Denominaties vergeleken144 artikelen

Is de hel eeuwig? Annihilationisme en wat elke kerk leert



  • De meeste kerken leren dat de hel eeuwig is, en katholieken, orthodoxen, lutheranen, presbyterianen, anglicanen, methodisten, baptisten, de Assemblies of God en de amish zeggen dit allemaal in hun eigen documenten.
  • Annihilationisme, ook wel voorwaardelijke onsterfelijkheid genoemd, is de overtuiging dat de verlorenen uiteindelijk worden vernietigd en ophouden te bestaan, en zevendedagsadventisten vatten het samen in een beeld: “voor eeuwig vernietigd, niet voor eeuwig brandend.”
  • Jehovah's getuigen lezen de “hel” uit oudere Engelse Bijbelvertalingen als het algemene graf van de mensheid en leren dat God de goddelozen permanent zal vernietigen.
  • Heiligen der laatste dagen leren dat de hel voor de meesten die daarheen gaan een tijdelijke gevangenis voor de geest is, en alleen permanent is voor Satan en de zonen van het verderf.
  • Elke partij voert discussie over Mattheüs 25:46, waar Jezus “eeuwige straf” naast “eeuwig leven” plaatst, en Augustinus stelde dat beide even lang moeten duren.
  • Een rapport van een commissie van de Disciples of Christ uit 1989 sprak de hoop uit dat niemand uiteindelijk door God wordt afgewezen, terwijl het Handbook of Doctrine van het Leger des Heils stelt dat universalisme niet strookt met het Nieuwe Testament.
  • De kerken met de hardste woorden over de hel bidden ook dat niemand daarheen zal gaan, en de Catechismus zegt dat God niemand voorbestemt om naar de hel te gaan.
Denominaties vergelekenBekijk alle 144 artikelen in deze reeks

De meeste kerken leren dat de hel eeuwig is. Katholieken, orthodoxen, lutheranen, presbyterianen, anglicanen, methodisten, baptisten, de Assemblies of God en de amish zeggen allemaal in hun eigen documenten dat degenen die uiteindelijk verloren zijn, verloren blijven en dat hun straf geen einde kent. Annihilationisme is het andere antwoord: de verlorenen worden uiteindelijk vernietigd en houden op te bestaan, en het vuur dooft zodra het zijn werk heeft gedaan. Zevendedagsadventisten leren dit, evenals Jehovah's getuigen, die de “hel” uit oudere Engelse Bijbelvertalingen als het graf lezen. Heiligen der laatste dagen geven een derde antwoord, waarin de hel voor de meesten die daarheen gaan een tijdelijke gevangenis is en alleen voor enkelen eeuwig duurt.

Ze lezen allemaal dezelfde Bijbel, en heel vaak dezelfde zin. Jezus heeft verteld hoe de Zoon des mensen op zijn troon zal zitten en de volken zal scheiden “zoals een herder de schapen van de bokken scheidt,” en hij besluit: “En dezen zullen heengaan naar de eeuwige straf, maar de rechtvaardigen naar het eeuwige leven” (Mattheüs 25:32, 46). De meeste kerken horen in beide helften van dat vers dezelfde tijdsduur, een straf die even lang duurt als het leven ernaast. Adventisten spreken in plaats daarvan over de verlorenen als “voor eeuwig vernietigd,” een dood die nooit ongedaan wordt gemaakt, en heiligen der laatste dagen hebben een openbaring waarin de Heer zegt: “Eindeloos is mijn naam.” De vraag komt dus neer op één woord, en op wat Jezus bedoelde toen hij “eeuwig” naast “straf” plaatste.

