15 Bijbelverzen over onzekerheid

Spreuken 27:1

“Roem niet over de dag van morgen, want u weet niet wat een dag baren zal.”

Reflectie: Het gebod gaat over opscheppen: spreken over de resultaten van morgen alsof ze al in de hand liggen. De reden staat in dezelfde regel. Niemand weet wat een enkele dag zal brengen, dus niemand is in een positie om daarover op te scheppen.

James 4:14-15

“Waarom, u weet niet eens wat er morgen zal gebeuren. Wat is uw leven? U bent een damp die voor een korte tijd verschijnt en dan verdwijnt. In plaats daarvan zou u moeten zeggen: ‘Als de Heere wil, zullen wij leven en dit of dat doen.’”

Reflectie: Jakobus spreekt mensen aan die zeggen: “Vandaag of morgen zullen wij naar deze of die stad gaan, daar een jaar doorbrengen, handel drijven en winst maken” (vers 13). Hij laat de plannen staan en verandert de manier waarop ze worden uitgesproken, door “Als de Heere wil” en “wij zullen leven” toe te voegen. Vers 16 benoemt waartegen hij bezwaar maakt: opscheppen “in uw hoogmoedige plannen.”

Ecclesiastes 11:6

“Zaai uw zaad in de morgen, en laat uw hand in de avond niet rusten, want u weet niet wat zal slagen, dit of dat, of dat beide even goed zullen zijn.”

Reflectie: De conclusie van de Prediker komt aan het einde van een reeks dingen waarvan hij zegt dat mensen ze niet kunnen weten: welke ramp het land kan treffen (vers 2), het pad van de wind, hoe een lichaam zich in de schoot vormt, en “het werk van God” (vers 5). Vers 4 waarschuwt dat “Wie op de wind let, niet zal zaaien.” Zijn advies is om zowel 's morgens als 's avonds te zaaien, aangezien er niet te zeggen valt welk zaaisel zal slagen.

Matteüs 6:34

“Wees dan niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.”

Reflectie: Jezus beëindigt zijn onderwijs over zorgen over eten, drinken en kleding (Mattheüs 6:25-34) met dit vers. Daarvoor wijst hij naar de vogels en de veldbloemen en zegt: “uw hemelse Vader weet dat u deze dingen nodig hebt” (vers 32). De laatste zin erkent dat elke dag zijn eigen zorgen heeft en beperkt de zorg tot één dag tegelijk.

Hebrews 11:8

“Door het geloof is Abraham, toen hij geroepen werd om weg te trekken naar een land dat hij als erfdeel zou ontvangen, gehoorzaam geweest en vertrokken, zonder te weten waar hij terecht zou komen.”

Reflectie: Hebreeën kijkt terug naar Genesis 12:1, waar de Heere tegen Abram zei dat hij zijn land moest verlaten en moest gaan “naar het land dat Ik u wijzen zal,” zonder het te benoemen. Genesis 12:4 legt de reactie vast: “Toen ging Abram, zoals de Heere tot hem gesproken had.” De volgende verzen in Hebreeën voegen eraan toe dat hij in tenten in het beloofde land woonde “als een vreemdeling in een vreemd land.”

Isaiah 42:16

“Ik zal de blinden leiden op wegen die zij niet kenden, over onbekende paden zal ik hen gidsen; ik zal de duisternis voor hen in licht veranderen en de ruwe plaatsen effen maken. Dit zijn de dingen die ik zal doen; ik zal hen niet in de steek laten.”

Reflectie: De Heere spreekt nadat Hij heeft gezegd dat Hij “lange tijd” heeft gezwegen (vers 14). De paden in de belofte blijven onbekend en de reizigers worden nog steeds blind genoemd; wat verandert is dat de Heere hen leidt en de duisternis voor hen in licht verandert. Het vers sluit af met “Ik zal hen niet verlaten,” en vers 17 zet daar de schande tegenover van degenen die op afgoden vertrouwen.

Psalm 23:4

“Al gaat mijn weg door een dal vol schaduw van de dood, ik vrees geen kwaad, want U bent bij mij; Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.”

Reflectie: In deze psalm van David wordt door het dal gewandeld, en de reden die wordt gegeven om niet te vrezen is “U bent met mij.” In de verzen 1 tot 3 spreekt David over de Heere als “Hij”; bij dit vers begint hij rechtstreeks tot Hem te spreken. Het vers ervoor zegt dat de herder “mij leidt op de juiste paden.”

