17 Bijbelverzen over het bemoedigen van anderen

1 Tessalonicenzen 5:11

“Moedig elkaar daarom aan en bouw elkaar op, zoals u trouwens doet.”

Reflectie: Paulus schrijft aan de gemeente in Tessalonica na een passage over de dag van de Heere, en het “Daarom” wijst terug naar vers 10: Christus “is voor ons gestorven, opdat wij, of wij nu waken of slapen, samen met Hem zouden leven.” Hij voegt eraan toe “zoals u trouwens doet”, dus de gemeente deed al wat hij beveelt.

1 Tessalonicenzen 5:14

“En wij smeken u, broeders en zusters, wijs de onruststokers terecht, bemoedig de moedelozen, help de zwakken, wees geduldig met iedereen.”

Reflectie: Een paar regels later geeft Paulus de hele gemeente vier instructies voor vier soorten mensen: waarschuw de luie en ontwrichtende mensen, bemoedig de moedelozen, help de zwakken, wees geduldig met iedereen. Bemoediging heeft hier een specifiek doel, de persoon die de moed heeft verloren, en het wordt apart gehouden van de waarschuwing die bedoeld is voor de luie mensen. Vers 15 sluit de lijst af: “streef altijd naar het goede voor elkaar en voor iedereen.”

1 Tessalonicenzen 4:18

“Troost elkaar dan met deze woorden.”

Reflectie: “Deze woorden” zijn de leer die zojuist is gegeven over gelovigen die gestorven zijn. Paulus schreef dit zodat de gemeente niet zou “treuren zoals de anderen, die geen hoop hebben” (4:13), en hij vertelde hen dat de doden in Christus zullen opstaan en “wij altijd bij de Heere zullen zijn” (4:17). De “woorden” waarmee ze elkaar moeten bemoedigen, zijn die leer.

Hebrews 3:13

“Maar vermaan elkaar elke dag, zolang men van een 'vandaag' spreekt, opdat niemand van u verhard wordt door de misleiding van de zonde.”

Reflectie: Het vers ervoor waarschuwt tegen “een boos, ongelovig hart, dat afwijkt van de levende God” (3:12). “Vandaag” komt uit de woorden die in de verzen 7-11 worden geciteerd: “Heden, als u Zijn stem hoort, verhard uw hart niet”, en de schrijver verandert ze in een dagelijkse taak voor de gemeente: elk lid bemoedigt de anderen zodat niemand van hen verhard wordt.

Hebreeën 10:24-25

“En laten wij op elkaar letten door elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken. Laten wij het onderling samenkomen niet nalaten, zoals sommigen de gewoonte hebben, maar elkaar bemoedigen, en dat zoveel te meer naarmate u de dag ziet naderen.”

Reflectie: Dit is de derde van drie “laten wij”-zinnen: naderen tot God (10:22), vasthouden aan de hoop die wij belijden (10:23), en overwegen hoe we elkaar kunnen aansporen. De bemoediging is verbonden met het samenkomen, waarvan de schrijver zegt dat sommigen ermee gestopt waren, en het moet toenemen “naarmate u de dag ziet naderen.”

Romeinen 14:19

“Laten we daarom alles in het werk stellen om te doen wat leidt tot vrede en onderlinge opbouw.”

Reflectie: Onderlinge opbouw betekent elkaar opbouwen. Paulus schrijft dit midden in een geschil in de Romeinse gemeente over eten en wijn, en de volgende verzen passen het toe: “Breek niet omwille van voedsel het werk van God af” (14:20), en het is beter om geen vlees te eten of wijn te drinken dan een broeder of zuster te laten struikelen (14:21). In dit hoofdstuk kan het opbouwen van een andere gelovige betekenen dat je een vrijheid opgeeft omwille van hen.

Efeziërs 4:29

“Laat geen ongezonde taal uit uw mond komen, maar alleen wat nuttig is voor de opbouw van anderen, naar hun behoeften, zodat het de hoorders ten goede komt.”

Reflectie: Het vers staat in een lijst van oude gewoonten om af te leggen en nieuwe om aan te trekken (4:25-32). Spraak wordt gemeten aan wat de hoorder nodig heeft: het moet “goed zijn tot opbouw, waar dat nodig is” en ten goede komen aan “hen die het horen.” Een paar verzen later eindigt de lijst: “Wees ten opzichte van elkaar vriendelijk en barmhartig, en vergeef elkaar, zoals ook God in Christus u vergeven heeft” (4:32).

Spreuken 12:25

“Angst drukt het hart neer, maar een vriendelijk woord vrolijkt het op.”

Reflectie: Het spreekwoord plaatst twee dingen naast elkaar: angst die het hart zwaar maakt en een vriendelijk woord dat het opbeurt. Het woord komt van iemand anders, wat het gezegde een beschrijving maakt van wat iemands spraak voor een ander kan doen.

Spreuken 16:24

“Genadige woorden zijn een honingraat, zoet voor de ziel en genezing voor de beenderen.”

