Zijn piercings een zonde? De Bijbel verbiedt ze nooit



  • Geen enkel vers in de Bijbel verbiedt het piercen van de oren, de neus of enig ander lichaamsdeel.
  • Leviticus 19:28 verbiedt het insnijden van het vlees voor de doden en het aanbrengen van tekens op de huid, wat de meeste lezers interpreteren als tatoeages, en veel kerken beschouwen dit als ceremoniële wet die niet bindend is voor christenen.
  • De Wet van Mozes zelf liet het oor van een dienaar doorboren bij de deur wanneer hij ervoor koos om voor het leven bij een meester te blijven van wie hij hield (Exodus 21:5–6).
  • Rebekka ontving bij de put een gouden neusring van de dienaar van Abraham, wat in de King James Version een “oorbel” wordt genoemd, en in Ezechiël 16 verbeeldt God zijn liefde voor Jeruzalem met een neusring en oorbellen.
  • Catholic Answers, de Lutheran Church–Missouri Synod en GotQuestions.org beschouwen piercen als een kwestie van geweten, motief en wijs oordeel.
  • Het handboek van de Zevende-dags Adventisten leert, onder verwijzing naar 1 Timoteüs 2:9, dat het dragen van sieraden in strijd is met de wil van God, en christenen die piercings afwijzen, wijzen op 1 Petrus 3:3 en 1 Timoteüs 2:9.
  • De vraag die ertoe doet is waarom we onszelf versieren, omdat de Heer naar het hart kijkt en ons lichaam aan Hem toebehoort.

Nee. Geen enkel vers in de Bijbel verbiedt het piercen van de oren, de neus of waar dan ook. Het vers dat het vaakst wordt geciteerd, Leviticus 19:28, verbiedt het insnijden van het vlees “voor de doden” en het aanbrengen van tekens op de huid. De Schrift noemt oorbellen en neusringen zonder ze te veroordelen, en veel kerken en christelijke leraren laten piercen over aan het geweten van elke gelovige.

Twee piercings in het Oude Testament hebben een werkelijke betekenis. Een dienaar die van zijn meester hield en ervoor koos om voor het leven te blijven, liet zijn oor doorboren bij de deur van het huis, een teken dat hij daar thuishoorde. Een jonge vrouw genaamd Rebekka ontving bij een put een gouden neusring van een vreemdeling, en dat geschenk begon de reis naar haar huwelijk met Isaak. Paulus zegt iets diepers over het lichaam van elke gelovige, gepierced of niet: “u bent niet van uzelf” (1 Korintiërs 6:19).

Verbiedt Leviticus 19:28 piercings?

De woorden van de Heer aan Israël zijn kort: “U mag geen insnijdingen in uw vlees maken voor de doden, en u mag geen tekens op u laten aanbrengen: Ik ben de HEERE” (Leviticus 19:28). Het noemt twee dingen: sneden gemaakt in rouw en tekens aangebracht op het lichaam, wat de meeste lezers interpreteren als tatoeages. Piercing wordt niet genoemd. Mozes herhaalt het eerste gebod elders: “u mag uzelf niet insnijden, en u mag geen kaalheid tussen uw ogen maken voor de doden” (Deuteronomy 14:1). De context is verdriet en de aanbidding van andere goden. Toen de profeten van Baäl op de berg Karmel hun god smeekten om vuur, “riepen zij met luider stem en sneden zich naar hun gewoonte met messen en lansen, totdat het bloed over hen heen stroomde” (1 Koningen 18:28). Israël moest anders rouwen en bidden, omdat Israël aan de Heer toebehoorde.

Christenen vragen zich ook af of deze wet hen überhaupt bindt. Het vers staat naast wetten tegen het afronden van de hoeken van het hoofd, het beschadigen van de baard en het dragen van “een kledingstuk van linnen en wol gemengd” (Leviticus 19:19, 27), waar de meeste christenen zich nooit aan hebben gehouden. De Lutheran Church–Missouri Synod zegt dat Leviticus 19:28 “behoort tot de oudtestamentische Levitische of ceremoniële wet, die met de komst van Christus is afgeschaft of tenietgedaan.” Catholic Answers zegt hetzelfde over het tatoeagegebod: “Oudtestamentische verboden met betrekking tot tatoeages worden beschouwd als ceremoniële wetten en zijn daarom niet bindend voor christenen.” Of tatoeages zelf een zonde zijn, wordt behandeld in Zijn tatoeages zondig?

Waarom werd het oor van een dienaar doorboord in Exodus 21?

Een Hebreeuwse dienaar diende zes jaar, en “in het zevende jaar zal hij voor niets vrij uitgaan” (Exodus 21:2). Als zijn meester hem echter een vrouw had gegeven, “zal de vrouw en haar kinderen van haar meester zijn, en zal hij alleen uitgaan” (Exodus 21:4). Dus de Wet liet hem kiezen om te blijven: “als de dienaar uitdrukkelijk zegt: Ik heb mijn meester, mijn vrouw en mijn kinderen lief; ik wil niet vrij uitgaan: dan zal zijn meester hem naar de rechters brengen; hij zal hem ook naar de deur of naar de deurpost brengen; en zijn meester zal zijn oor doorboren met een priem; en hij zal hem voor eeuwig dienen” (Exodus 21:5–6). Deuteronomium geeft hetzelfde ritueel voor een dienaar die blijft “omdat hij u en uw huis liefheeft,” en voegt eraan toe: “En ook bij uw dienstmaagd zult u hetzelfde doen” (Deuteronomium 15:16–17).

