19 Bijbelverzen over onzekerheid

Genesis 1:27

“Zo schiep God de mens naar zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen.”

Reflectie: Het vers komt bij de schepping van de mens, nadat God zegt: “Laat Ons mensen maken naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis” (Genesis 1:26). Het beeld wordt gegeven aan de mensheid als geheel, man en vrouw gelijk, en in het volgende vers zegent God hen en geeft Hij hen heerschappij over de levende wezens.

Psalm 139:14

“Ik loof u, omdat ik ontzagwekkend wonderbaarlijk gemaakt ben; wonderbaarlijk zijn uw werken, dat weet mijn ziel zeer wel.”

Reflectie: De psalmist spreekt tot God, en het vers is lofprijzing: “Ik loof U.” De regels eromheen beschrijven Gods werk vóór de geboorte: “U hebt mij in de schoot van mijn moeder geweven” (vers 13), en “Uw ogen zagen mijn ongevormd begin” (vers 16). Het vertrouwen rust op de Maker, “uw werken zijn wonderbaarlijk”, in plaats van op de eigen kwaliteiten van de psalmist.

Matteüs 10:29-31

“Worden niet twee mussen verkocht voor een penning? Toch zal niet één van hen op de grond vallen buiten de zorg van je Vader om. En zelfs de haren op je hoofd zijn alle geteld. Wees dus niet bang; jullie zijn meer waard dan vele mussen.”

Reflectie: Jezus zegt dit terwijl Hij de twaalf discipelen instrueert die Hij uitzendt, en vlak daarvoor vertelt Hij hen niet bang te zijn voor “wie het lichaam doden, maar de ziel niet kunnen doden” (vers 28). Het argument loopt van het mindere naar het meerdere: mussen die voor een cent worden verkocht, vallen niet buiten de zorg van de Vader, en de discipelen zijn meer waard dan vele mussen. Zelfs de haren op hun hoofd zijn geteld.

1 Samuël 16:7

“Maar de HEER zei tegen Samuel: ‘Kijk niet naar zijn uiterlijk of zijn rijzige gestalte, want ik heb hem afgewezen. De HEER kijkt niet naar wat de mens ziet; de mens kijkt naar het uiterlijk, maar de HEER kijkt naar het hart.’”

Reflectie: Samuël is naar Bethlehem gekomen om een van de zonen van Isaï tot koning te zalven, en bij het zien van Eliab neemt hij aan dat dit de aangewezene moet zijn. God zegt hem niet naar Eliab’s uiterlijk en lengte te kijken. Zeven zonen passeren en worden afgewezen, en de gekozene is de jongste, die was achtergebleven om op de schapen te passen. Het hoofdstuk beschrijft David vervolgens als iemand met “een mooi uiterlijk en knappe gelaatstrekken” (vers 12), dus het vers rekent uiterlijk niet tegen iemand aan; het zegt dat dit niet is waar de Heer naar kijkt.

Jeremia 1:5

“Voordat Ik u in de schoot vormde, kende Ik u, voordat u werd geboren, heb Ik u apart gezet; Ik heb u aangesteld als profeet voor de volken.”

Reflectie: Dit zijn de openingswoorden van Jeremia’s roeping, en zijn antwoord in het volgende vers is een bezwaar: “Ik weet niet hoe ik moet spreken; ik ben nog te jong.” God discussieert niet over zijn leeftijd. Hij zegt tegen Jeremia dat hij dat niet moet zeggen, belooft “Ik ben met u en zal u redden” (vers 8), en raakt zijn mond aan: “Ik heb mijn woorden in uw mond gelegd” (vers 9).

2 Timoteüs 1:7

“Want de Geest die God ons gegeven heeft, maakt ons niet timide, maar geeft ons kracht, liefde en zelfbeheersing.”

Reflectie: Paulus schrijft aan Timoteüs als gevangene (vers 8). Hij heeft zojuist het geloof van Timoteüs’ grootmoeder Loïs en moeder Eunice in herinnering geroepen en hem opgedragen “de gave van God aan te wakkeren, die in u is door de oplegging van mijn handen” (vers 6). Vreesachtigheid wordt afgezet tegen kracht, liefde en zelfbeheersing, en het vers dat volgt benoemt waartoe vreesachtigheid zou leiden: zich schamen voor het getuigenis over de Heer en voor Paulus zelf.