Kerk of familie Is de hel eeuwig? In eigen woorden
Katholiek Ja “Het bestaan van de hel en haar eeuwigheid”
Oosters-Orthodox Ja “Oneindige foltering, hel en eeuwige dood”
Koptisch-Orthodox Ja “de uiteindelijke en eeuwige bestemming”
Luthers Ja “Zonder einde gepijnigd”
Presbyteriaans en Gereformeerd Ja Westminster Confessie: “geworpen in eeuwige kwellingen”
Verenigde Kerk van Christus De erfgoedtekst, de Heidelbergse Catechismus, zegt ja “eeuwige straf”
Anglicaans en Episcopalen Ja, hoewel een rapport van een commissie van de Church of England uit 1996 stelde dat de hel “totale niet-zijn” zou kunnen zijn Episcopaals gebedenboek: “eeuwige dood in onze afwijzing van God”; de Athanasiaanse Geloofsbelijdenis: “eeuwig vuur”
Methodisten en Nazareners Ja Methodistisch: “de goddelozen tot eindeloze veroordeling”; Nazarener: “eeuwig lijden in de hel”
Leger des Heils Ja “de eindeloze straf van de goddelozen”
Baptist Ja “Hel, de plaats van eeuwige straf”
Evangelisch en niet-confessioneel Ja Lausanne-verbond: “eeuwige scheiding van God”
Kerken van Christus Ja, in de woorden van hun leraren Christian Courier: “niet het loutere effect van straf dat eeuwig is”
Pinkstergemeente (Assemblies of God) Ja “de eeuwige straf in de poel”
Oneness Pentecostal (UPCI) De verlorenen worden in de poel van vuur geworpen; het artikel zegt niet voor hoe lang “geworpen in de poel van vuur, brandend met zwavel”
Mennonitisch Hel en scheiding van God, zonder vermelding van hoe lang “de onrechtvaardigen naar de hel en scheiding van God”
Amish Ja Dordtse Belijdenis: “de eeuwige pijnen van de hel”
Evangelische Vrienden Ja “de straf van de goddelozen … zal eeuwig zijn”
Discipelen van Christus Een commissierapport uit 1989 hoopt dat niemand definitief verloren gaat “Geen enkel mens wordt uiteindelijk door God afgewezen en tenietgedaan”
Zevendedagsadventist Nee; de verlorenen worden vernietigd “Voor eeuwig vernietigd, niet voor eeuwig brandend”
Jehovah’s getuigen Nee; de hel is het graf, en de goddelozen worden vernietigd “Een staat van niet-bestaan”
Heiligen der laatste dagen Voor de meesten een tijdelijke gevangenis; voor de zonen van het verderf voor eeuwig “Een tijdelijke plaats”; “de permanente locatie van Satan”

Onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties, zet willekeurig twee van de 23 kerken naast elkaar over wat zij leren over de hel en over 54 andere vragen.

Wat is annihilationisme?

Annihilationisme stelt dat Gods eindoordeel het leven van de verlorenen voorgoed beëindigt, zodat niemand in leven wordt gehouden om te lijden. Velen die dit aanhangen noemen het voorwaardelijke onsterfelijkheid, omdat zij geloven dat alleen God van nature onsterfelijk is, en het leven zonder einde zijn geschenk is aan de verloste mens in plaats van iets wat elke ziel al bezit. De Zevendedagsadventistenkerk beargumenteert het op die manier op haar eigen website. “Als de goddelozen voor eeuwig in de hel zouden worden gepijnigd, zouden zij onsterfelijke zielen zijn,” zegt het, en de Schrift geeft onsterfelijkheid aan God, die “alleen onsterfelijkheid heeft, wonende in het licht dat geen mens naderen kan” (1 Timoteüs 6:16). Dus de verlorenen hebben in deze lezing geen eindeloos leven waarin zij kunnen lijden. Over degenen die de tweede dood sterven, zegt dezelfde pagina: “Zij worden voor eeuwig vernietigd, niet voor eeuwig brandend. Het vuur is een alles verterend vuur. En wanneer alle goddeloosheid is vernietigd, zal het vuur uitgaan.”