Het oor werd doorboord tegen de deur van het huis. Het was geen straf, en de tekst vermeldt geen ring of sieraad. Het markeerde de eigen keuze van de dienaar om bij een meester en een familie te blijven van wie hij hield, een keuze gevormd door de regel dat zijn vrouw en kinderen bij de meester bleven. Dit is de enige piercing die de Wet van Mozes voorschrijft, en het is een beeld van er voor het leven bij horen.

Staat een neuspiercing in de Bijbel?

Ja, hoewel de King James Version het verbergt. Toen de dienaar van Abraham Rebekka bij de put vond, “nam hij een gouden oorbel van een halve sikkel gewicht, en twee armbanden voor haar handen” (Genesis 24:22). Later vertelt hij haar familie: “Ik deed de oorbel op haar gezicht” (Genesis 24:47). Het Hebreeuwse woord is nezem, een ring, en het woord voor “gezicht” in dat vers is aph, wat de neus betekent. Het Brown-Driver-Briggs lexicon vermeldt Genesis 24:47 onder “neusring,” een “sieraad van een vrouw.” Moderne vertalingen zoals de ESV en de NIV zeggen duidelijk dat hij de ring op haar neus deed. Het was het geschenk van de dienaar bij de put, gegeven voordat hij zelfs maar had gevraagd wiens dochter ze was (Genesis 24:23). De verlovingsgeschenken, “zilveren sieraden, gouden sieraden en kleding,” kwamen later (Genesis 24:53).

God zelf gebruikt het beeld. In Ezechiël 16 vertelt de Heer hoe hij Jeruzalem vond als een baby die in het open veld was achtergelaten, tegen haar zei: “Leef,” en toen ze volwassen was, een verbond met haar sloot. Daarna kleedde hij haar als een bruid: “Ik versierde u ook met sieraden, en ik deed armbanden om uw handen, en een ketting om uw hals. En ik deed een sieraad op uw voorhoofd, en oorbellen in uw oren, en een prachtige kroon op uw hoofd” (Ezechiël 16:11–12). Het “sieraad op uw voorhoofd” is hetzelfde nezem op hetzelfde aph: een ring in de neus. De Heer zou zijn liefde niet verbeelden met een sieraad dat hij verbiedt.

Neusringen verschijnen ook in waarschuwingen. Jesaja somt “De ringen en de neussieraden” op onder de opsmuk die de Heer zou wegnemen “Omdat de dochters van Sion hoogmoedig zijn” (Jesaja 3:16, 21). Spreuken schetst een scherp beeld van schoonheid zonder wijsheid: “Als een gouden ring in de snuit van een varken, zo is een mooie vrouw die geen verstand heeft” (Spreuken 11:22). In beide gevallen ligt de fout in trots en dwaasheid. De ring zelf is nooit de zonde.

Zijn oorbellen een zonde?

Nee, en de Schrift laat zien hoeveel afhangt van het hart dat ze draagt. Oorbellen waren gebruikelijk bij zowel mannen als vrouwen in Israël. Toen het volk het wachten op Mozes beu was, zei Aäron tegen hen: “Ruk de gouden oorbellen af die in de oren van uw vrouwen, van uw zonen en van uw dochters zijn,” en van dat goud maakte hij “een gegoten kalf” (Exodus 32:2–4). Het huishouden van Jakob begroef “al hun oorbellen die in hun oren waren” samen met hun vreemde goden onder een eik bij Sichem (Genesis 35:4). Toch brachten, toen de tabernakel werd gebouwd, “zowel mannen als vrouwen, ieder die daartoe bereid was,” “armbanden, oorbellen en ringen” als een offer van goud aan de Heer (Exodus 35:22).

Hetzelfde goud werd in het ene hoofdstuk een afgod en in het andere een offer. Spreuken gebruikt de oorbel zelfs om een leerzaam hart te prijzen: “Als een gouden oorbel en een sieraad van fijn goud, zo is een wijze bestraffer voor een gehoorzaam oor” (Spreuken 25:12). Hoe christenen over ringen, kettingen en versiering in bredere zin hebben gedacht, wordt uiteengezet in is het dragen van sieraden een zonde?

Wat zegt het Nieuwe Testament over piercings?

Niets direct. Wat het ons geeft, is een manier om naar het lichaam te kijken. “Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest, Die in u is en Die u van God hebt ontvangen, en dat u niet van uzelf bent? Want u bent duur gekocht: verheerlijk daarom God in uw lichaam en in uw geest, die van God zijn” (1 Korinthe 6:19–20).