John 14:1

“Laat je hart niet in verwarring brengen. Vertrouw op God, vertrouw op mij.”

Reflectie: Jezus zegt dit tegen zijn discipelen terwijl Hij hen vertelt dat Hij weggaat om een plaats voor hen te bereiden (verzen 2-3). Thomas antwoordt met de onzekerheid duidelijk verwoord: “Heere, wij weten niet waar U heen gaat, en hoe kunnen wij de weg weten?” (vers 5). Jezus antwoordt: “Ik ben de weg en de waarheid en het leven” (vers 6).

Psalm 25:4-5

“Maak mij, Heer, uw wegen bekend, leer mij uw paden. Wijs mij de weg van uw waarheid en onderricht mij, want u bent de God die mij redt, op u blijf ik hopen, elke dag opnieuw.”

Reflectie: David richt dit gebed tot God, met het verzoek om Gods wegen te tonen, Zijn paden te leren en in Zijn waarheid te leiden. Dezelfde psalm vraagt om niet beschaamd te worden (vers 2) en vraagt God om niet te denken aan “de zonden van mijn jeugd” (vers 7), dus het verzoek om richting komt samen met een verzoek om genade. De hoop in vers 5 wordt “de hele dag” op God geplaatst.

Spreuken 3:5-6

“Vertrouw op de Heere met heel je hart en steun op je eigen inzicht niet. Ken Hem in al je wegen, dan zal Hij je paden rechtmaken.”

Reflectie: Een vader onderwijst zijn zoon (vers 1: “Mijn zoon, vergeet mijn onderwijs niet”). Vertrouwen op de Heere wordt afgezet tegen steunen op eigen inzicht, en vers 7 herhaalt de waarschuwing: “Wees niet wijs in uw eigen ogen.” De belofte die eraan verbonden is, is dat de Heere de paden recht zal maken.

Jeremia 29:11

“‘Want Ik weet welke gedachten Ik over u koester,’ spreekt de Heere, ‘gedachten van vrede en niet van onheil, namelijk om u toekomst en hoop te geven.’”

Reflectie: De Heere zegt dit tegen de mensen die in ballingschap van Jeruzalem naar Babel zijn weggevoerd (vers 4). Het vers ervoor stelt de timing vast: “Wanneer voor Babel zeventig jaar voorbij zijn, zal Ik naar u omzien.” Ondertussen wordt de ballingen verteld huizen te bouwen, tuinen te planten, te trouwen en de vrede van de stad te zoeken (verzen 5-7), en niet te luisteren naar de profeten en waarzeggers onder hen (vers 8).

Filippenzen 4:6-7

“Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God. En de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.”

Reflectie: Paulus plaatst dit vlak na “De Heere is nabij” (vers 5). De instructie beslaat “elke situatie” en koppelt de verzoeken aan dankzegging. Wat in ruil daarvoor wordt beloofd, is vrede die het hart en de geest bewaart, een vrede die “alle verstand te boven gaat,” en de verzen zeggen niet dat de verzoeken zullen worden ingewilligd zoals gevraagd.

1 Petrus 5:7

“Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u.”

Reflectie: Het vers volgt op het gebod in vers 6: “Verneder u dan onder de krachtige hand van God, opdat Hij u op Zijn tijd verhoogt.” De uitdrukking “op Zijn tijd” laat de tijd onvermeld. Vers 9 voegt eraan toe dat gelovigen over de hele wereld hetzelfde soort lijden doormaken.

Psalm 94:19

“Toen mijn angst in mij groot was, brachten uw vertroostingen mij vreugde.”

Reflectie: De psalmist vraagt wie voor hem zal opstaan tegen de goddelozen (vers 16) en herinnert zich hoe zijn eigen voet gleed: “Toen ik zei: ‘Mijn voet wankelt,’ ondersteunde Uw goedertierenheid, Heere, mij” (vers 18). De angst wordt toegegeven als groot, en de vreugde komt van Gods vertroosting. In vers 22 noemt hij de Heere “mijn burcht.”

Jesaja 26:3

“U zult hem in volkomen vrede bewaren, wiens gedachten op U gericht zijn, omdat hij op U vertrouwt.”

Reflectie: Het vers is onderdeel van een lied dat, volgens vers 1, “gezongen zal worden in het land Juda” op een dag die nog moet komen. De vrede behoort toe aan degenen wier geest standvastig is omdat zij op God vertrouwen. Vers 4 geeft de grond voor dat vertrouwen: “de Heere zelf, is de eeuwige Rots.”