Staat december in de Bijbel? Nee, maar Kislev en Tevet wel



  • Het woord december komt niet voor in de Bijbel, die zijn maanden telt vanaf de maand van het Pascha (Exodus 12:2); het Joodse nieuwjaar zelf begint bij Rosj Hasjana in de herfst.
  • December valt over Kislev, de negende maand (meestal november en december), en Tevet, de tiende (meestal december en januari); de King James Bijbel spelt ze als Chisleu en Tebeth.
  • In het Oude Testament van de King James Bijbel wordt Chisleu genoemd in Nehemia 1:1 en Zacharia 7:1, en Tebeth in Esther 2:16, toen Esther tot koningin werd gemaakt; de boeken van de Makkabeeën noemen Kislev opnieuw als Casleu.
  • De negende en tiende maand brengen de grote regen van Ezra 10:9, de verbranding van Jeremia's boekrol en het herschrijven ervan, het beleg van Jeruzalem en Gods belofte via Haggaï: “vanaf deze dag zal Ik u zegenen” (Haggaï 2:19).
  • December komt van het Latijnse decem, tien, omdat het de tiende maand was van het oude Romeinse jaar, dat begon met maart.
  • De christelijke betekenis van december komt voort uit de advent en Kerstmis op 25 december; kerken die de oude juliaanse kalender volgen, houden hun eigen 25 december aan, wat op onze 7 januari valt, en de Bijbel noemt geen dag voor de geboorte van Jezus.

December staat niet in de Bijbel. De Schrift telt haar maanden bij nummer, beginnend met de maand van het Pascha, en de weken die wij december noemen vallen over twee daarvan: Kislev, de negende maand, en Tevet, de tiende. In het Oude Testament van de King James Bijbel worden ze gespeld als Chisleu en Tebeth, en Chisleu wordt twee keer genoemd en Tebeth één keer.

Toch kent de Bijbel deze weken goed, en in de negende maand beloofde God zijn volk een zegen voordat ze enige oogst hadden om te laten zien. Op “de vierentwintigste dag van de negende maand” zei Hij hen via de profeet Haggaï: “Is het zaad nog in de schuur? Ja, de wijnstok, de vijgenboom, de granaatappelboom en de olijfboom hebben nog niet gedragen: vanaf deze dag zal Ik u zegenen” (Haggaï 2:18–19). Er was nog niets opgekomen, en God sprak de zegen als eerste uit.

Waar noemt de Bijbel Kislev en Tevet?

De eerste keer dat de King James Bijbel een van deze maanden noemt, treft hij een man in tranen aan. Nehemia was “in de burcht Susan” in “de maand Kisleu” toen mannen uit Juda kwamen met het nieuws dat “de muur van Jeruzalem afgebroken is en haar poorten met vuur verbrand zijn.” Hij vertelt ons wat hij daarna deed: “Toen ik deze woorden hoorde, ging ik zitten en weende, en ik rouwde enkele dagen; ik vastte en bad voor het aangezicht van de God van de hemel” (Nehemia 1:1–4). Als u in deze decembermaand verdrietig bent, weet dan dat Nehemia op dezelfde plek heeft gezeten als u, en hij bracht zijn verdriet bij God.

Het woord van de Heer kwam tot Zacharia “op de vierde dag van de negende maand, in Kisleu” (Zacharia 7:1). En Esther werd naar koning Ahasveros gebracht “in de tiende maand, dat is de maand Tebet,” en hij “zette de koninklijke kroon op haar hoofd” (Esther 2:16–17). Zo bevatten dezelfde weken van het jaar een man die huilt om een verwoeste stad en Esther die een koninklijke kroon ontvangt. In katholieke en orthodoxe Bijbels noemen de boeken Makkabeeën Kisleu nog zes keer, als Casleu.

Waarom noemt de Bijbel ze de negende en tiende maand?

Israël telde zijn jaar vanaf de maand van zijn bevrijding. In Egypte, toen Hij hen het eerste Pascha gaf, zei de Heer tegen Mozes en Aäron: “Deze maand zal voor u het begin van de maanden zijn; hij zal voor u de eerste van de maanden van het jaar zijn” (Exodus 12:2). De Schrift noemt het Abib: “Neem de maand Abib in acht en houd het Pascha voor de Heer, uw God” (Deuteronomium 16:1). Het boek Esther geeft het zijn latere naam: “de eerste maand, dat is de maand Nisan” (Esther 3:7). Dus elke maand daarna droeg een nummer dat terugwees naar het Pascha, en zelfs de negende en tiende maand van de winter herinnerden aan de nacht van de bevrijding. Joden tellen de maanden nog steeds vanaf Nisan, in het voorjaar, hoewel het nieuwe jaar zelf begint bij Rosj Hasjana in het najaar, op de eerste van Tisjri, de zevende maand. Geteld vanaf Nisan is Kisleu de negende maand en Tebet de tiende.

De Hebreeuwse maanden volgen de maan, en een maanjaar van twaalf maanden loopt enkele dagen achter op dat van de zon. Om de feesten in hun seizoenen te houden, voegt de Joodse kalender in negentien jaar zeven keer een hele maand toe. Daarom verschuiven Kisleu en Tebet elk jaar ten opzichte van onze kalender, en daarom valt Chanoeka, dat in Kisleu valt, elk jaar op een andere datum in onze kalender. Kisleu valt meestal in november en december, en Tebet in december en januari.

Onze eigen naam voor de maand telt ook vanaf het voorjaar. December komt van het Latijnse decem, “tien,” omdat het de “tiende maand van de oude Romeinse kalender was, die met maart begon.” Wanneer we december bovenaan een kerstbrief schrijven, schrijven we een getal, net zoals de profeten dat deden.