Het idee begon niet bij de adventisten. Arnobius, een vroege christelijke leraar die Tegen de heidenen schreef ter verdediging van het geloof, sprak Plato aan op het zeggen dat zielen onsterfelijk zijn en toch gestraft worden, en hij zei over de zielen die in het vuur worden geworpen: “Want zij worden erin geworpen, en vernietigd zijnde, vergaan zij ijdel in eeuwige vernietiging.”

In onze eigen tijd heeft het verdedigers gevonden onder evangelische geleerden. De anglicaan John Stott zei dat hij het onderwerp benaderde “met grote tegenzin en een zwaar hart,” en in Essentials, zijn dialoog uit 1988 met de liberale anglicaan David Edwards, schreef hij dat “de Schrift in de richting van annihilatie wijst, en dat ‘eeuwige bewuste pijniging’ een traditie is die moet wijken voor het hoogste gezag van de Schrift.” In Amerika pleitte Edward Fudge, lid van de Evangelical Theological Society, ervoor in The Fire that Consumes in 1982, en Clark Pinnock schreef er ook voor. J. I. Packer reisde in 1990 de wereld rond om de oudere leer te verdedigen, en in een toespraak in een baptistenkerk noemde hij Stott, Michael Green, John Wenham en Philip Edgcumbe Hughes onder de evangelischen die hadden geschreven voor annihilatie of voorwaardelijke onsterfelijkheid. Hij koppelde de achteruitgang van de eeuwige straf aan de opkomst van Zevendedagsadventisten, christadelphians en Jehova's getuigen. Brian Phillips, een predikant in Noord-Wales, vertelde dit verhaal in 1996 in Ministry, een tijdschrift van de Zevendedagsadventisten, en hij schrijft als iemand die het eens is met de annihilationisten.

De vraag is ook in kerkcommissies aan de orde gekomen. In januari 1996 publiceerde de Doctrine Commission van de Church of England een rapport genaamd The Mystery of Salvation. De Anglican Communion News Service rapporteerde hun visie dat “de hel een staat van ‘totale niet-zijn’ kan zijn, geen eeuwige pijniging,” en dat “de hel het kiezen van het pad van volledige tegenstand tegen God is.” Het rapport kwam van een commissie, en het gebedenboek zelf werd niet veranderd.

Is de hel eeuwig in de Bijbel?

De kerken die eeuwige straf onderwijzen, beginnen met de woorden van de Heer zelf. Drie keer in één passage zegt Jezus dat het beter is een hand, een voet of een oog te verliezen dan “in de hel te gaan, in het vuur dat nooit gedoofd zal worden: Waar hun worm niet sterft en het vuur niet gedoofd wordt” (Marcus 9:43–44). Hij gebruikt de woorden van het laatste vers van Jesaja: “hun worm zal niet sterven, en hun vuur zal niet gedoofd worden” (Jesaja 66:24). Aan het einde van Openbaring zullen de duivel, het beest en de valse profeet “dag en nacht gepijnigd worden in alle eeuwigheid” (Openbaring 20:10).

Adventisten en Jehova's getuigen staan stil bij andere woorden in hetzelfde boek. Beiden wijzen naar Paulus: “Want het loon van de zonde is de dood, maar de genadegave van God is het eeuwige leven door Jezus Christus, onze Heere” (Romeinen 6:23), en Jehova's getuigen trekken de les in één zin: “De dood, niet pijniging in de hel, is de volledige straf voor de zonde.”

Dan komen we terug bij Mattheüs 25:46. Christian Courier, een onderwijssite van de Churches of Christ, antwoordt de annihilationist ermee: “Het is niet het loutere effect van straf dat eeuwig is, maar de eigenlijke straf zelf (Mt. 25:46).” Augustinus van Hippo maakte hetzelfde punt in De stad van God, in een hoofdstuk geschreven tegen degenen die vasthielden dat de straf van de duivel en van goddeloze mensen niet eeuwig zou zijn. Christus, zei hij, sprak over de straf en het leven “in soortgelijke termen in één en dezelfde zin,” en hij vervolgde:

“Als beide bestemmingen eeuwig zijn, dan moeten we beide ofwel begrijpen als langdurig maar uiteindelijk eindigend, of beide als eindeloos. Want zij zijn correlatief — aan de ene kant, eeuwige straf, aan de andere kant, eeuwig leven. En om in één en dezelfde zin te zeggen: eeuwig leven zal eindeloos zijn, eeuwige straf zal tot een einde komen, is de top van absurditeit. Daarom, zoals het eeuwige leven van de heiligen eindeloos zal zijn, zo zal ook de eeuwige straf van degenen die daartoe gedoemd zijn geen einde hebben.”

