17 Bijbelverzen over liefde en het huwelijk



  • Genesis 2:24 grondvest het huwelijk in de schepping; Jezus citeert het in Marcus 10:7-8 en Paulus in Efeziërs 5:31.
  • Efeziërs 5:25 meet de liefde van een echtgenoot aan Christus, die “zichzelf heeft overgegeven” voor de kerk, en Kolossenzen 3:19 voegt eraan toe: “wees niet bitter tegen hen.”
  • 1 Korintiërs 7:3-4 geeft man en vrouw gelijke autoriteit over elkaars lichaam.
  • Vertalingen verschillen over Maleachi 2:16: de King James Version stelt dat God “het verstoten” haat, terwijl de ESV en NIV de man veroordelen die van zijn vrouw scheidt.
  • 1 Korintiërs 13:4-7 en Prediker 4:12 noemen het huwelijk niet; ze beschrijven liefde onder gelovigen en kameraadschap in het algemeen.

De Bijbel wortelt het huwelijk in het scheppingsverhaal, waar een man en zijn vrouw één vlees worden, en Jezus keert terug naar dat verhaal wanneer hem naar echtscheiding wordt gevraagd. De brieven zetten uiteen wat echtgenoten aan elkaar verschuldigd zijn (Efeziërs 5:25-33, 1 Petrus 3:7), en Spreuken 5:18-19 en Hebreeën 13:4 roepen op tot vreugde en trouw.

Twee passages die vaak op bruiloften worden gelezen, 1 Korintiërs 13:4-7 en Prediker 4:12, noemen het huwelijk niet: de eerste beschrijft liefde onder gelovigen, en de tweede de kameraadschap van twee mensen.

Waar het huwelijk begint

Genesis 2:24

“Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zich aan zijn vrouw hechten, en zij zullen tot één vlees zijn.”

Reflectie: Het vers volgt op het maken van de vrouw en de woorden van de man: “Dit is eindelijk been van mijn gebeente en vlees van mijn vlees.” God heeft al gezegd: “Het is niet goed dat de mens alleen is” (Genesis 2:18), en de verteller trekt de regel uit het verhaal met “Daarom”: een man verlaat zijn ouders, kleeft zijn vrouw aan, en de twee worden één vlees. Jezus citeert het vers in Marcus 10:7-8, en Paulus in Efeziërs 5:31.

Marcus 10:9

“Wat God dan samengevoegd heeft, laat de mens dat niet scheiden.”

Reflectie: Farizeeën vroegen Jezus, om hem te testen, of een man van zijn vrouw mag scheiden. Toen Jezus vroeg wat Mozes gebood, zeiden ze dat Mozes een scheidbrief toestond. Hij antwoordde dat Mozes dat gebod schreef “vanwege uw hardheid van hart”, en ging toen terug naar Genesis: “vanaf het begin van de schepping heeft ‘God hen als man en vrouw gemaakt.’” Matteüs’ verslag van dezelfde uitwisseling voegt een uitzondering toe “vanwege hoererij” (Matteüs 19:9), die in het verslag van Marcus ontbreekt.

Spreuken 18:22

“Wie een vrouw vindt, vindt iets goeds en verkrijgt gunst van de Heer.”

Reflectie: Het spreekwoord plaatst twee dingen op één lijn: de man vindt een vrouw, en hij verkrijgt gunst van de Heer. Spreuken 19:14 schrijft de Heer op dezelfde manier toe: “Huis en rijkdom zijn een erfdeel van vaders, maar een verstandige vrouw is van de Heer.”

Wat echtgenoten aan elkaar verschuldigd zijn

Efeziërs 5:25

“Mannen, heb uw vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente liefgehad heeft en Zichzelf voor haar overgegeven heeft.”

Reflectie: De instructie aan echtgenoten komt na “wees elkaar onderdanig in de vreze Gods” (Efeziërs 5:21) en de oproep aan vrouwen om zich aan hun echtgenoten te onderwerpen. De maatstaf die Paulus aan echtgenoten geeft, is Christus, die “zichzelf heeft overgegeven” voor de kerk. De volgende verzen zetten de vergelijking voort: echtgenoten moeten hun vrouwen liefhebben “als hun eigen lichamen” en hen voeden en koesteren, “zoals Christus de kerk doet” (5:28-29).

