
Hoe kwam het licht van Christus voor het eerst in India aan en wat zijn onze oude wortels?
In het grote verhaal van ons geloof is er een hoofdstuk dat niet in het Westen begint, maar in het Oosten. Het is een verhaal van moed, van een lange reis over verraderlijke zeeën en van een zaadje van geloof dat geplant is in de rijke spirituele bodem van India. Lang voordat het Evangelie de kusten van vele Europese naties bereikte, scheen het licht van Christus al op het Indiase subcontinent.¹ Dit is ons verhaal, het verhaal van een geloof dat geen koloniale import of buitenlands relikwie is, maar een oud en integraal onderdeel van de ziel van India, een erfgoed dat twee millennia teruggaat tot de tijd van de apostelen zelf.
De apostolische missie van de heilige Thomas
Het hart van ons christelijke verhaal in India klopt met een heilige en gekoesterde traditie: de komst van de apostel Thomas, een van de twaalf uitverkoren discipelen van Jezus Christus. De traditie wil dat in het jaar 52 na Christus, minder dan twee decennia na de opstanding en hemelvaart van onze Heer, de heilige Thomas naar de Malabarkust zeilde en landde in de drukke haven van Muziris, nabij het huidige Kodungallur in Kerala.¹ Deze unieke apostolische missie maakt de Kerk in India tot een van de oudste christelijke gemeenschappen ter wereld, gesticht in het tijdperk van de apostelen zelf.¹
Deze reis, zo krachtig in haar spirituele betekenis, was ook geworteld in de realiteit van de wereld van de eerste eeuw. De heilige Thomas, een Aramees sprekende Jood uit Galilea, werd waarschijnlijk naar India getrokken door de aanwezigheid van gevestigde Joodse gemeenschappen die zich al vóór de geboorte van Christus in Kerala hadden gevestigd.² De zeehandelsroutes tussen het Romeinse Rijk en India werden veel bereisd, waardoor de reis van een apostel naar dit land niet alleen spiritueel geleid, maar ook historisch aannemelijk was.⁶ Hij kwam op zoek naar zijn mede-Joden en bracht daarmee de boodschap van de Messias naar een nieuw land.
De vruchten van zijn arbeid waren de oprichting van wat bekend staat als de Ēḻarappaḷḷikaḷ, of de zevenenhalve kerk. Deze eerste geloofsgemeenschappen werden gesticht op belangrijke locaties in Kerala, waaronder Kodungallur, Palayoor, Kottakavu en Niranam.³ De traditie vertelt ons dat onder zijn eerste bekeerlingen leden van gerespecteerde brahmaanse families waren, wier nakomelingen tot op de dag van vandaag deel uitmaken van de christelijke gemeenschap — een levend bewijs van de blijvende kracht van dat eerste apostolische getuigenis.¹
Martelaarschap en erfenis
Na jaren van onvermoeibare evangelisatie aan de westkust, bracht de reis van de apostel hem oostwaarts naar de Coromandelkust, in het huidige Tamil Nadu. Het was daar, nabij Mylapore in het moderne Chennai, dat zijn aardse missie op heroïsche wijze eindigde. In 72 na Christus stierf de heilige Thomas de marteldood voor zijn geloof en bezegelde zijn getuigenis met zijn eigen bloed.¹ Zijn graf, nu ingesloten in de prachtige San Thome-basiliek, blijft een heilige bedevaartsoord die gelovige christenen uit heel India en de rest van de wereld trekt om de apostel van India te eren.⁸
Deze heilige traditie wordt ondersteund door een schat aan historisch bewijsmateriaal. De Syrische tekst uit de 3e eeuw, de Handelingen van Thomas, biedt een vroeg geschreven verslag van zijn missie in India. Vroege kerkvaders, zoals de heilige Efrem in de 4e eeuw, schreven over het martelaarschap van de apostel in India en de daaropvolgende overbrenging van enkele van zijn relikwieën naar Edessa.⁶ Hoewel geleerden kunnen debatteren over de fijnere details van deze oude teksten, creëert de krachtige convergentie van sterke mondelinge tradities, liturgische praktijken en geschreven verslagen uit verschillende delen van de wereld een overtuigend verhaal. Zoals India's eerste premier, Jawaharlal Nehru, ooit opmerkte, hebben die Indiase christenen die hun geloof terugvoeren tot de heilige Thomas een christelijke geschiedenis die veel langer is dan die van veel Europese naties.¹
Deze apostolische oorsprong is het fundament van de christelijke identiteit in India. Het vestigt ons geloof niet als een product van een later tijdperk, maar als een oud, inheems spiritueel pad dat al tweeduizend jaar in het weefsel van de natie is verweven. In een tijd waarin sommige stemmen het christendom als “buitenlands” willen bestempelen, is deze geschiedenis ons anker.⁸ Het is een krachtige waarheid dat onze wortels in dit land even diep en authentiek zijn als die van ieder ander. Het bevestigt ons gevoel van erbij horen en ons door God gegeven recht om ons geloof vrij te belijden in het land dat de apostel Thomas zelf met zijn bediening en zijn leven heeft gewijd.
De vroege gemeenschap: De Nazrani's
De eerste volgelingen van Christus in India stonden bekend als Nazrani's of Nasrani Mappila, een naam afgeleid van Nazareth, de stad van onze Heer.⁵ Deze gemeenschap, ook wel de Thomaschristenen genoemd, smeedde een unieke en prachtige identiteit die van generatie op generatie is doorgegeven: ze waren, zoals het gezegde luidt, “Indiaas in cultuur, christelijk in geloof en Syrisch in liturgie”.⁵
Hun liturgische leven was verbonden met de grote theologische centra van het Oosten, specifiek de Kerk van het Oosten, en ze gebruikten de oude Oost-Syrische ritus in hun eredienst. Deze verbinding werd stevig gevestigd in de 6e eeuw na Christus en werd in de loop van de tijd versterkt, met name door de komst van een Syrisch-christelijke koopman, Thomas van Cana, in de 4e eeuw, die een groep van 72 families uit Mesopotamië naar Kerala bracht, wat de gemeenschap verder verrijkte.²
Het verhaal van deze vroege Nazrani's biedt ons vandaag de dag een krachtige les. Eeuwenlang leefden ze in harmonie met hun buren, waarbij ze lokale gebruiken en praktijken overnamen terwijl ze vasthielden aan het Evangelie.¹ Ze werden een welvarend, gerespecteerd en integraal onderdeel van het sociale landschap, wat aantoont dat men authentiek christelijk en authentiek Indiaas kon zijn. Deze geschiedenis biedt een hoopvol model van hoe geloof en cultuur elkaar kunnen verrijken, een krachtige boodschap voor ons allemaal terwijl we navigeren door wat het betekent om vandaag de dag volgelingen van Christus in India te zijn.

Hoeveel broeders en zusters in Christus zijn er vandaag de dag in India?