Twee verzen spreken direct over sieraden, en christenen die piercings afwijzen, citeren deze als eerste. Petrus schrijft aan christelijke echtgenotes: “Uw sieraad moet niet bestaan uit iets uiterlijks: het vlechten van het haar, het dragen van gouden sieraden of het aantrekken van mooie kleren, maar uit de verborgen mens van het hart... in de onvergankelijke sfeer van een zachtmoedige en stille geest, die kostbaar is voor God” (1 Petrus 3:3–4). Paulus vraagt vrouwen zich te kleden “met gepaste kleding, met bescheidenheid en ingetogenheid, niet met gevlochten haar of goud of parels of kostbare kleding, maar (zoals het vrouwen betaamt die belijden godvruchtig te zijn) met goede werken” (1 Timotheüs 2:9–10). Sommige kerken lezen dit als duidelijke geboden tegen het dragen van goud in het algemeen. Velen anderen lezen ze als een kwestie van prioriteiten, omdat Petrus’ lijst ook het “aantrekken van kleding” noemt, en geen enkele kerk beschouwt dat als een verbod op kleding.

Geen van deze verzen telt gaatjes in een oor. Ze vragen waarom we onszelf versieren en wie we daarmee dienen. Het oude woord aan Samuel geldt nog steeds: “De mens ziet aan wat voor ogen is, maar de HEERE ziet het hart aan” (1 Samuël 16:7).

Hoe antwoorden kerken en christelijke leraren?

De Katholieke Kerk heeft geen officiële leer over piercings als zodanig. Pater Charles Grondin van Catholic Answers verwoordde het in 2023 duidelijk: “Er is niets inherent immoreels aan een katholiek die een tatoeage of een piercing heeft.” Wat het verkeerd zou kunnen maken, zegt hij, is “de inhoud/boodschap/het doel ervan,” en “er is voorzichtigheid geboden.”

De Lutheran Church–Missouri Synod, gevraagd door een ouder over een zoon of dochter die een lip- of tongpiercing wil, antwoordt dat zij “geen standpunt over dit onderwerp heeft” en dat dergelijke zaken “binnen het gebied van christelijke vrijheid en wijs oordeel liggen,” waarbij men “gezondheidszorgen, de percepties en gevoeligheden van anderen, en het advies van christelijke ouders en adviseurs” moet afwegen. GotQuestions.org, een evangelische bediening, is het ermee eens dat “de Bijbel lichaamsversieringen niet specifiek als zonde aanmerkt, dus dogmatisme over dit punt is ongegrond,” terwijl ze waarschuwen dat “als een bepaalde piercing verwijst naar heidendom of een valse filosofie eert, dan is het zondig.”

Sommige kerken vragen om meer terughoudendheid, en de Zevendedagsadventisten verwoorden hun bezwaren tegen sieraden in eigen woorden. Hun geloof stelt dat “onze kleding eenvoudig, bescheiden en netjes moet zijn, passend bij degenen wiens ware schoonheid niet bestaat uit uiterlijke versiering.” Hun kerkhandboek gaat verder. Het citeert Ellen G. White: “Eenvoudig gekleed gaan, afzien van het vertoon van sieraden en opsmuk van welke aard dan ook, is in overeenstemming met ons geloof,” en leert: “Het wordt in de Schrift duidelijk geleerd dat het dragen van sieraden in strijd is met de wil van God,” onder verwijzing naar 1 Timotheüs 2:9. Waar de gewoonte een trouwring tot “een criterium van deugd” maakt, zegt het handboek: “veroordelen wij de praktijk niet.” De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen zei ooit tegen haar jongeren: “Vermink jezelf niet met tatoeages of piercings,” en moedigde vrouwen die hun oren lieten piercen aan “om slechts één paar bescheiden oorbellen te dragen” (Voor de kracht van de jeugd, 2001). Haar huidige richtlijn, in de Onderwerpen en vragen (2026) van de kerk, stelt geen aantal vast. Het vraagt leden om “de leiding van de Geest” te zoeken en “de heiligheid van je lichaam te eren.”

Waar moet een christen over nadenken voordat hij een piercing laat zetten?

Als je nadenkt over een piercing, of een zoon of dochter heeft erom gevraagd, zijn de vragen eenvoudig en de moeite waard om rustig te overdenken. Waarom wil ik het? Zal het de Heer behagen, of probeer ik bij een groep te horen waar ik anders niet voor zou kiezen? Als ik jong ben, wat zeggen mijn ouders? Zal het een struikelblok vormen voor iemand van wie ik houd? Heb ik een schone, zorgvuldige plek gevonden om het te laten doen? Paulus geeft het laatste woord over zaken waar christenen van mening verschillen: “alles wat niet uit geloof is, is zonde” (Romeinen 14:23). Als je het met dankbaarheid en een zuiver geweten kunt doen, ben je vrij. Als je dat niet kunt, ben je vrij om het te laten.

Hoe dan ook, het diepste merkteken is al gezet. De dienaar bij de deur koos een meester van wie hij hield, en het merkteken in zijn oor liet zien in wiens huis hij woonde. Christus heeft ons gekozen tegen een hogere prijs: “u bent duur gekocht: verheerlijk daarom God in uw lichaam” (1 Korinthe 6:20).





Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...