Efeziërs 5:33

“Echter, laat ook ieder van u afzonderlijk zijn eigen vrouw zo liefhebben als zichzelf, en laat de vrouw ontzag hebben voor haar man.”

Reflectie: Paulus heeft zojuist Genesis 2:24 geciteerd en gezegd: “Dit geheimenis is groot, en ik spreek met het oog op Christus en de kerk.” Met “Echter” keert hij terug naar gewone huishoudens en vat hij de sectie samen in twee plichten: de echtgenoot heeft zijn vrouw lief als zichzelf, en de vrouw respecteert haar echtgenoot.

Kolossenzen 3:19

“Mannen, heb uw vrouw lief en wees niet bitter tegen haar.”

Reflectie: Kolossenzen geeft de plicht van de echtgenoot in één regel en voegt een verbod toe dat Efeziërs 5 niet vermeldt: “wees niet bitter tegen hen.” Het vers volgt direct op de instructie aan vrouwen in 3:18, na een lijst met deugden gericht aan de hele kerk in 3:12-17.

1 Petrus 3:7

“Evenzo, mannen, woon met begrip met hen samen, en bewijs eer aan de vrouw als aan het zwakkere vat, aangezien u mede-erfgenamen van de genade van het leven bent, opdat uw gebeden niet verhinderd worden.”

Reflectie: Petrus besteedt zes verzen aan vrouwen, inclusief degenen wier echtgenoten “niet gehoorzaam zijn aan het woord” (3:1). Zijn ene vers aan echtgenoten vraagt hen om met hun vrouwen te leven “met verstand” en hen te eren, en geeft twee redenen: de vrouw is een mede-erfgenaam “van de genade van het leven”, en een echtgenoot die hierin tekortschiet, zal merken dat zijn gebeden worden gehinderd. De volgende verzen richten zich tot “allen” en verbieden om “kwaad met kwaad of laster met laster” te vergelden (3:8-9).

1 Korintiërs 7:3-4

“De man moet zijn vrouw het verschuldigde geven, en evenzo de vrouw haar man. De vrouw heeft niet de macht over haar eigen lichaam, maar de man; en evenzo heeft de man niet de macht over zijn eigen lichaam, maar de vrouw.”

Reflectie: Paulus beantwoordt een brief uit Korinthe, en de ESV drukt “Het is goed voor een man geen gemeenschap met een vrouw te hebben” (7:1) af als een regel geciteerd uit die brief. Zijn antwoord geeft man en vrouw gelijke plichten: ieder is de ander iets verschuldigd, en ieder heeft autoriteit over het lichaam van de ander. Vers 5 staat een pauze alleen toe “met onderling goedvinden voor een bepaalde tijd” voor gebed, en daarna moet het echtpaar “weer samenkomen.”

Vreugde en trouw

Spreuken 5:18-19

“Laat uw bron gezegend zijn, en verblijd u over de vrouw van uw jeugd, een lieflijk hert, een bevallige hinde. Laat haar borsten u te allen tijde met verrukking vervullen; wees altijd bedwelmd in haar liefde.”

Reflectie: Gerecht aan “mijn zoon” (5:20), waarschuwt het hoofdstuk tegen de verboden vrouw in de taal van water: drink uit “uw eigen bak” en laat uw bronnen niet “op straat” stromen (5:15-16). Het alternatief dat het biedt, is vreugde in “de vrouw van uw jeugd”, beschreven in open fysieke termen.

Hooglied 8:6-7

“Zet mij als een zegel op uw hart, als een zegel op uw arm, want liefde is sterk als de dood, jaloezie is fel als het graf. Haar flitsen zijn flitsen van vuur, de vlam van de HEERE zelf. Vele wateren kunnen de liefde niet blussen, noch kunnen stromen haar verdrinken. Als een man voor de liefde al de rijkdom van zijn huis zou aanbieden, zou hij volkomen veracht worden.”

Reflectie: De spreker vraagt om als een zegel op het hart en de arm van de geliefde te worden gezet, en geeft de reden: “de liefde is sterk als de dood.” Vers 7 voegt eraan toe dat vloeden de liefde niet kunnen verdrinken en dat ze niet gekocht kan worden; een man die al de rijkdom van zijn huis ervoor zou aanbieden, “zou diep veracht worden.”

Spreuken 31:10-11

“Een deugdzame vrouw, wie zal haar vinden? Haar waarde is ver boven die van edelstenen. Het hart van haar man vertrouwt op haar, en het zal hem aan winst niet ontbreken.”

