Hoe groot was het kruis van Jezus en hoeveel woog het?



  • De evangeliën geven geen afmetingen, gewicht of houtsoort voor het kruis van Jezus, dus elk cijfer dat we hebben is een latere schatting.
  • De meeste moderne schattingen plaatsen de dwarsbalk, het deel dat Jezus waarschijnlijk droeg, op 20 tot 57 kilogram (44 tot 125 pond), en een artikel uit 1986 in het Journal of the American Medical Association gaf 34 tot 57 kg aan.
  • Voor het hele kruis variëren de schattingen van ongeveer 75 kilogram (165 pond), in een studie uit 1870, tot ruim boven de 136 kilogram (300 pond).
  • Die studie naar de relikwieën, gepubliceerd in Parijs, ging uit van een dennenhouten kruis van 3 tot 4 meter (10 tot 13 voet) hoog met een dwarsbalk van 2 meter, en concludeerde dat alle bekende relikwieën samen ongeveer 4 liter hout besloegen, minder dan een veertigste van zo'n kruis.
  • Romeinse kruisen waren over het algemeen laag, hoewel een oude traditie, die de Catholic Encyclopedia twijfelachtig noemt, uitgaat van 4,80 meter (15 voet 9 inch). Men denkt meestal dat de veroordeelde alleen de dwarsbalk droeg, de patibulum, maar geleerden debatteren over hoe sterk het oude bewijsmateriaal is.
  • Het Griekse woord Stauros betekende eerst een rechtopstaande paal en tegen de tijd van de evangeliën ook een kruis. Romeinse schrijvers beschrijven kruisen van verschillende vormen, en christenen uit de tweede eeuw beschreven er een met een dwarsbalk.

Niemand heeft het kruis van Jezus opgemeten, en de evangeliën vertellen ons noch de grootte, noch het gewicht ervan. De meeste moderne schattingen stellen de dwarsbalk, het deel dat hij waarschijnlijk droeg, op 20 tot 57 kilogram (44 tot 125 pond), en het hele kruis op 80 tot meer dan 136 kilogram (176 tot meer dan 300 pond). Romeinse kruisen waren over het algemeen laag.

Johannes zegt alleen dat Jezus naar buiten ging “terwijl hij zijn kruis droeg” (Johannes 19:17), en de apostelen gaven minder om het hout dan om wat het droeg. Petrus vatte dat in één regel samen: “die onze zonden in zijn lichaam zelf gedragen heeft aan het hout” (1 Petrus 2:24). Geleerden discussiëren nog steeds over de balk, maar Petrus heeft ons al verteld wat erop gelegd werd.

Dit zijn de gepubliceerde schattingen en hun herkomst:

Bron size gewicht
Een oude traditie, die de Catholic Encyclopedia (1908) “enigszins twijfelachtig” noemt 4,80 m lang; een tweede maat, waarschijnlijk de dwarsbalk, 2,30–2,60 m Niet vermeld
Rohault de Fleury, uit zijn catalogus van de relikwieën (Parijs, 1870) 3–4 m hoog; dwarsbalk 2 m hele kruis ongeveer 75 kg, in dennenhout
Edwards, Gabel en Hosmer, Journal of the American Medical Association (1986) Niet vermeld dwarsbalk 34–57 kg; hele kruis waarschijnlijk ruim boven de 136 kg
Frederick Zugibe, forensisch patholoog, zoals gerapporteerd door Aleteia (2026) Niet vermeld dwarsbalk ongeveer 22 kg; hele kruis 80–90 kg
Aleteia (2026), samenvatting van Agnès Vinas, een voormalig lerares klassieke talen; er wordt niet vermeld wiens schatting dit is Niet vermeld dwarsbalk 20–30 kg
El Debate, een Spaanse krant (2023), zonder bron Niet vermeld dwarsbalk bijna 70 kg (154 lb)

Geen van deze cijfers is afkomstig van een opgemeten kruis: Rohault de Fleury veronderstelde bijvoorbeeld een dennenhouten kruis van 3 tot 4 meter hoog, met een gewicht van ongeveer 75 kilogram, en berekende daarvan het volume. De cijfers uit 1986 zijn gebaseerd op twee oudere boeken die William Edwards, een patholoog van de Mayo Clinic, en zijn co-auteurs citeren, Pierre Barbet’s Een dokter op Golgotha en de Wycliffe Bijbelencyclopedie. Zelfs als we het cijfer van de krant, dat geen bron vermeldt, buiten beschouwing laten, is de zwaarste schatting voor de dwarsbalk bijna drie keer zo hoog als de lichtste.

Wat zeggen de evangeliën over het kruis?