Augustinus antwoordde mensen die hoopten dat de verlorenen op een dag zouden worden vrijgelaten, en daarover zijn de annihilationisten het met hem eens: niemand komt terug. Waar zij van hem verschillen is over wat de straf is. Hij zag een lijden dat voortduurt, en zij zien een dood die definitief is. Openbaring noemt de poel van vuur “de tweede dood” (Openbaring 20:14), en twee kerken gebruiken diezelfde woorden om tegenovergestelde dingen te betekenen. De Assemblies of God leren dat wie niet geschreven staat in het Boek des Levens “zal worden overgeleverd aan de eeuwige straf in de poel die brandt met vuur en zwavel, wat de tweede dood is,” een straf zonder einde. Voor de adventisten, “wanneer de verlorenen de tweede dood sterven,” zijn zij weg. De eigen beelden van de Schrift over de hel zijn verzameld in wat is de hel in de Bijbel, en de waarschuwingen van de Heer in wat Jezus zei over de hel.

Wat geloven katholieke en orthodoxe christenen over de hel?

De Catechismus van de Katholieke Kerk zegt: “De leer van de Kerk bevestigt het bestaan van de hel en haar eeuwigheid,” en benoemt wat daarin het ergste is: “De voornaamste straf van de hel is de eeuwige scheiding van God, in wie alleen de mens het leven en het geluk kan vinden waarvoor hij geschapen is en waarnaar hij verlangt” (paragraaf 1035). Het beschrijft de hel als iets waar wij voor kiezen. Sterven in doodzonde zonder berouw “betekent voor eeuwig van Hem gescheiden blijven door onze eigen vrije keuze” (paragraaf 1033), en de Kerk onderwijst dit alles als “een dringende oproep tot bekering” (paragraaf 1036).

Oosters-orthodoxe christenen spreken over de hel als de aanwezigheid van God zelf, dezelfde aanwezigheid die de hemel is voor degenen die Hem liefhebben. De Orthodoxe Kerk in Amerika onderwijst in haar boek The Orthodox Faith: “Voor degenen die de Heer liefhebben, zal Zijn aanwezigheid oneindige vreugde, het paradijs en eeuwig leven zijn. Voor degenen die de Heer haten, zal dezelfde aanwezigheid oneindige foltering, hel en eeuwige dood zijn.” Zij leest de belofte van Paulus dat God “alles in allen” zal zijn (1 Korintiërs 15:28) in hetzelfde licht: “Voor degenen wiens ‘alles’ zijzelf en deze wereld is, zal het ‘alles’ van God hun foltering, hun straf en hun dood zijn.”

De Koptisch-Orthodoxe Kerk leert dat “de hel de definitieve en eeuwige bestemming is voor degenen die weigerden zich te bekeren of niet in de Heer Jezus Christus geloofden,” in de woorden van haar bisdom van de Zuidelijke Verenigde Staten, en zij is voorzichtig om niet meer te zeggen dan zij weet: “Waaruit het precies bestaat is onbekend.”

Geloven lutheranen, presbyterianen en anglicanen in een eeuwige hel?