Reflectie: Spreuken 31:10-31 beschrijft een uitstekende vrouw. Het eerste wat over haar wordt gezegd na haar waarde, is dat haar echtgenoot op haar vertrouwt. De beschrijving eindigt met de lof van haar echtgenoot en de regel: “Bedrieglijk is de bevalligheid en vluchtig de schoonheid, maar een vrouw die de Heer vreest, die zal geprezen worden” (31:30).

Hebreeën 13:4

“Laat het huwelijk bij allen in ere zijn en het huwelijksbed onbevlekt, want God zal hoereerders en overspelers oordelen.”

Reflectie: Het vers staat in een reeks korte geboden aan het einde van Hebreeën: broederliefde, gastvrijheid voor vreemdelingen, zorg voor gevangenen. Het huwelijk moet in ere worden gehouden “bij allen” en het huwelijksbed onbevlekt blijven, met een waarschuwing die twee groepen noemt die God zal oordelen. Het volgende vers gaat over de liefde voor geld.

Maleachi 2:16

“Want wie zijn vrouw niet liefheeft maar haar verstoot, zegt de HEERE, de God van Israël, die bedekt zijn kleed met geweld, zegt de HEERE van de legermachten. Wees daarom op uw hoede in uw geest en wees niet trouweloos.”

Reflectie: Maleachi antwoordt mensen die bij het altaar huilen omdat God hun offers niet langer aanvaardt (2:13). De reden die wordt gegeven is dat de Heer getuige was tussen een man en “de vrouw van uw jeugd, tegen wie u trouweloos bent geweest, hoewel zij uw metgezellin is en uw vrouw door een verbond” (2:14). Vertalingen geven vers 16 op twee manieren weer: de King James Version laat God zeggen “hij haat het verstoten”, terwijl de ESV en NIV de man die van zijn vrouw scheidt tot onderwerp maken.

Liefde onder gelovigen en metgezellen

1 Korintiërs 13:4-7

“De liefde is lankmoedig en goedertieren, de liefde is niet jaloers, de liefde pronkt niet, zij is niet opgeblazen, zij is niet onfatsoenlijk, zij zoekt niet haar eigen belang, zij wordt niet verbitterd, zij denkt geen kwaad, zij verblijdt zich niet over de ongerechtigheid, maar zij verblijdt zich met de waarheid. Zij bedekt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij verdraagt alle dingen.”

Reflectie: Paulus schrijft dit over liefde onder gelovigen. Het hoofdstuk opent door liefde boven tongen, profetie, kennis en zelfs het weggeven van alles te stellen, en eindigt met “de meeste van deze is de liefde.” Het grootste deel van de lijst in de verzen 4-7 is wat liefde niet doet: afgunst, opscheppen, aandringen op eigen weg, wrok koesteren.

Kolossenzen 3:14

“En bekleed u bovenal met de liefde, die de band van de volmaaktheid is.”

Reflectie: Liefde is het laatste item in een lijst van wat gelovigen moeten “aandoen”: mededogen, vriendelijkheid, nederigheid, zachtmoedigheid, geduld, en de vergeving van het vers ervoor: “zoals de Heer u vergeven heeft, zo moet ook u vergeven” (3:13). Liefde “verbindt alles tot een volmaakte eenheid.”

1 Johannes 4:19

“Wij hebben lief, omdat Hij ons eerst liefhad.”

Reflectie: Johannes plaatst de bron van liefde in God: “Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons liefhad en zijn Zoon zond” (4:10). Vers 11 trekt de conclusie: “indien God ons zo liefhad, behoren ook wij elkaar lief te hebben,” en vers 19 stelt de volgorde vast: God had eerst lief.

Prediker 4:12

“En als iemand de een overweldigt, zullen die twee tegen hem standhouden; een drievoudig snoer wordt niet spoedig verbroken.”

Reflectie: De Prediker beschrijft “iemand die alleen is, zonder tweede, geen zoon of broer,” wiens zwoegen geen einde kent (4:8). Tegenover hem stelt hij twee mensen: zij delen de beloning, de een tilt de ander op wanneer hij valt, en “als twee bij elkaar liggen, worden zij warm” (4:9-11). Vers 12 voegt een derde streng toe aan het koord zonder te zeggen waarvoor die staat.




Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...