Ze vertellen ons wat er met het kruis werd gedaan en laten de afmetingen weg. Jezus ging naar buiten “terwijl hij zijn kruis droeg” (Johannes 19:17), en de soldaten dwongen een voorbijganger, “een zekere Simon van Cyrene”, “om zijn kruis te dragen” (Marcus 15:21). Het artikel over wie hielp Jezus het kruis dragen vertelt wie Simon was. Pilatus “schreef een opschrift en zette dat op het kruis”, in het “Hebreeuws, Grieks en Latijn” (Johannes 19:19–20), en Mattheüs zegt dat de soldaten “boven zijn hoofd zijn beschuldiging [lieten] aanbrengen, geschreven: Dit is Jezus, de Koning van de Joden” (Mattheüs 27:37).

Een paar andere details raken het kruis zelf. Toen Jezus stierf, vulde een man “een spons met azijn, stak die op een rietstok en gaf hem te drinken” (Marcus 15:36); Johannes zegt dat de spons “op hysop” werd gezet en “aan zijn mond” (Johannes 19:29). Na de opstanding sprak Thomas over “het teken van de nagels” in Jezus’ handen (Johannes 20:25), en de nagels hebben hun eigen artikel, hoe groot waren de nagels waarmee Jezus gekruisigd werd. De apostelen noemden het kruis ook een boom: “die gij vermoord hebt door hem aan een hout te hangen” (Handelingen 5:30), en “hijzelf heeft onze zonden in zijn lichaam gedragen op het hout” (1 Petrus 2:24).

Hoe hoog was het kruis van Jezus?

Waarschijnlijk niet erg hoog, als het leek op de kruisen die de Romeinen gewoonlijk opstelden. Het artikel van de Catholic Encyclopedia over de archeologie van het kruis zegt dat “het kruis, vooral in de vroegere tijden, over het algemeen laag was”, en dat het alleen in uitzonderlijke gevallen hoger werd geplaatst. De Romeinse historicus Suetonius vertelt over één geval, toen Galba voor een misdadiger een kruis beval dat veel hoger was dan de andere en het wit liet schilderen. Edwards en zijn co-auteurs spreken van “het gebruikelijke lage kruis”, laag genoeg, zo betogen zij, voor de speer van een soldaat van 1,5 tot 1,8 meter (5 tot 6 voet) lang om de borst van de man erop te bereiken.

De evangeliën passen bij een laag kruis zonder het te bewijzen, omdat de spons met azijn Jezus’ mond bereikte op een rietstok (Marcus 15:36), maar geen enkel evangelie zegt hoe lang de rietstok was. De schattingen voor Jezus’ kruis variëren van 3 tot 4 meter (10 tot 13 voet) in de studie van Rohault de Fleury tot 4,80 meter (15 voet 9 inch) in de oude traditie, en geen van hen zegt hoeveel van de staander in de grond stond.

Hoe zwaar was het kruis dat Jezus droeg?

Volgens de meeste schattingen in de tabel woog de dwarsbalk alleen al 20 tot 57 kilogram (44 tot 125 pond). Het artikel uit 1986 redeneert vanuit het hele kruis naar de dwarsbalk: “Aangezien het gewicht van het hele kruis waarschijnlijk ruim boven de 300 lb. (136 kg) lag, werd alleen de dwarsbalk gedragen.” Die balk, “met een gewicht van 75 tot 125 lb. (34 tot 57 kg)”, werd “over de nek van het slachtoffer gelegd en in evenwicht gehouden langs beide schouders.” Elk cijfer hangt af van de grootte en het hout dat de auteur veronderstelde. De lichtere schattingen gaan uit van een kleiner kruis: ongeveer 22 kilogram voor de dwarsbalk en 80 tot 90 voor het geheel in de schatting van Zugibe, zoals Aleteia rapporteert, en ongeveer 75 kilogram voor het hele kruis in die van Rohault de Fleury. De bijna 70 kilogram (154 pond) voor de dwarsbalk van El Debate staat ver af van de rest, en de krant zegt niet waar dit vandaan komt.

Droeg Jezus het hele kruis of alleen de dwarsbalk?

Waarschijnlijk droeg hij alleen de dwarsbalk, wat de gebruikelijke opvatting is, hoewel het oude bewijsmateriaal daarvoor dun is. De Catholic Encyclopedia zegt dat de veroordeelde “het kruis, of ten minste de dwarsbalk ervan, naar de plaats van executie moest dragen”, en het artikel uit 1986 zegt dat de staander “permanent geplaatst” was buiten de stadsmuren, wachtend op de balk. Het Latijnse woord voor de balk was patibulum, en de Romeinse schrijver Seneca gebruikt het wanneer hij de kruisen van zijn tijd opsomt: sommige mannen, schrijft hij, hadden hun armen uitgestrekt op een patibulum, wat zijn Engelse vertaler weergeeft als “een gevorkte galg”.