Dat doen ze. De kerken van de Reformatie schreven het in hun belijdenisgeschriften, en de woorden die zij kozen laten geen ruimte voor een einde: “zonder einde”, “eeuwige pijnen”, “voor eeuwig”. Lutheranen belijden in de Augsburgse Confessie van 1530 dat Christus aan het einde van de wereld “de godvruchtigen en uitverkorenen het eeuwige leven en eeuwige vreugde zal geven, maar de goddelozen en de duivels zal Hij veroordelen om zonder einde gepijnigd te worden,” en hetzelfde artikel veroordeelt “de wederdopers, die denken dat er een einde zal komen aan de straffen van de verdoemden en de duivels.”

Presbyteriaanse en Gereformeerde kerken belijden in de Westminster Confessie van het Geloof dat de goddelozen “in eeuwige pijnen geworpen zullen worden en gestraft zullen worden met eeuwig verderf, weg van de aanwezigheid van de Heer en van de heerlijkheid van Zijn macht” (33.2), de tweede helft in de woorden van Paulus zelf (2 Tessalonicenzen 1:9). Hun Westminster Kleine Catechismus leert dat door de zondeval de hele mensheid “onderworpen werd aan alle ellende in dit leven, aan de dood zelf en aan de pijnen van de hel voor eeuwig” (vraag 19).

De United Church of Christ heeft voor zover wij weten geen eigen bindende verklaring over de hel. Haar dichtstbijzijnde woorden staan in de Heidelbergse Catechismus van 1563, die zij op haar website bewaart als onderdeel van haar erfgoed. Daar zegt de gelovige over Christus de rechter: “Al zijn en mijn vijanden zal Hij in de eeuwige verdoemenis werpen, maar mij met al zijn uitverkorenen tot Zich nemen in de hemelse vreugde en heerlijkheid” (vraag 52), en hetzelfde antwoord begint met troost, omdat de rechter “dezelfde is die reeds in mijn plaats voor Gods gericht is verschenen.”

Anglicanen zeggen het in hun gebedenboek. Het Book of Common Prayer van 1979 van de Episcopal Church zegt in haar catechismus: “Met hemel bedoelen wij eeuwig leven in ons genieten van God; met hel bedoelen wij eeuwige dood in onze afwijzing van God.” Tussen haar historische documenten drukt hetzelfde boek de Geloofsbelijdenis van Athanasius af, die over het laatste oordeel zegt: “En zij die het goede gedaan hebben, zullen ingaan in het eeuwige leven, en zij die het kwade gedaan hebben in het eeuwige vuur.”

Wat onderwijzen methodisten, baptisten en pinkstergelovigen?

Methodisten, Nazareners, Leger des Heils-leden en Baptisten zeggen het elk in één zin van hun geloofsbelijdenissen, en elke zin bevat een woord voor tijd zonder einde. Het woord van de United Methodist Church is “eindeloos”: “Wij geloven in de opstanding van de doden; de rechtvaardigen tot eeuwig leven en de goddelozen tot eindeloze verdoemenis” (Geloofsbelijdenis, Artikel XII). De Kerk van de Nazarener, in dezelfde wesleyaanse familie, leert “dat degenen die uiteindelijk onboetvaardig zijn, eeuwig in de hel zullen lijden” (Geloofsartikelen, XVI), en de elfde doctrine van het Leger des Heils eindigt “in de eeuwige gelukzaligheid van de rechtvaardigen; en in de eindeloze straf van de goddelozen.” De Baptist Faith and Message van de Southern Baptist Convention zegt: “De onrechtvaardigen zullen worden overgeleverd aan de hel, de plaats van eeuwige straf.”

Nondenominational en evangelische kerken hebben geen enkele belijdenis, en het Lausanne-verbond van 1974, de verklaring van de evangelische Lausanne-beweging, zegt dat “God van iedereen houdt,” en vervolgens: “Toch verwerpen degenen die Christus afwijzen de vreugde van de redding en veroordelen zij zichzelf tot eeuwige scheiding van God.”