Jozua 1:9

“Heb Ik het u niet geboden? Wees sterk en moedig, wees niet bevreesd en wees niet ontsteld, want de HEERE, uw God, is met u, overal waar u heen gaat.”

Reflectie: God spreekt deze woorden tot Jozua, de helper van Mozes, na de dood van Mozes, terwijl Jozua op het punt staat het volk de Jordaan over te leiden. Het bevel “wees sterk en moedig” komt drie keer voor in het gedeelte (verzen 6, 7 en 9), telkens met iets eraan verbonden: het land dat God zwoer te geven, de wet die Mozes gaf, en Gods aanwezigheid waar Jozua ook gaat. Vers 5 plaatst die aanwezigheid in termen van zijn voorganger: “Zoals Ik met Mozes geweest ben, zo zal Ik met u zijn.”

2 Korintiërs 12:9

“Maar Hij heeft tegen mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen.”

Reflectie: Paulus had “een doorn in het vlees” gekregen om te voorkomen dat hij verwaand zou worden na grote openbaringen, en hij smeekte drie keer of die weggenomen mocht worden (verzen 7-8). Dit vers is het antwoord van de Heer, en het verwijdert de doorn niet. Paulus noemt de doorn niet. Hij concludeert: “wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig” (vers 10), en somt de zwakheden op waar hij nu in verheugd is: beledigingen, ontberingen, vervolgingen, moeilijkheden.

Efeziërs 2:10

“Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.”

Reflectie: De twee verzen ervoor stellen dat redding “door genade” is, “niet uit werken, opdat niemand roemt” (verzen 8-9). Goede werken verschijnen hier vervolgens, na de redding in plaats van als de oorzaak ervan: gelovigen zijn Gods maaksel, geschapen in Christus Jezus voor werken die God van tevoren heeft bereid.

2 Korintiërs 5:17

“Daarom, als iemand in Christus is, dan is hij een nieuwe schepping: het oude is voorbijgegaan, zie, alles is nieuw geworden!”

Reflectie: Paulus bereikt dit vers vanuit de dood van Christus “voor allen”, zodat zij die leven “niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem die voor hen gestorven is” (verzen 14-15). Uit die dood trekt hij twee conclusies: “wij kennen vanaf nu niemand meer naar het vlees” (vers 16), en dit vers, dat wie in Christus is, een nieuwe schepping is. Hij geeft toe dat hij Christus ooit ook naar het vlees kende.

1 Petrus 2:9

“Maar u bent een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk, een volk dat God zich tot zijn eigendom maakte, opdat u de deugden zou verkondigen van Hem die u uit de duisternis geroepen heeft tot zijn wonderbaarlijk licht.”

Reflectie: Petrus past titels op zijn lezers toe die bij een volk als geheel horen: uitverkoren, een koninklijk priesterschap, een heilig volk. Een paar verzen eerder is Jezus de levende Steen, “door mensen verworpen, maar bij God uitverkoren en kostbaar” (vers 4), en gelovigen zijn levende stenen die in hetzelfde huis worden gebouwd. Het volgende vers geeft de verandering in duidelijke bewoordingen: “U die eens geen volk was, maar nu het volk van God bent.”

Romeinen 8:38-39

“Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch machten, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere.”

Reflectie: Het gedeelte opent met vragen: “Als God voor ons is, wie zal tegen ons zijn?” en “Wie is degene die veroordeelt?” (verzen 31 en 34). Paulus antwoordt dat God rechtvaardigt en Christus pleit, en somt vervolgens op wat iemand zou kunnen afsnijden: verdrukking, benauwdheid, vervolging, honger, naaktheid, gevaar, zwaard. De afsluitende lijst reikt van dood en leven tot het heden en de toekomst, en niets daarvan kan gelovigen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus.