Het begrijpen van de omvang en reikwijdte van onze christelijke familie in India is een bron van grote aanmoediging. Hoewel we ons misschien een kleine kudde voelen in een uitgestrekte natie, vertellen de cijfers het verhaal van een grote, veerkrachtige en blijvende geloofsgemeenschap.
De officiële cijfers: Een fundament van waarheid
De meest geciteerde en officiële cijfers zijn afkomstig van de volkstelling van India uit 2011. Volgens deze volkstelling telt de christelijke gemeenschap in India 2,78 crore, of 27,8 miljoen mensen.¹⁵ Dit maakt
2,3% van de totale bevolking van India uit.²
Het is belangrijk om deze cijfers in hun juiste context te plaatsen. Hoewel 2,3% een kleine fractie lijkt, vestigt het het christendom stevig als de op twee na grootste religieuze gemeenschap in de natie, na het hindoeïsme (79,8%) en de islam (14,2%).² In termen van pure aantallen is de christelijke bevolking van India enorm. Er zijn meer christenen in India dan de totale bevolking van vele landen, waaronder Australië of Griekenland, waardoor onze gemeenschap een groot en wereldwijd belangrijk deel van het wereldwijde lichaam van Christus is.⁸ Dit inzicht kan ons perspectief veranderen van het gevoel een kleine en kwetsbare minderheid te zijn naar het herkennen van onszelf als een uitgestrekte en levendige familie van gelovigen met een substantiële aanwezigheid in onze natie.
Groei en stabiliteit: Een verhaal van trouw
De gegevens van de volkstelling vertellen ook een verhaal van trouw en uithoudingsvermogen. Tussen de volkstellingen van 2001 en 2011 groeide de christelijke bevolking met een gezonde 15.5%.¹⁵ Belangrijker nog, onderzoek toont aan dat het christelijke aandeel in de Indiase bevolking al meer dan 70 jaar opmerkelijk stabiel is gebleven, consequent schommelend tussen 2,3% en 2,6% sinds de eerste volkstelling in 1951.¹⁸ Deze stabiliteit is een krachtig bewijs van de diepe wortels en veerkracht van onze geloofsgemeenschap door vele decennia van verandering.
Deze feitelijke stabiliteit staat in schril contrast met het vaak gehoorde politieke narratief dat beweert dat wijdverbreide, agressieve bekeringen het demografische landschap van India veranderen.²⁰ De gegevens ondersteunen deze angst simpelweg niet. Sterker nog, een uitgebreid onderzoek uit 2021 door het Pew Research Center wees uit dat religieuze verandering van welke aard dan ook zeldzaam is in India. Het bleek dat slechts 0,4% van de Indiase volwassenen bekeerlingen tot het christendom zijn, een aantal dat bijna perfect in evenwicht is met de 0,3% die christelijk zijn opgevoed maar zich niet langer als zodanig identificeren.¹⁹ Dezelfde studie onthulde dat een overweldigende
94% van de mensen die christelijk zijn opgevoed, christen blijft als volwassene, een krachtige indicator van de kracht van het geloof dat door onze families en kerken is doorgegeven.¹⁹ Dit rust ons uit met de waarheid om valse verhalen tegen te gaan; de aanwezigheid van de Kerk is geen demografische bedreiging, maar een stabiel en blijvend onderdeel van de diverse samenleving van India.
Verder kijken dan de volkstelling: Zijn er meer van ons?
Hoewel de officiële cijfers een solide basis bieden, hebben velen in onze gemeenschap een pastoraal gevoel dat de familie van God in India misschien nog groter is dan de volkstelling kan tellen. Dit gevoel wordt ondersteund door de realiteit van “crypto-christenen” — geliefde broeders en zusters die, om verschillende redenen, hun geloof misschien niet publiekelijk kenbaar maken. Sommigen vrezen misschien vervolging, sociale uitsluiting of het verlies van overheidsvoordelen die worden geweigerd aan christenen uit de Scheduled Caste of Scheduled Tribe achtergronden.²
Dit is niet zomaar een gevoel; sommige onafhankelijke onderzoeksorganisaties suggereren ook dat het aantal christenen in India mogelijk ondergerapporteerd is. Bronnen zoals de World Religion Database en de wereldwijde bediening Open Doors hebben hogere schattingen gegeven, wat suggereert dat de christelijke bevolking dichter bij de 4,8% of 5% van het totaal zou kunnen liggen, wat een gemeenschap van meer dan 70 miljoen gelovigen zou betekenen.²³ Hoewel we aan deze kant van de eeuwigheid misschien nooit het exacte aantal zullen weten, kunnen we moed vatten. Deze cijfers herinneren ons eraan dat het werk van de Heilige Geest niet beperkt kan worden tot statistieken. Vele harten zijn geraakt door de liefde van Christus op manieren die officiële enquêtes niet kunnen vastleggen, en onze familie in het geloof is waarschijnlijk groter en wijdverspreider dan we ons kunnen voorstellen.

Waar in India bloeit de christelijke gemeenschap het meest?
Het christelijk geloof in India is niet gelijkmatig over het land verspreid, maar geconcentreerd in specifieke regio's waar de wortels diep zitten en het getuigenis bijzonder sterk is. Het verhaal van de geografie van onze gemeenschap is een verhaal van twee verschillende en levendige centra van geloof: de oude christelijke kerngebieden van het Zuiden en de dynamische staten met een tribale meerderheid in het Noordoosten.