Wat gebeurt er in de Bijbel in deze wintermaanden?

Vaker geeft de Schrift deze maanden alleen een nummer, zoals in de negende maand van het vijfde jaar van koning Jojakim, toen een vasten werd uitgeroepen in Jeruzalem en de boekrol met de woorden van de Heer die Jeremia had gedicteerd, aan de koning werd voorgelezen. “De koning zat in de winterwoning in de negende maand, en er brandde een vuur in het bekken voor hem.” Telkens wanneer Jehudi “drie of vier kolommen” had voorgelezen, werd de boekrol met een griffel doorgesneden en “in het vuur dat in het bekken was” geworpen, “totdat de hele boekrol verteerd was in het vuur dat in het bekken was” (Jeremia 36:22–23). Zie het beeld dat Jeremia ons geeft: een koning die zich op een winterdag warmt terwijl Gods woord voor hem verbrandt, kolom voor kolom. Het antwoord van de Heer was om tegen Jeremia te zeggen: “Neem opnieuw een andere boekrol en schrijf daarop alle vorige woorden die op de eerste boekrol stonden” (Jeremia 36:28), en Baruch schreef ze allemaal opnieuw op uit de mond van Jeremia, “en er werden nog vele soortgelijke woorden aan toegevoegd” (Jeremia 36:32). De koning verbrandde één boekrol, en God gaf Jeremia een vollere.

Jaren later, na de ballingschap, verzamelden de mannen van Juda zich in Jeruzalem in dezelfde maand. “Het was de negende maand, op de twintigste dag van de maand; en al het volk zat op het plein van het huis van God, bevend vanwege deze zaak en vanwege de zware regen.” Ze vroegen om uitstel, want “het is een tijd van zware regen, en wij zijn niet in staat om buiten te blijven” (Ezra 10:9, 13). Er zijn weinig menselijker scènes in de Schrift: een heel volk dat voor Gods huis in een stortbui zit, bevend om de zaak die voor hen ligt en om het weer, vragend of ze uit de regen naar binnen mogen.

Op de tiende dag van de tiende maand “kwam Nebukadnezar, de koning van Babel, hij en heel zijn leger, tegen Jeruzalem en sloeg het beleg eromheen” (2 Koningen 25:1). Ver weg onder de ballingen kreeg Ezechiël de opdracht de dag te markeren: “Mensenkind, schrijf voor u de naam van de dag, juist van deze dag: de koning van Babel heeft zich juist op deze dag tegen Jeruzalem opgesteld” (Ezechiël 24:2). God liet de dag van dat verdriet opschrijven. In de tiende maand, jaren later, kwam een man die ontsnapt was naar de ballingen met de woorden: “De stad is verslagen” (Ezechiël 33:21). De Joodse kalender houdt de Tiende van Tebet nog steeds aan als een vastendag voor het begin van dat beleg.

Via Zacharia beloofde de Heer wat dat vasten zou worden: “Het vasten van de vierde maand, het vasten van de vijfde, het vasten van de zevende en het vasten van de tiende zullen voor het huis van Juda zijn tot vreugde en blijdschap en tot vrolijke feesten; heb daarom de waarheid en de vrede lief” (Zacharia 8:19). Denk eens aan wat die belofte inhoudt. De dag dat het beleg van Jeruzalem begon, een dag die nog steeds met vasten wordt herdacht, zal een dag van blijdschap worden. God wil het rouwbeklag zelf in een feest veranderen, en Hij vraagt zijn volk alleen om de waarheid en de vrede lief te hebben terwijl ze wachten.

En in diezelfde weken, eeuwen later, liep Jezus in de tempel. “En het was het feest van de inwijding in Jeruzalem, en het was winter. En Jezus liep in de tempel in de zuilengang van Salomo” (Johannes 10:22–23). Dat feest, Chanoeka, herdenkt de herinwijding van het altaar, die 1 Makkabeeën 4:52 dateert op de vijfentwintigste dag van de negende maand, dus de Heer Zelf was in het huis van Zijn Vader in de winterweken van Kisleu. Voor de vraag of Jezus het feest hield, zie vierde Jezus Chanoeka.

Is er een spirituele betekenis van december in de Bijbel?

De Schrift geeft december geen eigen betekenis, omdat geen enkel vers de maand bij naam noemt. Wat het ons wel geeft, is een manier om elke dag van het jaar te vieren: of we nu een dag markeren of voorbij laten gaan, zegt Paulus, we doen het “voor de Heer” (Romeinen 14:6), en december is aan ons om op die manier te vieren.

De betekenis die christenen in december vinden, komt voort uit wat de Kerk erin viert. In de westerse kerken is het grootste deel van de maand advent, de weken van wachten op Christus, en Kerstmis volgt op 25 december. Orthodoxe christenen houden een veertigdaagse vastentijd voor de geboorte van Christus vóór het feest, en de kerken die de oude juliaanse kalender volgen, vieren Kerstmis op hun eigen 25 december, wat op onze 7 januari valt; beide seizoenen worden beschreven in de kleuren van de Advent. De Bijbel noemt geen dag voor de geboorte van Jezus, en de Kerk koos 25 december eeuwen later om het te vieren. Dus brengen we het grootste deel van de maand door met wachten, zoals de toehoorders van Haggaï wachtten op een oogst die ze nog niet konden zien.

Ze ontvingen hun belofte in de negende maand, voordat het zaad in de schuur was, en het vasten van de tiende maand werd een feest beloofd. Wij komen op dezelfde manier bij december, met lege handen, en het woord dat God over die maanden sprak, staat nog steeds: “vanaf deze dag zal Ik u zegenen” (Haggaï 2:19).





Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...