1 Johannes 4:18

“Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees buiten, want de vrees houdt verband met straf. Wie vreest, is niet volmaakt in de liefde.”

Reflectie: De angst die Johannes in gedachten heeft, is angst voor straf, en het vers ervoor noemt de gelegenheid: de liefde is volmaakt “opdat wij vrijmoedigheid hebben op de dag van het oordeel” (vers 17). Vers 16 baseert die vrijmoedigheid op Gods kant van de relatie: “wij kennen de liefde die God voor ons heeft, en geloven daarin.”

Hebreeën 4:16

“Laten wij dan met vrijmoedigheid naderen tot de troon van de genade, opdat wij barmhartigheid verkrijgen en genade vinden om geholpen te worden op het juiste tijdstip.”

Reflectie: Het “dan” kijkt terug naar vers 15: Jezus als hogepriester kan “meevoelen met onze zwakheden”, omdat Hij in alles verzocht is, maar zonder zonde. Het vertrouwen om tot God te naderen rust op die priester. Wat degene die nadert ontvangt, is barmhartigheid en genade “om ons te helpen op het juiste moment.”

Jesaja 41:10

“Wees niet bevreesd, want Ik ben met u; wees niet verschrikt, want Ik ben uw God. Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met Mijn rechterhand, die gerechtigheid brengt.”

Reflectie: God spreekt Israël aan als “mijn dienaar” en zegt: “Ik heb u uitverkoren en niet verworpen” (vers 9). Een paar regels later noemt Hij het volk “gij wormpje Jakob, volkje Israël” (vers 14), en benoemt zijn kleinheid in dezelfde adem als de belofte “Ikzelf zal u helpen.”

Zefanja 3:17

“De HEERE, uw God, is in uw midden, een Held die verlost. Hij zal Zich over u verblijden met vreugde, Hij zal zwijgen in zijn liefde, Hij zal Zich over u verheugen met gejuich.”

Reflectie: Het vers sluit een lied af dat na het oordeel tot Jeruzalem is gericht: “De Heer heeft uw straffen weggenomen” (vers 15). Tegen de stad wordt gezegd: “laat uw handen niet slap hangen” (vers 16). Eerder werd het volk verteld te zingen en te juichen (vers 14); hier verheugt God Zichzelf in hen en juicht over hen met gezang, en berispt Hij hen niet langer.

Psalm 56:4

“Als ik bevreesd ben, vertrouw ik op U.”

Reflectie: De psalmist wordt aangevallen, met vijanden die hem de hele dag “op de hielen zitten” (verzen 1-2). Het vers geeft de angst toe voordat het het vertrouwen uitspreekt: “Wanneer ik bevreesd ben.” Het volgende vers herhaalt het vertrouwen: “op God vertrouw ik en ik ben niet bevreesd”, en eindigt met een vraag die als antwoord niets verwacht: “Wat kan een sterveling mij doen?”

Psalm 73:26

“Bezwijkt mijn vlees en mijn hart, dan is God de rots van mijn hart en mijn deel voor eeuwig.”

Reflectie: De psalm begint met een vergelijking. De voeten van de schrijver waren bijna uitgegleden omdat hij jaloers was op de hoogmoedigen en de voorspoed van de goddelozen (verzen 2-3), en hij concludeerde: “Voorzeker, tevergeefs heb ik mijn hart rein gehouden” (vers 13). De ommekeer komt wanneer hij het heiligdom van God binnengaat (vers 17). Het vers geeft toe dat vlees en hart kunnen bezwijken en plaatst God in hun plaats: “de rots van mijn hart en mijn deel voor eeuwig.”

1 Petrus 5:7

“Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u.”

Reflectie: Het vers volgt op een oproep tot nederigheid: “God weerstaat de hoogmoedigen, maar geeft genade aan de nederigen,” en “Verneder u dan onder de krachtige hand van God, opdat Hij u op de juiste tijd verhoogt” (verzen 5-6). Het werpen van zorgen op God komt direct na het bevel om het verhoogd worden aan God en zijn timing over te laten. De gegeven reden is kort: “want Hij zorgt voor u.”