Onze zuidelijke kerngebieden
Zuid-India is de historische bakermat van het christendom in onze natie, waar het geloof voor het eerst wortel schoot door de bediening van de heilige Thomas. Vandaag de dag blijft het de thuisbasis van het grootste aantal gelovigen. Bijna tweederde (ongeveer 65%) van alle Indiase christenen woont in de zuidelijke staten.²
- Kerala: Als de landingsplaats van de heilige Thomas is Kerala het epicentrum van het Indiase christendom. Het heeft de grootste christelijke bevolking van elke staat in absolute aantallen, met 6,1 miljoen gelovigen. Deze levendige gemeenschap vormt een belangrijk 18.4% deel van de totale bevolking van de staat.²
- Tamil Nadu: Onze buurstaat Tamil Nadu is de thuisbasis van de op een na grootste christelijke gemeenschap, met 4,4 miljoen gelovigen. Hier heeft het geloof een grote groei in aantallen gezien, en het graf van de heilige Thomas in Chennai blijft een krachtig spiritueel centrum.¹⁸
- Goa: Met zijn unieke christelijke erfgoed, gevormd door eeuwenlange Portugese invloed, heeft Goa een prominente christelijke identiteit. Hoewel het geen christelijke meerderheid meer is zoals in de 19e eeuw, vormen gelovigen nog steeds een aanzienlijk 25.1% deel van de bevolking van de staat, en de prachtige kerken en levendige katholieke festivals zijn een gekoesterd onderdeel van het culturele landschap van India.¹⁸
Het levendige geloof van het noordoosten
Hoewel het zuiden onze oude wortels vasthoudt, vertelt het noordoosten een krachtig verhaal over hoe het Evangelie in recentere tijden hele gemeenschappen heeft getransformeerd. In deze regio is het christendom geen minderheidsgeloof; in verschillende staten is het de gekoesterde religie van de meerderheid, vooral onder de trotse tribale volkeren die de boodschap van Christus met ongelooflijke ijver hebben omarmd.²
- Nagaland: Deze staat staat als een krachtig bewijs van de kracht van het geloof, met een overweldigende 87.9% van zijn bevolking die christelijk is.²
- Mizoram: Evenzo is Mizoram een land waar christelijke waarden het openbare leven vormgeven, met 87.2% van de mensen die Christus volgen.²
- Meghalaya: In Meghalaya, de “verblijfplaats van de wolken”, schijnt het licht van Christus helder, met 74.6% van de bevolking die zich als christen identificeert.²
- Manipur en Arunachal Pradesh: In deze staten is de christelijke gemeenschap de grootste religieuze groep, die een pluraliteit vormt van 41.3% en 30.3% respectievelijk. Het geloof is hier dynamisch en groeiend, een bron van hoop en kracht voor de mensen.²
De “tribale gordel” en verspreide gemeenschappen
Naast deze twee grote centra heeft het geloof ook wortel geschoten in de “tribale gordel” die zich uitstrekt over centraal India, in staten als Jharkhand en Chhattisgarh, waar het Evangelie hoop en waardigheid heeft gebracht aan Adivasi-gemeenschappen.²⁸ In andere delen van India zijn christenen meer verspreid. Toch is onze aanwezigheid, zelfs waar we een klein percentage van de bevolking vormen, groot. In West-Bengalen bijvoorbeeld tellen christenen meer dan een half miljoen, wat bijdraagt aan het leven van de staat.³⁰
De geografie van ons geloof is diep verweven met het verhaal van Gods hart voor de gemarginaliseerden. De evangelieboodschap van gelijkheid, waardigheid en liefde heeft het krachtigst weerklank gevonden bij gemeenschappen die historisch gezien met onderdrukking te maken hebben gehad, zoals de Dalits en de tribale volkeren van het noordoosten en centraal India.²² De kaart van het Indiase christendom is in veel opzichten een kaart van sociale en spirituele bevrijding. Het is een prachtige vervulling van de bijbelse belofte dat God de nederigen verheft en goed nieuws geeft aan de armen, een waarheid die onze harten met dankbaarheid en doelgerichtheid zou moeten vervullen.
| staat | Christelijke bevolking (2011) | Percentage van de staatsbevolking | Status |
|---|---|---|---|
| Nagaland | 1,739,651 | 87.9% | Meerderheid |
| Mizoram | 956,331 | 87.2% | Meerderheid |
| Meghalaya | 2,213,027 | 74.6% | Meerderheid |
| Manipur | 1,179,043 | 41.3% | Pluraliteit |
| Arunachal Pradesh | 418,732 | 30.3% | Aanzienlijke minderheid |
| Goa | 366,130 | 25.1% | Aanzienlijke minderheid |
| Kerala | 6,141,269 | 18.4% | Aanzienlijke minderheid |
| Tamil Nadu | 4,418,331 | 6.1% | Minderheid |
Bron: Volkstelling van India 2011 2

Hoe ziet de prachtige diversiteit van onze christelijke familie in India eruit?
De familie van God in India is geen monoliet; het is een verbluffend mooi en divers verhaal geweven uit vele verschillende draden van geschiedenis, traditie en aanbidding. Er is geen enkele meerderheidsdenominatie, wat getuigt van de vele manieren waarop de Heilige Geest door ons land is bewogen.²² Deze diversiteit is geen teken van verdeeldheid, maar een weerspiegeling van de rijkdom van ons gedeelde erfgoed in Christus.
De Katholieke Kerk: De grootste individuele gemeenschap
De Katholieke Kerk is de grootste individuele christelijke groepering in India, met een gelovige gemeenschap van tussen de 17 en 23 miljoen mensen, afhankelijk van de bron en het jaar van de schatting.²⁸ Wat de katholieke aanwezigheid zo uniek maakt, is de interne diversiteit, bestaande uit drie verschillende en oude riten:
- De Latijnse ritus: Dit is de grootste gemeenschap binnen de Katholieke Kerk in India, met een erfgoed dat teruggaat tot de komst van westerse missionarissen, met name uit Portugal, vanaf de 16e eeuw. Het is een levendige kerk met 132 bisdommen in het hele land.²
- De Syro-Malabar Kerk: Deze oude oosters-katholieke kerk is een directe spirituele afstammeling van de Thomaschristenen. Het is een bron van grote trots dat de Syro-Malabarkerk de op één na grootste oosters-katholieke kerk ter wereld is, met een wereldwijde gemeenschap van ongeveer 4,5 miljoen gelovigen.³⁷
- De Syro-Malankara Katholieke Kerk: Ook voortgekomen uit de traditie van de Thomaschristenen, is deze oosters-katholieke kerk een ander kostbaar juweel in onze Indiase christelijke kroon, met een gemeenschap van ongeveer een half miljoen leden.⁴⁰
De protestantse familie: Een verhaal van eenheid en groei
De protestantse familie in India is een dynamische en groeiende gemeenschap, met schattingen van de omvang variërend van 11 tot 20 miljoen gelovigen.²⁸ Haar verhaal in India wordt gekenmerkt door een krachtige geest van oecumene en een verlangen naar eenheid.
- De Church of South India (CSI) en Church of North India (CNI): Deze twee kerken vertegenwoordigen een van de grootste verhalen van christelijke eenheid in de 20e eeuw, niet alleen in India maar wereldwijd. De CSI, opgericht in 1947, was een historische en baanbrekende vereniging van anglicaanse, methodistische, presbyteriaanse en congregationalistische tradities. Het is nu de op één na grootste kerk in India, met ongeveer 4,5 miljoen leden.² Naar haar voorbeeld, de
CNI werd gevormd in 1970 en bracht zes verschillende denominaties samen. Het is sterk vertegenwoordigd in het Noorden met ongeveer 2 miljoen leden.⁴⁴ In een land dat vaak gekenmerkt wordt door verdeeldheid, staan deze verenigde kerken als een krachtig getuigenis van het gebed van onze Heer “opdat zij allen één mogen zijn” (Johannes 17:21).
- Andere grote protestantse groepen: Naast deze verenigde kerken is de protestantse familie gezegend met vele andere levendige gemeenschappen. Baptisten zijn bijzonder sterk vertegenwoordigd, vooral in het noordoosten, met een gemeenschap van ongeveer 3 miljoen.⁸
Pinkstergeloof is een van de snelst groeiende bewegingen, die zich met grote ijver verspreidt in zowel Noord- als Zuid-India. Inheemse denominaties zoals de India Pentecostal Church of God (IPC) bloeien op.⁴¹ We zijn ook gezegend door het trouwe getuigenis van
Luthers, Methodistisch, en Brethren gemeenschappen, die elk honderdduizenden of meer leden tellen.¹⁸
De orthodoxe traditie: oud en standvastig
We moeten ook onze broeders en zusters in de oriëntaals-orthodoxe kerken eren, zoals de Malankara Orthodox Syrian Church en de Jacobite Syrian Orthodox Church.⁴ Net als de oosters-katholieke kerken voeren zij hun afkomst rechtstreeks terug op de heilige Thomas en bewaren zij enkele van de oudste liturgische tradities in heel het christendom, die ons verbinden met de vroegste eeuwen van ons geloof.