Pinkstergelovigen van de Assemblies of God spreken over “de eeuwige straf in de poel,” zoals we zagen, en Oneness-pinkstergelovigen van de United Pentecostal Church International zeggen in hun Geloofsartikelen van 2023 dat na de duizend jaar “allen wier namen niet geschreven staan in het Boek des Levens in de poel van vuur geworpen zullen worden, brandend met zwavel, die God bereid heeft voor de duivel en zijn engelen.” Het artikel zegt niet met zoveel woorden hoe lang dat vuur duurt. De woorden komen van Jezus in hetzelfde hoofdstuk als de schapen en de bokken: “Gaat weg van Mij, gij vervloekten, in het eeuwige vuur, dat bereid is voor de duivel en zijn engelen” (Matteüs 25:41).

De wederdopers die de Augsburgse Confessie veroordeelde, hebben vandaag erfgenamen in de mennonieten en de amish, en beiden belijden een hel. Mennonite Church USA zegt dat “De rechtvaardigen zullen opstaan tot eeuwig leven met God, en de onrechtvaardigen tot de hel en scheiding van God” (Geloofsbelijdenis in een Mennonitisch Perspectief, 1995, Artikel 24), en haar belijdenis zegt niet hoe lang die scheiding duurt. De amish houden vast aan de Dordrechtse Confessie van 1632, waarin de goddelozen “in de buitenste duisternis geworpen zullen worden, ja, in de eeuwige pijnen van de hel, waar hun worm niet sterft en hun vuur niet wordt uitgeblust,” de woorden van Jesaja en van Jezus in Marcus. Evangelical Friends, de quakers van de Evangelical Friends Church, belijden “dat de straf van de goddelozen en de zaligheid van de rechtvaardigen eeuwig zullen zijn,” en voegen er direct aan toe “dat dit oordeel in de handen is van onze barmhartige Verlosser, die alle dingen doet naar de raad van Zijn wijsheid, liefde en heiligheid.” Wij hebben geen verklaring over de hel van de ongeprogrammeerde Friends.

Geloven zevendedagsadventisten in de hel?

Adventisten geloven in een laatste oordeel en een vuur dat de goddelozen vernietigt, en zij geloven niet dat iemand voor eeuwig in de hel lijdt. Hun Fundamentele Geloofspunt 26 zegt: “Het loon van de zonde is de dood. Maar God, die alleen onsterfelijk is, zal eeuwig leven schenken aan Zijn verlosten. Tot die dag is de dood een onbewuste staat voor alle mensen.” Dus in hun leer is niemand nu in de hel, omdat de doden onbewust zijn tot die dag. Degenen die zonder geloof in Jezus sterven, zegt de website van de kerk, “zullen geconfronteerd worden met eeuwige scheiding van God – niet eeuwig lijden.” Hier staan adventisten en Jehova's getuigen samen, hoewel ze op veel andere punten verschillen.

Geloven Jehovah’s Getuigen in de hel?

Jehova's getuigen geloven dat de “hel” van de oudere Engelse Bijbels het graf is, en dat niemand daar lijdt. Hun website jw.org zegt dat de woorden die in die Bijbels met “hel” vertaald zijn, Sjeool en Hades, “in feite verwijzen naar ‘het Graf,’ dat wil zeggen, het algemene graf van de mensheid,” en dat de mensen daar “in een staat van niet-bestaan zijn.” Over de psalm die zegt “alle goddelozen zal Hij verdelgen” (Psalm 145:20) leggen zij uit: “God zal de goddelozen vernietigen, of permanent verdelgen. Hij zal hen niet in de hel in leven houden om hen te pijnigen.” Zij argumenteren ook vanuit het karakter van God. “Het idee van eeuwige foltering is weerzinwekkend voor God,” schrijven zij, en het is “in strijd met de leer van de Bijbel dat ‘God liefde is.’” Wat zij geloven dat er bij de dood gebeurt, wordt uiteengezet in wat Jehovah’s Getuigen geloven dat er gebeurt als je sterft.

Wat geloven de heiligen der laatste dagen over de hel?