Ruben van Wingerden, die het debat bespreekt in Nieuwe Testament Studies in 2020, merkt op dat de visie van de dwarsbalk “vaak wordt aangenomen en beargumenteerd door John Granger Cook”, terwijl Gunnar Samuelsson betoogde “dat we in het duister tasten over de exacte aard” van wat Jezus droeg. Van Wingerden onderzocht acht Latijnse teksten die voor het gebruik worden geciteerd en betoogt dat “slechts vier van deze bronnen moeten worden geteld als verwijzend naar ‘traditionele’ kruisdragende praktijken.” De traditionele route is ongeveer 500 tot 650 meter (1.640 tot 2.130 voet) lang, en hoe ver Jezus zelf het kruis droeg wordt behandeld in Hoe ver Jezus zijn kruis droeg.

Welke vorm had het kruis van Jezus?

Het woord dat de evangeliën gebruiken is Stauros. In het oudere Grieks, van Homerus tot Thucydides, betekende het een “rechtopstaande paal of staak”, zoals het standaard Griekse lexicon van Liddell en Scott vermeldt, en tegen de tijd van de evangeliën betekende het ook een “kruis, als het instrument van kruisiging.” Het lexicon merkt ook op dat de schrijver Lucianus de vorm vergeleek met de Griekse letter T. De Romeinen hielden zich ook niet aan één ontwerp. “Ik zie voor mij kruisen die niet allemaal gelijk zijn, maar door verschillende volkeren verschillend gemaakt”, schreef Seneca, en Josephus, die het Romeinse beleg van Jeruzalem onder Titus beschrijft, zegt dat Romeinse soldaten hun gevangenen aan kruisen nagelden “de een op de ene manier, en de ander op de andere.”

Er worden meestal drie vormen onderscheiden:

vorm Vorm Bewijs dat Jezus eraan stierf
Enkele staak (crux simplex) Een rechtopstaande paal zonder dwarsbalk De oudere betekenis van Stauros; de lezing van Jehovah’s Getuigen
T-vormig kruis (crux commissa, tau-kruis) De dwarsbalk rust op de bovenkant van de staander Lucianus en Tertullianus vergelijken het kruis met de letter T; Edwards en zijn coauteurs denken dat de Romeinen in Palestina de voorkeur gaven aan deze vorm
Latijns kruis (crux immissa) De staander steekt boven de dwarsbalk uit Het opschrift dat “boven zijn hoofd” werd geplaatst (Mattheüs 27:37); Justinus de Martelaar en Irenaeus beschrijven dit

Tegen de tweede eeuw beschreven christelijke schrijvers de vorm al. Justinus de Martelaar, die in het midden van die eeuw schreef, beschrijft een kruis waarin “de ene balk rechtop is geplaatst, waarvan het hoogste uiteinde omhoog is gebracht tot een hoorn, wanneer de andere balk erop is bevestigd, en de uiteinden aan beide zijden verschijnen als hoorns die aan de ene hoorn zijn verbonden.” Irenaeus, bisschop van Lyon laat in dezelfde eeuw, schrijft: “De vorm van het kruis zelf heeft ook vijf uiteinden, twee in de lengte, twee in de breedte, en één in het midden, waarop [laatstgenoemde] de persoon rust die door de nagels is bevestigd.” Tertullianus, begin derde eeuw, vergelijkt het met een letter: “de Griekse letter Tau en onze eigen letter T is de vorm van het kruis zelf.” Degenen die vasthouden aan de T-vorm verklaren het deel boven Jezus’ hoofd als het opschriftbord zelf.

Edwards en zijn coauteurs wegen beide opties af: het bewijs “wijst er sterk op dat het lage Tau-kruis de voorkeur genoot van de Romeinen in Palestina ten tijde van Christus,” maar “het Latijnse kruis en andere vormen kunnen ook zijn gebruikt.” Samuelsson concludeerde na bestudering van de oude Griekse, Latijnse en Hebreeuwse teksten dat “de verslagen over de dood van Jezus opvallend summier zijn.”

Hoe de kerken het afbeelden

Orazio Marucchi, een katholieke archeoloog die christelijke archeologie doceerde in Rome, hield in zijn artikel uit 1908 voor de Catholic Encyclopedia vol dat Jezus stierf aan de Latijnse vorm: “Het was aan een kruis als dit dat Christus werkelijk stierf, en niet, zoals sommigen zouden beweren, aan een crux commissa.” Hij merkt op dat deze vorm degene is die “meestal wordt afgebeeld op christelijke monumenten van alle tijden.”