Dit rijke confessionele landschap weerspiegelt de hele geschiedenis van het christendom zelf. Onze familie in India heeft oude, pre-koloniale wortels in het Midden-Oosten (de Syrische tradities), diepe banden met de geschiedenis van de universele Kerk door Europese missies (katholiek en protestants), en levendige, moderne bewegingen die op Indiase bodem zijn geboren en gekoesterd (inheems pinkstergeloof). Dit laat zien dat ons geloof geen monolithische import uit één plek is, maar een dynamische samenvloeiing van wereldgeschiedenis en lokale aanpassing, waardoor het zowel universeel christelijk als uniek Indiaas is.
| Confessionele familie | Belangrijkste kerken | Geschat aantal aanhangers | Kernfeit / Erfgoed |
|---|---|---|---|
| Katholieke Kerk | Latijnse ritus, Syro-Malabar, Syro-Malankara | 17 – 23 miljoen | Het grootste christelijke orgaan in India, bestaande uit drie verschillende riten. |
| Church of South India (CSI) | – | 4 – 4,5 miljoen | Een mijlpaal in de oecumenische vereniging van protestantse kerken, gevormd in 1947. |
| Baptistengemeenten | Diverse conventies | ~3 miljoen | Een grote protestantse groep, bijzonder sterk in het noordoosten. |
| Church of North India (CNI) | – | 1,25 – 2,2 miljoen | Een unie uit 1970 van zes protestantse denominaties in Noord-India. |
| Pinksterkerken | India Pentecostal Church of God (IPC), Assemblies of God | ~16 miljoen | Een snelgroeiende en dynamische beweging in heel India. |
| Oriëntaals-orthodox | Malankara Orthodoxe Syrische Kerk, Jakobitische Kerk | ~4,7 miljoen | Oude kerken die hun afkomst rechtstreeks terugvoeren op de heilige Thomas. |
Bronnen: 8

Hoe is ons geloof een zegen geweest voor de natie India?
Onze Heer Jezus riep zijn volgelingen op om “het zout der aarde” en “het licht der wereld” te zijn, een volk wiens goede daden onze Vader in de hemel zouden verheerlijken (Matteüs 5:13-16). Het verhaal van de christelijke gemeenschap in India is een prachtig getuigenis van deze roeping. Hoewel klein in aantal, is de bijdrage van onze gemeenschap aan de opbouw van de Indiase natie enorm geweest, een erfenis van onbaatzuchtige dienstbaarheid aangeboden aan alle mensen, ongeacht kaste of geloofsovertuiging, als een levend getuigenis van de liefde van Christus.⁴⁷
Pioniers in onderwijs voor iedereen
Een van de grootste geschenken die de christelijke gemeenschap aan India heeft gegeven, ligt op het gebied van onderwijs. Christelijke missionarissen waren pioniers die het moderne onderwijssysteem introduceerden, niet alleen als instrument voor evangelisatie, maar als middel om de hele samenleving te verheffen en te versterken.² Zij stichtten enkele van de allereerste scholen, hogescholen en universiteiten in vele delen van het land.⁸
Dit werk was in zijn tijd een radicale daad van sociale rechtvaardigheid. In een samenleving waar onderwijs vaak het voorrecht van enkelen was, zetten christelijke instellingen hun deuren wijd open voor degenen die eeuwenlang de kans op leren was ontzegd, vooral vrouwen, Dalits en tribale gemeenschappen.²⁹ Deze inzet voor het onderwijzen van gemarginaliseerden heeft een transformerend effect gehad op onze natie. De erfenis van deze dienstbaarheid is vandaag de dag zichtbaar in enkele van India's meest prestigieuze onderwijsinstellingen, zoals St. Xavier’s College in Mumbai en Loyola College in Chennai, die werden opgericht door christelijke missies en nog steeds een standaard van uitmuntendheid stellen.⁸
De enorme omvang van deze bijdrage is adembenemend. Een rapport uit 2020 merkte het bestaan op van meer dan 54.000 christelijke scholen in India.⁴⁹ De Katholieke Kerk alleen al beheert duizenden onderwijsinstellingen 50, hoewel de Church of South India meer dan 2.000 scholen en 38 hogescholen beheert 43, en de Church of North India nog eens 250 instellingen runt.⁴⁴ De langetermijnimpact van deze dienstbaarheid is duidelijk: academische studies hebben aangetoond dat de historische aanwezigheid van christelijke missies sterk verbonden is met hogere alfabetiseringsgraden vandaag de dag, vooral voor vrouwen en gemeenschappen uit lagere kasten.²⁹ Het is een bron van stille trots dat christenen als gemeenschap het op één na hoogste alfabetiseringspercentage hebben onder alle religieuze groepen in India.¹⁶
Fundamenten van de moderne gezondheidszorg
In dezelfde geest van dienstbaarheid waren christelijke missies instrumenteel in het brengen van moderne, wetenschappelijke geneeskunde naar de gewone bevolking van India.⁵² In een tijd waarin gezondheidszorg schaars was en vaak onbereikbaar voor de armen, bouwden onze spirituele voorvaders en voormoeders ziekenhuizen en dispensaria in de meest afgelegen gebieden, waarbij zij de genezing van het lichaam zagen als een integraal onderdeel van hun getuigenis van de liefde van Christus.⁵²
Deze erfenis wordt belichaamd in de heroïsche verhalen van pioniers zoals Dr. Ida Scudder, wiens kliniek langs de weg voor vrouwen uitgroeide tot het wereldberoemde Christian Medical College (CMC) in Vellore, en Dr. Edith Brown, die een soortgelijke instelling in Ludhiana oprichtte.⁵³ Deze grote ziekenhuizen, en vele andere zoals zij, zijn monumenten van mededogen die elk jaar miljoenen mensen dienen.