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen leert dat de hel twee dingen is. Het is “een andere naam voor de geestengevangenis, een tijdelijke plaats in de wereld na de dood,” en het is “de permanente verblijfplaats van Satan en zijn volgelingen en de zonen van het verderf.” In de geestengevangenis wordt het evangelie onderwezen, en zelfs degenen die daar geen berouw tonen, als zij geen zonen van het verderf zijn, “zullen in de geestengevangenis blijven tot het einde van het Millennium, wanneer zij bevrijd zullen worden uit de hel en de straf en opgewekt zullen worden tot een telestiale heerlijkheid.” Het visioen dat in februari 1832 aan Joseph Smith en Sidney Rigdon werd gegeven, zegt over deze mensen zowel “Dit zijn zij die in de hel zijn neergeworpen” als “want zij zullen erfgenamen van de redding zijn” (Leer en Verbonden 76:84, 88). Hetzelfde visioen geeft een derde lezing van de tweede dood: de zonen van het verderf zijn “de enigen over wie de tweede dood enige macht zal hebben” (76:37).

Heiligen der Laatste Dagen horen het woord “eeuwig” ook op hun eigen manier. In een vroege openbaring zegt de Heer: “er staat niet geschreven dat er geen einde zal komen aan deze pijniging, maar er staat geschreven eindeloze pijniging,” en legt vervolgens uit: “Want zie, Ik ben eindeloos, en de straf die uit Mijn hand gegeven wordt is eindeloze straf, want Eindeloos is Mijn naam. Daarom— Eeuwige straf is Gods straf. Eindeloze straf is Gods straf” (Leer en Verbonden 19:6, 10–12). In hun lezing zegt “eeuwig” van wie de straf is in plaats van hoe lang deze duurt.

Zal iedereen uiteindelijk gered worden?

Sommigen hebben dat gehoopt, zoals de mensen die Augustinus antwoordde. De Commissie voor Theologie van de Disciples of Christ schreef in een rapport dat de Algemene Vergadering haar in het voorjaar van 1989 vroeg aan de Algemene Raad uit te brengen: “Christenen hebben reden om erop te vertrouwen dat, door Gods barmhartigheid, geen mens uiteindelijk door God wordt afgewezen en tenietgedaan.” Zij zegt in dezelfde adem dat dit niet betekent dat “hoe het leven geleefd wordt onbelangrijk is.” Het Handboek van de Doctrine van het Leger des Heils weegt dezelfde hoop en wijst deze af. Het merkt de “groeiende nadruk op universalisme op, het geloof dat uiteindelijk alle mensen gered zullen worden door de barmhartigheid en genade van God,” en antwoordt dat God “ook een God van gerechtigheid is en deze visie niet consistent is met de leer van het Nieuwe Testament die aangeeft dat de keuzes die mensen op aarde maken eeuwige gevolgen zullen hebben.” Hoe de kerken die vraag beantwoorden wordt uiteengezet in gaat iedereen naar de hemel.

De kerken met de hardste woorden over de hel bidden ook dat niemand daarheen zal gaan. De Catechismus zegt dat “God niemand voorbestemt om naar de hel te gaan,” en in de Romeinse Canon van de Mis vraagt de Kerk aan God om “ons te redden van de uiteindelijke verdoemenis, en ons te rekenen onder degenen die U hebt uitverkoren” (paragraaf 1037). De amish-belijdenis keert zich direct na haar woorden over de buitenste duisternis tot gebed: “Moge de Heer, door Zijn genade, ons allen waardig en bekwaam maken, opdat dit niemand van ons overkomt.” Lang voordat een van onze kerken bestond, had de Heer ons Zijn eigen hart verteld door de profeet: “Zo waar Ik leef, spreekt de Heere HEERE, Ik heb geen behagen in de dood van de goddeloze, maar daarin dat de goddeloze zich bekeert van zijn weg en leeft: bekeert u, bekeert u van uw slechte wegen; want waarom zoudt gij sterven, o huis van Israël?” (Ezechiël 33:11).


Meer uit deze reeksDenominaties vergelekenBekijk alle 144 artikelen



Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...