15 Bijbelverzen over het huwelijk

Genesis 2:24

“Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zich aan zijn vrouw hechten; en zij zullen tot één vlees zijn.”

Reflectie: Het vers volgt op het maken van de vrouw uit de rib van de man en de woorden van de man: “Dit is nu eindelijk been van mijn gebeente en vlees van mijn vlees” (Genesis 2:23). Eerder in het hoofdstuk had God gezegd: “Het is niet goed dat de mens alleen is” (2:18). Het vers begint met “Daarom”, wat het verlaten van de ouders en het zich hechten aan de vrouw verbindt met het feit dat de vrouw uit hem is genomen. Zowel Jezus (Mattheüs 19:5) als Paulus (Efeziërs 5:31) citeren het.

Matteüs 19:6

“Zo zijn zij niet meer twee, maar één vlees. Hetgeen dan God samengevoegd heeft, dat scheide de mens niet.”

Reflectie: Farizeeën vroegen Jezus of een man zijn vrouw “om welke reden dan ook” mag scheiden (Mattheüs 19:3). Hij antwoordde door twee regels uit Genesis samen te voegen: “schiep hen als man en vrouw” (1:27) en het vers over het ene vlees (2:24), en trok vervolgens deze conclusie. Toen zij de scheidingsbrief noemden die Mozes toestond, zei hij dat Mozes dit toeliet “vanwege de hardheid van uw hart”, en in vers 9 noemt hij een uitzondering voor seksuele immoraliteit. Marcus 10:9 vermeldt hetzelfde gezegde.

Spreuken 18:22

“Wie een vrouw vindt, vindt wat goed is en ontvangt gunst van de Heer.”

Reflectie: Het spreekwoord plaatst het vinden van een vrouw en het ontvangen van gunst van de Heer op één lijn. Spreuken 19:14 herleidt een goede vrouw eveneens tot de Heer en zet haar af tegen wat ouders kunnen nalaten: “Huizen en rijkdom zijn een erfenis van ouders, maar een verstandige vrouw is van de Heer.”

Spreuken 31:10-11

“Wie vindt een deugdzame vrouw? Zij is veel meer waard dan edelstenen. Haar man vertrouwt volledig op haar en het ontbreekt hem aan niets van waarde.”

Reflectie: Deze regels openen het gedicht waarmee het boek Spreuken eindigt. Het volgende vers voegt eraan toe: “Zij brengt hem goed, geen kwaad, alle dagen van haar leven” (31:12). Aan het einde noemen haar kinderen haar gezegend en prijst haar echtgenoot haar, en vers 30 benoemt wat die lof verdient: “een vrouw die de Heer vreest.”

Prediker 9:9

“Geniet van het leven met de vrouw van wie je houdt, al de dagen van dit zinloze leven dat God je onder de zon heeft gegeven — al je zinloze dagen. Want dat is je deel in het leven en in je zwoegen onder de zon.”

Reflectie: Het advies staat tussen “eet je brood met blijdschap en drink je wijn met een vrolijk hart” (9:7) en “al wat je hand vindt om te doen, doe dat met je volle inzet” (9:10). Binnen een leven dat dit vers tweemaal zinloos noemt, wordt een echtgenote om van te genieten genoemd als onderdeel van het lot dat God heeft gegeven.

Efeziërs 5:25

“Mannen, heb uw vrouw lief, zoals Christus de gemeente heeft liefgehad en Zich voor haar heeft overgegeven.”

Reflectie: Paulus’ huishoudelijke instructies volgen op “Wees elkaar onderdanig uit ontzag voor Christus” (5:21). Tegen vrouwen wordt gezegd: “wees aan uw eigen mannen onderdanig, zoals aan de Heer. Want de man is het hoofd van de vrouw, zoals ook Christus het hoofd van de gemeente is” (5:22-23). Mannen wordt opgedragen hun vrouwen lief te hebben zoals Christus de gemeente heeft liefgehad, door zichzelf voor haar over te geven “om haar te heiligen” (5:26), en hen lief te hebben “als hun eigen lichaam” (5:28). De sectie eindigt met beide plichten in één zin: elke man “moet zijn vrouw liefhebben als zichzelf, en de vrouw moet ontzag hebben voor haar man” (5:33).

1 Petrus 3:1-2

“Evenzo, vrouwen, wees aan uw eigen mannen onderdanig, opdat ook, als enigen aan het Woord ongehoorzaam zijn, zij door de levenswandel van de vrouwen zonder woorden gewonnen mogen worden, wanneer zij uw rein en godvrezend levenswandel aanschouwen.”

Reflectie: “Evenzo” verwijst terug naar de instructies van hoofdstuk 2, waarin slaven wordt gevraagd zich te onderwerpen aan hun meesters, “niet alleen aan de goede en vriendelijke, maar ook aan de onredelijke” (2:18). Petrus spreekt alle vrouwen aan en noemt één geval binnen de instructie: echtgenoten die “het woord niet gehoorzamen,” die zonder woorden gewonnen kunnen worden door het gedrag van hun vrouwen. De volgende verzen geven de voorkeur aan “een zachtmoedige en stille geest” (3:4) boven uitbundige kapsels, gouden sieraden en mooie kleding.

1 Petrus 3:7

“Mannen, leef evenzo met verstand met hen samen, geef aan de vrouw, als de zwakkere partij, haar eer, en mede-erfgenamen als zij zijn van de genade van het leven, opdat uw gebeden niet verhinderd worden.”