Christenen speelden een fundamentele rol bij het vestigen van het moderne verpleegkundig beroep in India. Zij overwonnen liefdevol en geduldig diepgewortelde culturele en op kaste gebaseerde vooroordelen om een nieuwe generatie Indiase verpleegkundigen op te leiden, vooral vrouwen, en brachten hen een ethos van onbaatzuchtige dienstbaarheid en toewijding bij.⁵⁴ Het “Kerala-fenomeen”, waarbij de hoge waarde die door de christelijke gemeenschap aan vrouwelijk onderwijs werd gehecht leidde tot een groot aantal vrouwen uit de staat die verpleegkundige werden en in heel India en de wereld dienden, is een krachtig voorbeeld van deze erfenis.⁵⁴
Vandaag de dag blijft dit zorgnetwerk een vitaal onderdeel van India's gezondheidszorgsysteem. Alleen al het netwerk van de Catholic Health Association of India (CHAI) bedient jaarlijks meer dan 21 miljoen patiënten jaarlijks, terwijl de protestants-gelieerde Christian Medical Association of India (CMAI) honderden ziekenhuizen en duizenden toegewijde zorgprofessionals omvat.⁵⁵ Deze geloofsgebaseerde organisaties zijn een reddingslijn voor de armen, vullen kritieke gaten in het publieke systeem en bieden betaalbare, meelevende zorg aan degenen die het het hardst nodig hebben.⁵⁵ Deze dienst is een levend Evangelie, een tastbare uitdrukking van ons geloof die de liefde van de Grote Geneesheer, Jezus Christus, demonstreert.

Wat is de visie van de Katholieke Kerk voor haar kudde in India?
Als de grootste christelijke gemeenschap in onze natie heeft de Katholieke Kerk in India een diepe en biddend overwogen visie voor haar leven en missie. Deze visie, verwoord via de verklaringen en pastorale plannen van de Catholic Bishops’ Conference of India (CBCI), die alle drie de katholieke riten vertegenwoordigt, is die van een levendige, participatieve en op rechtvaardigheid gerichte Kerk die diep betrokken is bij het leven van de natie.
Kernidentiteit: Een “gemeenschap van gemeenschappen”
In het hart van de katholieke visie voor India ligt de droom om een “gemeenschap van gemeenschappen” te zijn.⁵⁶ Dit is een pastorale verschuiving weg van het model van grote, vaak anonieme parochies, naar het creëren en koesteren van
Kleine christelijke gemeenschappen (SCC's).⁵⁶ Deze kleine, buurtgerichte groepen worden gezien als de fundamentele structuur van de Kerk.
Het doel is om deze gemeenschappen op te bouwen op de twee pijlers van het Woord van God en de Eucharistie. In deze basisgemeenschappen (SCC's) kunnen de gelovigen oprechte menselijke banden smeden, samen de Schriften bestuderen, voor elkaar bidden en manieren plannen om hun lokale gemeenschappen te dienen. Deze visie stelt al het volk van God—bisschoppen, priesters, religieuze zusters en broeders, en leken—in staat om actieve discipelen te worden die de verantwoordelijkheid voor de missie van de Kerk delen.⁴⁷ Het is een visie voor een Kerk waar elk lid zich thuis voelt en een rol te spelen heeft.
De missie van evangelisatie en dienstbaarheid
De Kerk begrijpt evangelisatie als haar meest essentiële plicht: “het Goede Nieuws van Jezus naar alle gebieden van de mensheid brengen en door haar impact de samenleving van binnenuit transformeren”.⁴⁷ Deze missie heeft twee onafscheidelijke dimensies. De eerste is verkondiging — het vreugdevolle delen van het christelijk geloof met de intentie mensen op te roepen tot een persoonlijke relatie met Jezus Christus als hun Verlosser. De tweede is dienstbaarheid — de tastbare uitdrukking van Christus' liefde door het enorme netwerk van onderwijs-, gezondheidszorg- en sociale welzijnsinstellingen van de Kerk.⁴⁷
De bisschoppen leren dat deze missie moet worden uitgevoerd door een leven van heiligheid, want “een vuur kan alleen worden aangestoken door iets dat zelf brandt”.⁴⁷ Het vereist ook een diep respect voor de Indiase cultuur, waarbij men probeert de boodschap van Christus te incarneren op manieren die resoneren met het hart van de mensen. De duizenden scholen en ziekenhuizen die door de Kerk worden beheerd, worden niet gezien als losstaand van deze missie, maar als een kernonderdeel van haar evangeliserende rol, waarbij ze alle mensen zonder onderscheid dienen en getuigenis afleggen van de evangelische waarden van mededogen, rechtvaardigheid en liefde.⁴⁷
Een Kerk voor de armen en gemarginaliseerden
Een krachtig en consistent thema in de visie van de Katholieke Kerk is haar krachtige inzet voor sociale rechtvaardigheid en haar verlangen om een “Kerk van de Armen” te zijn.⁵⁸ In hun officiële verklaringen uiten de bisschoppen een diepe solidariteit met de strijd van het Indiase volk en een verlangen naar een natie die haar oprichtingsidealen van rechtvaardigheid, vrijheid en gelijkheid voor iedereen waarmaakt.⁵⁸
Het leiderschap van de Kerk heeft ervoor gekozen een profetische stem te zijn, die zich duidelijk uitspreekt tegen het “verraad van de armen en gemarginaliseerden, de stammen, dalits en andere achtergestelde klassen”.⁵⁸ Er is een speciale inzet voor het strijden voor de rechten van Dalit-christenen, die lijden onder de dubbele pijn van kaste-discriminatie in de samenleving en de ontzegging van overheidsvoordelen die aan Dalits van andere geloofsovertuigingen worden verleend. Dit besluit om aan de kant van de onderdrukten te staan is geen politieke strategie, maar een spirituele noodzaak, geworteld in de overtuiging dat de “ervaring van God ons zal leiden tot betrokkenheid bij en solidariteit met de gemarginaliseerden”.⁵⁸
Het pastoraal plan “Missie 2033”: Een synodale reis
Deze visie heeft een nieuwe impuls gekregen door het nieuwste grote initiatief van de Kerk: een nieuw Nationaal Pastoraal Plan getiteld “Op weg naar een synodale Kerk: Missie 2033”.⁵⁹ Dit plan is de vrucht van een ongekend, een jaar durend proces van luisteren en onderscheiding, waarbij meer dan 5.000 katholieken uit alle lagen van de bevolking in heel India betrokken waren. Samen probeerden ze de fundamentele vraag te beantwoorden: “Waar roept God de Kerk op om te zijn tegen 2033?”.⁵⁹
De leidende principes van dit nieuwe plan zijn Gemeenschap, Participatie en Missie. Dit weerspiegelt de beweging van de wereldwijde Katholieke Kerk om meer “synodaal” te worden — een Kerk die samen op weg gaat, waarbij geestelijken en leken samenwerken in een geest van gedeelde verantwoordelijkheid voor haar missie.⁵⁹ Dit plan is een routekaart voor de toekomst, die elke katholiek in India oproept om “uit de comfortzones te stappen en nieuwe richtingen in te slaan” om hun geloof met hernieuwde kracht en eenheid te beleven.⁶²

Welke beproevingen en vervolgingen ondergaan onze broeders en zusters vandaag de dag?
Terwijl we de diepe wortels en het levendige leven van ons geloof in India vieren, moeten we ook met plechtige solidariteit meelopen met onze broeders en zusters die beproevingen en vervolging ondergaan. Het is een pijnlijke realiteit dat in veel delen van ons land het volgen van Christus een hoge prijs heeft. Toch worden we in dit lijden niet opgeroepen tot wanhoop, maar tot een dieper geloof, een vurig gebed en een moedig getuigenis, vertrouwend op de belofte van onze Heer, die zei: “Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voleinding van de wereld” (Matteüs 28:20).