Een parochie van de Russisch-Orthodoxe Kerk in het Buitenland legt de drie dwarsbalken van het kruis dat zij gebruiken als volgt uit: “De bovenste balk is het opschriftbord dat Pilatus beval als spotternij boven het hoofd van Christus aan het kruis te hangen,” en “De middelste balk is die waaraan de handen van de Heer werden genageld.” Over de schuine onderste balk, de voetensteun, zegt zij: “Er is enige twijfel of deze werkelijk aan het kruis van Christus zat, maar het wordt erkend als een noodzakelijk attribuut van het kruis.”

Jehovah’s getuigen interpreteren het bewijs anders. Hun officiële website zegt dat “de Bijbel het instrument van Jezus’ dood niet beschrijft, dus niemand kan de vorm met absolute zekerheid kennen. Toch biedt de Bijbel bewijs dat Jezus niet aan een kruis stierf, maar aan een rechtopstaande paal.” Zij wijzen op de betekenis van Stauros en op xylon, het Griekse woord in Handelingen 5:30 en 1 Petrus 2:24, dat volgens hen “hout,” “balk,” “paal” of “boom” betekent, en zij gebruiken het kruis niet in hun aanbidding.

Had het kruis een zitje of een voetensteun?

Justinus en Irenaeus noemen beide een uitsteeksel in het midden van de staander, en Justinus zegt dat dit het deel is “waaraan degenen die gekruisigd worden, worden opgehangen.” Het artikel uit 1986 zegt dat zo’n “ruwe zitting (sedile of sedulum), vaak halverwege de stipes was bevestigd”, de staander. Een voetensteun is minder zeker, want het artikel zegt dat een blok voor de voeten “slechts zeer zelden, en waarschijnlijk later dan de tijd van Christus” werd gebruikt, en de Catholic Encyclopedia zegt over de voetensteun die in schilderijen te zien is “dat het ooit bestaan heeft is zeer twijfelachtig.” De hierboven geciteerde orthodoxe parochie erkent dezelfde twijfel en houdt de voetensteun toch op haar kruis als “waardig voor verering.”

Van welk hout was het kruis gemaakt?

De evangeliën zeggen het niet, en het enige antwoord met een test erachter komt van de relikwieën. Volgens de Catholic Encyclopedia: “Een microscopisch onderzoek van de fragmenten van het Kruis die over de wereld verspreid zijn in de vorm van relikwieën onthult het feit dat het gemaakt was van een dennenboom”, de bevinding van de studie van Rohault de Fleury uit 1870.

Dezelfde studie gaf antwoord aan schrijvers die beweerden dat de relikwieën van het kruis, als ze bij elkaar zouden worden gevoegd, “qua volume vergelijkbaar zouden zijn met een slagschip.” Rohault de Fleury catalogiseerde elk relikwie dat hij kon vinden en telde iets meer dan 4.000.000 kubieke millimeter hout, ongeveer 4 liter. Voor zijn veronderstelde kruis van dennenhout berekende hij 178.000.000 kubieke millimeter, of 178 liter. De bekende relikwieën kwamen uit op minder dan een veertigste van één kruis, en zelfs rekening houdend met verloren of over het hoofd geziene stukken, zegt de Catholic Encyclopedia, zouden ze niet aan een derde komen.

Wat zijn de verhoudingen van een christelijk kruis?

De kruisen die voor kerken en huizen worden gemaakt, volgen gebruikelijke verhoudingen in plaats van een opgemeten origineel. De Catholic Encyclopedia beschrijft de twee klassieke: in het Latijnse kruis “is de dwarsbalk meestal op twee derde van de hoogte van de verticale balk geplaatst”, terwijl het Griekse kruis, dat het “gelijkzijdig” noemt, “de dwarsbalk halverwege de verticale balk heeft.” Als het tweede cijfer van de oude traditie de dwarsbalk is, was de staander ongeveer twee keer zo lang. Het kruis met drie balken van de Russisch-orthodoxe parochie voegt het opschriftbord boven de dwarsbalk toe en de schuine voetensteun eronder. Wat de verhoudingen ook zijn, elk kruis dat we aan een muur hangen staat voor een balk die niemand dacht op te meten, en voor degene die hem droeg. Jesaja had het lang daarvoor al gezegd: “Voorwaar, hij heeft onze smarten gedragen en onze leed gedragen” (Jesaja 53:4, KJV).





Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...