Reflectie: De instructie voor de echtgenoot begint ook met “evenzo.” Petrus noemt de vrouw “de zwakkere partner” en, in dezelfde zin, een mede-erfgenaam met haar man “van de genadige gave van het leven.” Het vers verbindt de manier waarop de echtgenoot zijn vrouw behandelt met zijn eigen gebeden: hij moet verstandig met haar samenleven “opdat uw gebeden niet verhinderd worden.”

1 Korintiërs 7:3-4

“De man moet zijn huwelijkse plicht jegens zijn vrouw vervullen, en evenzo de vrouw jegens haar man. De vrouw heeft geen macht over haar eigen lichaam, maar staat het af aan haar man. Op dezelfde wijze heeft de man geen macht over zijn eigen lichaam, maar staat hij het af aan zijn vrouw.”

Reflectie: Paulus beantwoordt een brief uit Korinthe, en de NIV drukt een deel van vers 1 af als een citaat daaruit: “Het is goed voor een man geen gemeenschap met een vrouw te hebben.” Paulus antwoordt dat elke echtgenoot en echtgenote gemeenschap met elkaar moeten hebben, en hij stelt het opgeven van autoriteit over het eigen lichaam in beide richtingen vast, van vrouw naar man en van man naar vrouw. Vers 5 staat hen toe zich alleen “in onderling overleg en voor een tijd” te onthouden voor gebed.

Hebreeën 13:4

“Laat het huwelijk bij allen in ere zijn en het huwelijksbed onbevlekt, want ontuchtplegers en overspelers zal God oordelen.”

Reflectie: Het vers staat in een lijst met afsluitende instructies: blijf elkaar liefhebben, wees gastvrij, denk aan de gevangenen (13:1-3), en in vers 5, blijf vrij van geldzucht. Eer voor het huwelijk wordt gevraagd van “allen,” en het huwelijksbed wordt daarnaast genoemd, met een waarschuwing dat God overspel zal oordelen.

Spreuken 5:18-19

“Laat uw bron gezegend zijn, en verheug u over de vrouw van uw jeugd. Een lieflijke hinde, een bevallig ree— laat haar borsten u altijd verzadigen, laat u voortdurend bedwelmen door haar liefde.”

Reflectie: Een vader spreekt tot zijn zoon in een hoofdstuk dat waarschuwt tegen overspel. Het beeld begint in vers 15: “Drink water uit uw eigen cisterne,” en de stromen moeten “alleen van u zijn, nooit te delen met vreemden” (5:17). Vers 20 vraagt vervolgens: “Waarom zou u, mijn zoon, bedwelmd raken door de vrouw van een ander?”

Mattheüs 5:28

“Maar Ik zeg u dat al wie naar een vrouw kijkt om haar te begeren, in zijn hart al overspel met haar gepleegd heeft.”

Reflectie: Jezus citeert het gebod “U zult geen overspel plegen” en brengt het van de daad naar de blik. De verzen die volgen spreken over het uitsteken van een oog en het afhakken van een hand in plaats van in de hel te belanden, en de verzen 31-32 gaan over echtscheiding.

Maleachi 2:16

“‘De man die zijn vrouw haat en verstoot,’ zegt de Heer, de God van Israël, ‘pleegt geweld tegen degene die hij zou moeten beschermen,’ zegt de Heer van de legermachten. Wees dus op uw hoede en wees niet ontrouw.”

Reflectie: Maleachi spreekt mensen aan die het altaar van de Heer overspoelen met tranen omdat God hun offers niet langer aanvaardt. De reden die wordt gegeven is dat “de Heer getuige is tussen u en de vrouw van uw jeugd” (2:14), die zij hebben verraden, hoewel zij “de vrouw van uw huwelijksverbond” is. Vertalingen verschillen over dit vers: de NIV maakt de man die zijn vrouw haat en verstoot tot het onderwerp, terwijl de King James Version God over zichzelf laat spreken: “hij haat het verstoten.”

1 Corinthians 7:10-11

“Aan de getrouwden geef ik dit bevel (niet ik, maar de Heer): Een vrouw mag niet scheiden van haar echtgenoot. Maar als zij dat toch doet, moet zij ongehuwd blijven of zich verzoenen met haar echtgenoot. En een echtgenoot mag zijn vrouw niet verstoten.”

Reflectie: Paulus markeert dit als een gebod van de Heer in plaats van zijn eigen gebod, en het stemt overeen met Jezus’ woorden in Marcus 10:11-12, die geen uitzondering maken. In de volgende verzen spreekt hij op eigen gezag (“ik, niet de Heer”) tot gelovigen die getrouwd zijn met ongelovigen: zij mogen niet scheiden van een echtgenoot die wil blijven, maar “als de ongelovige weggaat, laat het dan zo zijn” (7:15).

1 Corinthians 7:39

"Een vrouw is aan haar man gebonden zolang hij leeft. Maar als haar man sterft, is zij vrij om te trouwen met wie zij wil, maar hij moet de Heer toebehoren."

Reflectie: Tegen het einde van hetzelfde hoofdstuk richt Paulus zich tot weduwen. De band duurt zolang de echtgenoot leeft; na zijn dood mag de weduwe trouwen met wie zij wil, met één voorwaarde: “hij moet bij de Heer horen.”