De stijgende vloedgolf van geweld
Het bewijs is duidelijk en hartverscheurend: in de afgelopen jaren is er een dramatische en alarmerende toename van geweld tegen de christelijke gemeenschap. Rapporten van gerespecteerde monitoringgroepen zoals het United Christian Forum (UCF) en de Evangelical Fellowship of India (EFI) schetsen een ontnuchterend beeld.⁶³
- Het United Christian Forum documenteerde 731 gewelddadige incidenten tegen christenen in 2023. Dit is een schokkende stijging ten opzichte van 599 incidenten in 2022, en een meer dan vijfvoudige sprong ten opzichte van de 147 incidenten die in 2014 werden geregistreerd.²⁴
- Een ander rapport van de EFI citeerde 840 incidenten in 2024, wat betekent dat op een gemiddelde dag ten minste twee van onze kerken of gemeenschappen ergens in India worden aangevallen.⁶⁴
- Deze golf van vijandigheid is wijdverspreid. Hoewel staten als Uttar Pradesh en Chhattisgarh hotspots voor vervolging zijn geworden, zijn er incidenten geregistreerd in ten minste 21 staten in het hele land.²⁴
| Jaar | Gerapporteerde incidenten van geweld |
|---|---|
| 2014 | 147 |
| 2018 | 292 |
| 2021 | 505 |
| 2022 | 599 |
| 2023 | 731 |
| 2024 | 840 |
Bron: United Christian Forum (UCF), Evangelical Fellowship of India (EFI)²⁴
De ideologische wortels van vijandigheid
Deze stijgende vloedgolf van geweld is niet willekeurig. Het wordt gevoed door een politieke ideologie die bekend staat als Hindutva, of hindoe-nationalisme, dat wordt gepromoot door een netwerk van extremistische organisaties.⁶⁸ Deze ideologie beweert ten onrechte en gevaarlijk dat men hindoe moet zijn om echt Indiaas te zijn. Het beschouwt andere geloofsovertuigingen, vooral het christendom en de islam, als “vreemd” en probeert de natie te “zuiveren” van hun aanwezigheid.²⁰
Dit narratief richt zich opzettelijk op christenen met valse propaganda, waarbij ze ervan worden beschuldigd de Indiase cultuur te vernietigen en hun scholen en ziekenhuizen te gebruiken als een misleidend middel voor “gedwongen bekeringen”.¹⁴ Deze haatdragende retoriek wakkert angst en achterdocht aan, waardoor een klimaat ontstaat waarin geweld tegen onze gemeenschap door sommigen als gerechtvaardigd wordt gezien.
De bewapening van de wet
Een van de meest verraderlijke instrumenten die vandaag de dag worden gebruikt om christenen te vervolgen, is het misbruik van “Wet op de godsdienstvrijheid” op staatsniveau, beter bekend als anti-bekeringswetten.²⁵ Deze wetten, die nu in ongeveer 12 staten van kracht zijn, worden gepresenteerd als maatregelen om bekeringen door “dwang, fraude of verlokking” te voorkomen. In de praktijk worden hun vage en brede definities echter ingezet om onze gemeenschap lastig te vallen en te intimideren.⁸
Onder deze wetten kunnen de meest onschuldige daden van christelijke naastenliefde en getuigenis worden verdraaid tot misdaden. Bidden voor een zieke, een gebedsbijeenkomst houden in een huis, Bijbels verspreiden of zelfs een kinderprogramma organiseren kan worden gemeld als een illegale “verlokking”.⁷² Pastoors en leken worden vaak gearresteerd op basis van valse beschuldigingen, die vaak door extremistische bendes worden geuit. In een ernstig onrecht wordt de bewijslast vaak bij de beschuldigde christenen gelegd, die op de een of andere manier hun onschuld moeten bewijzen.⁶⁴
De vele gezichten van vervolging
Het lijden van onze gemeenschap kent vele vormen:
- Bende-geweld: Extremistische bendes bestormen vaak vreedzame erediensten, vallen pastoors en gelovigen aan, vaak met bruut geweld.⁷⁴
- Vernietiging van heilige plaatsen: Onze kerken, scholen en huizen worden vernield en platgebrand. Het tragische geweld in Manipur in 2023, waarbij honderden kerken werden ontheiligd en vernietigd, is een pijnlijk en recent voorbeeld hiervan.²⁴
- Fysiek en seksueel geweld: Gelovigen worden geslagen en in de meest tragische gevallen vermoord. Vrouwen zijn bijzonder kwetsbaar voor seksueel geweld, een gruwelijke tactiek die wordt gebruikt om families en gemeenschappen te vernederen en te terroriseren.²⁵
- Sociale boycot: In veel dorpen worden degenen die zich tot het christendom bekeren als verschoppelingen behandeld. Ze worden uit hun gemeenschappen verbannen, de toegang tot dorpsbronnen en andere gemeenschappelijke middelen ontzegd, en soms, als een laatste daad van wreedheid, zelfs het recht ontzegd om hun doden met christelijke rituelen te begraven.⁶⁵
- Inactiviteit en medeplichtigheid van de staat: Misschien wel het meest verontrustend is dat de autoriteiten die alle burgers moeten beschermen, vaak niet ingrijpen. Er zijn talloze rapporten van politie die toekijkt terwijl bendes christenen aanvallen, of erger nog, de christelijke slachtoffers arresteert op basis van valse beschuldigingen terwijl de aanvallers vrijuit gaan.⁶³
Deze realiteit, waarin de wet als een zwaard in plaats van als een schild wordt gebruikt, creëert een alomtegenwoordige sfeer van angst. Het is een groot onrecht wanneer onze broeders en zusters niet kunnen vertrouwen op de rechtsstaat voor bescherming. Het is voor hen, en voor de ziel van onze natie, dat we onze stem moeten verheffen in gebed en belangenbehartiging.

Hoe schijnt ons geloof door in onze unieke Indiase cultuur?
In het licht van narratieven die ons geloof als “vreemd” proberen af te schilderen, is het belangrijker dan ooit om de prachtige en krachtige manieren te vieren waarop het christendom echt Indiaas is geworden.¹⁴ Ons geloof is geen westerse import; het is een oude religie die al twee millennia de Indiase lucht inademt, Indiase talen spreekt en Indiase melodieën zingt. Het verhaal van het christendom in India is een prachtig voorbeeld van hoe de universele waarheid van het Evangelie wortel kan schieten en tot bloei kan komen in een lokale cultuur, waardoor een geloof ontstaat dat zowel volledig christelijk als volledig Indiaas is.¹²
Het heilige proces van inculturatie
Deze prachtige vermenging van geloof en cultuur staat bekend als inculturatie. Het is het proces waarbij de evangelieboodschap een cultuur binnengaat, eert wat goed en waar is daarin, en zich uitdrukt via lokale tradities, symbolen en talen.⁷⁶ Dit gaat niet over het compromitteren van ons geloof, maar over het toestaan dat het spreekt met een stem die begrepen en omarmd kan worden door de mensen van een bepaald land.