Reflectie: De verzen 21-24 van dit hoofdstuk zijn een verzameling spreuken over spraak, waarvan er twee zeggen dat genadige woorden en wijze lippen “onderricht bevorderen” (16:21, 16:23). Vers 24 voegt het effect op de hoorder toe: genadige woorden zijn zoet als honing en brengen genezing “voor de beenderen”, voor het lichaam evenals voor de ziel.

Galaten 6:2

“Draag elkaars lasten, en vervul zo de wet van Christus.”

Reflectie: Het vers ervoor vertelt degenen “die door de Geest leven” om zachtmoedig iemand te herstellen die “betrapt is op een overtreding”, en om op zichzelf te letten terwijl ze dat doen (6:1). Elkaars lasten dragen vervult “de wet van Christus.” Drie verzen later voegt Paulus eraan toe dat “ieder zijn eigen vracht zal dragen” (6:5).

Romeinen 12:15

“Verheug u met hen die zich verheugen; treur met hen die treuren.”

Reflectie: De regel hoort bij een reeks korte geboden die volgt op “Laat de liefde ongeveinsd zijn” (12:9). Het vraagt om beide helften: delen in de vreugde van een ander en ook in hun verdriet. Het volgende vers gaat verder: “Wees eensgezind onder elkaar” en “wees niet hoogmoedig, maar houd u bij de nederigen” (12:16).

2 Korintiërs 1:3-4

“Gezegend zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheid en de God van alle vertroosting, Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wijzelf door God getroost worden.”

Reflectie: Paulus opent de brief door “de God van alle vertroosting” te prijzen, en stelt het doel vast van de vertroosting die hij heeft ontvangen: “opdat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn.” Vers 6 past het toe op zijn lezers: “worden wij vertroost, dan is dat voor uw vertroosting, die bewerkt wordt in het volharden in hetzelfde lijden dat ook wij lijden.”

Deuteronomy 3:28

“Maar geef Jozua bevelen, en bemoedig hem en versterk hem, want hij zal voor het aangezicht van dit volk de Jordaan oversteken, en hij zal hen het land dat u zult zien, doen beërven.”

Reflectie: Mozes had gesmeekt om de Jordaan over te steken en het land te zien (3:25), en de Heere weigerde: “Genoeg voor u… spreek tot Mij niet meer over deze zaak” (3:26). In plaats van de reis krijgt hij een taak: Jozua bevelen geven en hem “bemoedigen en versterken”, omdat Jozua het volk zal leiden naar het land dat Mozes alleen zal zien.

Jozua 1:9

“Heb Ik het u niet geboden? Wees sterk en moedig, wees niet bevreesd en wees niet ontsteld, want de HEERE, uw God, is met u, overal waar u heen gaat.”

Reflectie: Hier doet de Heere zelf de bemoediging, sprekend tot Jozua “na de dood van Mozes” (1:1), en de opdracht om sterk en moedig te zijn komt drie keer voor in de verzen 6, 7 en 9. Elke keer is de reden die wordt gegeven Gods aanwezigheid: “Zoals Ik met Mozes geweest ben, zal Ik met u zijn; Ik zal u niet loslaten en u niet verlaten” (1:5), en hier: “de Heere, uw God, is met u, overal waar u heen gaat.”

1 Samuel 23:16

“En Jonathan, de zoon van Saul, maakte zich klaar en ging naar David in Hores, en hij versterkte zijn hand in God.”

Reflectie: David hield zich schuil in de woestijn van Zif omdat Saul was uitgetrokken om zijn leven te zoeken (23:15). Jonathan, de eigen zoon van Saul, ging naar hem toe en “versterkte zijn hand in God.” Zijn woorden zijn opgetekend: “Wees niet bevreesd… U zult koning worden over Israël, en ik zal naast u de tweede zijn” (23:17), en de twee sloten een verbond voor het aangezicht van de Heere.

Acts 11:23

“Toen hij aankwam en zag wat de genade van God had gedaan, was hij blij en moedigde hij hen allen aan om met heel hun hart trouw te blijven aan de Heer.”

Reflectie: Toen het nieuws over nieuwe gelovigen in Antiochië Jeruzalem bereikte, stuurde de kerk Barnabas, die door de apostelen “zoon van aanmoediging” werd genoemd (Handelingen 4:36). Hij was blij met wat hij zag en spoorde de nieuwe gelovigen aan om trouw te blijven aan de Heer. Lucas beschrijft hem als “een goed man, vol van de Heilige Geest en geloof” en voegt eraan toe dat “een grote menigte mensen tot de Heer werd gebracht” (11:24).

Filippenzen 1:6

“in de vaste overtuiging dat Hij Die in u een goed werk is begonnen, dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus.”

Reflectie: Paulus schrijft aan de Filippenzen terwijl hij “in boeien” zit (1:7), en dankt God voor hun “gemeenschap in het evangelie vanaf de eerste dag tot nu toe” (1:5). Het vertrouwen dat hij hen biedt, rust op God, “hij die een goed werk in u is begonnen”, en kijkt vooruit naar de voltooiing ervan “tot de dag van Christus Jezus.”