Calvarie betekent schedel: Het is het Latijn voor Golgotha, en het is één vers

Calvarie betekent schedel. Het is het Latijnse woord schedel, als vertaling van het Griekse Kranion, als vertaling van het Aramese Golgotha — en het komt precies één keer voor in de Engelse Bijbel, in Lucas, in de King James-vertaling. Elk ander Evangelie noemt het Golgotha, en de meeste moderne versies noemen het simpelweg de Schedel.

Dus het tederste woord dat we bezitten is helemaal geen plaatsnaam. Het is iemands beschrijving van een rots.

Lucas schrijft dat toen ze bij de plaats kwamen die de Schedel heet, ze hem daar kruisigden met de misdadigers, één aan de rechterkant en één aan de linkerkant. Hiëronymus, die dat naar het Latijn vertaalde, gebruikte Plaats van de schedel. De vertalers van de King James namen het Latijn over in plaats van het Grieks te vertalen, en zo kwam Calvarie in het Engels terecht en bleef het daar.

Matteüs, Marcus en Johannes behouden het Aramees en verklaren het voor hun lezers: Golgotha, wat de plaats van een schedel betekent. De evangelieschrijvers verwachtten blijkbaar dat hun publiek het woord niet zou kennen, en het wel zou willen weten.

Waarom het zo werd genoemd, heeft niemand opgeschreven. We moeten het doen met twee gissingen — de vorm van de rotsformatie, of de aard van de activiteiten die daar plaatsvonden — en een middeleeuwse traditie dat de schedel van Adam eronder begraven lag, wat prachtig is, en laat, en niet in de tekst staat.

Waar de tekst wel op aandringt is de locatie, en dat aandringen is eerder theologisch dan geografisch. De brief aan de Hebreeën zegt dat Jezus buiten de poort leed — buiten de stad, buiten het kamp, op de plaats waar de lichamen van de zondoffers werden verbrand.

Romeinen kruisigden mensen langs wegen, op ooghoogte, waar het verkeer was. Het was bedoeld om gezien te worden op weg naar de markt, door mensen die boodschappen deden. Wat Golgotha ook was, het was openbaar en het was buiten de muur, en we moeten geen van beide feiten negeren: hij werd geplaatst waar de stad haar afval wierp, en waar iedereen kon toekijken.

De traditionele locatie ligt in de Heilig Grafkerk, geïdentificeerd in de jaren 320 toen Helena, de moeder van Constantijn, naar Jeruzalem kwam om ernaar te zoeken. De identificatie is niet zo fragiel als het klinkt. De plek lag in de eerste eeuw buiten de stadsmuur en werd door een latere muur naar binnen gehaald; er was een tempel voor Venus overheen gebouwd, wat het soort ding is dat een herinnering bewaart in plaats van uitwist; en bij opgravingen zijn steengroeven en graven uit de eerste eeuw onder het gebouw gevonden, wat precies is wat de Evangeliën beschrijven — een tuin met een nieuw graf erin, vlakbij.

De andere kandidaat is de Graftuin, ten noorden van de Damascuspoort, waar een rotswand overtuigend op een schedel lijkt. Het werd in de negentiende eeuw voorgesteld en is sindsdien geliefd bij bezoekers, deels omdat het er stil en groen is en de Heilig Grafkerk dat niet is. Archeologisch gezien is het veel zwakker: de graven daar lijken enkele eeuwen ouder dan de eerste eeuw, wat de verkeerde richting is voor een graf dat de Evangeliën nieuw noemen.

Beide zijn de moeite waard om te bezoeken, en de meesten van ons die in een van beide hebben gestaan, dachten op dat moment aan iets heel anders. Slechts één van beide is waarschijnlijk.

Is Calvarie dezelfde plaats als Golgotha?

Ja, precies dezelfde. Golgotha is het Aramees, Calvarie is het Latijn, en beide betekenen schedel. De twee woorden hebben nooit naar verschillende plaatsen verwezen; het is één heuvel in twee talen.

Waarom komt Calvarie slechts één keer voor in de Bijbel?

Omdat het een Latijns woord is dat in het Engels terechtkwam door de manier waarop de King James-vertaling met Lucas omging. Matteüs, Marcus en Johannes gebruiken allemaal Golgotha, en de meeste moderne vertalingen vertalen het Grieks direct als “de Schedel”, dus Calvarie verdwijnt er volledig uit.

Was Calvarie een heuvel?

De Evangeliën zeggen dat nooit. Ze noemen het een plaats, geen heuvel, en de verhoging die we ons allemaal voorstellen komt uit hymnen en schilderijen in plaats van uit de tekst. De traditionele locatie is een bescheiden rotsachtige verhoging, geen berg.

Wat betekent “Mount Calvary” dan?

Het is devotionele taal in plaats van bijbelse. De uitdrukking kreeg voet aan de grond in christelijke hymnen en kunst, waar een verhoogd silhouet tegen de lucht iets zegt wat de platte waarheid niet doet. Het is een goed beeld. Het is geen citaat.

We hebben het woord al eeuwenlang op muziek gezet. Het staat in onze hymnen, op onze kerken, boven de deuren van ziekenhuizen. Het is een van de tederste woorden geworden die het geloof bezit.

En daaronder betekent het nog steeds schedel. Een kale plek buiten een stadsmuur, door iemand vernoemd naar de vorm van de steen, gebruikt door een rijk voor de sterfgevallen waar mensen langs moesten lopen en die ze moesten zien.

Dat is waar het gebeurde. Niet in een heiligdom, niet op een altaar dat voor dat doel was voorbereid, maar aan de kant van de weg, op een vuilnisbelt, in het volle zicht van iedereen die naar huis ging voor het avondeten.

Wat eigenlijk het hele verhaal is. Hij ging naar de plek waar dingen worden weggegooid en kwam niet op dezelfde manier terug.

• Waar werd Jezus gekruisigd?
• Bijbelverzen over het eeuwige leven
• Waar is het graf van Jezus?