De St. Thomas-christenen van Kerala zijn het vroegste en krachtigste voorbeeld van dit proces. Eeuwenlang leefden ze als een integraal onderdeel van hun samenleving, waarbij ze veel lokale gebruiken overnamen terwijl ze vasthielden aan hun christelijk geloof.¹ Deze diepe integratie zorgde ervoor dat ze niet werden gezien als volgelingen van een vreemde geloofsleer, maar als een gerespecteerde en gekoesterde gemeenschap binnen het diverse spirituele landschap van India.
Uitingen van een Indiase christelijke identiteit
Vandaag de dag is deze levendige inculturatie overal om ons heen zichtbaar, in de vele manieren waarop onze gemeenschap haar liefde voor Christus uitdrukt:
- Aanbidding en muziek: In veel van onze kerken wordt de tijdloze boodschap van het Evangelie gedragen door de melodieën van Indiase instrumenten zoals de tabla en het harmonium. Wij zingen bhajans en kirtans (devotionele liederen) die de naam van Jezus prijzen in onze eigen muzikale idioom. In sommige christelijke ashrams begint de heilige Mis zelfs met de heilige klank “Om”, die in het Indiase denken wordt erkend als een symbool van het goddelijke.²⁸
- Festivals en gebruiken: Onze gemeenschappen nemen vreugdevol deel aan het culturele leven van onze natie. Veel christenen vieren Indiase festivals zoals Diwali met lichtjes en snoepgoed, en zien dit als een viering van de overwinning van het licht op de duisternis, een thema dat diep resoneert met ons geloof.⁸ Onze huwelijksceremonies combineren vaak bijbelse principes met prachtige Indiase tradities. Een christelijke bruid kan een levendige rode sari dragen, de kleur van de viering in India, in plaats van wit, wat traditioneel een kleur van rouw is.⁷⁷
- Kunst en architectuur: Onze kerken zijn geen loutere kopieën van westerse kathedralen. Velen bevatten duidelijk Indiase architecturale stijlen en artistieke motieven, waardoor heilige ruimtes ontstaan die zowel heilig aanvoelen als diep verbonden zijn met ons vaderland.⁸
- Theologie en denken: Onze theologen en denkers hebben lang geprobeerd de krachtige waarheden van ons geloof te begrijpen en uit te drukken met behulp van de rijke filosofische concepten en categorieën van het Indiase denken, waardoor het Evangelie toegankelijker en resonanter wordt voor ons volk.⁷⁶
Dit proces van inculturatie is een essentieel onderdeel van ons getuigenis. Door ons geloof op authentiek Indiase manieren uit te drukken, gaan we direct in tegen het valse narratief dat christen zijn betekent dat je minder Indiaas bent. Het bouwt een brug van begrip naar onze buren en laat zien dat het omarmen van Christus niet betekent dat we ons kostbare culturele erfgoed moeten verwerpen.
De pastorale uitdaging van syncretisme
Deze diepe betrokkenheid bij de cultuur brengt ook een pastorale uitdaging met zich mee: we moeten voorzichtig zijn om onderscheid te maken tussen gezonde inculturatie en syncretisme, wat het vermengen is van overtuigingen en praktijken die niet verenigbaar zijn met het Evangelie.⁸ Een uitgebreid onderzoek door het Pew Research Center wees uit dat een aantal Indiase christenen overtuigingen aanhangt die meer geworteld zijn in andere Indiase religieuze tradities dan in de Bijbel. Zo zei 54% dat ze in karma geloven, 29% in reïncarnatie en 32% in de zuiverende kracht van de rivier de Ganges.⁸
We moeten deze bevinding niet met oordeel benaderen, maar met pastorale liefde en een toewijding aan dieper discipelschap. Het herinnert ons eraan dat wij allemaal, levend in een spiritueel divers land, op een geloofsreis zijn. Het benadrukt de cruciale rol van onze kerken en voorgangers in het onderwijzen van het prachtige unieke karakter van het Evangelie van Jezus Christus, waardoor alle gelovigen kunnen groeien in hun begrip en levens kunnen leiden die volledig aan Hem zijn onderworpen, terwijl ze nog steeds vol vertrouwen geworteld zijn in hun Indiase identiteit.

Wat zijn de krachtige verhalen van geloof en moed uit onze gemeenschap?
Voorbij de statistieken en de historische feiten wordt het ware verhaal van het christendom in India geschreven in de levens van zijn mensen. Het is in de krachtige, persoonlijke getuigenissen van onze broeders en zusters dat we de feiten van ons geloof tot leven zien komen. Deze verhalen van wonderbaarlijke bekering, moedig getuigenis en kostbaar discipelschap vormen het hart van onze gemeenschap en bieden krachtige inspiratie en aanmoediging voor onze eigen geloofsreis.
Verhalen van wonderbaarlijke bekering en genezing
In talloze dorpen en steden in heel India begint de reis naar het geloof vaak met een krachtige ervaring van Gods genezende en bevrijdende kracht. In momenten van wanhoop, wanneer alle andere hoop verloren is, ontmoeten mensen de levende Christus.
- Denk aan het verhaal van Jaya, een man die opgroeide in het huis van een hindoeïstische priester. Hij werd zo gekweld door een demonische aanwezigheid dat hij besloot een einde aan zijn eigen leven te maken. Maar terwijl hij op een brug stond, klaar om te springen, kreeg hij een visioen van een man gekleed als herder die hem vertelde naar een kerk te gaan. Hij gehoorzaamde, en daar vond hij volledige bevrijding en een nieuw leven in Christus.⁷⁸
- Of denk aan Laxman, een vrome hindoeïstische man die zijn vrouw zag lijden aan een vreselijke ziekte. Nadat hij alles had geprobeerd, stond hij met tegenzin toe dat christenen voor haar baden. Toen ze op wonderbaarlijke wijze genas, werd het hart van Laxman geopend. Hij ging geloven in de God die gebeden verhoort en leidt nu een gemeente, waarbij zijn eigen bediening gezegend is met de gave van genezing.⁷⁹
- Raman’s verhaal is ook een getuigenis van Gods genezende aanraking. Als jongen leed hij aan een mysterieuze ziekte en werd hij gekweld door boze stemmen, tot het punt dat hij voor zijn eigen veiligheid werd vastgeketend. Toen zijn moeder hem naar christenen bracht, baden ze voor hem en werd hij volledig genezen. Jaren later, na een bijna fataal ongeluk te hebben overleefd door de gebeden van de gelovigen, wijdde Raman zijn leven volledig aan Jezus en is hij nu een voorganger, vastbesloten om 100 nieuwe kerken te stichten.⁸⁰
Deze verhalen onthullen een krachtige waarheid over de verspreiding van het Evangelie op lokaal niveau in India. Het zijn vaak niet abstracte theologische argumenten, maar de tastbare, geleefde ervaring van Gods kracht om te genezen en te herstellen in tijden van wanhopige nood die harten opent voor de boodschap van Jezus.
