleutel is om beide gesprekken te benaderen met eenvoud, gevoeligheid en een diep vertrouwen op de leiding van de Heilige Geest.

Wanneer Het kruis uitleggen aan kinderen, de nadruk moet altijd liggen op Gods liefde. De kernboodschap kan heel eenvoudig zijn: "Jezus is Gods Zoon en Hij houdt zoveel van ons. Alle verkeerde dingen die we doen, die de Bijbel zonde noemt, maakten een scheiding tussen ons en God. Omdat Hij van ons houdt, koos Jezus ervoor om aan het kruis te sterven om de straf voor onze zonden op zich te nemen, zodat we vergeven konden worden en voor altijd vrienden met God konden zijn.”41 Het is belangrijk om te benadrukken dat Jezus krachtig genoeg was om te stoppen met wat er gebeurde, maar Hij

kozen Om daarmee door te gaan vanwege Zijn grote liefde.41 En we mogen een kind nooit achterlaten met het verdriet van Goede Vrijdag. Voltooi het verhaal altijd met de vreugde van Pasen: “Maar daar eindigt het verhaal niet! Na drie dagen kwam Jezus weer tot leven en bewees dat Hij machtiger is dan zonde en dood!”.40

Wanneer Het kruis uitleggen aan een vriend die geen gelovige is, kan het nuttig zijn om op gemeenschappelijke basis te beginnen. De kruisiging van een man genaamd Jezus van Nazareth door de Romeinen is een historisch feit dat door bijna alle historici, inclusief niet-christelijke, wordt geaccepteerd.27 Dit kan een niet-bedreigend toegangspunt tot het gesprek zijn. Van daaruit kunt u vanuit een christelijk perspectief het “waarom” achter deze historische gebeurtenis zachtjes uitleggen. Je zou zoiets kunnen zeggen als: “Christenen geloven dat deze historische gebeurtenis Gods antwoord was op een probleem dat we allemaal voelen — het feit dat de wereld, en wijzelf, kapot zijn. De Bijbel noemt dit “zonde”. Het kruis laat zien hoe serieus God die gebrokenheid neemt, maar het laat ook zien hoe ongelooflijk lang Hij uit liefde zou gaan om het te repareren en een weg te banen voor ons om met Hem verzoend te worden.”15

Misschien wel een van de meest overtuigende punten om te delen is de pure onwaarschijnlijkheid van het verhaal. Je zou kunnen uitleggen: “In de oudheid was gekruisigd worden de meest beschamende dood die je je maar kunt voorstellen. Het is het laatste wat je zou verzinnen als je een religie zou beginnen. Het feit dat de eerste christenen deze gênante dood verkondigden als het middelpunt van hun geloof, suggereert dat zij de waarheid vertelden over iets waarvan zij daadwerkelijk getuige waren geweest.”28

In elk gesprek is de belangrijkste stap bidden. Voordat je spreekt, praat met God over de persoon met wie je gaat spreken. Vraag om wijsheid, om de juiste woorden en om de Heilige Geest om hun hart te openen voor de waarheid.44 Ons doel is niet om een argument te winnen, maar om iemand liefdevol en nederig voor te stellen aan de persoon van Jezus Christus, die hen zo liefhad dat Hij Zijn leven voor hen gaf aan het kruis.