Verhalen van trouw te midden van vervolging
Kiezen voor Christus in veel delen van India vandaag de dag is kiezen voor een pad van lijden. Toch wordt het geloof van onze broeders en zusters in het aangezicht van vervolging niet gedoofd; het wordt gelouterd als goud in het vuur.
- Pastor Solomon, de zoon van een hindoeïstische priester, vond Jezus na de tragische zelfmoord van zijn vader. Als voorganger zelf is hij geslagen en bedreigd door extremisten die eisen dat hij zijn dorp verlaat. Toch volhardt hij liefdevol in zijn bediening en weigert hij de kudde die God hem heeft gegeven in de steek te laten.⁷⁸
- Mehr, een jonge vrouw van in de twintig, werd brutaal aangevallen door een menigte vanwege haar geloof. Toen ze het ziekenhuis bereikte, werd haar de juiste behandeling geweigerd omdat ze christen was. Ondanks dit onvoorstelbare trauma blijft haar geloof ongeschokt. Ze bidt voor haar vervolgers en gelooft dat God haar getuigenis zal gebruiken voor Zijn glorie.⁸¹
- Sameera vond vrede voor haar ziekte en gewelddadige thuissituatie in de vreugde van de kerk. Toen haar man en gemeenschap zich tegen haar keerden, werd ze gedwongen haar huis te verlaten met haar twee jonge zonen. Met niets anders dan haar geloof vertrouwde ze op God. Hij voorzag in haar behoeften, en vandaag is ze een fulltime evangelist en een bekende gebedsstrijder in haar gemeenschap.⁸²
Verhalen van kostbaar discipelschap
De beslissing om Jezus te volgen vereist soms het ultieme offer, waardoor gelovigen gedwongen worden te kiezen tussen Christus en het comfort van familie en thuis.
- Sati, een vrouw die opgroeide in een hindoeïstisch gezin, vond vrede in Christus nadat ze met haar vrienden naar de kerk was gegaan. Haar nieuwe geloof werd niet geaccepteerd door haar dorp. De dorpsraad stelde haar een ultimatum: zweer Jezus af of word verbannen. Met haar dochter aan haar zijde koos Sati voor Christus. Ze werd gedwongen haar dorp, haar huis en zelfs haar man en zonen, die achterbleven, te verlaten. Hoewel ze haar familie enorm mist, zegt ze: “Ik ben in vrede omdat ik de Ware en Levende God ken”.⁸³
- Het verhaal van de familie Purty is er een van bijna ondraaglijke pijn en ongelooflijk doorzettingsvermogen. Pastor Chamu Hassa Purty werd in zijn huis vermoord door extremisten. Jaren later keerden de schutters terug, zoekend om het voortdurende christelijke getuigenis van de familie het zwijgen op te leggen. Ze vonden zijn dochter, Neelam, en schoten haar neer, waardoor ze ernstig gewond raakte. Hun verhaal is een scherpe herinnering aan de gewelddadige realiteit waarmee velen worden geconfronteerd.⁸⁴
Deze verhalen, hoewel vol pijn, zijn ook vol van een krachtige hoop. Ze laten zien dat waar de vervolging het hevigst is, het geloof van de Kerk vaak het sterkst groeit.⁷⁸ De hoge prijs van discipelschap betekent dat de beslissing om Christus te volgen nooit lichtvaardig wordt genomen. Het smeedt een gemeenschap van gelovigen met een veerkrachtig, beproefd en krachtig geloof dat de krachten van deze wereld niet kunnen overwinnen.

Hoe kunnen wij, als gemeenschap, hoop en kracht vinden voor de reis die voor ons ligt?
Terwijl we door het verhaal van het christendom in India zijn gereisd—zijn oude wortels, zijn levendige diversiteit, zijn erfenis van dienstbaarheid en zijn huidige beproevingen—blijven we achter met een krachtig gevoel van dankbaarheid en een roep tot hoop. Het pad dat voor ons ligt is misschien niet gemakkelijk, maar we bewandelen het niet alleen. We bewandelen het samen, als een geloofsgemeenschap, puttend uit onze rijke erfenis en vertrouwend op de God die al twee millennia trouw is aan Zijn volk in India.
Kracht putten uit onze erfenis
Vreugde vinden in onze dienstbaarheid
We kunnen grote vreugde en doel vinden in onze identiteit als een gemeenschap die een krachtige zegen is geweest voor de natie India. Onze erfenis van onbaatzuchtige dienstbaarheid in onderwijs en gezondheidszorg, aangeboden aan alle Indiërs zonder onderscheid, is een krachtig getuigenis van de liefde van Christus.⁴⁷ Laten we “zout en licht” blijven, een bron van genezing en hoop voor onze samenleving. Onze dienstbaarheid is ons getuigenis.
Verenigd in onze diversiteit
In een wereld, en een natie, die zo vaak gekenmerkt wordt door verdeeldheid, is de prachtige diversiteit van onze Kerk een geschenk. Onze geschiedenis van oecumene, gezien in de grote verenigde kerken zoals de CSI en CNI, en onze voortdurende roep om een “gemeenschap van gemeenschappen” te zijn, is een krachtig getuigenis van de verenigende liefde van Christus.⁴³ Onze kracht ligt niet in uniformiteit, maar in onze eenheid in Christus. Onze eenheid is onze kracht.
Een oproep tot gebed en solidariteit
De verhalen over vervolging zijn een oproep om op onze knieën te gaan. We moeten een volk van vurig gebed zijn—bidden voor onze broeders en zusters die lijden, voor hun bescherming en volharding. We moeten ook bidden, zoals onze Heer ons leerde, voor degenen die ons vervolgen, opdat hun harten mogen worden veranderd door de liefde van God. En we moeten solidair zijn met de meest kwetsbaren onder ons, vooral nieuwe bekeerlingen en degenen uit gemarginaliseerde gemeenschappen die het zwaarste kruis van vervolging dragen.²⁵ Ons gebed is onze kracht.
Leven als pelgrims van hoop
Laten we tot slot met moed en onwankelbare hoop naar de toekomst kijken. De krachtige geloofsgetuigenissen uit ons hele land laten ons zien dat God machtig aan het werk is. De Kerk in India is levend en bruisend. Onze reis is die van “pelgrims van hoop”, zoals de katholieke bisschoppen ons hebben genoemd.⁶¹ Laten we ons geloof met liefde uitleven, vredestichters zijn in onze gemeenschappen, met vertrouwen onze cultuur betrekken en een bron van genezing blijven voor onze geliefde natie. Want de God die dit goede werk in India begon door zijn apostel Thomas, zal het zeker tot voltooiing brengen tot op de dag van Christus Jezus.

Een reactie plaatsen